Кіріспе
1521-1557 жылдар аралығында Португалия королі Жоау III (João III ʒuˈɐ̃w; 7 маусым 1502 – 11 маусым 1557), «Тақуа» деген лақап атымен белгілі, 1521 жылдан өліміне дейін, 1557 жылға дейін Португалия және Алгарве королі болды. Ол король Мануэл I мен Арагонның Мариясының ұлы, Арагон королі Фердинанд II және Кастилия королева Изабелла I-нің үшінші қызы. Жоау 1521 жылы он тоғыз жасында әкесінен кейін таққа отырды. Оның билігі тұсында Бразилияны португал отарлау арқылы Азияда және Жаңа әлемде португал иеліктері кеңейтілді. Жоау III-нің Үндістандағы (мысалы, Гоадағы) португалдық базаларын нығайту саясаты Малуку аралдарынан келетін дәмдеуіштер саудасы бойынша Португалияның монополиясын сақтап қалды. 1557 жылы қайтыс болғанға дейін португал империясы әлемдік масштабқа ие болды және оның тұсында португалдар Жапониямен (Муромачи кезеңінде) алғашқы байланыс жасаған еуропалықтар болды. Ол Солтүстік Африкадағы мұсылмандық территориялардан бас тартып, Үндістанмен сауда жасауға және Бразилияға инвестиция салуға бағытталды. Еуропада португал саудасын дамыту мақсатында Балтық аймағы және Рейн өңірімен қарым-қатынасты жақсартты.
John III (João III ʒuˈɐ̃w; 7 June 1502 – 11 June 1557), nicknamed The Pious (Portuguese: o Piedoso), was the King of Portugal and the Algarves from 1521 until his death in 1557. He was the son of King Manuel I and Maria of Aragon, the third daughter of King Ferdinand II of Aragon and Queen Isabella I of Castile. John succeeded his father in 1521 at the age of nineteen. During his rule, Portuguese possessions were extended in Asia and in the New World through the Portuguese colonization of Brazil. John III's policy of reinforcing Portugal's bases in India (such as Goa) secured Portugal's monopoly over the spice trade of cloves and nutmeg from the Maluku Islands. On the eve of his death in 1557, the Portuguese empire had a global dimension and spanned almost
During his reign, the Portuguese became the first Europeans to make contact with Japan (during the Muromachi period). He abandoned the Muslim territories in North Africa in favor of the trade with India and investments in Brazil. In Europe he improved relations with the Baltic region and the Rhineland, hoping that this would bolster Portuguese trade.
Ерте өмір
Иоанн, король Мануэль I-нің екінші әйелі Мария Арагоннан туған тұңғыш ұлы, 1502 жылы 7 маусымда Лиссабонда дүниеге келді. Осы оқиғада Гил Висентедің "Зиярат ойыны" немесе "Көшпендінің монологы" (Auto da Visitação ou Monólogo do Vaqueiro) королеваның палатасында қойылды. Жас ханзада 1503 жылы таққа мұрагер болуға ант берді, сол жылы оның кіші әпкесі, Португалияның Изабелла, 1527 және 1538 жылдар аралығында Киелі Рим империясының императрицасы болып дүниеге келді. Иоанн сол кездегі көрнекті ғалымдардан, соның ішінде астролог Томас де Торрес, Визеу епискобы Диого де Ортиз және алғашқы португалдық Ренессанс гуманистерінің бірі, Сиена университетінің ректоры (1476) және Феррарадағы құқық профессоры (1502) Луис Тейшейра Лободан білім алды. Иоаннның жазбашысы Антонио де Кастильо былай деді: "Дом Жоао III қиындықтарға оңай төтеп берді, өзінің білімінің жетіспеушілігін билігінің барысында үнемі көрсеткен тәжірибелік дайындықпен толықтырды" (Elogio d'el rei D. João de Portugal, terceiro, do nome). 1514 жылы оған жеке үй берілді, ал бірнеше жылдан кейін әкесіне әкімшілік жұмыстарда көмектесе бастады. Он алты жасында Иоанн өзінің туысы, 20 жасар Элеонора Австрияға, Австрияның Бургундиясы Филиппі мен Кастилия королевасы Жоаннаның үлкен қызына үйленуге таңдалды, бірақ оның орнына ол әкесі Мануэлге үйленді. Бұл Иоаннға қатты ренжітті: оның жазбашылары оның көңілі құрысып, ешқашан бұрынғыдай болмағанын айтады. Кейбір тарихшылар бұл Джонның кейінірек шұбырған дінге бет бұруының басты себептерінің бірі болды деп санайды, осылайша ол "Тақуа" (португалша: o Piedoso) атанды.
