Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фишер-айл (Fischerinsel) - Шпрее өзеніндегі аралдың оңтүстік бөлігі, ол бұрын Кёльн қаласының орналасқан жері болған, ал қазір Берлиннің орталық бөлігі. Аралдың солтүстік бөлігі Музей аралы деп аталады. Fischerinsel әдетте Гертрауденстрасседен оңтүстікке қарай созылады және бұрынғы аралдың оңтүстік шетін алып жатқан балықшылар қонысының атымен аталған. ХХ ғасырдың ортасына дейін бұл өнеркәсіптік көршіліктің жақсы сақталған бөлігі болды, және ғимараттардың көпшілігі Екінші дүниежүзілік соғыстан аман қалды, бірақ 1960 және 1970 жылдары Германия Демократиялық Республикасы кезінде ол жермен-жексен етіліп, тұрғын үй мұнаралары блоктарының дамуымен алмастырылды.
Fischerinsel (, Fisher Island) is the southern part of the island in the River Spree which was formerly the location of the city of Cölln and is now part of central Berlin. The northern part of the island is known as Museum Island. Fischerinsel is normally said to extend south from Gertraudenstraße and is named for a fishermen's settlement which formerly occupied the southern end of the island. Until the mid twentieth century it was a well preserved pre industrial neighbourhood, and most of the buildings survived World War II, but in the 1960s and 1970s under the German Democratic Republic it was levelled and replaced with a development of residential tower blocks.
Тарих
Балықшылар мен басқа да қайықшылар мен олардың отбасыларының бастапқы қонысы 1237 жылдан бастап Кьолльннің бір бөлігі болды. Шамамен 17 мың адам тұратын бұл ауданда салыстырмалы түрде жақсы өмір сүретін тұрғындар көп болды, бірақ 17 ғасырда ол кедейлердің көптігімен толған ауданда болды және Fischerkiez (балық аулау ауылы) деп аталды. 1709 жылы Кёльн Берлинде бірікті, оның ескі орталығы өзеннің шығыс жағалауында орналасқан. 18 ғасырда қала индустрияланған сайын қайықпен жұмыс істеудің маңызы азайды. Нәтижесінде, 19-ғасырдың басында Фишеринсель ауданы дамуды тоқтатты және ескі Берлиннің көрінісін сақтаған, соның ішінде қаланың соңғы үйлері бар. ХХ ғасырда ол туристердің қызығушылығына айналды. Көршілік пен оның басты көшесі Фишерштрассе Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін салыстырмалы түрде қол жеткізбей қалды. - Қалай дейсіз? Миттедің қалған бөліктері сияқты, ол Шығыс Берлинге айналған Кеңес аймағына кірді. 1954 жылы көршіліктің құрылысы бойынша жоспар жасалып, онда сақталған ғимараттарды сақтауға баса назар аударылды. Кейінгі жоспарлар төмен тығыздықтағы тұрғын үйлерді (1957) және мұнара блоктарының периметрлік дамуын қарастырды. Алайда 1960 жылы Берлиннің орталық бөлігінде жалпы жоспар қабылданды, ол Фишер-айл аймағындағы барлық ғимараттарды бұзуды талап етті. Бұл 1964 жылдан бастап, 30 тіркелген ескерткіштерді қоса алғанда, жасалды және ежелгі көше жоспары жойылды. Суретші Отто Нагель өмірінің соңғы жылдарында оны 1955 жылы оны сақтауды бекер талап еткеннен кейін "Абшид вом Фишеркиз" (Балық аулау ауылымен қоштасу) атты пастельдер сериясында құжаттады. Breite Straße кеңейтілді және 1967 жылдан бастап бес тұрғын үй мұнарасы салынған; олар "астанадағы биік ғимараттардың бірінші тобы" деп жарияланды. 1971-73 жылдары көршілікті қамтамасыз ету үшін Гросгасстатте Ахорнблатт (Ұлы Кеспейір Жапырағы Ресторан) қосылды, ол ақыр соңында бес 21 қабатты блокты, 18 және 21 қабатты бөлімдермен қос блокты, 1979 жылдың қазан айында ашылған жүзу орталығын, екі балабақшаны және супермаркетті қамтыды. Аумақты қайта дамыту нәтижесінде Roßstraße, Petristraße, Grünstraße және Gertraudenstraße көшелерінің бұрынғы орындарын кей жерлерде көруге болады. Фишеринсель қазіргі уақытта Берлиннің тарихи портының (Historischer Hafen Berlin) орталығы болып табылады, бұл коммерциялық емес қауымдастық ескі кемелерді жаңартуға және оларға жаңа өмір беруге бағытталған. Олардың бірі - 1910 жылы салынған MS Heimatland, қазіргі Hošek Contemporary, өнер резиденциясы мен галереясының орталығы. Галереяда негізінен сайтқа арналған арнайы қондырғылар, сахналық өнер және эксперименталды дыбыстық қондырғылар орналасқан.
