Кіріспе

Ағылшыл емес афазия Аграматизм - ағылшыл емес афазияның бір ерекшелігі. Аграмматизммен ауыратын адамдар сөйлеуде негізінен мазмұндық сөздерді, ал функциялық сөздерді қолдамайды. Мысалы, балалардың саябақта ойнаған суретін суреттеуді сұрағанда, зардап шеккен адам "балалар жүгіретін ағаштар" деп жауап береді. Аграмматизммен ауыратын адамдар телеграфтық сөйлеуге ие болуы мүмкін, бұл телеграф хабарларында кездесетін сөйлеу үлгісіне ұқсас сөйлемдердің оңайлатылған қалыптасуы (оларда көптеген немесе барлық функционалдық сөздер алынып тасталады) бар ерекше сөйлеу үлгісі. Аграмматизмнің жетіспеушілігі көбінесе тілге тән, бірақ басқаша айтқанда, бір тілді сөйлейтін адамдарда "аграмматизм" басқа тілді сөйлейтіндерден өзгеше болуы мүмкін. Аграмматизмде жасалған қателер афазияның ауырлығына байланысты. Ауыр формаларда тілдің өндірісі қатты телеграфтық болып табылады, ал жеңіл-желпі жағдайларда сөйлем құрылысына қажетті элементтер жетіспейді. Жалпы қателерге уақыт, сан және жыныстық қателер жатады. Сондай-ақ, пациенттерге элементтердің "қозғалысы" бар сөйлемдерді, мысалы, пассивтік сөйлемдер, сұрақтар немесе күрделі сөйлемдерді шығару өте қиын. Аграматизм көптеген ми ауруларында, соның ішінде экспрессивті афазияда және мидың жарақаттануында байқалады. ТОК

Тарих

Аграмматизмді алғаш рет 1887 жылы Адольф Кусмаул сөздерді грамматикалық тұрғыдан құрастырудың және оларды сөйлемге синтаксистік тұрғыдан реттеудің мүмкін еместігін түсіндіру үшін енгізді. Кейіннен Харольд Гудгласс терминді байланыстырғыш сөздердің, көмекші сөздердің және флекциялық морфемалардың жоғалуы ретінде анықтады, олардың барлығы өте қарапайым грамматикалы сөйлеу өндірісін тудырады. Аграмматизм, бүгінде Брока синдромының белгісі ретінде қарастырылады (Tesak & Code, 2008), сонымен қатар "моторлық афазия" (Goldstein, 1948), "синтаксикалық афазия" (Wepman & Jones, 1964), "эфферентті моторлық афазия" (Luria, 1970) және "тілсіз афазия" (Goodglass және басқалар, 1964) деп аталады. Аграмматизм туралы алғашқы деректерде неміс және француз қатысушылары болған. 20-ғасырдың басында неміс афазиология мектебінің үлкен жетістігі және неміс және француз тілдерінің жоғары деңгейде өзгергендігі бұл жағдайдың туындауына себеп болуы мүмкін (Code, 1991). Қазіргі кезде бұл көрініс сәл өзгерді: грамматикалық бұзылу толық емес, таңдамалы болып табылды, ал универсалды грамматика (УГ) аясында кросс-лингвистикалық көзқарас, морфосинтаксистен морфосемантикаға ауысумен бірге, а la парақ. Қазір аграмматизмді зерттеудің басты бағыты барлық табиғи тілдерді қамтиды және ғалымдар белгілі бір тілдің ерекшеліктері басқа тілдерге қатысты деп санайды, осылайша аграмматизмді жақсырақ түсіну, оны емдеуге көмектесу және теориялық лингвистика саласында қайта қарау және ілгерілеу. Каталан тілінде аграмматизм туралы аз жазылған. Бұл саланың бастамасы Peña Casanova & Bagunyà Durich (1998), Junque және т.б. еңбектерінде кездеседі. (1989) деп атады. Бұл мақалаларда кейс-жұмыс туралы баяндама жасалмайды, олар көбірек жалпы тақырыптармен айналысады, мысалы, зақымданудың локализациясы немесе аграммалық науқастарды оңалту. Ең соңғы зерттеулер Мартинес Феррейроның еңбегінде (2009). Мартинес Феррейроның жұмысы Фридманн мен Гродзинскийдің (2007) ағаш кесу гипотезасы (TPH) деп аталады. Мұндай гипотеза біраз артта қалып отыр, өйткені Bastiaanse (2008) зерттеулер Nanousi et al. деректерін қайта талдау арқылы дәлелденді. (2006) және Lee және басқалар. (2008), және Ярбай Думан мен Бастиансе (2009). Каталан тіліндегі аграмматизмге арналған басқа да жаңартылған жұмыстарды Martínez Ferreiro et Gavarró (2007), Gavarró (2008, 2003a, 2003b, 2002), Balaguer et al. (2004), Пена Касанова және басқалар. (2001) және Санчес Касас (2001) Жалпыға бірдей грамматика (УГ) аясында тілдер аралық тұрғыдан алғанда, грамматикалық агрессияның толық емес, таңдамалы екені анықталды. Осы ойдың аясында аграммалық сөйлеушілердің уақыт өндірісінің бұзылуы қазіргі уақытта әртүрлі табиғи тілдерде келісімге қарама-қарсы уақыт үшін етістік иілуді зерттеу арқылы (морфосинтаксикалық тәсіл) және сонымен қатар, жақында, уақыт анықтамасын зерттеу арқылы (бұл белгілі бір мағынада морфосемантикаға жақынырақ қарастырылуы керек). Бұл жұмыстың зерттеулер түрі уақыт базасында кернеудің бұзылуымен айналысатын зерттеулер. Мұны түсіндірмей тұрып, мұндай зерттеулердің мақсаттарын түсінуге көмектесу үшін, аграмматизмді зерттеуде морфосинтаксистен морфосемантикаға ауысудың дәмін татып көру керек.

