Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық теолог Ханс Вильгельм Фрай (29 сәуір 1922 - 12 қыркүйек 1988) - американдық библиялық ғалым және теолог, ең алдымен, библиялық герменевтика бойынша еңбегімен танымал. Фрейдің еңбегі постлибералды теологияның дамуында (сонымен қатар наратив теология немесе Йель теология мектебінің) маңызды рөл атқарды. Оның ең танымал және ең ықпалды еңбегі - 1974 жылы жарық көрген "Библиялық баяндаудың тұтылуы" (Йейл университетінің баспасы) атты кітабы, ол Англия мен Германиядағы он сегізінші және он тоғызыншы ғасырлардағы библиялық герменевтика тарихын зерттеді. Фрей өзінің мансабының көп бөлігін Йель діни мектебінде сабақ берді.
American theologian
Hans Wilhelm Frei (April 29, 1922–September 12, 1988) was an American biblical scholar and theologian who is best known for work on biblical hermeneutics. Frei's work played a major role in the development of postliberal theology (also called narrative theology or the Yale school of theology). His best known and most influential work is his 1974 book, The Eclipse of Biblical Narrative (Yale University Press), which examined the history of eighteenth and nineteenth century biblical hermeneutics in England and Germany. Frei spent much of his career teaching at Yale Divinity School.
Еуропа
Ханс Фрей өзінің ерте жасын "артта қалған әлемдер" сериясы ретінде сипаттаған. Ол 1922 жылы 29 сәуірде Германияның Төменгі Силезия аймағындағы Бреслау қаласында дүниеге келген. Оның ата-анасы дінсіз яһудилер (Магда Франкфуртер Фрей, педиатр; Вильгельм Зигмунд Фрей, Бреслау университетінің медицина факультетінің венерологы). Оның еврей мәдениеті оның тәрбиелеуінде үлкен рөл атқармағанын оның сыныптастарының көпшілігімен бірге лютеран шіркеуінде шомылдыру рәсімінен өткені және үйде идиш сөздерін қолдануға тыйым салынғандығы туралы естеліктерінен көруге болады. Оның отбасы жақсы тұрды және өздерін атақты деп санайды. Жас Ханс жақсы неміс біліміне ие болды және классикалық кітаптарды көп оқыды. Германияда антисемиттік зорлық-зомбылық көбейген кезде, ол 1935 жылдың қаңтарында нацистік Германиядан Сафрон Уолдендегі (Англия) квакерлік мектепке жіберілді. Ол ағылшын тілін айтуды қиын деп тапса да, кейде жалғыздыққа ұшыраса да, Англияны қонақжай және сыпайы орын деп тапты. Өзінің оқшаулануы мен уайымға қарамастан, Англияда 1930 жылдардағы Германия өмірінің ерекшелігі деп ойлаған кең тараған қорқыныштың жоқтығына таң қалды. Жас Фрей соғыс жақындап келе жатқанына сеніп, Англияда қалуды қалады. Бұл Достар мектебінде Фрай Исаның суретін көріп, кенеттен "оның шындық екенін білді" - бұл шомылу тәжірибесі оны христиандықтың бір түріне әкелді, бұл кезең шіркеуге барумен ешқандай байланысы жоқ. Кейіннен, тіпті квакерлердің теологиясы оның ойлауына қайшы келген кезде де, ол олардың кездесулерін өзінің қабылдаған англикандық литургиясынан гөрі қанағаттандырарлық деп тапты.
Hans Frei once described his early years as involving a series of "worlds left behind". He was born on April 29, 1922, in Breslau, Lower Silesia, Germany, to secularized Jewish parents (Magda Frankfurther Frei, a pediatrician; Wilhelm Siegmund Frei, a venereologist on the medical faculty of the University of Breslau). That Jewish culture did not play a huge part in his upbringing can be seen from the fact that he was baptized into the Lutheran church along with most other members of his class, and from his memory that he was forbidden from using Yiddish phrases at home. His family was reasonably well to do and considered themselves to have a distinguished past. Young Hans got a solid German education and read widely in the classics. As antisemitic violence rose in Germany, he was sent away from that world – away from Nazi Germany to the Quaker school in Saffron Walden, England, in January 1935. Although he found speaking English daunting and was sometimes lonely, he found England a welcoming and courteous place, and despite his own isolation and anxiety was struck by the absence in England of the pervasive fear which he thought had been a feature of life in 1930s Germany. Young Frei believed that war was on the way, and wanted to stay in England. It was at the Friends’ school that Frei saw a picture of Jesus and suddenly "knew that it was true" – this conversion experience led him to a form of Christianity which at this stage had nothing to do with attendance at church. Later in his life, even when Quaker theology ran against the grain of his own thinking, he still found their meetings more satisfying than his adopted Anglican liturgies.