Бастапқы билік
1521 жылы 19 желтоқсанда Иоанн Лиссабондағы Сан-Доминго шіркеуінде патша болып таж кигізілді. Бұл оның ішкі және сыртқы саясатта, әсіресе Еуропаның басқа ірі мемлекеттерімен қарым-қатынаста белсенділік танытқан, отыз алты жылдық билігінің бастамасы болды. Иоанн III өзінен бұрынғыларының абсолюттік билік саясатын жалғастырды. Ол португалдық Кортестерді үш рет және үлкен үзілістермен шақырды: 1525 жылы Торрес-Новаста, 1535 жылы Эворада және 1544 жылы Альмейримде. Билік құрған жылдарының басында ол өз мемлекетіндегі әкімшілік және сот жүйесін қайта құруға тырысты. Иоаннның әпкесі, Португалиялық Изабелланың Рим императоры Карл V-ке үйленуі португал патшасына Испаниямен және Рим империясымен берік одақ құруға мүмкіндік берді. Австриямен байланысын нығайту үшін ол Карл V-нің кіші қарындасы, оның бұрынғы құдайы Елеонораның інісі Катеринаға үйленді. Иоанн III осы некеден тоғыз бала сүйді, бірақ олардың көпшілігі жас кезінде қайтыс болды. Иоанн қайтыс болған кезде оның немересі Себастьян ғана тірі қалды және таққа мұрагер атанды.
Саясат
Ауқымды және алыс португал империясын басқару қиын және қымбатқа түсті, сонымен қатар ол үлкен сыртқы қарыздармен және сауда тапшылығымен салмақталған еді. Португалияның Үндістан және Қиыр Шығыстағы мүдделері амбициялы губернаторлардың нашар басқаруы салдарынан күрделене түсті. Иоанн III жаңа тағайындаулар жасауға тырысты, бірақ олар да қиындықтарға толы және қысқа өмір сүрді: кейбір жағдайларда жаңа губернаторлар өздерінің қызмет орнына кіру үшін алдыңғыларымен күресуге мәжбүр болды. Әкімшіліктегі осы сәтсіздіктер португал сауда монополиясының бірте-бірте құлдырауына әкелді. Португалия күштерінің бүкіл әлемде кездесетін қиын әскери жағдайын ескере отырып, 1549 жылдың 7 тамызында Иоанн III 20-дан 65 жасқа дейінгі әрбір ер адамды әскери қызметке шақыруға болатынын жариялады. Иоанн III-тің Азиядағы көптеген колониялық губернаторларының қатарында Васко да Гама, Педро Маскареньяс, Лопо Ваз де Сампайо, Нуну да Кунья, Эстеван да Гама, Мартин Афонсу де Соуза, Жоао де Кастро және Энрике де Менезес болды. Шетелде империяға Осман империясы Үнді мұхиты мен Солтүстік Африкада қауіп төндірді, бұл Португалияның қорғаныс және бекіністерге жұмсайтын қаражатын арттырды. Атлантика мұхитында португал кемелерінің бұрыннан бері қарақшылардың үздіксіз шабуылдарына төтеп беруі керек болғандықтан, Бразилияда француз колонистерінің алғашқы қоныстануы тағы бір "майданды" құрды. Француздар португалдарға қарсы Оңтүстік Американың жергілікті халықтарымен одақ құрды, сондай-ақ әскери және саяси араласулар жасады. Ақырында олар 1565 жылға дейін шығарылып жіберілді. Иоанн III билігінің алғашқы жылдарында Қиыр Шығыстағы зерттеулер жалғасты, португалдар Қытай мен Жапонияға жетті; алайда бұл жетістіктер Сүлеймен Шайлының басшылығымен күшейген Осман империясының қысымымен және әсіресе Үндістанда шабуылдардың жиілеуімен тоңды. Үндістан мүдделерін қорғауға кеткен шығын өте зор болды. Оны төлеу үшін Иоанн III Солтүстік Африкадағы бірнеше бекіністерді тастады: Сафим, Азамор, Алкасер Сегуер және Арзила. Иоанн III Малуку аралдарын, Магеллан Эльканоның жерді айналып өтуінен бері Испанияның талап еткен "Дәмді аралдарын" бақылауды қамтамасыз етуде маңызды саяси жеңіске жетті. Оңтүстік-Шығыс Азиядағы шамамен он жылдық қақтығыстардан кейін ол 1529 жылдың 22 сәуірінде император Карл V-пен Сарагоса шартын жасасты. Ол Азиядағы испан және португалдық ықпал ету аймақтарын анықтады және Тордесильяс шартының антимеридианын белгіледі.