Етістіктің ауысуы

Бірнеше тілде уақыт үшін етістіктің ауысуы проблемалық болып табылды. Әр түрлі ғалымдар оны түсіндіру үшін әр түрлі теорияларды ұсынды: Фридман және Гродзинский (1997) еврей, араб және ағылшын тілдерін зерттеуден "Ағашты кесу гипотезасын" (TPH) енгізді; дәл осы гипотезаны Гаварро және Мартинес Феррейро (2007) иберо-роман тілінде (яғни, каталан, галисиан және кастиль тілінде) дәлелдеді; Венцлафф және Клахсен (2004; 2005) неміс тілінде "Тензистік төменгі сипаттама гипотезасын" (TUH) енгізді, ал сол уақытта Брухерт және басқалар. (2005) сол тіл үшін Tense and Agreement Underespecification Hypothesis (TAUH) және Lee et al. (2008), және Faroqi Shah & Dickey (2009) морфосемантикалық гипотезаны енгізді, бұл диакритикалық уақыт ерекшеліктері ағылшын аграмматизміне әсер етеді деп дәлелдеді. Бастиансе (2008) неміс тілінде мұндай диссоциацияны таппады, керісінше, етістіктің ауысуына немесе келісімге қарамастан, өткенге сілтеме жасау нашарлайды. Оның зерттеулері шекті етістіктердің шекті емес етістіктерге қарағанда қиынырақ екенін анықтады, бірақ шекті етістіктерде де, шекті емес етістіктерде де өткенге (орынды-орынды өткен уақыт пен қатысушының үшінші тұлғасы) қатысты нысандар қазіргіге (орынды-орынды қазіргі уақыт пен шексіздердің үшінші тұлғасы) қатысты нысандарға қарағанда қиынырақ. Жоғарыда аталған етістік формалары туралы гипотезалардың ешқайсысы (TPH, TUH және TAUH) бұл нәтижелерді түсіндіре алмайды, өйткені голланд тіліндегі қатысушылар уақыт пен келісім үшін бүгілмейді, сол жақ шетіндегі ерекшеліктерін тексермейді. Дәл осындай нәтижелер грек және ағылшын тілдерінде де Nanousi және басқалардың қайта талдауында айтылған. ' s (2006) және Lee et al. " (2008) деректері, сондай-ақ, Түрік тілі бойынша Ярбай, Думан және Бастиансе (2009). Қалай болғанда да, Бастиансе (2008) қорытындысында аграммалық сөйлеушілердің өткенге сілтеме жасау қиын екендігін білдіретін қосымша гипотеза қажет болды. Сол бір мақалада ол екі ықтимал жауапты жариялады: а) өткендегі оқиғалардың бейнелері семантикалық жағынан күрделірек болуы мүмкін, мүмкін, өйткені екі уақыт кезеңі бар. (b) Аграммалық сөйлеушілер үшін өткенге сілтеме жасау қиын емес, бірақ бұл сілтемені етістікпен көрсету мүмкін.