Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Pemphigus vulgaris - бұл сирек кездесетін созылмалы қабықшалы тері ауруы және пемфигустың ең көп таралған түрі. Pemphigus грек сөзі pemphix, яғни көпіршік деген мағынаны білдіреді. Бұл II типті гипер сезімталдық реакциясы ретінде жіктеледі, онда десмосомаларға қарсы антиденелер түзіледі, бұл тері компоненттері терідің белгілі бір қабаттарын бір- бірімен байланыстыру үшін қызмет етеді. Дезмосомаларға шабуыл жасағанда, терінің қабаттары бөлінеді және клиникалық көрініс көпіршікке ұқсайды. Бұл қабыршақтар акантолизден немесе аутоантитело арқылы араласқан жасушааралық байланыстардың бұзылуынан пайда болады. Уақыт өте келе бұл жағдай емделмегенде үнемі дамып отырады: зақымданулар дене көлемінде ұлғайып, денеге таралады, физиологиялық жағынан ауыр күйілу сияқты әрекет етеді. Қазіргі заманғы емдеу әдістері пайда болғанға дейін бұл аурудан өлім-жітім 90 пайызға жуық болатын. Қазіргі кезде емдеу кезінде өлім-жітім көрсеткіші 5 - 15% аралығында, себебі негізгі емдеу ретінде кортикостероидтер қолданыла бастады. Дегенмен, 1998 жылы пемфигус вульгарис тері ауруынан болатын өлімнің төртінші кең тараған себебі болды. Сондықтан ол әлі де "өлімге әкелуі мүмкін" деп саналады. Бұл ауру негізінен 50-60 жас аралығындағы орта және қарт адамдарда кездеседі. Тарихи тұрғыдан алғанда, әйелдер арасында аурудың жиілігі жоғары.
Pemphigus vulgaris is a rare chronic blistering skin disease and the most common form of pemphigus. Pemphigus was derived from the Greek word pemphix, meaning blister. It is classified as a type II hypersensitivity reaction in which antibodies are formed against desmosomes, components of the skin that function to keep certain layers of skin bound to each other. As desmosomes are attacked, the layers of skin separate and the clinical picture resembles a blister. These blisters are due to acantholysis, or breaking apart of intercellular connections through an autoantibody mediated response. Over time the condition inevitably progresses without treatment: lesions increase in size and distribution throughout the body, behaving physiologically like a severe burn. Before the advent of modern treatments, mortality for the disease was close to 90%. Today, the mortality rate with treatment is between 5 15% due to the introduction of corticosteroids as primary treatment. Nevertheless, in 1998, pemphigus vulgaris was the fourth most common cause of death due to a skin disorder. It is thus still deemed "potentially fatal". The disease mainly affects middle aged and older adults between 50 and 60 years old. There has historically been a higher incidence in women.
Белгілері мен симптомдары
Pemphigus vulgaris көбінесе ауыз қабықшаларымен (осылай-ақ, ауыз және ауыз қабықшасы), сонымен қатар, тері қабықшаларымен кездеседі. Басқа шырышты қабаты, конъюнктива, мұрын, тамақ ішек, жыныстық мүше, еркек, жыныс, жатыр мойны және анус, сондай-ақ зардап шегуі мүмкін. Теріде жиі қолдың алақаны мен табанды жамылған теріден жұқалы қабықшалар байқалады. Көбінесе іріңді жаралар мен эрозиялар пайда болады. Никольский белгісі (табиғи теріде немесе көпіршіктің шетінде көпіршік пайда болуы) аурудың белгісі болып табылады.
Pemphigus vulgaris most commonly presents with oral blisters (buccal and palatine mucosa, especially), but also includes cutaneous blisters. Other mucosal surfaces, the conjunctiva, nose, esophagus, penis, vulva, vagina, cervix, and anus, may also be affected. Flaccid blisters over the skin are frequently seen with sparing of the skin covering the palms and soles. Blisters commonly erode and leave ulcerated lesions and erosions. A positive Nikolsky sign (induction of blistering in normal skin or at the edge of a blister) is indicative of the disease.
