Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1967 жылғы Жыныстық құқық бұзушылық туралы заң (c. 60) - Ұлыбританиядағы Парламент актісі. Ол Англия мен Уэльстегі гомосексуалды әрекеттерді жеке және 21 жасқа толған екі ер адамның арасында келісім бойынша жасалғанын талап етті. Заң Шотландияға 1980 жылғы Қылмыстық сот төрелігі (Шотландия) Заңымен, ал Солтүстік Ирландияға 1982 жылғы Гомосексуалды қылмыстар (Солтүстік Ирландия) бұйрығымен таратылды.
The Sexual Offences Act 1967 (c. 60) is an act of Parliament in the United Kingdom. It legalised homosexual acts in England and Wales, on the condition that they were consensual, in private and between two men who had attained the age of 21. The law was extended to Scotland by the Criminal Justice (Scotland) Act 1980 and to Northern Ireland by the Homosexual Offences (Northern Ireland) Order 1982.
Өмірбаян
Англия мен Уэльсте ерлер арасындағы гомосексуализм орта ғасырлардан бері қылмыстық іс болып саналды. Реформацияға дейін ол шіркеу соттарымен жазаланды; 1533 жылғы Буггерлік туралы заң билікті патша соттарына тапсырды, жазалар өлім жазасын қамтиды. Көптеген түзетулермен бұл заң 1828 жылы "Жекеге қарсы қылмыстар туралы" немесе "Лорд Лансдоун туралы" заң қабылданғанға дейін күшінде болды, ол қылмыс үшін мүмкін жаза ретінде өлім жазасын сақтады. Виктория дәуірі жазаларды жеңілдетуге, сонымен қатар оны орындауға мүмкіндік берді: 1861 жылғы Адамға қарсы қылмыстар туралы заң өлім жазасын жойды, ал 1885 жылғы Лабушер түзетуі анальдық жыныстық қатынастан басқа ерлер арасындағы барлық гомосексуалды әрекеттерді қылмыстық деп жариялады. Әйелдер арасындағы гомосексуалистік қатынасқа ешқашан нақты тыйым салынбаған. Бірнеше танымал тұлғалар сотталды. Үкімет гомосексуализм туралы заңдарды қарастыру үшін Джон Вольфенден бастаған комитет құрды. 1957 жылы комитет 21 жастан асқан еркектер арасындағы гомосексуалды қатынасты қылмыстық қылмыс деп санамауын ұсынған Вольфенден баяндамасын жариялады. Комитет өз ұстанымын былайша қорытындылады: "Қоғам заң арқылы қылмысты күнәмен теңестіруге қасақана әрекет жасамаса, жеке адамгершілік пен азғындықтың әлемі сақталуы керек, бұл қысқаша және қарапайым тілмен айтқанда, заңның ісі емес". Алайда Харольд Макмилланның үкіметі оның ұсыныстарын орындамады, өйткені ол халықтың наразылығын білдірді. Қоғамдық пікірталастар қорғау топтарының әрекеттері, сондай-ақ 1961 жылы Дирк Богардтың "Жәбірленуші" фильмі әсерінен өзгеріске ұшырады, бұл "гомосексуалист" терминін атаған алғашқы ірі өндіріс болды және оның негізгі тақырыбы Ұлыбританияда гомосексуалдарды қудалау болды және бұл шантажға қалай ықпал етті. Ол тақырыпты көпшілікке қолжетімді етті, ал оның салдарынан гомосексуализмге тыйым салуды жоюға қолдау 50%-дан ашты.
Homosexual activity between men had been a criminal offence in England and Wales since the Middle Ages. Before the Reformation it was punished by ecclesiastical courts; the Buggery Act 1533 transferred the jurisdiction to the royal courts, with the penalties including death. With many revisions, this legislation remained in force until the enactment of the Offences Against the Person Act 1828, or "Lord Lansdowne's Act", which retained capital punishment as a possible sentence for the crime. The Victorian era saw the punishments shift to being more lenient but also more enforceable: the Offences Against the Person Act 1861 abolished the death penalty, while the Labouchere Amendment of 1885 criminalised all homosexual activity between men besides anal intercourse. There was never an explicit ban on homosexual activity between women. and several well known figures were convicted. The government set up a committee led by John Wolfenden to consider the laws on homosexuality. In 1957, the committee published the Wolfenden report, which recommended the decriminalisation of homosexual activity between men above the age of 21. The position was summarised by the committee as follows: "unless a deliberate attempt be made by society through the agency of the law to equate the sphere of crime with that of sin, there must remain a realm of private morality and immorality, which is, in brief and crude terms, not the law's business." However, the government of Harold Macmillan did not act upon its recommendations, due to fears of a public backlash. Public debate began to change because of the actions of advocacy groups, as well as the effect of the 1961 Dirk Bogarde film Victim, which was the first major production to even mention the term "homosexual" and had as its main subject the prosecution of homosexuals in the UK, and how this encouraged blackmail. It made the topic accessible to a greater part of the public, and in its wake approval for a repeal of homosexual prohibition went above 50%.
