Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Карайяр - Шри-Ланканың Тамилдер арасындағы әскери каста. Карайярлар Шри-Ланканың солтүстік және шығыс жағалауларында және бүкіл әлем бойынша Тамилдер диаспорасында кездеседі. Олар дәстүрлі теңізшілер қауымдастығы болып табылады, олар балық аулау, жүк тасымалдау және теңіз саудасымен айналысады. Теңіз тарихымен танымал қауым тамиль патшаларының әскері мен теңіз әскері ретінде қызмет еткен жауынгер кастасы ретінде де танымал. Олар Арячкараварти әулетінің әскери генералдары мен әскери-теңіз капитандары ретінде белгілі болды. Тамил Иламның азат ету жолбарыстарының ядролық басшылығы Карайярлардың бай және іскерлік тобынан шыққан. Тарихи тұрғыдан алғанда, оларды Курукулам, Варунуклам және Карайлар деп те атайды. Сыныптары мен мәртебесі ұқсас сингальдық Карава мен Тамил Надудағы Паттанавар.
A maritime martial Tamil caste found chiefly in Sri Lanka
Karaiyar is a Sri Lankan Tamil caste found mainly on the northern and eastern coastal areas of Sri Lanka, and globally among the Tamil diaspora. They are traditionally a seafaring community that is engaged in fishing, shipment and seaborne trade. The community known for their maritime history, are also reputed as a warrior caste who contributed as army and navy soldiers of Tamil kings. They were noted as the army generals and navy captains of the Aryacakravarti dynasty. The nuclear leadership of the Liberation Tigers of Tamil Eelam have background in the wealthier enterprising section of the Karaiyars. Historically, they have also been referred to as Kurukulam, Varunakulam and Karaiyalar. Sharing similar origins and status are the Sinhalese Karava and the Pattanavar of Tamil Nadu.
Этимология
"Карайяр" сөзі тамил тіліндегі karai ("теңіз жағалауы" немесе "жағалау") және yar ("адамдар") сөздерінің бірі. II ғасырдағы Птолемейдің сөздері тамил тіліндегі "қарайяр" сөзімен бірдей. Португал және голланд дереккөздерінде олар "Карайяр" дегенді білдіретін Кареас, Кареаз немесе Кариас деген терминдермен аталады. Олар өздерінің шығу тегі туралы аңызды индустар эпосы Махабхаратада айтылған Куру патшалығынан алады. Кейбір ғалымдар Курукуламды тамил тіліндегі Юпитердің атауы Курудан алған. Варунукалам "Варуна тайпасы" дегенді білдіреді, бұл олардың теңізден шыққандығына сілтеме жасайды. Арасакулам "патшалар тайпасы" дегенді білдіреді. Ежелгі тамил әдебиетінде бірнеше жағалау тұрғындары туралы айтылады, бірақ Карайярларға тікелей сілтеме жасалмайды. Карайярлардың Оңтүстік Үндістаннан Шри-Ланкаға көшіп-қонуы б.з.б. Пуранануруда "Караявар" туралы айтылған, бірақ жағалаудағы халық ретінде емес; кейінгі әдебиетте бұл сөз жағалаудағы адамдармен сәйкестендірілді.
The word "Karaiyar" is derived from the Tamil language words karai ("coast" or "shore") and yar ("people"). The term Kareoi mentioned by 2nd century AD writer Ptolemy, is identified with the Tamil word "Karaiyar". The Portuguese and Dutch sources mentions them under the term Careas, Careaz, or Carias, which are terms denoting "Karaiyar". They attribute their origin myth from the Kuru Kingdom, mentioned in Hindu epic Mahabharata. Some scholars derived Kurukulam from Kuru, the Tamil name for Jupiter. Varunakulam, meaning "clan of Varuna", is a reference to their maritime origin. Arasakulam means "clan of kings". The ancient Tamil literature mentions several coastal populations, but does not contain any direct references to the Karaiyars. Migration of Karaiyars from South India to Sri Lanka started from around second century BCE. The Purananuru mentions "Karaiyavar", but not as a coastal population; in the later literature, the word came to be identified with coastal people.