Америка
Үш жылдан кейін, 1938 жылдың тамызында, оның ата-анасы Германиядан кетіп, Фрей олармен бірге АҚШ-қа көшіп барды. Бұл қиын кезең болды, Фрей өзін бір жердегідей сезінбейді. Отбасы өте аз ақшаға ие болды және тек Солтүстік Каролина мемлекеттік университетінде (қағаздағы жарнаманы көргеннен кейін) мата жасау инженериясын оқыуға арналған стипендияны таба алды. 1942 жылы сол жерде ғылым бакалавры дәрежесін алды. Дегенмен, ол өзінің асырап алған елін қабылдады және оны толығымен өз меншігіне айналдырды, сондықтан ол 1950-ші жылдары Германияға сапармен оралғанда, өзін қайта оралған неміс жер аударылғаннан гөрі, американдық профессор ретінде сезінді. Ол Америкада, атап айтқанда, Нью-Хейвенде, Коннектикут штатында, Йель университетінде үйін тапты.
After three years, in August 1938, his parents left Germany, and Frei moved with them to the United States, where he was terrified by his encounter with New York City. It was a difficult time, and Frei had trouble feeling that he belonged. The family were very short of money, and were only able to find him a scholarship to study textile engineering at North Carolina State University (after seeing an advertisement for it in a paper). He gained a Bachelor of Science degree there in 1942. Nevertheless, he took to his adopted country and made it thoroughly his own – so much so that when he went back to Germany for a visit in the 1950s he felt most definitely like a visiting American Professor rather than a German exile returned. In particular, he found a home within America in New Haven, Connecticut, at Yale University.
Теологияға бет бұру
Солтүстік Каролина штатында Фрай белгілі теолог Х. Ричард Нибурдың дәрісін тыңдап, онымен хат алыса бастады және ақырында Нибурдың базасы Яйл діни мектебінде (YDS) діни бакалавр дәрежесіне оқуға түсті. Сол жерде ол өзін үйіндей сезінді. Ол жерде оған Нибур, Р. Л. Калхун және Джулиан Харт сабақ берді. Сол жерде оның ең терең теологиялық көзқарастары қалыптасты, оның ең жақын достық қарым-қатынастары қалыптасты, оның ең маңызды жұмысы орындалды және оның өте табысты оқыту және әкімшілік міндеттері орындалды. Ол 1945 жылы мектепті бітіріп, Нью-Гэмпшир штатының Солтүстік Стратфорд қаласындағы Бірінші баптистік шіркеуінде баптистік дін қызметкері болды. Қауымда, жергілікті уағыздаушы болып, кейбір оқыту жұмыстарына қатысқан жұмысына қарамастан, Фрай жалғыздықта көп оқуға уақыт тапты. Ол өзін ағылшындықтарға, оның "жомарт" православиесіне тартылды деп санайды. Ол өмірінің соңына дейін баптистік қызмет әрқашан басқа жаққа бара жатқанда аялдама сияқты сезінгенін айтты. Сонымен қатар, ол көбірек академиялық жұмыс істеуге деген құштарлығын дамытты. Фрей 1947 жылы Йель діни мектебінің аспирантурасына оралды және Карл Барттың Аян туралы алғашқы ілімі туралы Х. Ричард Нибурдың басшылығымен ұзақ докторлық диссертациясын бастады. Бұл 1956 жылға дейін -ді аяқтау үшін қажет болды, бірақ сол уақыттың бір бөлігі Фрейдің басқа істерімен түсіндіріледі. 1948 жылы 9 қазанда ол Джеральдин Фрост Найге тұрмысқа шықты. 1950 жылы Индиана штатындағы Уабаш колледжінде дін кафедрасының доценті болып жұмысқа орналасты. 1952 жылы Томас есімді ұл дүниеге келді. 1953 жылы Фрей Оңтүстік-Батыс епископтық теологиялық семинариясында теологияның доценті болды (бірша уақыт 1954 жылы Оңтүстік методист университетінде қонақ оқытушы болды) және Индиана штатының Кроуфордсвилл қаласындағы Сент-Джон епископтық шіркеуімен айналысты, Уабаш колледжінде сабақ берді. 1955 жылы екінші ұлымыз Жонатан дүниеге келді. 1956 жылы диссертациясын аяқтап, теология профессоры атағына көтерілді. Бір жылдан кейін ол Йель діни мектебінде дінтанудың көмекші профессоры болып оралды және сол жылы оның қызы Эмили дүниеге келді. 1958-1966 жылдар аралығында Фрай аз-кем жасырын жұмыс істеді. Бұл кезеңдегі жазбалар өте аз екені түсіндірілген библиографиядан көрінеді. 