Заңнама және талқылау
1964 жылы Ұлыбританияда лейбористік үкіметке аз дауыспен қол жеткізген жалпы сайлаудан кейін парламенттің екі палатасының мүшелері заңды өзгертуді күшейтті. 1965 жылы 26 мамырда Лео Абсе 21 жастан асқан ерлер арасындағы келісімді және жеке жыныстық қатынасты қылмыстық қылмыс деп тану үшін Он минуттық ереже туралы заң жобасын ұсынды. Төменгі палата 178 дауыспен, ал 159 дауыспен бірінші оқылымда ұсынысты қабылдамады. Тек он тоғыздың аз бөлігі Қоғамдық палатадағы пікірдің елеулі өзгеруі ретінде қаралды. 1965 жылы 28 қазанда Лордтар палатасы 96 дауыспен 31-ге қарсы Вольфенден баяндамасының ұсыныстарын жүзеге асыратын заң жобасын қабылдады; Консервативті Лорд Арран енгізген заң жобасын басқалармен қатар Кентербери архиепискобы Майкл Рамзи және Англия шіркеуінің көптеген жоғары лауазымды мүшелері қолдады. Заң жобасын кейіннен консервативті депутат Хамфри Беркли Коммундар палатасына енгізді, онда ол екінші оқылымда 164-107 1966 жылы 11 ақпанда өтті. Беркли заң жобасының Шотландияға қолданылмауын анықтайтын ереже қосты, бұл кейбір әлеуметтік консервативті шотланд депутаттарын қарсы дауыс бермеуге көндірді. Заң жобасын қарау 1966 жылғы жалпы сайлауда Парламент таратылуымен үзілді, соның салдарынан Беркли өз орындығынан айырылды; дегенмен, лейбористердің шешуші жеңісі гомосексуализмді қылмыстық қылмыс деп санамайтын депутаттардың санын арттырды. 1966 жылы 26 сәуірде Лорд Арран Лордтар палатасына 1966 жылы 16 маусымда 78-ден 60-ға дейін дауыспен қабылданған Жыныстық құқық бұзушылық туралы заң жобасын ұсынды. Содан кейін Лео Абсе, тағы да он минуттық ереже бойынша, Қоғамдық палатаға жыныстық құқық бұзушылықтарды (No. 2) Билл, Лорд Арранның Биллінің сәл өзгертілген нұсқасы. Заң жобасы бірінші оқылымда 244 дауыспен 100-ге қарама-қарсы дауыспен қаралғаннан кейін Үкімет (жексенбіден басқа барлық күндері парламенттік жұмыстарға жауапты) заң жобасына қосымша парламенттік уақыт бөлуді шешті, өйткені оған көпшілік дауыс бергені анық болды. Гомосексуализмді қылмысты болдырмау Вильсонның 1966-1970 жылдардағы үкіметі кезінде және "жеңілдікке ие қоғамға" деген кеңінен қозғалыс кезінде қабылданған көптеген либералды әлеуметтік реформалардың бірі болды. Бұл реформалар орталық үкіметтің басшылығынан гөрі, қоғамдық қолдаудың өсуі мен лейбористердің көпшілігіне байланысты бірнеше жеке науқандардың пайдасына келді. "Жыныстық қылмыстар" (No. 2) Заң жобасы ақыры 4 шілдеде 99 дауыспен 14 қарсы (85 көпшілік) және 13 шілдеде 111 дауыспен 48 қарсы (63 көпшілік) Лордтар палатасында қабылданды. 27 шілдеде ол 1967 жылғы Жыныстық құқық бұзушылық туралы заңға айналды.