Емдеу
Кортикостероидтар және басқа иммунодепрессанттар бұрыннан пенфигус симптомдарын азайту үшін қолданылған, бірақ стероидтар ауыр және ұзаққа созылған жанама әсерлермен байланысты және оларды мүмкіндігінше шектеуге болады. Сондай- ақ, ішекті иммуноглобулин, микофенолат мофетил, метотрексат, азатиоприн және циклофосфамид те әртүрлі деңгейде қолданылды. Стероидтерге арналған қалыптасқан балама ретінде бірінші кезектегі емдеу ретінде жиі қолданылатын ритуксимаб сияқты моноклоналды антиденелер қолданылады. 2018 жылдың жазында FDA осы қолданба үшін ритуксимабқа толық мақұлдау берді, бұл жылдам бағаланудың сәтті аяқталуынан кейін болды. Көптеген науқастар бір рет ритуксимаб алғаннан кейін ремиссияға қол жеткізеді. Емдеудің тиімділігі аурудың ерте кезеңінде, тіпті диагноз қойылған кезде басталады. Иммуноглобулиннің ай сайынғы инфузиясымен бірге ритуксимабпен емдеу ұзақ мерзімді ремиссияға әкеліп соқты, емдеуді тоқтатқаннан кейін 10 жыл ішінде ауру қайталанбады. Бұл 11 науқас қатысқан шағын зерттеу, 10 науқас толық бақылауда болды. Бұл ауруды емдеуде анти- CD20 моноклоналдық емін - ритуксимабты сәтті қолданудың арқасында басқа да анти- CD20 препараттары, мысалы, окрелизумаб, вельтузумаб және офатумаб емнің ықтимал түрі ретінде зерттелді. Pemphigus Vulgaris терапиялық өнімдерінің негізгі компанияларына Principia Biopharma, Topas Therapeutics және Argenx BVBA жатады. Ритуксимаб III фазалық клиникалық сынақ кезінде микофенолат мофетилге қарағанда тиімділігін жоғары көрсетті, оның нәтижелері 2021 жылы жарияланды.
Corticosteroids and other immunosuppressive medications have historically been employed to reduce pemphigus symptoms, yet steroids are associated with serious and long lasting side effects and their use should be limited as much as possible. Intravenous immunoglobulin, mycophenolate mofetil, methotrexate, azathioprine, and cyclophosphamide have also been used with varying degrees of success. An established alternative to steroids are monoclonal antibodies such as rituximab, which are increasingly being used as first line treatment. In summer 2018, the FDA granted full approval to rituximab for this application, following successful fast track evaluation. In numerous case series, many patients achieve remission after one cycle of rituximab. Treatment is more successful if initiated early on in the course of disease, perhaps even at diagnosis. Rituximab treatment combined with monthly IV immunoglobulin infusions has resulted in long term remission with no recurrence of disease in 10 years after treatment was halted. This was a small trial study of 11 patients with 10 patients followed to completion. Due to the successful use of rituximab, an anti CD20 monoclonal treatment, in managing this disease, other anti CD20 drugs such as ocrelizumab, veltuzumab, and ofatumumab have been explored as potential treatments. Key companies in Pemphigus Vulgaris therapeutics include Principia Biopharma, Topas Therapeutics and Argenx BVBA. Rituximab demonstrated superior efficacy compared to mycophenolate mofetil in a Phase III clinical trial, results of which were published in 2021.