1957 жылы Нибурдың фестивальдік жазбасына арналған екі очерк (оның ішінде оның диссертациясының үзінділері) және келесі жылы христиан теологиясының қолжазбасында 'Дін, табиғи және ашылған' туралы қысқаша мақала жарияланғанынан кейін үлкен олқылық бар. Фрай 1965 жылы Американың діни академиясының кездесуінде Людвиг Фейербах туралы баяндама жасады, бірақ бұл оның жұмысының басты бөлігі болған жоқ. Оның барлық дәлелдері оның өзін оқытумен, баяу, мұқият зерттеумен айналысқанынан көрінеді, ол ақырында "Библиялық баяндамалардың тұтылуы" деп аталды. Көптеген жолдармен ол өз диссертациясында үстем болған апологетикалық және антропоцентрикалық теологияға қарсы ұстанымы оны оқшаулады (қайта), оның жұмысын ағымға қарсы күрес етті деп сезінді. Ол өзінің жақтастарын тартқан болуы мүмкін, кең мәлімдемелер мен толқындарды қозғайтын айқайлаулар үшін темпераментке ие болған жоқ, және ол үлкен ауырлықтарға ұшырағаннан кейін ғана өзінің мұқият және күрделі жазбаларын шығарды. Осы уақыт аралығында Фрай Геттинген университетінде зерттеулер үшін Морзе стипендиясы мен Фулбрайт сыйлығын алды (1959-1960) Біраз уақыттан кейін, Американдық теологиялық мектептер қауымдастығының стипендиясы мен Йель жоғары оқу орындарының стипендиясының көмегімен Фрай Англияның Кембридж қаласында біраз уақыт өткізді (1966 7). Германияға оралған сапарында ол өзінің соңғы өткенін жеткіліксіз кілемге салып, маңызды емес екенін, Германияның өткен оқиғаларды шешудің орнына өзін қайта ойлап тапқанын сезінді. Фрей нацизм мәселесін көтермеуге келіскен кезде ғана берілген Эммануэль Хиршпен кездесу Фрейдің әсерлерін растады. Фрей Англияда да уақыт өткізді, оған ұнаған сияқты, және ол Кембриджде теологиялық тұрғыдан ештеңе болмайтынын анықтаса да, ол кейінірек өмірде өзінің сол жердегі уақытын қаншалықты ұнатқанына жиі сілтеме жасады.
While at North Carolina State, Frei heard a lecture by the prominent theologian H. Richard Niebuhr, began corresponding with him, and eventually enrolled for a Bachelor of Divinity degree at Yale Divinity School (YDS), Niebuhr's base. It was there that he found a kind of home. Despite some wanderings in the years between 1945 and 1947 and 1950 and 1956, Frei described YDS as the "world not left behind". There he was taught by Niebuhr and by R. L. Calhoun and Julian Hartt, and there some of his deepest theological attitudes were shaped, some of his deepest friendships formed, all his most important work done, and his tremendously successful teaching and administrative duties carried out. He graduated in 1945, and became a Baptist minister at the First Baptist Church, North Stratford, New Hampshire. Despite the work involved in the parish, in being a local preacher, and in some teaching work, Frei found time to read a great deal in solitude. He found himself drawn towards Anglicanism, towards what he saw as its more obviously 'generous' orthodoxy – to such an extent that in later life he was to say that Baptist ministry had always felt like a staging post on the way to somewhere else. At the same time, he developed a yearning for more academic work. Frei returned to the graduate school at Yale Divinity School in 1947, and began a lengthy doctoral dissertation under H. Richard Niebuhr, on Karl Barth's early doctrine of Revelation. This was to take until 1956 to complete – but some of that time is explained by the other things Frei was doing. On October 9, 1948, he married Geraldine Frost Nye. He landed a job as Assistant Professor of Religion at Wabash College, Indiana, in 1950. A son, Thomas, was born in 1952. In 1953 Frei became Associate Professor of Theology at the Episcopal Theological Seminary of the Southwest (with some time as Visiting Lecturer in the Southern Methodist University in 1954), and was involved with St. John's Episcopal Church in Crawfordsville, Indiana, while teaching at Wabash College. In 1955 a second son, Jonathan, was born. He completed his thesis in 1956 and was promoted to Professor of Theology. A year later, he returned to Yale Divinity School as Assistant Professor of Religious Studies, and, in the same year, his daughter Emily was born. Between 1958 and 1966 Frei worked away more or less in obscurity. As can be seen from an annotated bibliography, there are very few recorded writings from this period. After the publication of two essays for a festschrift for