Кіріспе
Француз сахналық комедианты Мишель Жерар Жозеф Колуччи (фр. Michel Gérard Joseph Colucci; 28 қазан 1944 – 19 маусым 1986), Coluche (kɔlyʃ) сахналық атымен әйгілі, француз сахналық комедианты және киноактер болған. Ол 26 жасында ойын-сауық карьерасын бастағанда Coluche атты сахналық есімін қабылдады. Ол саясат пен билікке деген бейшаралық көзқарасымен танылды және оны көптеген өнер туындыларына енгізді. Француз теледидарындағы әзіл-қалжыңның бір бөлігі ретінде дөрекі сөздерді тұрақты түрде қолданған алғашқы көрнекті комедианттардың бірі болды. Ол сондай-ақ "Les Restaurants du Cœur" қайырымдылық қорының негізін қалады, ол бүгінге дейін мұқтаж жандарға тегін тамақ және басқа да қажетті заттармен көмектесіп келеді.
Michel Gérard Joseph Colucci (miʃɛl ʒeʁaʁ ʒɔzɛf kɔlytʃi, koˈluttʃi; 28 October 1944 – 19 June 1986), better known under his stage name Coluche (kɔlyʃ), was a French stage comedian and cinema actor. He adopted Coluche as a stage name at age 26, when he began his entertainment career. He became known for his irreverent attitude towards politics and the establishment, and he incorporated this into much of his material. He was one of the first major comedians to regularly use profanities as a source of humor on French television. He also founded the charity "Les Restaurants du Cœur" which still provides free meals and other products to people in need.
Ерте өмір
Колуччи 1944 жылғы 28 қазанда, Париж азат етілгеннен кейін бірнеше апта өткен соң, қаланың 14-ші округіндегі ауруханада дүниеге келді. Оның анасы Симона Буйер ("Монетт" деп аталған) Монпарнас бульварынде гүл сатушы болып жұмыс істеді. Оның әкесі, Италияның Лацио аймағындағы Касалвьериден шыққан Хонорио Колуччи, суретші және әрлеуші болған. 1947 жылы 31 жасында полиомиелиттен әкесі қайтыс болды; оның әйелі кейін жас Мишельді және оның әпкесін (Мишельден 18 ай үлкен Даниэль) аз жалақымен тәрбиелеуге тырысты. Колуччи мектепте көп үміт бермеді және бастауыш білімін аяқтағаннан кейін (1958 жылғы маусым) оқуын доғарды. Ол түрлі уақытша жұмыстарды жасап көрді және бірнеше рет билікпен келіспеушіліктер болды. Осы кезеңде анасы оған гитара сатып алып берді, ол өзі үйренді. 1964 жылы 60-шы жаяу әскер полкіне қосылды, бірақ бағынбаушылық жасағаны үшін түрмеге қамалды. Азаматтық өмірге оралғаннан кейін анасы rue d'Aligre көшесінде ашқан гүл дүкенінде, кейін Gare de Lyon жанында ашқан үлкен дүкенде жұмыс істеді. Ол бұл жұмысты жалықтырып, кенеттен жұмыстан кетіп, анасымен ұзаққа созылған жарысқа себеп болды. 1960 жылдардың соңында ол кафелерде әнші болып өзін сынап көрді, содан кейін комедияға көшті.