Эпидемиология
Pemphigus vulgaris салыстырмалы түрде сирек кездесетін ауру, ол Ұлыбританияда 1 миллион адамға 1-5 адамнан, ал әлемде 1 миллион адамға 1 10 адамнан кездеседі. АҚШ-та 14000+ жағдай және жеті ірі нарықта 42400+ жағдай бар (АҚШ, Ұлыбритания, Жапония, Германия, Франция, Италия, Испания), бұл Pemphigus foliaceous-тен бес есе көп. П. vulgaris ауруы 50 жастан кейін ғана пайда болады. Ауру жұқпалы емес, яғни адамнан адамға жұқпайды. 2012 жылы Израиль зерттеушілері бұл аурудың генетикалық себебін анықтағанын мәлімдеді. Олардың айтуынша, бұл ауру яһудилерге басқа демографиялық топтарға қарағанда 40 есе жиі әсер етеді. Сирек кездесетін аурулар бойынша деректер қоры аз. Кейбір дереккөздерде әйелдер көбірек зардап шегеді деп айтылса, басқалары ерлер мен әйелдерді бірдей зардап шегеді. Науқастарды қорғау ұйымы NORD түрлі мәдениет пен нәсілдердегі адамдарды бірдей зардап шеккенін, бірақ көбінесе Ашкенази еврейлері, Жерорта теңізі, Солтүстік Үндістан және парсы тектес адамдар. Әлеуметтік-экономикалық факторларды қарастырған кезде де аурудың таралу деңгейінде ешқандай айырмашылықтар байқалған жоқ.
Pemphigus vulgaris is a relatively rare disease that only affects about 1 to 5 people in 1 million in the United Kingdom, with an incidence of 1 10 cases per 1 million people across the world. There is an estimated prevalence of 14,000+ cases in the United States and 42,400+ in the seven major markets (US, UK, Japan, Germany, France, Italy, Spain) which is five times as prevalent as Pemphigus foliaceous. Cases of P. vulgaris usually don't develop until after the age of 50 or so. The disease is not contagious which means it cannot be spread from person to person. In 2012, Israeli researchers indicated they had identified a genetic cause for the disease, which they indicated as 40 times more likely to afflict Jews compared to other demographic groups. The data pool is small for rare diseases. Some sources claim females being more affected by the disease, for others men and women are equally affected. The patient advocacy organisation NORD sees people of many different cultures and racial backgrounds simllarly affected, but with a prevalence for Ashkenazi Jews, people of Mediterranean, North Indian and Persian descent. There has been no found difference in the rate of disease when looking at socioeconomic factors as well.
Зерттеу
2016 жылы тышқанда пемфигус вульгарисін емдеу үшін генетикалық модификацияланған Т-клеткаларын пайдалану жөніндегі зерттеулер туралы хабарланды. Ритуксимаб барлық В- клеткаларына қарсы әрекет етеді, бұл организмнің инфекцияларды бақылау қабілетін төмендетеді. Эксперименттік емде адам Т-клеткалары тек десмоглелинге қарсы антителолар өндіретін В-клеткаларын ғана танитын болып, генетикалық тұрғыдан өзгертіледі. PV- де автореактивті В- жасушалары Dsg3- ке қарсы антиденелерді шығарады, оның жабысу қызметін бұзады және теріге іріңді пайда етеді. CAAR Т- клеткалары Dsg3 - ті өздерінің бетінде экспресс ету арқылы В- клеткаларын өзіне тартып, өлтіреді. Зерттеушілер сол кезде Dsg 3 CAAR Т- клеткалары зертханалық ыдыстар мен тышқандарда Dsg3 спецификалық В- клеткаларын жойғанын хабарлады.
Research into using genetically modified T cells to treat pemphigus vulgaris in mice was reported in 2016. Rituximab indiscriminately attacks all B cells, which reduces the body's ability to control infections. In the experimental treatment, human T cells are genetically engineered to recognize only those B cells that produce antibodies to desmoglein. In PV, autoreactive B cells produce antibodies against Dsg3, disrupting its adhesive function and causing skin blistering. By expressing Dsg3 on their surfaces, the CAAR T cells lure those B cells in and kill them. The Dsg 3 CAAR T cells eliminated Dsg3 specific B cells in lab dishes and in mice, the researchers reported at the time.