Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рудольф Ганц (1877-1972) - швейцариялық американдық пианист, дирижер, композитор және музыка оқытушысы.
Swiss born American musician (1877–1972)
Rudolph Ganz (24 February 1877 – 2 August 1972) was a Swiss born American pianist, conductor, composer, and music educator.
Бастапқы карьерасы пианист және дирижер ретінде
Цюрихте туған Ганц Цюрих музыка мектебінде Фридрих Хегармен виолончель, Роберт Френдпен фортепиано ойнаған. Ол сондай-ақ композиция сабақтарын Шарль Бланшемен Лозанна консерваториясында (de) өткізді. 1897 жылдан 1898 жылға дейін Ганц Страсбургте Фриц Блюмермен фортепиано, ал 1899 жылдан 1900 жылға дейін Берлинде және Веймарда Ферруччо Бусонимен және Берлинде Генрих Урбанмен композиция оқыды. 1899 жылы 7 желтоқсанда Берлин филармониясымен бірге фортепианода дебют жасады. Ал 1900 жылы 14 сәуірде өзінің No1 симфониясының әлемдік премьерасында осы оркестрмен дирижерлік дебют жасады. 1 - Ми мажор. Мамыр айында Флоренц Зигфельд аға Берлинге барып, Ганцті Чикаго музыка колледжінің фортепиано кафедрасына шақырды. 1900 жылдың тамызында Ганц Чикагоға көшіп барды. Ганц фортепиано кафедрасына қосылды және 1900 жылдың күзінен 1905 жылдың көктеміне дейін Чикаго музыка колледжінің директорлар кеңесінің мүшесі болды. 1903 жылы 20 наурызда Ганц өзінің американдық оркестрлік дебютін Теодор Томас жетекшілігіндегі Чикаго симфониялық оркестрінің солисі ретінде Винсент д'Индидің Симфония No. 1, Аудитория театрында. 1905 жылы 5 наурызда Чикагодағы Музыка залында (Чикаго) өткен концертте Ганц Морис Равельдің музыкасын (Jeux d'eau (Ravel)) АҚШ-та орындаған алғашқы пианист болды (Гарольд Бауэр 1905 жылы 4 желтоқсанда Бостонның Jeux d'eau тұңғыш қойылымын орындады). 1905 жылдың күзінен 1908 жылдың көктеміне дейін Ганц Нью-Йоркте тұрып, Солтүстік Америка, Еуропа және Куба бойынша концерттік турнелерді бастады. 1907 жылы 8 қарашада Нью-Йорктегі Мендельсон залында Ганц Равельдің "Oiseaux tristes" және "Barque sur l'ocean" (Miroirs, 1905) пьесаларының американдық премьерасын ойнады. 1908 жылы Берлинде сабақ беріп, концерттер өткізді. Ол Винсент д'Инди мен Бела Бартоктың Берлиндегі алғашқы қойылымдарын, Равел мен Джон Алден Карпентердің Лондондағы алғашқы қойылымдарын ойнады. Оның Берлиндегі шәкірттері арасында Чикаголық пианист Эдвард Джозеф Коллинс, Сент-Луис пианині Лео С. Миллер, Канзас-Сити пианині және кейін Ганцтың көмекшісі Молли Марголиз, норвегиялық пианист Нильс Ларсен және американдық композиторлар Чарльз Хаубиел мен Эдвард Баллантейн болды. 1913 жылы Ганц Велте Миньон мен Дуо Арт үшін, ал 1916 жылы Пате үшін фортепиано роликтерін жаздыра бастады. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Ганц Нью-Йоркке оралып, Музыкалық өнер институтында (кейін Джульярд мектебі) сабақ берді. 1920 жылы Карнеги залында Нью-Йорк филармониясын Франц Листтің Е флаттағы бас фортепиано концерті бойынша өз орындаушылығында дирижерлік етті. Ол Вебердің рояльін қайта жаңғыртқан Aeolian Company's Duo Art-ты пайдаланып, фортепиано ролигімен ойнаған концерті үшін оркестрді жүргізген алғашқы пианист болды.