Халықаралық қатынастар
Иоанн III билігі белсенді дипломатиямен ерекшеленді. Испаниямен неке арқылы одақ құрып, Иберия түбегінде бірнеше жыл бойы бейбітшілік орнатты. Ол Кастилияның Филипп I-нің қызы Австриялық Екатеринаға үйленді. Оның әпкесі Португалиялық Изабелла Испания королі және Киелі Рим императоры V Карлға тұрмысқа шықты. Оның қызы Мария Мануэла Испания королі II Филиппке тұрмысқа шықты, және тағы да басқалары болды. Дегенмен, осы жақын туысқан патша отбасыларының араласуы Иоаннның балаларының және болашақ Португалия патшасы Себастьянның денсаулығының нашарлауына себепкер болуы мүмкін. Иоанн III Франция мен Испания арасындағы соғыс кезінде бейтараптық сақтады, бірақ француз каперлерінің шабуылдарына қарсы тұрып, қатаң позиция танытты. Португалияда инквизицияны енгізу және португал дін қызметкерлерінің Контрреформацияға қосылуын қамтамасыз ету арқылы Папалық мемлекеттермен қарым-қатынасты нығайтты. Католик шіркеуімен байланыс Иоаннға Португалиядағы маңызды діни лауазымдарға қалаған адамдарын тағайындауға мүмкіндік берді: оның ағалары Генрих пен Афонсо кардиналдар болып тағайындалды, ал оның ұлы Дуарте Брага архиепископы болды. Иоанн III билік құрған жылдары Англия, Балтық елдері және Фландриямен сауда қатынастары күшейтілді. Ал әлемнің екінші жағында Португалия Жапониямен байланыс жасаған алғашқы еуропалық ел болды. Қытайда португалдарға Макао ұсынылды, көп ұзамай Португалия аймақтағы маңызды сауда жолдарына иелік етті. Оңтүстік Азияда португалдар мұсылман қарсыластарына және бүлікші үнді басшыларына қарсы жаулық қарым-қатынасын жалғастырды.
Мәдениет
Иоанн III-тің гуманистік іске қолдауы маңызды болды. Әдебиетте оның Гил Висенте, Гарсия де Ресенде, Са де Миранда, Бернардим Рибейро, Фернао Мендес Пинто, Жоао де Баррос және Луис де Камоеске белсенді қолдау көрсетуі ерекше көзге түсті. Ғылым саласында Иоанн III математик Педро Нунес және дәрігер Гарсия де Ортаны қолдады. Эразм 1527 жылы Португалияның Иоанн III-ге арнаған "Хризостоми Лукубрациялары" еңбегін, Луис Тейшейра Лобо сияқты португал гуманистерімен байланысы арқылы тарту етті. Монарх шетелдегі университеттерге, әсіресе Париж университетіне көптеген стипендиялар берді, онда елу португал студенті Диого де Гувея басқарған Колледж Сент-Барбеге жіберілді. 1537 жылы Португалия университетін Лиссабоннан Коимбраға көшірді. 1542 жылы Иоанн III Коимбрада Өнер колледжін (либералды өнер) құрды, ол тез арада Бордодағы Гвиен колледжіндегі Андре де Гувея басқарған көптеген белгілі португал және еуропалық ұстаздарды шақырды. Олардың қатарында Джордж Бьюкенен, Диого де Тейве, Жеронимо Озорио, Николас де Груши, Гийом Геранте және Эли Вине болды, олар Педро Нуньестің заманауи зерттеулерін таратуда маңызды рөл атқарды. Патша университеттерге мол қаржы бөлді. Дегенмен, колледждің маңыздылығы Диого де Гувея басқарған "Париждіктер" тобының консервативті көзқарастары мен оның жүйесі Андре де Гувея басқарған "Бордо" мектебінің көбірек секулярлық көзқарастары арасындағы бәсекелестікпен көлеңкеленді, Контрреформацияның басталуымен және Иса қоғамының ықпалымен. Иса қоғамы колледждер құрып, білім беруді кеңінен қолжетімді етті. Иоанн III-тің билігінің тағы бір ерекшелігі – ол Жаңа әлемде, Азия мен Африкадағы миссионерлерді қолдады. 1540 жылы Папа Павел III-ке "Падроадо" келісімі бойынша португалдық Шығыс Үндістанға миссионерлер жіберу туралы бірнеше рет үндеу жасағаннан кейін, Иоанн III Франциск Ксавьерді Апостольдық нунций ретінде тағайындады. Ол Колледж Сент-Барбедегі ұстазы Диого де Гувеяның ынталы қолдауына ие болды және патшаға жаңа құрылған Иса қоғамының жастарын тартуға кеңес берді. Иоанн III тұсында Африканың жағалауынан басталып, континенттің ішкі аймақтарына бағытталған бірнеше экспедициялар ұйымдастырылды. Бұл экспедицияларды кемешілер, саудагерлер, авантюристтер және миссионерлер құрады. Африкадағы миссионерлік жұмысты Коимбра өнер колледжі ұйымдастырды. Мақсаты патшаның билігін кеңейту, бейбіт қарым-қатынас орнату және жергілікті халықтарды христиан дініне өткізу болды. Жақияның жергілікті билеушілермен қарым-қатынасы құл саудасымен жиі күрделене түсетін, оны Иоаннның олармен жүргізген хат алмасулары көрсетеді. Иоанн III Португалияның Солтүстік Африкадағы барлық бекіністерінен бас тартудан бас тартты, бірақ әр иеліктің экономикалық немесе стратегиялық маңыздылығына қарай шешімдер қабылдауға мәжбүр болды. Иоанн III 1541 жылы Сафим мен Азаморды, ал 1549 жылы Арзила мен Алкасер Сегуерді тастап кетті. Сеута, Танжер және Мазаган бекіністері "ауыр артиллерияның кеңінен қолданылуымен және жеңіл атыс қаруларымен қатар, жаңа әскери тактикаға қарсы тұру үшін" нығайтылды. Иоанн III-тің сарай шуағы – Жоао де Са Панаско, қара африкалық, ол 1535 жылы Тунисді жаулап алудағы қызметі үшін беделді Сент-Джеймс орденіне қабылданды.
Лүзи-Азия қатынастары
Иоанн III билік құрғанға дейін португалдар Сиамға (1511), Малуку аралдарына (1512), Қытай жағалауына (1513), Кантонға (1517) және Тиморға (1515) жеткен болатын. Иоаннның билігінде португалдар Жапонияға жетті, ал Иоаннның билігінің соңында Макао Қытай тарапынан Португалияға ұсынылды. Үндістаннан Иоанн III таңғажайып түрлі дәмдеуіштер, шөптер, минералдар мен маталарды; Малакадан экзотикалық ағаштар мен дәмдеуіштерді; Бенгалиядан маталар мен экзотикалық азық-түліктерді; Александрия мен Каирден экзотикалық ағаштар, металдар, минералдар, маталар және алтын-күміс ақшаларды; ал Қытайдан, мыск, раубарб және жібек, олардың орнына мұнаралар, інжу-маржан, Арабия мен Парсыдан әкелінген аттар, өңделмеген жібек, жібек тігістері, құрма, тұз, күкірт және тағы да көптеген тауарлар әкелді. Мұсылмандар мен басқа халықтар Үндістанда португалдық флоттарға үнемі шабуыл жасады, сонымен қатар Португалиядан алыс болғандықтан, Иоанн III үшін осы аймақта португалдық үстемдікті сақтау өте қиын болды. Вице-король (немесе кең өкілеттіктермен генерал-губернатор) тағайындалды, бірақ ол Үндістандағы португалдық иеліктерді қорғауға жеткіліксіз болды. Португалдар Кочин, Каннанор, Кулао, Кранганор және Танор қалаларында сауда бекіністерін – феиториаларды құрды, бастапқы мақсаты аймақта тек саудалық үстемдік орнату болды. Көптеген үнді патшалықтарының қарсылығы және португалдарды қуу мақсатымен сұлтандар мен замориндер арасындағы одақтар еуропалықтарға тәуелсіз мемлекет құруды қажет етті. Сөйтіп Португалия Үндістан жағалауындағы бірнеше маңызды қалаларды әскери жолмен басып алды, ал Гоа 1512 жылдан бастап Шығыс Португалия империясының штаб-пәтеріне айналды. Гоа Еуропаның мәдени және діни құндылықтарын Үндістанға енгізудің бастапқы нүктесі болды, сондай-ақ шіркеулер, мектептер мен ауруханалар салынды. 1961 жылы Үндістан оны қайтарып алғанға дейін Гоа Португалияның теңіз арқылы иелігінде болды. Португалдар 1543 жылы Жапонияға келді. Жапония Марко Поло заманынан бері Португалияда белгілі болған, ол оны "Cipango" деп атаған. Жапонияға алғаш келген еуропалықтар португалдар болған-жоқпын әлі де талқылауда. Кейбіреулер алғашқы португалдық жазушы Фернао Мендес Пинто болды дейді, ал басқалары теңізшілер Антонио Пейшото, Антонио да Мота және Франсиско Зеймото болды дейді. Португалдық саудагерлер 1550 жылдан бастап Жапониямен келіссөздер жүргізе бастады және Нагасакиде база құрды. Сол кезде Жапониямен сауда португалдықтардың монополиясында болды. Португалдар Макаоға орналасқандықтан, Иоанн III билігінде Қытаймен сауда қатынастары және Жапониямен күміс саудасы жақсарды. Фердинанд Магелланның саяхатынан кейін Кастилия тажы Малуку аралдарын жаңадан ашқан жер деп жариялады. 1524 жылы сарапшылар конференциясы (картографтар, космографтар, теңізшілер және т.б.) Тордесильяс шартында келісілген меридианды анықтаудағы қиындықтар тудырған дауды шешу үшін өткізілді. Иоанн III жіберген португалдық делегацияға Антонио де Азеведо Коутиньо, Диого Лопес де Секейра, Лопо Хомен және Симао Фернандес кірді. Дау 1529 жылы Иоанн III және Испанияның корольі Карл I қол қойған Сарагоса шарты арқылы шешілді. Португалдықтар Испанияға 350 000 алтын дукат төледі және аралдардағы өздерінің болуын қамтамасыз етті, бірақ бұл қажет емес еді, өйткені Тордесильяс шартына сәйкес Португалия аралдарға құқылы болды. 1553 жылы Леонель де Суза португалдарға Кантон мен Макаода қоныстануға рұқсат алды. Кейіннен Макао 1557 және 1564 жылдар аралығында теңіз қарақшылығына қарсы португалдық көмегі үшін Иоанн III-ге сыйлық ретінде ұсынылды. Малакка, Малакка бұғазын бақылайтын, Алыс Шығыстағы португалдық мүдделер үшін өте маңызды болды. 1509 жылы сәтсіз экспедициядан кейін Малакка 24 тамызда 1511 жылы Үндістанның португалдық вице-королі Афонсу де Албукерке басып алды. Кейіннен 1641 жылы Малакка голландтар басып алды. Португалия Алыс Шығысқа қарай сауда жолдарымен жүру үшін Үнді мұхитындағы маусымдық желдерге тәуелді болды. Қыста басым солтүстік-шығыс муссоны Үндістанға саяхатқа кедергі келтірді, ал жазда оңтүстік-батыс муссоны Үндістаннан кетуді қиындатты. Сөйтіп Португалия Африкадағы порттарына қоса, елде тұрақты базалар қажет деп шешті. Гоадан басқа, олар XVI ғасырда бірнеше Цейлон патшалықтарын басып алып, Цейлонға (қазіргі Шри-Ланка) орналасты. Португалиялық Цейлон 1658 жылға дейін португалдықтардың қолында болды, содан кейін оны ұзақ қоршаудан кейін голландтар басып алды.
Португалдық Америка
Король Иоанн III билік құрған кезде Португалия империясы Оңтүстік Америкада Бразилияның он екі капитандық колониясын (1534 жылдан бастап) құру арқылы бекітілді. Әрқайсысының өз донаторлық капитаны болған он екі колония тәуелсіз жұмыс істеді. 1549 жылы Иоанн III Бразилияның генерал-губернаторлығын құрды, және он екі капитандық колония оған бағынышты болды. Иоанн III тағайындаған алғашқы генерал-губернатор Томе де Суза 1549 жылы Сальвадор, Баия қаласын (Сан-Сальвадор-да-Баия-де-Тодос-ос-Сантос) құрды. Оңтүстік Американы отарлаудағы рөлі үшін Иоанн III-ті «Отарлаушы» (португалша: "o Colonizador") деп атады. 1500 жылы Бразилия ашылғаннан кейін португалдар сол жерден бразилия ағашын, үнді құлдарын және экзотикалық құстарды әкелді. Бразилия ағашы Еуропада қызыл бояу жасауға қолданылатындықтан өте бағалы өнім болды. Иоанн III билігі кезінде, бастапқы отарлаудан кейін португалдық саяхатшылар бразилия ағашын іздеуді күшейтті және Бразилия климатына, әсіресе Ресифе және Баия аймақтарына өте қолайлы қант қамышын өсіруді бастады. Иоаннның билігінің соңғы жылдарында Португалияның Бразилия колониясы Азиядан түсетін кірістердің азаюын өтеу үшін қант өндіруші ретінде қарқынды дамуын бастады, бұл даму оның немересі және мұрагері Себастьянның (1557–1578) билігі кезінде де жалғасты. Бразилияда жеткілікті жергілікті халық болмағандықтан және ондағылар плантациялардағы қажырлы жұмысқа бейімделмегендіктен, португал отаршылары аумақтағы жұмыс күшін арттыру үшін африкалық құлдарды импорттауды бастады. 1539 жылы Гвинея аймағынан Бразилияға алғашқы құлдар келді. Олардың көпшілігі қант қамышының егістігінде жұмыс істеді немесе үй шаруасының қызметшілері болды.
Өлім және династиялық мәселе
1539 жылдан бастап таққа мұрагер Португалияның ханзадасы Жоао Мануэль болды, ол Карл V-нің қызы, Португалияның ханшайымы, Австрияның Жоаннасына үйленді. Балалық шағынан аман қалған Жохан III-нің жалғыз ұлы, ханзада Жохан, ауруға шалдығып, жас кезінде (жасөспірімдер диабетінен) қайтыс болды, әйелі 1554 жылдың 20 қаңтарында ханзада Себастьянды дүниеге келтіруге он сегіз күн қалғанда. 1557 жылы Иоанн III қан тамырларының жұмысы бұзылуынан қайтыс болғаннан кейін, оның жалғыз мұрагері үш жасар немересі Себастьян болды. Иоанн III-нің денесі Лиссабондағы Иероним монастырында сақталған. Аты-жөніТуған күніӨлген күніЕскермелерЕкатерина Австрийскаямен (10 ақпан 1525 жылы үйленген)Принц Афонсо24 ақпан 152612 сәуір 1526Португалияның ханзадасы (1526 ж.). Ханшайым Мария Мануэла15 қазан 152712 шілде 1545Португалияның ханшайымы (1527–1531 ж.). Испания королі Филипп II-ге, содан кейін Астурияның принціне үйленгендіктен Астурияның ханшайымы болды. Оның бір мүкісі бар баласы, ханзада Карлос, дүниеге келгеннен кейін бірнеше күннен кейін қайтыс болды. Инфанта Изабел28 сәуір 152922 мамыр 1530Инфанта Беатрис (Беатрис)15 ақпан 153016 наурыз 1530Принц Мануэль1 қараша 153114 сәуір 1537Португалияның ханзадасы (1531–1537 ж.). 1535 жылы мұрагер деп жарияланды. Принц Филипе (Филип)25 наурыз 153329 сәуір 1539Португалияның ханзадасы (1537–1539 ж.). 1537 жылы мұрагер деп жарияланды. Инфанте Динис (Денис)26 сәуір 15351 қаңтар 1537Принц Жоао Мануэль3 маусым 15372 қаңтар 1554Португалияның ханзадасы (1537–1554 ж.). 1539 жылы мұрагер деп жарияланды. Испанияның Жоаннасына үйленді. Олардың ұлы король Себастьян I болды. Инфанте Антонио (Антони)9 наурыз 153920 қаңтар 1540Изабел Монис Дуарте Брага архиепископы152911 қараша 1543Заңды емес ұл.
Стиль
Өзінің алдыңғылары сияқты Иоанн III "Эль рей" (патша) стилін, содан кейін "Дом" (қысқартылып D) стилін қолданды, бұл еңбегімен көзге түскен христиан дворянына деген жоғары құрметтің белгісі еді. Ресми стиль оның әкесі Мануэль I қолданған стильмен бірдей болды: "Дом Жоао, Құдайдың құрметімен, Португалия королі, Альгарвестерінің, Африкадағы теңіздің арғы және бергі жағының, Гвинеяның, және Эфиопияның, Арабияның, Парсының және Үндістанның жаулаушысы, теңізшісі және саудагері" (Dom João, por graça de Deus, Rei de Portugal, e dos Algarves, d'aquém e d'além mar em África, Senhor da Guiné, e da Conquista, Navegação, & Comércio da Etiópia, Arábia, Pérsia, & Índia). Бұл стиль тек 19 ғасырда Бразилия Вице-корольдікке айналған кезде ғана өзгерді.