Кіріспе

Pedersen Rifle, ресми түрде T1E3 мылтығы деп аталады, ол Джон Педерсен жасаған АҚШ жартылай автоматты мылтығы, ол 1920 жылдары АҚШ армиясы үшін M1903 Springfield-тің орнын алмастыру үшін стандарттау және қабылдау бағдарламасы аясында аз санда жасалды. Педерсен стандарттау мен қабылдау үшін ең ықтимал кандидат ретінде бағаланғанымен, оның орнына .30 калибрлі M1 Garand таңдалды.

Өмірбаян

АҚШ армиясы Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын өзін-өзі толтыру (жартылай автоматты) мылтық идеясына қызығушылық танытты. Соғыстағы тәжірибе екі жайтты анық көрсетті: .30 06 калибрлі қарапайым мылтық патроны жаяу әскердің ұрысы орын алатын қашықтыққа (500 метр және одан аз) тым күшті болды және M1903 Springfield сияқты бұрандалы мылтықтар отын қуаты мен екінші ату мүмкіндігіне ие болмады. АҚШ армиясының қару-жарақ бюросы өнертапқыштардан жобалар мен қару-жарақ прототиптерін сұрауға ешқандай қиындық көрмеді және өнертапқыштар жасай алмайтын баррельдер мен басқа да жабдықтарды жеткізу арқылы олардың жұмысын жеңілдетуге тырысты. Алайда, жаңа қаруды әзірлеудің осындай дәстүрлі тәсілі, дизайн мен өндіріс кезеңдеріндегі инженерлік дағдылар мен тәжірибе жетіспеушілігіне байланысты сынақ процесінен ықтимал пайдалы жобалардың шайылып кетуіне әкелді. 1920 жылдардың басында жүргізілген сынақтар орднанс бюросының үш мылтық дизайнын анықтауына әкелді. Алайда, барлық үш жобада .30 06 оқ-дәрісінің жоғары қысымды және жылуды өндіретін сипаттамалары болды, бұл қарудың тым ауыр және тым ыстыққа ұшырауы мүмкін. "Әскерилендірілген" .25 Ремингтон автоматты түрде зарядталатын мылтықтардың аз санымен сынақтар жауынгерлік жарамсыздығына қарамастан, жартылай автоматты мылтықтармен тәжірибе жинақтады және аз қуатты оқ-дәрілер идеясын бағалау осындай қаруды табысты дамытудың маңызды бөлігі болуы мүмкін.

Ұсыныстар

Осы кезде Джон Дуглас Педерсен Армияның қару-жарақ бюросына сұраныссыз ұсыныс жасады, бұл жартылай автоматты мылтық жасаудың барлық күш-жігеріне үлкен әсерін тигізді. Негізінде, ол кері қайтуды қажет етпейтін (бұл артық кері қайтуды білдіреді және мылтық ішінде қозғалатын оқпанның салдарынан дәлсіздік тудырады) және газбен жұмыс істемейтін (бұл күрделі, ауыр және ықтимал түрде жағымсыз жұмыс істеу сипаттамаларын береді) мылтық әзірлеуді ұсынды. Сонымен қатар, ол .256 - .276 (6,5 мм - 7 мм) калибрлі жаңа патрон әзірлеуді ұсынды, бұл .30 06 -дан аз күшті болса да, 300 метрге дейін тиімді болады. Педерсен Remington Arms Company компаниясында атыс қаруын жасаушы және өндіруші инженер ретінде жақсы беделге ие болды. Ремингтонда болған кезінде ол төрт атақты коммерциялық атыс қаруын жасады. Педерсен сонымен қатар Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Педерсен құрылғысын жасады. Бұл Спрингфилд және М1917 Энфилд мылтықтарын пісталет мөлшеріндегі патроннан атылатын жартылай автоматты мылтыққа айналдыру үшін жасалған. Бірақ кейінге қалдырылған әсерді пайдалану арқылы жақсарды. Бұл жүйе қарапайым және кері қайтудың әлсіздігі мен қатты соққысынан, сондай-ақ газды пайдаланудың салмағы мен күрделілігінен (Браунинг автоматты мылтығында сияқты) азат болды. Қаптамаларды алуды жеңілдету үшін қаптамалар минералды балауызмен қапталды. Бұл жұқа пленка қалдырды, ол қатты және берік болды, және жабысқақ емес. Балауыздан жасалған қаптар қиындықты шешті, бірақ Педерсен мылтығының қабылдануына кедергі жасады, өйткені лауазымды адамдар балауыз лас жерді тартады және жұмыс істеуге кедергі келтіреді деп қорықты.