Born in Zurich, Ganz studied cello with Friedrich Hegar and piano with Robert Freund at the Zürich Musikschule. He also took composition lessons with Charles Blanchet at the Lausanne Conservatory (de). From 1897 to 1898, Ganz studied piano with Fritz Blumer in Strasbourg, and from 1899 to 1900 with Ferruccio Busoni in Berlin and Weimar and composition with Heinrich Urban in Berlin. On 7 December 1899, he made his piano debut with the Berlin Philharmonic Orchestra; and on 14 April 1900, his conducting debut with this orchestra in the world premiere of his own Symphony No. 1 in E major. In May, Florenz Ziegfeld, Sr. visited Berlin and invited Ganz to join the piano department of the Chicago Musical College. In August 1900, Ganz moved to Chicago. Ganz joined the piano department and became a member of the board of directors of the Chicago Musical College from fall 1900 through spring 1905. On March 20, 1903, Ganz made his American orchestral debut as soloist with the Chicago Symphony Orchestra under Theodore Thomas in the first Chicago performance of Vincent d'Indy's Symphony No. 1, at the Auditorium Theatre. On 5 March 1905, in a Chicago recital at the Music Hall, Fine Arts Building (Chicago), Ganz became the first pianist to perform Maurice Ravel's music (Jeux d'eau (Ravel)) in the United States (Harold Bauer played a first Boston performance of Jeux d'eau on 4 December 1905). From fall 1905 to spring 1908 Ganz lived in New York City and began concert tours throughout North America, Europe, and Cuba. On 8 November 1907, in New York's Mendelssohn Hall, Ganz played the American premiere of Ravel's Oiseaux tristes and Barque sur l'ocean (from Miroirs, 1905). In 1908 he moved to Berlin to teach and concertize. He played first Berlin performances of Vincent d'Indy and Béla Bartók and first London performances of Ravel and John Alden Carpenter. His Berlin pupils included Chicago pianist Edward Joseph Collins, St. Louis pianist Leo C. Miller, Kansas City pianist and later Ganz's assistant Mollie Margolies, Norwegian pianist Nils Larsen, and American composers Charles Haubiel and Edward Ballantine. In 1913 Ganz began recording piano rolls for Welte Mignon and Duo Art, and in 1916 for Pathé. At the outbreak of World War I in 1914, Ganz returned to New York City and taught at the Institute of Musical Art (later The Juilliard School). In 1920 in Carnegie Hall, he conducted the New York Philharmonic in his own performance of Franz Liszt's E flat Major Piano Concerto, using the Aeolian Company's Duo Art reproducing Weber grand piano and becoming the first pianist to conduct an orchestra for the concerto in which he played by piano roll.
Кейінгі дирижер және музыка оқытушысы
1921-1927 жылдары ол Сент-Луис симфониялық оркестрінің дирижері болды және оны оркестрлердің ең жоғарғы дәрежесіне көтеру үшін көп нәрсе істеді] Осы оркестрдің төртінші дирижері ретінде Ганц жаңа симфониялық аудиторияны құруға және тәрбиелеуге жауапты болды. Оркестрдің алғашқы жазбалары, балалардың және жастардың жаңашыл концерттері, сондай-ақ орта батыс, оңтүстік және оңтүстік-батысқа арналған жазғы турнелер осы жаңа аудиторияның көздері болды. Оның алты маусымында ұсынылған музыканың жиырма бір пайызы алғаш Сент-Луистегі қойылымдардан тұрады. Олардың қатарында Морис Равельдің "Испаниялық рапсодиясы", Густав Малердің "No" симфониясы бар. 4, Отторино Респигидің Рим фонтандары, Ральф Воган Уильямстың Лондон симфониясы, Ричард Штраустың "Батырдың өмірі", Игорь Стравинскийдің "От құсы" сюиты, Лео Совербидің "Сотландтан" сюиты және Артур Хонеггердің "Пастораль д'етемэ" (америкалық премьерасы). Сент-Луисте жүргенде, ол 1924 жылы Миссури университетінде Phi Mu Alpha Sinfonia музыкалық бауырластығының құрметті мүшесі болып қабылданды. 