Орта ғасырлар
Бірнеше жазуларда жоғары әскери лауазымды адамдар Курукулатарайян (мәні "Курукулам патшасы") деген атаумен аталады. Тамил Надудағы Тирумуккудал қаласындағы жазуда Шри-Ланкада шолалар билігін жойған Виджаябаху І (11 ғасыр) әскерінің қолбасшысы ретінде "алтын аяқ бауырын киген" Курукулаттарайян есімді беделді адам туралы айтылған. Тағы бір Курукулаттарайян, Чорань Уйянинрадуван, Мараварман Сундара Пандянның (13 ғасыр) министрі Нинра Нараяна Перумал ғибадатханасына жер сыйлап, тарту жасағаны туралы ғибадатхананың эпиграфында айтылған. Осы министрдің аты І. Джатаварман Кулашекаранның жазуында да кездеседі. Мұққара Хатана қолжазбасында берілген мәліметке сәйкес, 7740 карайяр сарбазынан тұратын батальон Оңтүстік Үндістанның Курумандаламнан келіп, муккуварларды (батыс жағалауындағы басқа бір қауым) және сонакарларды (тамил мұсылмандары) жеңді. Ялпана Вайпава Малаиде Котте патшасы Паракрамбаху VI басқа елдермен сауда-саттық жасау үшін Карайяр батальондарын шақырған деп жазылған. Карайярлар Тамил Надудан Мараварлар сияқты жағалаудағы әскери касталармен одақ құрды. Солтүстік Шри-Ланкада күшті ықпалға ие болған мараварлар сауда және теңіз иелері ретінде қалыптасты және Карайяр кастасына қосылды. Тамил Надудағы Тарангамбадидегі Мараварман Куласекара Пандян І-нің 13-ғасырдағы жазуында Карайярлар мен Патиненвисаяттар саудагерлік гильдиясының Масиламанинатхар ғибадатханасына азық-түлік тартуы жасағаны туралы айтылған. Вайя Падалда Карайяр баслығының Микаман деп аталатын баслығының саяхаттары туралы айтылған. Карайярлардың тағы бір басшысы Микаман деп те аталады. Ол шола сарбаздарының әскерін бастап, күшті муккувар басшылары Ведиарасан мен Мираны жеңген. Бір нұсқаға сәйкес, бұл қақтығыс Пандия билеушісі Меекаманды Каннагиге (Силаппатикарамның қаһарман қызы) арналған Нага асыл тасын алуға жібергендіктен туындаған. Маттакаллаппу Манмиямның айтуынша, Калинга Магха (Арьяцакраварти әулетінің негізін қалаушы) Маннар княздігін Курукулам ұрпағына берді.
Several inscriptions mention high ranked military officials under the title Kurukulattaraiyan (meaning "King of Kurukulam"). An inscription in Tirumukkudal, Tamil Nadu mentions a notability named Kurukulattaraiyan who 'wore a golden anklet' as the commander of the army of Vijayabahu I (11th century AD) who ended the Chola rule in Sri Lanka. Another Kurukulattaraiyan, Choran Uyyaninraduvan, the minister of Maravarman Sundara Pandyan (13th century AD) is mentioned as gifting land and making offerings for the Ninra Narayana Perumal temple in an epigraphy of the temple. The same minister is also mentioned in an inscription issued by Jatavarman Kulasekaran I. According to an account given in the Mukkara Hatana manuscript, a battalion of 7740 Karaiyar soldiers came from Kurumandalam in Southern India, and defeated the Mukkuvars (another coastal community) and Sonakars (Tamil Muslims). The Yalpana Vaipava Malai states that Parakramabahu VI of Kotte invited Karaiyar battalions to facilitate trade with other countries. The Karaiyars also formed alliances with coastal military castes from Tamil Nadu such as the Maravars. The Maravars who had strong influence in Northern Sri Lanka, established themselves as trading and sea lords and assimilated into the Karaiyar caste. A 13th century inscription of Maravarman Kulasekara Pandyan I in Tharangambadi, Tamil Nadu makes a reference to the Karaiyars along with the mercantile guild Patinenvisayattar making food offerings to the Masilamaninathar temple. The Vaiya Padal mentions the voyage of a Karaiyar chief known as Meekāman, who traveled with ships loaded with several castes and chiefs, including the Karaiyars who make reference as Varunakulaththar. Another Karaiyar chief also known as Meekāman is credited for leading a troop of Chola soldiers and defeating the powerful Mukkuvar chiefs Vediarasan and Meera. According to one version was this strife caused because of a Pandya ruler who sent Meekaman to obtain a Naga gemstone for Kannagi (the heroine of Silappatikaram). According to Mattakallappu Manmiyam, Kalinga Magha (founder of Aryacakravarti dynasty) gave the principality of Mannar to those of the Kurukulam lineage.
Колониялық дәуір
Карайярлар португалдар тарапынан ең "соғысшыл" тайпа деп сипатталды және олардың басшылары отарлаушы португалдардың ең ауыр қарсыластары ретінде сипатталды. Карайярлар Жаффна патшалығын жаулап алуда португалдарға қарсы алты рет көтерілді, олар Танжавур Наяк патшалығының әскерлеріне қол қойды және оларға қол қойды. Алғашқы көтерілісті Карайяр рубасы басқарды, оны Налур маңында Филипп де Оливейра мен оның әскері жеңді. Кейіннен Карайярлар мен Таңжауур Наяк әскерлері 5000-нан астам адамнан тұратын көтерілісті бастады, олардың қолбасшысы Карайар басшысы Варунакулатттан болды, португалдар оны патшалық мәртебеге ие деп сипаттады. Португалдар Джаффна патшалығының патшасы Канкили II-ге Танджавур Наяк әскерлері мен Варунакулаттанды (Карреас патшасы деп сипатталған) тапсыруға бұйрық берді. Алайда Канкили II оларды тапсырған жоқ, өйткені олар оның өтініші бойынша келген еді, ал кейін португалдар жеңді. Жеңілгеннен кейін, португалдықтардың қол астында ласкарин ретінде тағайындалған наирлер мен каравалармен бірге көптеген карайярлар католик дініне көшті. Жаффна аймағында Карайярлар басым тап болып саналды және әлеуметтік иерархияда жоғарғы тап ретінде қарастырылды, мұнда олардың бір бөлігі христиан дінін қабылдап, португалдықтарға жақындауға мүмкіндік алды. Португалдарды қуып шыққаннан кейін, 1658 жылы Жаффна аймағында христиандық Карайярлар мен Мадапаллистердің көтерілісі болды. XVII ғасырдағы голландтық министр Филипп Балдей христиандардың ықпалды топтарының қатарында Карайяр, Мадапаллис және Веллалар деп сипаттады. Карайярлардың үстемдігі голландтардың билігі астындағы Веллаларлардың саяси өрлеуімен әлсіреді. Ғасырлар бойы Карайярлардың Үндістанмен, сонымен қатар Мьянмамен, Таиландпен, Малайзиямен және Индонезиямен теңіз сауда байланыстары болды, бұл британдық биліктен бері қатты шектелген.