Сынау және бағалау

1926 жылдың ақпан айында жаңа мылтық пен оқ-дәрілер Армияның бас қолбасшысы мен кавалерияның бас қолбасшысының өкілдерінің қатысуымен сынақтан өтті. Нәтижелер "өте жақсы" болды.1926 жылы 20 мамырда 20 мылтық пен 5 карабинді өндіруге рұқсат берілді. Томпсон және праймерлік Гарранд мылтықтарының қайта өңделген нұсқаларын сынақтан өткізгеннен кейін, 1926 жылдың маусым айында Жаяу әскерлер кеңесі үш мылтықтың да қосымша сынағын ұсынды, бірақ оның есебінде Педерсен мылтығы үштің ішіндегі ең дамыған екені анық көрсетілді. 1928 жылы сәуірде Т1Э3 мылтығының сынақ қорытындысы шығарылды, бұл мылтықтың жақсы екендігін растады. Кеңес 1903 жылы шығарылған Спрингфилд және Браунинг автоматты мылтықтарды алмастыру үшін T1E3 мылтығын қабылдауға шақырды. Кавалериялық кеңес Т1Е3 өзінің бағалауында да оң баға берді. Спрингфилд мылтығының ауыр керілуіне және шаршамалы қолмен жұмыс істеуге дағдыланған сарбаздарға Т1 мылтығының орташа керілу және өзін-өзі толтыру функциясы айқын әсер еткен болуы керек. Праймерді іске қосудағы проблемаларға байланысты Джон Гарранд .30 06 жартылай автоматты мылтықтың жұмысын тоқтатты және тек .276 калибріне ғана назар аударды. 276 пуляның өлімге әкелетін әсеріне күмән келтіруге жеткілікті болды, бұл 1928 жылдың маусым мен шілдесінде "Шошқалар кеңесі" (солай аталды, өйткені анестезияға ұшыраған шошқаларда өлімге әкелетін сынақтар жүргізілді) кеңінен сынақтарға әкелді. Комиссияның қорытындысына сәйкес, барлық үш раундта (.256, .276, және .30) 1200 ярдқа (1100 м) дейін жараланған. 300 метр қашықтықтағы 0,256 калибрлі ұшақ "жануардың барлық бөліктеріне ең ауыр жаралар" тигізді. 600 метрден кейін нәтижелер үш турда да бірдей болды. Педерсеннің айналасына қарсы ешқандай дәлел келтіруге болмайды.

Қосымша сынақтар және соңғы шешім

1928 жылдың шілдесінде Соғыс департаменті армия, флот және теңізшілер корпусының жартылай автоматты мылтық кеңесін құрды. Бұрынғы комиссиялардан айырмашылығы, бұл комиссия үш жыл бойы жұмыс істейді және үш сериялы сынақтарды өткізеді. Бұл кеңес .30 '06 жартылай автоматты мылтықтың дамуына үлкен қызығушылық танытты, бірақ сонымен бірге .276 пулясының 600 метрге дейінгі қашықтықтағы әлеуетті тиімділігін және оның айналасында салыстырмалы түрде жеңіл мылтықтар жасалуы мүмкін екенін мойындады; Кеңес .276 пулясын қабылдауға қолдау көрсету жөніндегі армияның іс жүзіндегі саясатына сәйкес келді. Педерсен T1E3 мылтығын есепке алғанда (бұл кезде ), жеті мылтық қарауға ұсынылды. Осы мылтықтардың бірі Джон Гаррандтың газбен жұмыс істейтін .276 мылтығы, Т3, оның 10 пулялы журналы симметриялық блокты клиппен толтырылған. 1929 жылдың тамызында өткен сынақтардың қорытындысы бойынша, Басқарма T1E3 және T3 барлық басқаларға қарағанда жоғары деп бағалады.