Niebuhr in 1957 (including extracts from his thesis), and a short article on 'Religion, Natural and Revealed' in a handbook of Christian theology published the following year, there is a great gap. Frei delivered a talk on Ludwig Feuerbach at the 1965 meeting of the American Academy of Religion, admittedly, but this does not seem to have been particularly central to his work. All the indications are that he had thrown himself into teaching, and into the slow, painstaking research that would eventually emerge as The Eclipse of Biblical Narrative. In many ways he felt that the stands he had taken in his thesis against prevailing modes of apologetical and anthropocentric theology isolated him (again), made his work a struggle against the tide. He did not have the temperament for the kind of sweeping statements and rabble rousing clarion calls which might have pulled supporters to his side, and he produced his careful and complex writings only after taking great pains. It was during this period of obscurity that Frei received a Morse Fellowship and a Fulbright Award for research at the University of Göttingen (1959–60) A little later, with the help of an American Association of Theological Schools Fellowship and a Yale Senior Faculty Fellowship, Frei spent some time in Cambridge, England (1966 7). His trip back to Germany was clouded by the sense that the recent past had been brushed under an inadequate rug, that it didn't matter, that Germany had re invented itself rather than dealing with what had taken place. A meeting with Emanuel Hirsch, which was only granted when Frei agreed not to raise the question of Nazism, confirmed Frei's impressions. Frei also spent time in England, which he appears to have enjoyed, and even though he found that nothing much was going on theologically in Cambridge that interested him, he frequently referred back in later life to how much he had enjoyed his time there.
Алдыңғы теологиялық еңбектері
Фрей 1963 жылы доцент болып тағайындалды. Содан кейін 1966-1968 жылдар аралығында, "Эклипске" бағытталған жұмыстың үзілісі ретінде, Фрай "теологиялық ұсыныс" шығарды - ұзақ мақала, сәл кейінірек ересектерге білім беру курсына кеңейтілді, лекцияда түсіндірілді және Карл Барттың өлімінен кейін оның жұмысы туралы семинарға үлес қосылды. Бұл "ұсыныс" бірнеше жылдан кейін (1975 жылы) ересектерді оқыту курсы "Иса Мәсіхтің жеке басы" деп қайта жарияланғанда ғана кеңінен қаралды. Бұл таңғажайып жоба христологияның құрылымы мен негіздерін қайта қарастыруды жүзеге асырды және Фрайдың оның маңызды аспектілері туралы күмәндануы тез арада пайда болса да, ол теологияда айтқандарының қалған бөлігінің тоны мен тақырыптарын белгілейді. Осы қысқа уақытқа созылған белсенділіктен кейін Фрай Eclipse туралы жұмысын жетілдіруге оралды, ол 1974 жылы жарияланды (көпшілік танымалдылыққа ие болды). Сол кезде Фрей Йельдегі Силлиман колледжінің (1970-1971) және Езра Стайлз колледжінің (1972) магистрі қызметін атқарды. "Эклипс" басылымы Фрейдің профессорлық лауазымына тағайындалуымен тұспа-тұс келді. Оның үндемеуіне оқытудың қысымы немесе оқшауланған және жан-жақты зерттеулер себеп болған жоқ, бірақ ол Езра Стайлздің шебері ретінде өз жұмысына берілгендігіне байланысты. Фрей сонымен қатар 1975 жылы шеберлер кеңесінің төрағасы болды. 1970 жылдар Фрей үшін қиын болды. Ол шіркеумен байланысы бар екеніне көңілі толмай қалды. Теология тұрғысынан оның жұмысы үшін қандай да бір шіркеулік негіз мен орын болуы керектігіне, сондай-ақ академиялық ортаға сенімді болғандықтан, ол өзінің қабылданған англикан үйінен алыстағанын сезінді, бірақ сол жерде қалуға бел буды. Ол өзін оқшауланған деп санаған жерлер - әсіресе, квакерлердің кездесулері - туралы теологиялық тұрғыдан алаңдаушылық сезінді. Сонымен қатар, ол өзін теолог деп атауға, әсіресе жүйелі теолог емес деп атауға оңайлықпен мүмкіндік таппады және ол өз күш-жігерін жұмысының "дінтану" (оның үшін "тарихи" деп оқылады) жағына шоғырландырды. Дегенмен, ол қойған сұрақтар, оны қызықтырған мәселелер, оның тарихи жұмысты қалай жүргізгені - бәрі теологиялық болды, ол мұны білген. Екіжақтылық