1928 жылы Чикаго музыка колледжінде оқытушылық қызметпен қайтадан айналысты, 1934 жылдан 1954 жылға дейін оның президенті болды, бірақ ол ұлттық деңгейдегі қызметін жалғастырды. 1930 жылдан 1933 жылға дейін Ганц қазіргі заманғы музыканы насихаттау үшін NBC демеушілігімен құрылған Ұлттық кіші симфониясын (Ұлттық камералық симфония деп қайта аталды) құрды және басқарды. 1936 жылдан 1941 жылға дейін Омаха симфониялық оркестрін басқарды. 1939 жылдан 1948 жылға дейін Нью-Йорк филармониясы мен Сан-Франциско симфониялық оркестрлерімен, ал 1944 жылдан 1946 жылға дейін Чикаго симфониялық оркестрімен Жастар концерттерінің тұрақты дирижері болды. 1946 жылдан 1948 жылға дейін ол Мичиган штатының Гранд-Рапидс қаласында Гранд-Рапидс симфониясының музыкалық директоры болды, ол сол кезде қоғамдық оркестр болды. 1941 жылы 20 ақпанда Ганц өзінің жеке фортепиано концерті Е-дижор, Оп. 32 жылы Чикаго симфониялық оркестрімен Фредерик Стоктың жетекшілігімен оның әлемдік премьерасы өтті. Бұл шығарманы Фредерик Сток Чикаго симфониялық оркестрінің елу жылдығына арналған тапсырыспен жасаған. Ганцтың музыкалық шығармаларының көпшілігі Ньюберри кітапханасында сақталған.
From 1921 to 1927 he was the conductor of the St. Louis Symphony Orchestra and did much to raise it to the top rank of orchestras] As the fourth conductor of this orchestra Ganz was responsible for building and educating a new symphonic audience. The orchestra's first recordings, innovative children's and young people's concerts, as well as extensive spring tours to the Midwest, South, and Southwest were the sources for this new audience. During his six seasons twenty one percent of the music presented comprised first St. Louis performances. They included Maurice Ravel's Rapsodie espagnole, Gustav Mahler's Symphony No. 4, Ottorino Respighi's Fountains of Rome, Ralph Vaughan Williams's London Symphony, Richard Strauss's A Hero's Life, Igor Stravinsky's Firebird Suite, Leo Sowerby's Suite From Northland, and Arthur Honegger's Pastorale d'été (American premiere). While in St. Louis, he was initiated as an honorary member of Phi Mu Alpha Sinfonia music fraternity in 1924 at the University of Missouri. In 1928 he returned to teach at the Chicago Musical College, serving as its president from 1934 to 1954, but he continued to maintain a national presence. From 1930 to 1933 Ganz founded and conducted the National Little Symphony (renamed the National Chamber Symphony) sponsored by NBC to promote contemporary music. He led the Omaha Symphony Orchestra from 1936 to 1941. From 1939 to 1948 he was permanent conductor of the Young People's Concerts with the New York Philharmonic and San Francisco Symphony orchestras, and from 1944 to 1946, with the Chicago Symphony Orchestra. From 1946 to 1948, he was music director of the Grand Rapids Symphony in Grand Rapids, Michigan, which was a community orchestra at the time. On 20 February 1941, Ganz performed his own Piano Concerto in E flat major, Op. 32, with the Chicago Symphony Orchestra under Frederick Stock, its world premiere. The work was commissioned by Frederick Stock for the fiftieth anniversary of the Chicago Symphony Orchestra. Most of Ganz's musical compositions are held at The Newberry Library.