Шетелдік мүдделер

АҚШ армиясының Педерсен мылтығын стандартты түрде қабылдау туралы маңызды ойлары туралы жариялау Ұлыбританияда мылтыққа ұқсас қызығушылық тудырды. Педерсен 1930 жылы Ұлыбританияға барып, Ұлыбритания үкіметі сынақ үшін және басқа елдерге сату үшін виккерс Армстронгтың өндіріс қондырғысын бақылауға келді. Ұлыбритания 1932 жылы басқа жартылай автоматты винтовкалардың прототиптерімен бірге винтовканы сынақтан өткізді, бірақ одан әрі іс-қимыл жасамауға шешім қабылдады. Викерс мылтықты аз мөлшерде жасап, сонымен қатар дизайнын одан әрі дамытты. 276 калибрлі Викерс Педерсен мылтығын 2008 жылдың наурызында Джеймс Д. Джулия аукцион фирмасы сатуға ұсынды, сериялық нөмірі 95, және мылтықты ертіп жүретін клип иілген және симметриялық дизайнға ие болды (журналға жүктеуге жарамды). Беттік қор Springfield Armory-де жасалған мылтықтарға қарағанда айтарлықтай ерекшеленді, бірақ басқа жағынан мылтық АҚШ-тың T1E3 өндірісіне ұқсас болды және осылайша оның мылтығын құрылымы бойынша модульді және осының арқасында бөлшектеу мен күтіп ұстауды жеңілдету үшін қарастырылған дизайнды қайта қарастырды.

Жапондық Педерсен

Кейін Педерсен Жапонияға барып, Жапон императорлық армиясының өзінің мылтығына қызығушылығын арттырды, бұл 1935 жылы сынақ үшін 12 мылтық пен 12 карабинді жасауға әкелді; 1936 жылы жобадан бас тартты. Бұл қарулар, әрине, стандартты 6,5 мм жапондық қызмет патроннан атылу үшін жасалды және түпнұсқа T1E3 мылтығына қарағанда осы мылтықтың сыртқы түрін түбегейлі өзгерткен дизайнды өзгертті. Ең бастысы, катушка түріндегі Schoenauer журналының қолданылуы болды, ол триггерді қорғаудың алдында қордың өте айқын көтерілуін қалыптастырды. Қабылдаушымен орнатылған қауіпсіздік рычаг және артқы блоктың алдыңғы жағында орналасқан стрипперлік клип жетекшісі де байқалатын ерекшеліктер болып табылады. Ауалы ағаштан жасалған қолды қорғаушы түбірді толығымен жауып тұрады, ал негізгі жиһаз 38-ші типке қарағанда, кейінірек жасалған 99-шы типтегі мылтықтың үлгісіне көбірек ұқсайды. Көздейтін құрылғы сол жаққа ауыстырылған, бірақ бұрыштама блогының механизмі көзді уақытша бұзады. Бұранданың ілгегі де алынады. Жапон армиясы осы типті мылтықтарды майлаудың маңыздылығын түсінбеген, сондықтан сынақ мылтықтар ешқашан қанағаттанарлықтай жұмыс істемеген. Жақында 5-сериялы карабин нұсқасы егжей-тегжейлі сипатталды. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында Жапонияда табылған деп хабарланған далалық қарудың суреті Хатчердің "Гаранның кітабында" және басқа да қару кітаптарында қайта шығарылған.