After the 1964 United Kingdom general election, which narrowly elected a Labour government, members of both Houses of Parliament became increasingly sympathetic to changing the law. On 26 May 1965, Leo Abse introduced a Ten Minute Rule Bill to decriminalize consensual and private sex between men over the age of 21. The House of Commons voted down the proposal on first reading by 178 Noes to 159 Ayes. The small margin of only nineteen was seen as a significant change of opinion in the House of Commons. On 28 October 1965, the House of Lords passed by a vote of 96 to 31 a Bill implementing the Wolfenden Report's recommendations; the draft law, which had been introduced by Conservative Peer Lord Arran, was supported, among others, by Archbishop of Canterbury Michael Ramsey and many high ranking members of the Church of England. The Bill was subsequently introduced by Conservative MP Humphry Berkeley in the House of Commons, where it passed its second reading 164–107 on 11 February 1966. Berkeley had added a provision clarifying that the Bill would not extend to Scotland, convincing some socially conservative Scottish MPs not to vote against. The Bill's consideration was interrupted by the dissolution of Parliament for the 1966 general election, which resulted, among other things, in Berkeley losing his seat; nonetheless, Labour's decisive victory increased the number of MPs who were likely to support decriminalising homosexuality. On 26 April 1966, Lord Arran introduced in the House of Lords the Sexual Offences Bill, which passed on 16 June 1966 by a vote of 78 to 60. Immediately thereafter, Leo Abse, again under the Ten Minute Rule, introduced in the House of Commons the Sexual Offences (No. 2) Bill, a slightly modified version of Lord Arran's Bill. After the Bill was granted a first reading by a vote of 244 to 100, the Government (which is charge of parliamentary business on all days other than Friday) decided to allot additional parliamentary time to the Bill, since it had become clear there was a majority in favour of it. The decriminalisation of homosexuality was one of multiple liberal social reforms to be passed under Wilson's 1966–1970 government and the wider move towards a "permissive society". These reforms arose due to several separate campaigns benefiting from growing public support and Labour's large majority, rather than from central government leadership. The Sexual Offences (No. 2) Bill ultimately passed in the House of Commons on 4 July by a vote of 99 to 14 (a majority of 85) and in the House of Lords on 13 July by a vote of 111 to 48 (a majority of 63). It received royal assent on 27 July, becoming the Sexual Offences Act 1967.
Қылмыстық құқық бұзушылықты жоюға деген көзқарас
Гей белсенді Питер Тэтчеллдің айтуынша, заң жобасына қарсы пікірлер Дадли графының 1966 жылғы 16 маусымдағы "Гейлер - әлемдегі ең жиренішті адамдар. Түрме олар үшін тым жақсы орын; шын мәнінде, бұл олардың көпшілігі айқын себептермен баратын орын". Тіпті заң жобасын қолдағандар гомосексуализмді де мақұлдамады, керісінше, гомосексуалист еркектерді жазалау қылмыстық заңның міндетіне жатпайтынын, өйткені олар қазірдің өзінде мазақтау мен мазақтаудың нысанасы болып табылады деп мәлімдеді. Рой Дженкинс үкіметтің көзқарасын білдірді: "бұл мүгедектіктен зардап шегушілер өмір бойы үлкен ұятты көтереді" (The Times газетінің 1967 жылғы 4 шілдедегі парламенттік пікірталасы кезінде келтірілген). Заң қабылданғаннан кейін лорд Арран былай деді: "Мен сол [гемосексуалдардан] өздерін тыныш және абыройлы ұстанып, алғыс білдірулерін сұраймын. Қазір немесе болашақта кез келген әуесқойлық мінез-құлық немесе қоғамдық өрнектің кез келген түрі мүлдем дәмсіз болады [Және] бұл заң жобасын қолдағандар жасағандарына өкіндіреді".
According to gay activist Peter Tatchell, dissent against the bill could be summed up by the Earl of Dudley's 16 June 1966 statement that "[homosexuals] are the most disgusting people in the world Prison is much too good a place for them; in fact, that is a place where many of them like to go—for obvious reasons." Even proponents of the bill did not condone homosexuality, but instead argued that it was not within the responsibility of the criminal law to penalise homosexual men, who were already the object of ridicule and derision. Roy Jenkins captured the government's attitude: "those who suffer from this disability carry a great weight of shame all their lives" (quoted during parliamentary debate by The Times on 4 July 1967). After its passage, Lord Arran said, "I ask those [homosexuals] to show their thanks by comporting themselves quietly and with dignity any form of ostentatious behaviour now or in the future or any form of public flaunting would be utterly distasteful [And] make the sponsors of this bill regret that they had done what they had done".