оны қинаған жоқ, бірақ оның ақыл-ойынан ешқашан алыстамаған. Фрайдың осы онжылдықта (Eclipse-тен кейін) аяқтаған негізгі жұмыстары барлығы тарихи болды. Ол 1976 жылы Ұлттық гуманитарлық зерттеулер қоры жазғы семинардың жетекшісі болды (оның атауы "Заманауилық - азғыру" болды), және ол 1974 жылы Rice Lectures (Готтольд Ефрем Лессинг, Иоганн Готфрид Хердер және Иммануил Кант туралы) және 1978 жылы Джордж Ф. Томас мемориалдық лекцияларын (Лессинг туралы) қоса алғанда, әртүрлі дәрістер айтты. Ол сондай-ақ өзінің ең үздік шығармасы деп санаған шығармасын шығарды: Дэвид Штраус туралы эссе, ол 1985 жылы жарық көрді, бірақ Фрай оны 1970 жылдардың соңғы жылдары бойы жұмыс істегеннен кейін 1980 жылдардың басында аяқтады.
Frei was appointed Associate Professor in 1963. Then, between 1966 and 1968, almost as an interruption to the work which was proceeding towards Eclipse, Frei produced a 'theological proposal' – a lengthy article, expanded a little later into an adult education course, commented on in a lecture, and accompanied by a contribution to a seminar on the work of Karl Barth, after the latter's death. This 'proposal' emerged to wider scrutiny only some years later, when (in 1975) the adult education course was republished as The Identity of Jesus Christ. This strange project, an exercise in the rethinking of the structure and bases of Christology and, even though Frei soon developed doubts about various important aspects of it, it sets the tone and the themes for most of the rest of what he went on to say in theology. After that brief flurry of activity, Frei returned to honing his work on Eclipse, which was eventually published (to much wider recognition) in 1974. By that time, Frei had been Acting Master of Silliman College, Yale (1970–1971), and Master of Ezra Stiles College (from 1972), the latter a post he was to hold until 1980. The publication of Eclipse coincided with Frei's appointment to a full Professorship. Frei then entered another period of comparative silence, although this time it was not in complete obscurity: his name was out, rattling around in theological and historical circles attached to the massive and ground breaking Eclipse, with Identity as a strange accompaniment. His silence was not so much due to the pressures of teaching or to isolated and exhaustive research, but to his commitment to his job as Master of Ezra Stiles. Frei also served as chair of the council of masters in 1975. The 1970s were a difficult decade for Frei. He found himself troubled about his links to the church. Firmly convinced theologically that he should have some kind of ecclesiastical grounding and location for his work as well as his academic setting, he nevertheless felt distanced from his adopted Anglican home, and yet committed to stay there. He found himself theologically uneasy about the places where he did feel less isolated – in particular, Quaker meetings. At the same time he found himself unable easily to call himself a theologian, particularly not a systematic theologian, and he concentrated his energies instead on the 'religious studies' (for which read 'historical') side of his work. Nevertheless, the questions he asked, the issues which interested him, the way he pursued that historical work – all were theological, and he knew it. The ambivalence seems not exactly to have haunted him, but at least to have been never far from his working mind. The major work which Frei completed in this decade (after Eclipse) was all historical. He directed a National Endowment for the Humanities summer seminar in 1976 (his title was 'Modernity as Temptation'), and he delivered various lectures including the Rice Lectures in 1974 (on Gotthold Ephraim Lessing, Johann Gottfried Herder and Immanuel Kant) and the George F. Thomas Memorial Lectures in 1978 (on Lessing). He also produced a piece of work which he thought of as perhaps his finest: the essay on David Strauss which was eventually published in 1985, although Frei finished it in the very early 1980s after having worked on it throughout the last years of the 1970s.