Мұра

Педерсен мылтығы АҚШ армиясының стандартты қару мәртебесіне ие бола алмаса да, мылтықтың соңғы жеңімпазы - M1 Garand мылтығы таңдалған процеске айқын әсері болды. Джон Педерсеннің мылтығын жасау және жетілдіру жұмыстары жүйелі зерттеу және әзірлеу процесі болды, бұл өздерінің жобалары туралы Армиялық қару-жарақтан тыңдау алуға тырысушылар үшін бағаны айтарлықтай көтерді. Педерсен мылтығының жалғыз бәсекелесі Джон С. Гаранди сияқты талантты дизайнер және инженер, өндіріс құралын жасаудың нақты ерекшеліктеріне терең түсінігі бар инженер болды. Педерсен мылтығының алғашқы табысы мен түпкілікті сәтсіздіктері кейде технологиялық инновацияларға байланысты бейтарап немесе тым консервативті шешім қабылдаудың қарапайым жұмыс істеуі ретінде түсіндіріледі. Алайда мұндай түсіндірмелерді растайтын тарихи деректер аз. Бір сөзбен айтқанда, Педерсен мылтығының кемшіліктері болды. Тез арада ол қарудың құрамына кіретін бірнеше бөлшектерін жасап, оларды бір-бірімен алмастыруға болады. Әскери сынақтарда анықталған проблемалар жобаға тән және күрделі болды. Әрине, жартылай автоматты мылтық жөніндегі кеңестің жұмыс механизмін ашық ұстағанда құм мен саздың әсеріне ұшырауына қатысты айтқан уайымдары өте шынайы болды. Алайда, мылтық жартылай автоматты ұрыс мылтығының нақты ұсынысы екенін дәлелдеді. Бұл мылтықты қабылдау үшін жаяу әскерлер басқармасының алғашқы ынталылығы бұл мәселені айқын дәлелдейді. Бұл бейімділік мылтықтың дамуының ең жаңашыл аспектісі болған Педерсеннің құрғақ балауыз процесімен патрондық корпустарды майлауға деген жағымсыз көзқарасында көрінеді. Бұл процестің Томпсон мылтығында қолданылатын лас және ластануға ұшыраған қаптама майлау жүйесімен (осылай-ақ, күмәнді кері қайту дизайны) жанама теңестірілуі, әрине, қасарысқан консерватизмнің дәрежесін көрсетеді. Бұл тұжырымдама қазірдің өзінде атыс қаруын әзірлеуде әлеуетті қолданылуы мүмкін, бірақ ол 1920 жылдары бағаланбаған немесе тіпті ұнаған жоқ. Кейбір жазушылар Педерсен мылтығын штаб бастығы Дуглас Макартурдың .30 06 патронын стандартты жартылай автоматты мылтық үшін қолдануды талап ету шешімімен тиімді түрде өлтірді деп болжайды. Алайда Киелі кітапта бұған қатысты ештеңе айтылмаған. Педерсен мылтығы генерал МакАртурдың бұл мәселе бойынша пікірін білдіруінен бір ай бұрын, .276 калибрлі T3E2 Garand мылтығының бәсекеде жеңімпаз болып, бастапқы өндіріске дайын болған кезде қабылданбады. Тарихтан білетініміздей, Макартур .276 педерсенді Гарранд мылтығына қолдануға тыйым салған.