Саяси партиялар
1967 жылы жыныстық құқық бұзушылық туралы заңға айналған заң жобасына он екі демеуші қолдау көрсетті, олардың алтауы Еңбек партиясына (Лео Абс, Майкл Фут, Джон Хорнер, Чарльз Пэннелл, Джордж Штраус, Эрик Варли), бесеуі Консервативтік партияға (Хью Фрейзер, Ян Гилмор, Питер Роулинсон, Норман Сент-Джон Стивс және Ричард Вуд) және біреуі Либералды партияға (Джо Гримонд) тиесілі. Заң жобасының барлық кезеңдерінде оған жақтап дауыс бергендер лейбористер мен либералды депутаттардан, ал оған қарсы дауыс бергендер консервативті депутаттардан келді. Дегенмен, заң жобасына қолдау партиялық қатарлар арқылы бөлінді, танымал консерваторлар Маргарет Тэтчер мен Энох Пауэлл заң жобасын алғашқы екі оқылымда қолдады. Заң жобасына қолдау білдірген коалиция кейін "Гейцкеллиттер мен болашақ Тэтчершілердің үйлесімі" деп сипатталды.
The Bill which would ultimately become the Sexual Offences Act 1967 had twelve sponsors, of which six belonged to the Labour Party (Leo Abse, Michael Foot, John Horner, Charles Pannell, George Strauss, Eric Varley), five to the Conservative Party (Hugh Fraser, Ian Gilmour, Peter Rawlinson, Norman St. John Stevas and Richard Wood) and one to the Liberal Party (Jo Grimond). On all of the Bill's stages, most of the votes in favour of it came from Labour and Liberal MPs, while most votes against it came from Conservative MPs; nonetheless, support for the Bill cut through party ranks, with prominent Conservatives Margaret Thatcher and Enoch Powell supporting the Bill during its first two readings. The coalition in favour of the bill was later described as "a combination of Gaitskellites and future Thatcherites".
Мұра
BBC History журналында Флоренс Сатклифф Брейтуайт "Бұл Ұлыбританиядағы гомосексуализм тарихында өте маңызды сәт болды, бірақ гей ерлер үшін кенеттен азаттық сәт емес, сондай-ақ ол болғысы да келмеді" деп жазды. Бір ерекше маңызды салдары - гей-құқық топтарының жиналыс еркіндігінің артуы, бұл 1970-ші жылдары гей-құқық белсенділігінің артуына әкелді. Англия мен Уэльсте еркек гомосексуализм мәселесін заңмен бекітілген заң бойынша қайта қарау 1970-ші жылдардың аяғына дейін жүргізілген жоқ. 1979 жылы Ішкі істер министрлігінің Саясат жөніндегі консультативтік комитетінің Жұмыс тобының жыныстық құқық бұзушылықтарға қатысты келісім жасы туралы баяндамасында гомосексуалды әрекеттерге келісім жасы 18 болуы керек деп ұсынылды. Бұл сол кезде, ішінара, одан әрі декриминализациялау тек жас еркектерді басқа ер адамдармен жыныстық тәжірибе жүргізуге талпындырады деген қорқынышпен, сол кездегі кейбір адамдар мұндай адамды кеңінен қоғамнан тыс қояды деп мәлімдеген таңдаумен қабылданбады. Заң Шотландияға 1980 жылғы Қылмыстық сот (Шотландия) Заңымен таратылды, ол 1981 жылдың 1 ақпанында күшіне енді. 1981 жылғы Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық соттың "Дадджен Ұлыбританияға қарсы" ісі нәтижесінде 1982 жылғы Гомосексуалды қылмыстар (Солтүстік Ирландия) туралы бұйрықпен бұл заң Солтүстік Ирландияға таратылды. 2020 жылы The Mail on Sunday газетінің журналистерінің ақпарат еркіндігі туралы өтініші бойынша Корольдік Монета Кеңсесі 2015 жылы заңның қабылдануының 50 жылдығына орай ескерткіш монета шығару жоспарларын қабылдамады. Бұл "коммерциялық тұрғыдан тиімді емес" деп қорытындылады.
In BBC History, Florence Sutcliffe Braithwaite wrote "This was a hugely important moment in the history of homosexuality in Britain – but it wasn't a moment of sudden liberation for gay men – and nor was it intended to be." One particularly important consequence was the increased freedom of assembly for gay rights groups, leading to an increase in gay rights activism in the 1970s. No subsequent reconsideration of the issue of male homosexuality in statutory law took place in England and Wales until the late 1970s. In 1979, the Home Office Policy Advisory Committee's Working Party report Age of Consent in relation to Sexual Offences recommended that the age of consent for homosexual acts should be 18. This was rejected at the time, in part due to fears that further decriminalisation would serve only to encourage younger men to experiment sexually with other men, a choice that some at the time claimed would place such an individual outside of wider society. The law was extended to Scotland in the Criminal Justice (Scotland) Act 1980, which took effect on 1 February 1981. As a result of the 1981 European Court of Human Rights case Dudgeon v. United Kingdom, the law was extended to Northern Ireland in the Homosexual Offences (Northern Ireland) Order 1982. In 2020, a Freedom of Information request by journalists at The Mail on Sunday found that the Royal Mint Advisory Committee had rejected plans to issue a commemorative coin to mark the 50th anniversary of the passing of the act in 2015, concluding that it would not be "commercially viable" due to a perceived "lack of appeal" for the coin amongst collectors.