Кейінгі теологиялық еңбектері
Жетістіктерінің соңында Фрейдің көзқарасы өзгеріске ұшырай бастады. Ол өзін таза интеллектуалды тарихтан және әлеуметтік тарихқа қарай барған сайын алыстатып отырғанын көрді; сонымен қатар, ол өзінің жұмысының "Бейнелеу" және "Құйрық тұту" кезеңіндегі аспектілері туралы күмәндануын, теориялық герменевтикалық шешімдерден арылып, әлеуметтік, "мәдени лингвистикалық" және, біз айта аламыз, көбірек экклезиологиялық және пневматологиялық шешімдерге қарай ауысуда кристалдануын көрді. 1978 жылы Джордж Ф. Томас Лекциясында ол артқа қарап, жеке манифест ретінде қарауға болатын нәрсені шығарды, ол "сезімталдылық" сөзін әр түрлі жапсарлас әлеуметтік институттардың дамуы мен өзара іс-қимылына берік енген діни стильдер, көзқарастар мен ілімдердің пішіні мен дамуын іздейтін тарихи зерттеудің объектісін көрсету үшін қолданды. 1981 жылы ол Англияда біраз уақыт өткізді, ол Оуэн Чадвиктің кеңесімен он сегізінші ғасырдағы бірнеше ағылшын приходтарының өміріне қатысты сапарлар мен уағыздарды қарады. Бұл оған сол кездегі христиандыққа қатысты әлеуметтік және мәдени тарихи түсініктерді жақсы танымал жоғары мәдениеттегі теологтар мен философтардың дәстүрлі зерттеуі арқылы алған түсініктерімен біріктірудің жолын табуға үміттенді. 1982 жылдан 1988 жылға дейін, оның шеберлік уақыты аяқталғаннан кейін, Фрай баспаға және жазуға қаһарланып оралды. Өзінің замандастарының көбіне қарағанда ол әлі де көп еңбек етпесе де, өзінің еңбектері бойынша ол өте көп еңбек еткен. Ол өзінің бұрынғы теологиялық жұмысының екі бағытына: герменевтикаға (ол Eclipse тақырыбы болды) және христологияға (танымдық тақырып) оралды. 1982 жылы ол Хаверфорд колледжінде баяндаманы түсіндіру туралы мақала оқыды; 1983 жылы Йельдегі Шаффер лекциялары (оларда ол кейіннен қазіргі теологияны түсіну үшін атақты бес орындық типологияны әзірлеуге кірісті) және Калифорния университетінде герменевтика туралы ұзақ мақала оқыды. Тіпті 1983 жылдан 1986 жылға дейін діни зерттеулер кафедрасының төрағасы болған кезде де оның жұмысы тоқтаған жоқ. Ол 1985 жылы евангелистік теолог Карл Ф. Х. Генридің өз жұмысына берген бағасына жауап ретінде сөйледі; 1986 жылы ол Юрген Мольтманның құрметіне өткен конференцияда сөйледі, Принстон университетінде лекция оқыды және Нью-Йорктегі Стони Пойнт қаласында өткен конференцияда Барт пен Фридрих Шлейермакер туралы сөйледі. 1987 жылы ол Англияның Бирмингем қаласында Cadbury лекцияларын және Принстон қаласында Гуманитарлық кеңес лекцияларын оқыды. Ол Джордж Линдбекке арналған Брюс Маршаллдың фестивальдық баяндамасына және 1988 жылдың қыркүйегінде өтетін Х. Ричард Нибур туралы конференцияға өз үлесін қосты. Бұл мақалалар мен дәрістердің көпшілігі тікелей немесе жанама түрде бір мақсатқа бағытталған: 1750 жылдан бастап Англия мен Германияның танымал және жоғары мәдениетіндегі Исаның фигурасының тарихы. Фрей осы тарихи жобада жаңа теологиялық сенімді тапқан сияқты: қазір оның жұмысының екі жағы (ол 1970-ші жылдары оның екітараптылығының көзі болған) бұрынғыдан да көп, ажырамас байланысқа ие болды. Бір кезде ол Германиядағы мамандықтардың көтерілуі және оның университеттердегі теологияға әсері туралы айта алады. Келесі сәтте ол өз-өзіне сипаттау ретінде Киелі жазбалар мен теологияның sensus literalis туралы айта алады. Келесі сәтте (бірақ бұл оның жарияланған еңбегінен бірден көрінбесе де) ол провидение мен қажылық туралы сөйлесе алады. Қазір осы бай материалды біріктіретін соңғы жобаның қандай формада болатынын дәл анықтау қиын, бірақ Фрайдың егжей-тегжейлі тарихи жұмыс арқылы теологиялық ойлануды жалғастыруды және өзінің толыққанды христологиясын жетілдіргісі келгені анық.
