Кіріспе
Өліп кеткен динозаврлар туысы Piveteausaurus (мағынасы "Жан Пиветоның кеміргіші") - бұл теропод динозаврлар туысы, ол солтүстік Францияда Кальвадостың орта юралық Марн де Дивс формациясында табылған жартылай бас сүйегінен белгілі және шамамен 164,7 161,2 миллион жыл бұрын өмір сүрген. 2012 жылы Томас Холц 11 метр (36 фут) ұзындығы болуы мүмкін деп айтты .
Piveteausaurus (meaning "Jean Piveteau's lizard") is a genus of theropod dinosaur known from a partial skull discovered in the Middle Jurassic Marnes de Dives formation of Calvados, in northern France and lived about 164.7 161.2 million years ago. In 2012 Thomas Holtz gave a possible length of 11 meters (36 feet).
Тарих және сипаттама
Пиветеаузаврдың типтік үлгісі болған жарым-жартылай ми қабығын алғаш рет 1923 жылы француз палеонтологы Жан Пивето үлгісінің суреттері мен фотосуреттерінде сипаттады (MNHN 1920 7). Ми қабығы үлкен Allosaurus-пен салыстырмалы және Аргентинадан келген тағы бір мегалозауроидтің, Пиатницкизаурының ми қабығына ұқсас. Пивето бұл жарым-жартылай бас сүйегін сол жерде бұрын табылған және 1808 жылы француз натуралисі Жорж Кувье сипаттаған басқа үлгілермен топтастырды. 1861 жылы ағылшын палеонтологы Ричард Оуэн бұл фрагменттерді Streptospondylus cuvieri түріне жатқызды, ал Пивето сол түрден табылған бас сүйегін де сол түрге жатқызды. Кейіннен бұл тау жыныстары ескірек деп қайта бағаланды (Жоғарғы Каллов, Ортаңғы Юра, ~164 миллион жыл). MNHN 1920 7 1964 жылы Алик Уокердің Ornithosuchus және Carnosauria эволюциясы туралы жұмысының бөлігі ретінде қайта бағаланды. Кейіннен Грегори С. Пол бұл миды Процератозаврдың (P. divesensis) бір түрі деп қарастырды, бірақ басқа зерттеушілер бұл тапсырманы қабылдамады. Мүсіннің денесі ерекше болса да, оның аз ғана қалдықтары Piveteausaurus-ты жіктеу оңайға соқпайды дегенді білдіреді. Ол Ceratosaurus, Eustreptospondylus, Carrano және басқалардың Фивотеаузаврдың филогенетикалық жағдайымен салыстырылды. (2012) мына кладограммада көрсетілген:
The phylogenetic position of Piveteausaurus according to Carrano et al. (2012) is shown by this cladogram: