Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Николай Николаевич Покровский (Ланг ру) (27 қаңтар 1865 12 желтоқсан 1930) - (ұлтшыл) орыс саясаткері және Ресей империясының соңғы сыртқы істер министрі.
Nikolai Nikolayevich Pokrovsky (Lang ru) (27 January 1865 – 12 December 1930) was a (nationalist) Russian politician and the last foreign minister of the Russian Empire.
Өмір
Покровский Санкт-Петербургте дүниеге келген. Императорлық Мәскеу университеті мен Санкт-Петербург университетінің заң факультеттеріне оқуға түсті. 1889 жылы ол өзінің еңбек жолын Қаржы министрлігінде бастады. 1902-1903 жылдары Покровский Қаржы министрлігінің Салық департаментінің төрағасының орынбасары (1904 жылдан бастап төраға) болды. 1906 жылы ол қаржы министрінің орынбасары болып тағайындалды және негізінен салық мәселелерін қадағалады. 1914-1916 жылдары Покровский Мемлекеттік кеңестің мүшесі болды (оның қаржы министрінің орынбасары лауазымын 1914 жылдың шілдесіне дейін сақтады). 1916 жылдың қаңтар-қараша аралығында Покровский мемлекеттік инспектор лауазымын атқарды.
Pokrovsky was born in St Petersburg. He attended the law schools of the Imperial Moscow University and St Petersburg University. In 1889, he began his career at the Ministry of Finance. In 1902 1903, Pokrovsky was a deputy chairman (chairman from 1904) of the Department of Taxation of the Ministry of Finance. In 1906, he was appointed deputy finance minister and mainly oversaw taxation affairs. In 1914 1916, Pokrovsky was a member of the State Council (retaining his post of the deputy finance minister until July 1914). From January to November 1916, Pokrovsky held the post of state inspector.
Сыртқы істер министрі
1916 жылы 30 қарашада (Н. С.) ол сыртқы істер министрі болып тағайындалды. Ол Борис Штюрмердің орнын басып, Германиямен бейбітшілік келісімін жасады және Штюрмердің орынбасары Анатолий Нератовтан билікті өз қолына алды. Кейбір ағылшын газеттері оның кандидатурасын Ресейдегі германофильдік агитацияны түпкілікті басудың белгісі ретінде қарастырды; Распутин мен оның достарының жеңілісі. 2 желтоқсанда Думадағы алғашқы сөзінде Покровский Императорлық Думада 1915 жылғы Ұлыбритания мен Франциямен (кейін Италия да қол қойды) жасалған Константинополь келісімі Ресейдің боғазы мен Константинополға құқықты орнатуын жариялады. 12 желтоқсанда Германия канцлері Теобальд фон Бетман Холльвег Рейхстагта сөйлеген сөзінде Антантамен бейтарап елде келіссөздер бастауды ұсынды. 15 желтоқсанда Покровский Ресей ешқашан Орталық державалармен бейбітшілік келісімшартына қол қоймайтынын айтты, бұл Думада қошеметке ұшырады. Покровский американдық қаржы капиталының Ресей экономикасына тартылуын жақтырады. Қаржы министрлігінің қолдауымен ол АҚШ-қа экономикалық және қаржылық мәселелер жөніндегі арнайы комиссия жіберуді ұсынды. 1917 жылдың қаңтар айында Покровский құжатты дайындады, онда ол АҚШ-пен тығыз байланыс орнату идеясын қорғады, өйткені бұл елдің соғысты тоқтатудағы шешуші рөлі болуы мүмкін. 21 ақпандағы патшаға жазған хатында Покровский Германияны жеңуге деген сенімін білдірді және 1917 жылдың қазан айына қарай Константинополге экспедициялық күш дайындау мүмкіндігі туралы сұрады. Министрлер кеңесінің 1917 жылғы 25 ақпандағы отырысы кезінде Покровский бүкіл үкіметтің отставкаға кетуін ұсынды. Ол осы мәселені Дума мен Прогрессивті блокпен келіссөздер жүргізу үшін жіберілді. 26 ақпанда Покровский Мариинский сарайында Министрлер кеңесінің отырысында Блокпен (басшысын Василий Маклаков) келіссөздер туралы баяндады. Блок үкімет отставкасына шақырды. Ақпан төңкерісінен кейін Покровский Ресей мен АҚШ арасындағы экономикалық жақындастыруға көмек көрсету жөніндегі орыс-американдық комитетті басқарды. Қазан төңкерісінен кейін Покровский Ресейден көшіп келіп, Каунастағы Витаутас Магнус университетінде сабақ берді, 1930 жылы қайтыс болды.
On 30 November 1916 (N. S) he was appointed minister of foreign affairs. He succeeded Boris Stürmer, in favour of a peace treaty with Germany, and took over the office from Stürmer's deputy Anatoly Neratov. Some of the English newspapers regarded his nomination as a sign of final suppression of Germanophilic agitation in Russia; a defeat for Rasputin and his friends. On his first speech in the Duma on 2 December Pokrovsky announced in the Imperial Duma that the Constantinople Agreement of 1915 with Great Britain and France (later signed by Italy, as well) had finally established Russia’s right on the straits and Constantinople. On 12 December the German Chancellor, Theobald von Bethmann Hollweg, in a speech in the Reichstag, offered to open negotiations with the Entente in a neutral country. On 15 December Pokrovsky said that Russia would never sign a peace treaty with the Central Powers, which caused a storm of applause in the Duma. Pokrovsky favored the attraction of the American financial capital into the Russian economy. With the support of the Ministry of Finance, he proposed to send a special commission on economic and financial affairs to the United States. In January 1917, Pokrovsky prepared a document, in which he defended the idea of establishing close ties with the US in light of this country’s potentially decisive role in ending the war. In his note to the tsar from 21 February Pokrovsky expressed his confidence in victory over Germany and inquired about a possibility to prepare an expeditionary force for deployment in Constantinople by October 1917. During a session of the Council of Ministers on 25 February 1917, Pokrovsky proposed the resignation of the whole government. He was sent to negotiate this matter with the Duma and Progressive Bloc. On 26 February Pokrovsky reported about his negotiations with the Bloc (led by Vasili Maklakov) at the session of the Council of Ministers in the Mariinsky Palace. The Bloc spoke for the resignation of the government. After the February Revolution, Pokrovsky headed the Russo American Committee on Assistance to the Economic Rapprochement between Russia and the US. After the October Revolution, Pokrovsky emigrated from Russia and taught at the Vytautas Magnus University in Kaunas, Lithuania, where he died in 1930.