In the late seventies, Frei's outlook began to shift. He found himself increasingly drawn away from purely intellectual history and towards social history; in tandem he found his doubts about aspects of the Identity and Eclipse phase of his work crystallizing in a shift away from more theoretical hermeneutical solutions towards more social, "cultural linguistic" – and, we might say, more ecclesiological and pneumatological – solutions. In the 1978 George F. Thomas Lecture, he issued what can in retrospect be seen as something of a personal manifesto, using the word "sensibility" to denote the object of a kind of historical study which would look for the shape and development of religious styles, attitudes and doctrines firmly embedded in the development and interaction of social institutions of various overlapping kinds. In 1981, he spent some time in England during which he looked, on advice from Owen Chadwick, at visitation returns and sermons from the eighteenth century life of a couple of English parishes, hoping to find a way to combine the more social and cultural historical insights which these things gave him into the Christianity of the time with the insights he had hitherto gained through a more traditional study of well known high culture theologians and philosophers. From 1982 until 1988, his time as Master over, Frei returned to publishing and writing with a vengeance. Although still not prolific by the standards of many of his contemporaries, by his own standards his output was vast. He returned to both strands of his earlier constructive theological work: hermeneutics (which had been the subject matter of Eclipse) and Christology (the subject matter of Identity). In 1982 he delivered a paper on the interpretation of narrative, at Haverford College; in 1983 the Shaffer Lectures at Yale (in which he began to develop what has subsequently become a famous five place typology for understanding modern theology) and delivered a long paper on hermeneutics at the University of California. His work did not even flag when he became chair of the Department of Religious Studies from 1983 to 1986. He spoke in 1985 in response to an assessment of his work by the evangelical theologian Carl F. H. Henry; in 1986 he spoke at a conference in honour of Jürgen Moltmann, delivered a lecture at Princeton University, and spoke on Barth and Friedrich Schleiermacher at a conference at Stony Point, New York. In 1987 he delivered the Cadbury lectures in Birmingham, England, and the Humanities Council lectures at Princeton. He prepared a contribution to Bruce Marshall's festschrift for George Lindbeck, and another for a conference on H. Richard Niebuhr to be held in September 1988. Most of these papers and lectures were indirectly or directly directed towards one end: a history of the figure of Jesus in popular and high culture in England and Germany since 1750. Frei seems to have found a new theological confidence bubbling up with this historical project, however: now, more than ever, the two sides of his work (which had been the source of his ambivalence in the 1970s) become inextricably linked. One moment he can be talking about the rise of the professions in Germany and the impact that had on theology in the Universities. The next moment he can be talking about the sensus literalis of scripture and theology as Christian self description. The next moment (although this is not immediately evident from his published work) he can be talking about providence and pilgrimage. It is hard now to gauge exactly what shape the final project would have taken in which all this rich material would have been combined, but it is clear that Frei wished to pursue theological reflection through the medium of detailed historical work, and wished to hone a full blown Christology of his own – a Christology which would have had a significant political dimension – by paying detailed attention to the ways in which Jesus had been described and redescribed in Western Protestant culture since the Enlightenment.
Өлім
Алайда, жан-жақты христологияның әлеуетті жобасы ешқашан аяқталмаған. Ол Х. Ричард Нибур туралы конференцияға жазған баяндамасын тапсыра алмастан, ол ауырып қалды, ал баяндама оның жоқтығында берілді. Фрей 1988 жылы 12 қыркүйекте теологтық және тарихи мансабының шыңына жеткенде инсульттан қайтыс болды.
The potential project of a comprehensive Christology was, however, never completed. Before he could deliver a paper he had written for a conference on H. Richard Niebuhr, he fell ill, and the paper was given in his absence. Frei died of a stroke on September 12, 1988, at the peak of his theological and historical career.