Түзетулер
1967 жылғы заңда белгіленген гомосексуал еркектер үшін келісім жасы 21 жасқа дейін, 1994 жылғы Қылмыстық сот және қоғамдық тәртіп туралы заңда келісім жасын гетеросексуалдық келісім жасына теңестіру әрекеті 16 жасқа дейін, сол кездегі консервативті депутат Эдвина Кьюридің түзетуімен жүзеге асырылғаннан кейін 18 жасқа дейін төмендетілді. Бұл заң зорлау ұғымын еркек зорлауды қамтитын етіп кеңейтті; осы уақытқа дейін соңғысы еркекке қарсы қылмыс ретінде сотталды. 2000 жылы Парламент актілері 1911 және 1949 жыныстық құқық бұзушылықтар (өзгерістер) туралы 2000 Заңның қабылдануын қамтамасыз ету үшін қолданылды, ол Ұлыбританияда гомосексуалды және гетеросексуалды мінез-құлық үшін келісім жасын 16 жасқа теңестірді. Заңның жеке өмірге қатысты шектеулері екі еркектің жыныстық қатынасқа түсуіне жол берілсе, үшінші адамның жыныстық қатынасқа қатысуына немесе тіпті қатысуына болмайды дегенді білдіреді. Бұл шектеулерді 2000 жылы Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық сот Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық конвенцияны бұзады деп тапты. Ұлыбритания үкіметі 2003 жылғы "Сексуалды құқық бұзушылық туралы" заңмен Англия мен Уэльстегі заңды осы шешімге сәйкес келтірді, онда бір жынысты еркектердің жыныстық қатынасына қатысты құпиялылық талаптары жоқ. (Қоғамдық дәретханада жыныстық қатынас жасау жеке қылмыс болып саналды.) 2003 жылғы Жыныстық құқық бұзушылық туралы заң, кейбір дауларға қарамастан, полиция мен соттардың жыныстық құқық бұзушылықтармен айналысу тәсілін қайта қарастырды, 1956 жылғы Жыныстық құқық бұзушылық туралы заңның және 1967 жылғы Заңның ережелерін алмастырды, сонымен қатар гомосексуализмді қылмыстық қылмыс деп санамауды және келісімнің тең жасын сақтады. Әдеттегідей әлі де қолданылып жүрген (басқа заңдармен алмастырылып, негізінен орындалмайтын болса да) ұсақ ұятсыздық пен еркекпен қатынас қылмыстары заңмен белгіленген құқықтан алынып тасталды. 2003 жылғы Заңның нәтижесінде 1967 жылғы Заңның басым бөлігі жойылған.
The age of consent of 21 for homosexual males set by the 1967 Act was reduced to 18 by the Criminal Justice and Public Order Act 1994 after an attempt to equalise the age of consent with that of the heterosexual age of consent of 16 introduced as an amendment by the then Conservative MP Edwina Currie narrowly failed. This law also extended the definition of rape to include male rape; until then the latter had been prosecuted as buggery. In 2000, the Parliament Acts 1911 and 1949 were invoked to ensure the passage of the Sexual Offences (Amendment) Act 2000, which equalised the age of consent to 16 for both homosexual and heterosexual behaviours throughout the UK. The privacy restrictions of the law meant that while two men could have sex, a third person could not participate in the sex or even be present. These restrictions were held to be in breach of the European Convention on Human Rights by the European Court of Human Rights in 2000. The UK Government brought the law in England and Wales into compliance with that ruling by the Sexual Offences Act 2003, which omitted the privacy requirements relating to same sex male sexual activity. (Sexual activity in a public lavatory was made a separate offence.) The Sexual Offences Act 2003, though subject to some controversy, overhauled the way sexual offences were dealt with by the police and courts, replacing provisions in the Sexual Offences Act 1956 as well as the 1967 Act, while keeping in place the non criminalization of homosexuality and an equal age of consent. The offences of gross indecency and buggery, which were still formally in place (although superseded and rendered essentially unenforceable by other Acts) were removed from statutory law. As a result of the 2003 Act, the vast majority of the 1967 Act has been repealed.