Pyotr Valuyev

Кіріспе

Ресей мемлекет қайраткері граф Пётр Александрович Валуев (22 қыркүйек 1815 - 27 қаңтар 1890) - орыс саясаткері және жазушысы.

Өмірбаян

Валюев 1815 жылы 22 қыркүйекте Мәскеудің Царицын ауданында дүниеге келген. Валюев 1861 жылдың 23 сәуірінен 1868 жылдың 9 наурызына дейін император Александр II-нің ішкі істер министрі және 1872 жылдың 17 ақпанынан 1877 жылға дейін мемлекеттік активтер министрі қызметін атқарды. 1863 жылы ол жасырын жарлық жасады, ол кейіннен Валюев циркуляр деп аталды, ол украин тілінде діни, сондай-ақ білім беру кітаптарын, сонымен қатар қарапайым халықты бастапқы сауаттылыққа үйретуге арналған кітаптарды жариялауға тыйым салды. Тек әдебиеттер жариялауға рұқсат етілді. 1863 жылы 30 шілдеде білім министріне тыйым салу туралы құпия нұсқаулықта ол орыс тілінен бөлек украин тілі "болған жоқ, жоқ және бола алмайды" деп жазды. Валюевтың айналмасы ресейлік автократияның украин халқына орысшалауды, ұлттық, рухани және саяси қысымды күшейтуге бағытталған шовинистік саясатының ең көрнекті көріністерінің бірі болып саналады. 1877 жылы министрлер комитетінің төрағасы болды. 1880 жылы оның ықпалы оның қарсыласы граф Лорис Меликовтың көлеңкесінде қалуымен төмендей бастады. Валюевті 1881 жылы қазан айында жақында қаза тапқан Александр II-нің ұлы Александр III зейнеткерлікке жіберді, өйткені ол 1870 жылдары мемлекеттік активтер министрі ретінде башқұрт жерлерін тонау үшін жауапты болды. Валюев әдеби әлемге үнемі жақын болған. 1834 жылы Мәскеуден Санкт-Петербургке ауыстырылып, танымал орыс ақындары Александр Пушкин мен Петр Вяземскиймен танысады. Валюев Пушкиннің "Капитанның қызы" романының (1836) басты кейіпкерінің прототипі ретінде қызмет еткен болуы мүмкін, сол жылы ол Вяземскийдің қызымен үйленді. Валюев 1870 жылдары үкіметте қызмет етіп жүргенде көркем әдебиет жаза бастады. Оның алғашқы романы Лорин (1878) қолжазба түрінде таратылды, бірақ 1882 жылға дейін жарияланбады. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол жазуға көңіл бөліп, төрт роман, христиандық тарихына арналған очерктер мен 1890 жылы Санкт-Петербургте қайтыс болғанға дейін өлеңдерімен құлшылық күнтізбесін жариялады. Үлкен өмірінің басым бөлігінде Валюев күнделікті сақтады, ол өлімінен кейін жарияланды және XIX ғасырдағы Ресей империясының ішкі шеңбері туралы маңызды ақпарат көзі болып табылады.

Valuev was born in the Tsaritsyno District of Moscow on September 22, 1815. Valuev served as Emperor Alexander II's Minister of Interior between April 23, 1861 to March 9, 1868, and as Minister of State Assets from February 17, 1872 to 1877. In 1863, he drafted a secret decree, which later became known as the Valuev Circular that forbade the publication of religious, as well as educational books, along with those intended for the initial literacy instruction of the commoners, in the Ukrainian language. Only belles lettres was allowed to be published. In his secret instruction issued on 30 July, 1863, informing the minister of education of the ban, he wrote that the Ukrainian language, separate from Russian, "didn’t exist, doesn’t exist, and can’t exist". The Valuev Circular is considered one of the most vivid manifestations of the chauvinist policy of the Russian autocracy, aimed at strengthening Russification, national, spiritual and political oppression of the Ukrainian people. In 1877, he was made Chairman of the Committee of Ministers. In 1880, his influence began to decline when he was eclipsed by his opponent, Count Loris Melikov. Valuev was sent into retirement in October 1881 by the son of the recently assassinated Alexander II, Alexander III, since as Minister of State Assets, he had held final responsibility for the so called plundering of the Bashkir lands in the 1870s. Valuev was always close to the literary world. In 1834 he was transferred from Moscow to St. Petersburg and became acquainted with prominent Russian poets Aleksandr Pushkin and Pyotr Vyazemsky. Valuev may have served as one of the prototypes for the protagonist of Pushkin's novel The Captain's Daughter (1836), and the same year he married Vyazemsky's daughter. Valuev began writing fiction in the 1870s while still serving in the government. His first novel, Lorin (1878) was circulated in manuscript, although it remained unpublished until 1882. Once he was retired, he concentrated on writing and published four novels, essays on history of Christianity and a devotional calendar with his poetry prior to his death in 1890 in St. Petersburg. Throughout most of his adult life, Valuev kept a diary, which was published after his death and has proved to be an important source of information on the inner circle of the Russian Empire in the 19th century.