The Karaiyars were by the Portuguese described as the most "warlike" tribe and their chiefs as most serious adversaries of the colonial Portuguese. The Karaiyars revolted six times against the Portuguese in the conquest of the Jaffna kingdom, who aligned and also commanded over the troops of Thanjavur Nayak Kingdom, whose king was Raghunatha Nayak. The first revolt led by a Karaiyar chieftain who was defeated near Nallur by Phillippe de Oliveira and his army. A later revolt was started by the Karaiyars and the Thanjavur Nayak troops of over 5000 men, commanded by the Karaiyar chief, Varunakulattan, one described by the Portuguese as being of kingly status. The Portuguese ordered Cankili II, king of Jaffna Kingdom, to surrender the Thanjavur Nayak soldiers and Varunakulattan (who is described as "King of Careas"). However Cankili II did not surrender them as they had come on his request, and were later on defeated by the Portuguese. Upon defeat were significant numbers of Karaiyars along with the Nairs and Karavas appointed as Lascarins under Portuguese rule, and were converted to Catholicism. In the Jaffna region, the Karaiyars were a dominant caste and were considered as upper class in the social hierarchy, where conversion to Christianity of sections of them allowed them to grow closer to the Portuguese in power. After the expulsion of the Portuguese, was the growing Dutch rule revolted in 1658 in the Jaffna region by the Christian Karaiyars and Madapallis. A Dutch minister of the 17th century, Philippus Baldaeus, described the Karaiyars, Madapallis and Vellalars among the influential classes of the Christians. The Karaiyar dominance got weakened through the political rise of the Vellalars under Dutch rule. For centuries have the Karaiyars had sea trade relations with India but also Myanmar, Thailand, Malaysia and Indonesia, which has been heavily restricted since British rule.
Қазіргі заман
ХХ ғасырда Карайярлар Веллалардан кейін Шри-Ланка тамилдары арасында сайлаушылардың екінші үлкен тобы болды. Карайярлар халықтың шамамен 10% -ын құраса, басым веллалар халық санының шамамен 50% -ын құрады. Карайярлар XX ғасырдың аяғында тәуелсіз Тамил Илам мемлекетін құру үшін азаттық күрес арқылы Тамилдер саяси сахнасына үстемдік етті. Жаффна түбегіндегі білімді Карайяр жастары наразылық білдірудің құралы ретінде жанжалға кірісіп, ТЕЛО, ЭРОС, ЕРРЛФ және әлемге әйгілі ТТТЕ, сонымен қатар Тамил жолбарыстары деп аталатын сепаратистік топтар құрды. ТТТИ-нің негізгі басшылығының Карайярдан шыққандығы (мысалы, ТТТИ-нің басшысы Велупиллай Прабхакаран Мелонги Карайяр болды) оларға теңіз және Палк боғазының су жолдары туралы дәстүрлі білімдеріне байланысты мықты Теңіз жолбарысы күшін дамытуға мүмкіндік берді. Олар Коромадель жағалауындағы теңізшілер мен әскери қауымдастықтармен туыстық және ұзақ сауда байланыстарынан көп пайда көрді, бұл оларға Тамил Надудың жағалау аймақтарында оқу лагерьлері құруға және теңізде қару-жарақ контрабандасын пайдалануға мүмкіндік берді. Баттикалоа аймағындағы Карайяр жер иелері класымен туыстық қатынасы арқылы ТТТИ шығыс тамилды да жалдауға ие болды.
In the 20th century, the Karaiyar were the second largest group of voters among the Sri Lankan Tamils after the Vellalar. The Karaiyars formed around 10% of the population, while the dominant Vellalars constituted about 50% of the population. The Karaiyars dominated the political scene of the Tamils in the late 20th century through the liberation struggle for an independent Tamil Eelam state for Tamils as a result of government sponsored riots and acts such as the 1958 anti Tamil pogrom and the Standardisation act. Educated Karaiyar youths from Jaffna Peninsula took to militancy as means of protest and formed separatist groups such as TELO, EROS, EPRLF and the world renowned LTTE, also widely known as the Tamil Tigers. The fact that the core leadership of the LTTE had Karaiyar origin, (e. g. the leader of the LTTE, Velupillai Prabhakaran was a Melongi Karaiyar), he enabled them to develop a strong Sea Tiger force due to their traditional knowledge on seafaring and the waterways of the Palk Strait. They benefited greatly from their kinship and long trade relation with the seafaring and militant communities of the Coromandel Coast, enabling them to set up training camps in coastal regions of Tamil Nadu and exploit the sea for weapon smuggling. Through their kinship to the Karaiyar landlord class in Batticaloa region, the LTTE also gained recruitment of Eastern Tamils.