Жетістік
1969 жылы Ромен Бутейльмен бірге ол Café de la Gare-дің ашылуына куә болды, бұл жас комедиялық актерлер тобының бас қосып әңгімелесетін орны еді, олардың көпшілігі кейін танымал атанды: Патрик Девер, Анри Гюйбет, Миу Миу, Мартин Ламотт және т.б. Café de la Gare-ге Жорж Мустаки, Реймонд Девос, Жан Феррат, Жак Брель, Лени Эскудеро, Пьер Перре және Жан Янн сияқты тұлғалар да келіп отыратын. Кейіннен оларға Жерар Ланвин, Рено, Руфус, Диана Курис, Колин Серро, Анемон, Жерар Депардье, Тьерри Лермит, Жозиан Баласко және Жерар Джугно қосылды. Колуштің алғашқы эскизі "C'est l'histoire d'un mec" ("Бұл бір жігіттің хикаясы") әзілді оқиғаны айтудың қиындығы туралы болды. Ол тез жұмыла бастады, бірақ алкогольге құмарлығы оны топтан кетуге мәжбүр етті. Содан кейін ол "Le vrai chic parisien" ("Нағыз париждік шик") атты жаңа топ құрды, және осы кезде ол болашақ әйелі Вероника Кантормен танысты. Олар 1975 жылы үйленді және екі ұлдары болды – Мариус және Ромен Колуччи. Оның мінезі мен құмарлықтары оны жаңа топтан кетуге және жеке мансабын бастауға итермеледі.
Жеке мансап
Осы сәтте ол өзінің әйгілі киімін кие бастады: ақ теннис туфлілері, көк жолақты комбинезон, ашық сары футболка және дөңгелек көзілдірік. Ол «Le Schmilblick» теле ойынының пародисімен танымал болды. Ол Europe 1 және Radio Monte Carlo радиостанцияларынан оқшалаулық үшін жұмыстан босатылды.
Президенттік ұсыныс
1980 жылы 30 қазанда өзінің бір адамдық шоу театрында өткен баспасөз конференциясында Колуш Франция президенттік сайлауына үміткер екенін жариялады. 1980 жылы 14 желтоқсанда Le Journal du Dimanche жексенбілік газетінде жарияланған сауалнамада Колушке әлеуетті дауыс берушілердің 16 пайызы қолдау көрсеткені анықталды. Оның "науқанына" Париждің Charlie Hebdo баспасы қолдау көрсетіп, ұйымдастырды, олар "Менен бұрын Франция екіге бөлінді, енді ол төртке бүктеледі" (немесе "күлістен екі есе бүгілу" мағынасында) және "Колуш – жалған айтуға еш себебі жоқ жалғыз үміткер" сияқты ұрандарды қолданды. Алайда, ол Франсуа Миттеранды қоса алған, өзінің үміткерлігіне қауіп деп қараған саясаткерлердің қысымы мен менеджері Рене Горлиннің қазасынан кейін сайлаудан бас тартты.
Сесар
1984 жылы Колуш Клод Берри режиссерлік жасаған "Чао Пантин" (1983) фильміндегі рөлі үшін "Цезарь" сыйлығының "Үздік актер" номинациясын жеңіп алды. Бұл фильм оның өмірінің хаостық тұрғысын көрсетеді. Сонымен қатар, Колуштің қастандықпен өлтірілген болуы мүмкін деген күдіктер туды. Оның қайтыс болуының 30 жылдығына орай, 2016 жылдың 6 қазанынан 2017 жылдың 14 қаңтарына дейін Париж қалалық әкімдігінде Колушқа арналған көрме ұйымдастырылды. 2011 жылдың наурыз айында оның туған қаласы Монтруж (Париж маңы) қаласында оның танымал жолақты комбинезонымен киген бронзадан жасалған мүсіні ашылды.
Марапаттар
Колуш "Тхао Пантин" (So Long, Stooge, 1983) фильміндегі рөлі үшін "Ең үздік актер" номинациясында "Сезар" сыйлығын жеңіп алды, бұл оның санаулы драмалық рөлдерінің бірі болды.
Фильм
Антуан де Кон режиссерлік еткен "Колуш: бір жігіттің тарихы" фильмі 1981 жылы Колуштің Франция президентіне кандидат болуына байланысты оқиғаларды баяндайды және 2008 жылдың қазан айында Францияда көрсетілімге шықты. Франсуа Ксавье Демасон Колуш рөлін сомдайды.