The original settlement of fishermen and other boatmen and their families was part of Cölln from 1237 on. The neighbourhood, which occupies approximately had many relatively well to do inhabitants, but during the 17th century it became a crowded neighbourhood of poor people and came to be known as the Fischerkiez (fishing village). In 1709, Cölln united with Berlin, whose old centre lay on the east bank of the river. In the 18th century, boating professions became less important as the city industrialised. As a result, in the early 19th century, the Fischerinsel district stopped developing and became a neighbourhood which preserved the look of old Berlin, including the last gabled houses in the city. In the 20th century it became a tourist attraction. The neighbourhood and its high street, Fischerstraße, remained comparatively untouched after World War II. As if. Like the rest of the borough of Mitte, it fell into the Soviet Zone which became East Berlin. In 1954, a plan was drawn up for the neighbourhood which emphasised conservation of the surviving buildings. Later plans envisaged replacement with low density housing (1957) and a perimeter development of tower blocks. However, in 1960 an overall plan was adopted for central Berlin which required demolition of all the buildings in the Fischerinsel area. This was done beginning in 1964, including 30 registered landmarks, and the ancient street plan was effaced. The painter Otto Nagel, in the last years of his life, documented it in a series of pastels entitled Abschied vom Fischerkiez (Farewell to the Fishing Village), after calling in vain for its preservation in 1955. Breite Straße was extended and beginning in 1967, five residential tower blocks were built; they were announced as the "first group of high rise buildings in the capital", In 1971–73, the dramatic Großgaststätte Ahornblatt (Great Maple Leaf Restaurant) was added to serve the neighbourhood, which ultimately also included the five 21 storey blocks, a double block with 18 and 21 storey sections, a swimming centre opened in October 1979, two kindergartens, and a supermarket. As a result of the redevelopment of the site, the old locations of Roßstraße, Petristraße, Grünstraße and Gertraudenstraße can be seen in places. Fischerinsel is today the seat of Historic port of Berlin (Historischer Hafen Berlin), a non profit association focused on renovating old ships and giving them new life. One of them, MS Heimatland, built in 1910, is a seat of Hošek Contemporary, art residency and gallery. The gallery focuses primarily on site specific installations, performing arts and experimental sound installations.
Белгілі ғимараттар
Петропитр шіркеуі (Petrikirche) Petriplatz-те, солтүстік жағында Гертрауденштрассеге жақын орналасқан, Кёльннің приход шіркеуі болды және ол 13 ғасырдың бірінші жартысында, Берлин мен Кёльн қалаларына жарғылары берілген уақытта құрылған деп болжанады. Сайттағы бес шіркеудің соңғысы, қаладағы екінші неоготика шіркеуін Генрих Штрак жобалап, 1846 жылы тұрғызды. Оның биіктігі біршама уақыт бойы Берлиндегі ең биік ғимарат болды. 1964 жылы Фишер-айлдың тазалау жұмыстарының бір бөлігі ретінде қиратылған. Fischerstraße 21 мекенжайындағы Zum Nußbaum қонақ үйі 1705 жылы жертөле кіреберісіне салынған жазуға сәйкес салынған және бұрын оның сыртында тұрған жаңғақ ағашының атымен аталған, қаладағы ең көне қалған сусын мекемелерінің бірі болды. Ол туристер арасында танымал болды және Генрих Зилль мен Отто Нагель жиі келіп, сурет салған. 1943 жылы қиратылған, 1987 жылы Николайвиертте Шығыс Германияның туристік ескі қалашықты құруы аясында қайта құрылды. Гросгастстатте Ахорнблатт 1971-1973 жылдары Герхард Леман, Ульрих Мютер, Рудигер Плате және Гельмут Стингель жобалаған. Ол 1995 жылы Шығыс Германияның заманауи сәулет өнері үшін қаланың көрнекті жері ретінде тіркелді, бірақ 2000 жылы қиратылды.
The Petrikirche (St. Peter's Church) on Petriplatz, abutting Gertraudenstraße on the north side, was the parish church of Cölln and is presumed to have been founded in the first half of the 13th century, around the time the cities of Berlin and Cölln were both granted their charters. The last of five churches on the site, the second neo Gothic church in the city, was designed by Heinrich Strack and built in 1846–53. It had a spire high which was for some time the tallest building in Berlin. and was demolished in 1964 as part of the clearance of the Fischerinsel. The inn Zum Nußbaum at Fischerstraße 21, built in 1705 according to an inscription over the cellar entrance and named for the nut tree which formerly stood outside it, was one of the oldest remaining drinking establishments in the city. It was popular with tourists and had been frequented and depicted by Heinrich Zille and Otto Nagel. Destroyed in 1943, it was recreated in 1987 in the Nikolaiviertel as part of the East German creation of a tourist old town there. The Großgaststätte Ahornblatt, designed by Gerhard Lehmann, Ulrich Müther, Rüdiger Plaethe and Helmut Stingel, was built in 1971–73. It was registered as a city landmark in 1995 for its modern East German architecture, but was nonetheless demolished in 2000.
Атақты тұрғындар
Ханс Кольхас, Генрих фон Клейсттің Михаэль Кольхас повесі негізге алынған; Fischerstraße 28 үйі оның үйі болған деп болжанады. Маркус Вольф, Штазидің сыртқы барлау қызметінің бастығы, 1970 жылдары мұнаралардың бірінде тұрған.
Hans Kohlhase, on whom Heinrich von Kleist's novella Michael Kohlhaas is based; the house at Fischerstraße 28 was presumed to have been his. Markus Wolf, chief of foreign intelligence for the Stasi, lived in one of the tower blocks in the 1970s.