Кедендік
Карайярларға Батыс аймақ (қазіргі Гурунагар) және Джаффна патшалығының порттары берілді. Карайярлар Джаффна патшаларының генералдарын құрып, Ариячакраварти әулетінің теңіз флотын басқарады. Олар өздерінің туының құдайы, теңіз құдайы Варунаның тауы Макараны эмблема ретінде қолданды, ол олардың туларында да көрінді. Каннаки Амман - индустар қарияларының басты құдайларының бірі, ал Франциск Ксавье және Мария - христиан қарияларының басты қасиеттілерінің бірі. Мелонги карайярлар - қолбасшылардың ұрпақтары болған Тевар карайярлар мен Курукула карайярлар, ал Келонги карайярлар - армияның сарбаздары мен жұмысшыларының ұрпақтары. Шри-Ланканың шығысындағы Карайярлар басқа касталар сияқты куди немесе аналық кландарға бөлінеді. Шығыс Карайярлар сонымен қатар "Вайитту Вар" (тамил тілінде "қалта байлам") терминін куди немесе кланның синонимі ретінде қолданады. Карайярлардың әміршілері мен ауыл басшылары тамил тілінде "тажы бар" деген мағынаны білдіретін Паттанкаттйяр деген атақты иеленді. Олар тағы да Адаппанар, Мудалиар, Пиллай, Курукулатанан және Варунакулатандан деген атауларды қолданған. Адаппандар Паттанкатттиярлармен бірге Шри-Ланканың солтүстік және батыс бөліктеріндегі порттар мен інжу-маржан балық шаруашылығына жауапты болған басшылар болды. Карайярдың күшті теңіз саудасы кландары арқасында паттанам деп аталатын қалалар пайда болды. Паттанавар (сөзбе-сөз "паттанам тұрғындары" дегенді білдіреді) - қарайярлар қолданатын қазiргi кезде жойылып кеткен тап атауы. Мұдалиар ("капиталист" дегенді білдіреді) Карайярлардың теңіздік саудашы тайпаларына дворяндық атақтар ретінде берілді. Олар өздерінің дәстүрлі рөлдерін маңызды деп санайды.
The Karaiyars were assigned the western section (present day Gurunagar) and the harbors of the Jaffna Kingdom. The Karaiyars formed the generals of the Jaffna kings and officered the navy of the Aryacakravarti dynasty. They used the Makara as emblem, the mount of their clan deity, the sea god Varuna, which was also seen on their flags. Kannaki Amman is one of the chief deity of the Hindu Karaiyars whereas Francis Xavier and Virgin mary are one of the chief saints of the Christian Karaiyars. The Melongi Karaiyars are some areas known as Thevar Karaiyar and Kurukula Karaiyar, who were descendants of commanders, while Keelongi Karaiyars were descendants of the army's soldiers and workers. The Karaiyars in Eastern Sri Lanka like other castes are divided into kudi's or matrilineal clans. The Eastern Karaiyars almost exclusively also use the term Vaiyittu Var (Tamil for "womb tie") as a synonymous term for kudi or clan. The chieftains and village headmen of the Karaiyars held the title Pattankattiyar, meaning "One who is crowned" in Tamil. Other titles they used were Adappanar, Mudaliar, Pillai, Kurukulattan and Varunakulattan. The Adappans along with the Pattankattiyar were headmen who were responsible of the harbors and pearl fishery of the northern and western parts of Sri Lanka. At the hand of the powerful maritime trading clans of the Karaiyars, the emergence of urban centers known as pattanam were seen. Pattanavar (literally meaning "pattanam residents"), is an almost extinct caste name also used by the Karaiyars. Mudaliar (meaning "capitalist") were conferred on the maritime elite trading clans of the Karaiyars as titles of nobility. They gave importance in their ritual roles as officiators under the wedding and funeral.