Сипаттамасы мен жұмыс істеуі

Педерсен T1E3 мылтығы екі нұсқада жасалды: 24 дюймдік оқпанды жаяу әскер мылтығы, M1903 типті алдыңғы белбеумен толық ұзындығы 44 дюймдік (жиырма дана); және 21 дюймдік оқпанды және жартылай қамтылған Краг Йоргенсен атты әскердің карабині сияқты атқыштар карабині (бес дана). Белгісіз, бірақ көбірек сандағы жаяу әскер мылтықтарын Британиядағы Vickers Armstrong компаниясы жасады. Жаяу әскер мылтығының жоспарланған салмағы 8 фунт, 2 унция; Жаяу әскер кеңесінің сынақтан өткен мылтықтарының салмағы орташа есеппен 9 фунт, 2 унция болды. Ағаштан жасалған қайыңның тұтқасы жартылай пісталетпен ұсталатын, контурлары жай ғана, ал іштегі төменгі бөлігі қатты түсіп, іштегі ұзын жағасы пайда болады. Ауалы металл қолды қорғаушы тек қабылдағыш пен төменгі белдеу арасындағы түтікке жабылады. Қолды қорғауының астында 12 спиральді саңылаумен өңделген барабанның қалың бөлігі болды, бүкіл дизайн жылуды ыдырауды және сәулелі ауамен салқындатуды қамтамасыз ету үшін жасалды. (Армия сынақтары кезінде металл қолды қорғау өте ыстық болғандықтан, ортақ атыс кезінде қолға тиіп тұруға болмайды; ыстық оқпанның біркелкі кеңістігі болмағандықтан, баррельдің біркелкі ағаш жабыны болмауы дәлдік проблемаларының себебі деп бағаланды). Он дөңгелек журналдың құрамында стальдық төменгі корпус бар, ол қалыпты терілген стальдан жасалған триггерді қорғаушыдан шамамен бір дюйм алдыға шығып тұрды. Бұл журналдың корпусы тегіс және ерекше контурлары болды, бұл қоректендіру механизмі бөлшектерінің пішіндерін және дизайнердің солдаттың пайдалану оңайлығы мен қауіпсіздігіне деген айқын қамқорлығын көрсетті. Алдыңғы нысана қорғалмаған M1903 бөренесі болды; қабылдаушының артқы жағында орнатылған артқы нысана желге және биіктікке қарай реттелетін бастапқы дизайндағы қорғалған пип-нақты көздеу болды. Қабылдаушы түтікше мен артқы көздеуші аралықта тұтас ашық тұрды. Ауыспалы буындардың тірек механизміне арналған дөңгелек, жалпақ басқару тұтқасы кранктың алдыңғы бөлігінен (тірек механизмінің артқы бөлігі) оңға қарай шығып тұрды. Блокты бұғаттау механизмі үш бөлімнен тұрады. Алдыңғы жағынан артқы жағынан олар: Брек блогының басы; бұл бөлік патронның негізін қолдады. Бұл дене No1 және No3 адамдармен байланысты. Кранк; ол қабылдағыштың артқы жағына шарнирлі тірекпен бекітілді. Педерсен мылтығы күмәнді кері қайту принципі бойынша жұмыс істеді: патронды ату арқылы босатылған энергия бірден артқа қарай қозғала бастады, бірақ механизмге салынған механикалық рычаг арқанның нақты ашылуын жеткілікті ұзаққа создырады, сондықтан баррельдегі қысым қауіпсіз деңгейге түседі. Бұл қол жетімділік арқалық бетімен қол жетімді болды. Кассаның басы шүмекті блоктың басына басып, оны артқа қарай қозғалуға мәжбүрлегенде (ресивердегі байланыс беттерінің басшылығымен), денеге қысым жасалды, бұл өз кезегінде кранкке қысым жасады. Кранктың артқы жағында қысымды қабылдағыштың артқы жағындағы сәйкес беттерге жеткізетін жанасу беттері болды, осылайша шаршы тіректің шамадан тыс қысымын жеңілдетеді. Артқы бетінің корпустың алдыңғы жағындағы арқалық бетіне қысым көрсетуін жалғастыра бергенде, қолданылған рычаг арқалықты арқанның артына ілмекті тіреу арқылы бекітілген тіректік нүктеге көлденеңнен жоғары 95 градусқа дейін қозғалтуға әкеледі. Осылайша, брейкблокты механизм Лугер пистолеті сияқты жұмыс істеді, бірақ бұл пистолеттен айырмашылығы Педерсен механизмі ешқашан механикалық түрде бұғатталмаған. Жұмыс істеу принципі Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Австрия-Мажарстан қолданған 07/12 Schwarzlose үлгісіндегі автоматпен бірдей болды. Барлық күмәнді соққы қаруларында сияқты, Педерсен мылтығының да катушкалары камерада қалмау үшін кейбір құралдар болуы керек еді. Жобалаушы қабылдаған шара - жоғарыда сипатталған күрделі қаптама жабу техникасы, бұл картридж қаптамасының қабырғаларының конфигурациясымен бірге, әрине, барлық армиялық сынақтарда жоғары сенімділікке ықпал етті. Қаптамасыз қоршауды қолдану (кем дегенде бір сынақта қасақана жасалған) мылтықтың толық жұмыс істемеуіне әкелді. Оқ-дәрісі толтырылмаған және қақпақ механизмі жабылған кезде, жүктеу және пайдалану циклі келесідей болады. Оң қолымен басқару тұтқасын ұстап, оператор бұранданы тік тұрып жоғары және артқа тартады, осы кезде ұстап тұру құрылғысы бұранданың төменгі жағын тартады. Бұл кезде толықтай қысылған, толықтай кранк ішінде орналасқан, бұрыштамалық қайтарғыш көпіршік. Содан кейін екі еселен�...