Dorchester Abbey

Кіріспе

Abbey Church of St Peter and St Paul, көбірек Dorchester Abbey деп аталады, Англия шіркеуінің шіркеуі болып табылады. Ол Оксфордширдің оңтүстік-шығысында 13 км жерде орналасқан. Бұрын ол Норман абат шіркеуі болған және Саксон соборының орнына салынған.

Тарих

Линкольн епискобы Александр 1140 жылы Дорчестер аббатшылығын Аруазиан ордені үшін құрды (олар көпшілік августиндік канондардағы қара орнына ақ киген). Дорчестер римдік қала болған, кейін Мерсиялықтар оны қабылдады. Бұл епархияның орталығы болды. 634 жылы Папа Хонорий I осы округке өзінің алғашқы епископы Сент-Биринусты жібергеннен бастап, 1085 жылға дейін Мерция кафедрасы (бұған дейін Дорчестерде) Линкольнге ауыстырылғанға дейін. Ал елу бес жылдан кейін құрылған аббатхана қасиетті Петр мен Пауылдың және Бириннің құрметіне арналды. Ол бұрынғы епископтық жерлер мен ондықтардан мол қамтамасыз етілген және оған он екі приход қарасты, олар Дорчестердің ерекшелігіне енгізілген, ерекшеліктерді жойғанға дейін. Бірінші абат Алуред болған көрінеді, оның есімі 1146 жылы және 1163 жылы жазылған жазбаларда кездеседі. Соңғысы 1533 жылы сайланған Джон Мерше болды, ал келесі жылы оның бес каноны патшаның үстемдігіне қол қойды және жылына 22 фунт пенсия алды (1534 жылы 22,0 фунт тең болды). Аббатхананың табысы оның жойылған кезде шамамен 220 фунт стерлингке бағаланды (1534 жылы 220 фунт стерлинг шамамен соңғы жылдары есептелген сомаға тең). Генрих VIII үйдің меншігінің басым бөлігін колледжге қалдырды, ол оны қасиетті Үштік құрметіне декан мен пребендар үшін тұрғызды; бірақ бұл оның мұрагері бірінші жылы таратылды. 1536 жылы аббатхана монастырлардың таратылуына ұшырады, монастырлық ғимараттар жоғалып, әулие Бириннің ғибадатханасы қиратылды. Алайда шіркеу құтқарылды, өйткені жергілікті адам Ричард Бофорст Генри VIII-ге 140 фунт төледі, ол оны 1554 жылы Дорчестер мәхәлләсінің адамдарына сыйлады. Кейін 1602 жылы мұнара қайта салынды. Дорчестер аббатшылығының тіркелімі немесе карточкасы жоқ және тек қана король Джонның шіркеуді тартуын растайтын жалғыз жарғыны Дугдейл берді. Эдмунд Ашефельд аббатхананың жері мен аумағын бірінші рет иемденген, кейіннен ол әртүрлі қолдардан өтті.

Alexander, Bishop of Lincoln founded Dorchester Abbey in 1140 for the Arrouaisian Order of Augustinian Canons Regular (who wore white instead of the black of most Augustinian canons). Dorchester had been a Roman town and was later adopted by the Mercians. It had been the seat of a bishopric from AD 634 when Pope Honorius I had sent Saint Birinus, its first bishop, to that district, until 1085 when the Mercian See (hitherto at Dorchester) was transferred to Lincoln. The abbey, founded fifty five years later, was dedicated in honour of Saints Peter and Paul and Birinus. It was richly endowed out of the lands and tithes of the former bishopric, and had twelve parishes subject to it, being included in the Peculiar of Dorchester, until the suppression of peculiars. The first abbot appears to have been Alured, whose name occurs in records from in 1146 and again in 1163. The last was John Mershe, who was elected in 1533, and in the following year subscribed to the king's supremacy, with five of his canons, and was given a pension of £22 a year (22.0 in 1534 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). The revenues of the abbey were valued at the time of its suppression at about £220 (220.0 in 1534 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). Henry VIII reserved the greater part of the property of the house for a college, erected by him in honour of the Holy Trinity, for a dean and prebendaries; but this was dissolved in the first year of his successor. In 1536, the Abbey was affected by the Dissolution of the monasteries and the monastic buildings were lost and St Birinus' shrine was destroyed. However, the church was saved because a local man called Richard Beauforest paid Henry VIII £140, and he gifted it to the people of the Dorchester parish in 1554. Later in 1602, the tower was rebuilt. No register or cartulary of Dorchester Abbey is known to exist, and only a single charter, confirming the donation of a church by King John, is given by Dugdale. Edmund Ashefeld was the first impropriator of the abbey site and precincts, which afterwards passed through various hands.