Мұра
Ганц өзінің бүкіл мансабында жаңа музыканы насихаттауда белсенді болды. Ферруччо Бусони, Кристиан Синдинг, Чарльз Грифф және Александр Тчерепнин, тағы басқалар Ганцке арналған шығармалар шығарды. 1923 жылы ол Клод Дебюсси мен Равельдің шығармаларын американдық аудиторияға таныстырғаны үшін Францияның Құрмет легионын алды, ал кейінгі жылдары Пьер Булез, Джон Кейдж және Артур Хонеггердің шығармаларын орындады және басқарды. Равель Ганцке жазған хатында Равельдің шығармаларын орындағаны үшін алғыс білдірді және "Скарбо" атты композициясының үшінші бөлігін "Гаспар де ла Нуйт" деп атап өтті. 1960 жылдары Ганц жаңа музыканы ілгерілетуді жалғастырды. 1961 жылы Ганц Карл Фишер, Inc. компаниясы үш томдық етіп жариялаған Антон Веберннің он төрт ерте әнін редакциялады. Сол жылдың басында Вашингтон университетінің Антон Веберн мұрағатшы ғалымы және Молденгауэр мұрағатының иесі Ханс Молденгауэр Чикагода Ганц пен оның әйелі Эстер ЛаБергеге барды. Ол да Ганстың досы әрі бұрынғы оқушысы болған Молденгауэр Австрияның Миттерсил қаласындағы Веберндер үйінің төбешігінде бірнеше түпнұсқа қолжазбаларды тапқан болатын. Ол Ганцке қолжазбалардың көшірмелерін көрсетіп: "Кімнің қандай шығармасы болса, соны таңдап алыңыздар", - деді. Олар Веберн он алтыдан жиырмаға дейін болған кезде 1899 және 1904 жылдар аралығында жазылған он төрт әнді таңдады. 1962 жылдың мамыр айында Ганц әйелі Эстер ЛаБергемен бірге Сеатл әлем көрмесінде Антон Веберннің алғашқы әндерінің әлемдік премьерасында болды. 1930 және 1940 жылдары Ганцтың студенттері арасында Джон Ла Монтейн (композитор), Ханс Молденгауэр, Джозеф Блох (пианист, Алкан ғалымы және Джульярд мектебінің профессоры), Дороти Донеган (джаз пианині), Эдвард Гордон (Равиния фестивалінің атқарушы директоры), Ванда Пол (пианист және Норт-Уэстерн университетінің оқытушысы) және Роберт Макдауэлл (пианист және Чикаго музыка колледжінің оқытушысы). Басқа студенттерге Диан Сандерс (Иллинойс университеті, Урбана-Шампейндегі музыка мектебінің профессор-эмиретусі), Лондондағы Троица Лабан музыка және би консерваториясының фортепиано профессоры және клавиатура кафедрасының бас профессоры Дениз Арман Геленбе (1963-64), Индиана университеті Джейкобс музыка мектебінде көп жылдар бойы сабақ берген Одли Уассон (1915-2001), Марион Эдна Холл (1910-2012), Люси Скарбро (пианист және дирижер), Эбби Уайтсайд, Эвелин Хора, Гена Бранскомб, Беатрис Вера Шарп Каран (1918-1909), Эвелин (Уилгус) Льюис, Ильза Герда Вунш, Адриан Лернер Ньюман, Голдман Брэдфорд, Арне Сорсен, Шелдон Шелдон, Джеффри Сигель, Людмила Лазар. Ганц Чикагода 95 жасында қайтыс болды. Газетте "Листпен соңғы байланыс жоғалды" деген тақырып жазылған.
Ganz was active in the promotion of new music throughout his career. Ferruccio Busoni, Christian Sinding, Charles Griffes, and Alexander Tcherepnin, among others, dedicated works to Ganz. In 1923 he received the Légion d'honneur of France for his introduction of the works of Claude Debussy and Ravel to American audiences, and in later years he performed and conducted pieces by Pierre Boulez, John Cage and Arthur Honegger. Ravel, in a letter to Ganz, thanked him for his performances of Ravel's work, and dedicated "Scarbo" the third part of his composition Gaspard de la Nuit to him in gratitude. As late as the 1960s Ganz continued to pioneer new music. In 1961 Ganz edited fourteen early songs of Anton Webern that were published in three volumes by Carl Fischer, Inc. Earlier that year Hans Moldenhauer, Anton Webern scholar archivist at the University of Washington, and donor of the Moldenhauer Archives, had visited Ganz and his wife Esther LaBerge in Chicago. Moldenhauer, who was also a friend and former Ganz student, had just discovered a number of original manuscripts in the attic of the Webern home in Mittersill, Austria. Showing copies of the manuscripts to the Ganzes, he said, "Take whatever you want to perform." They selected fourteen songs written between 1899 and 1904 when Webern was sixteen to twenty years old. In May 1962, Ganz accompanied his wife Esther LaBerge, mezzo soprano, in the world premiere of the early Anton Webern songs at the First International Webern Festival during the Seattle World's Fair. Ganz's students during the 1930s and 1940s included John La Montaine (composer), Hans Moldenhauer, Joseph Bloch (pianist, Alkan scholar, and professor at The Juilliard School), Dorothy Donegan (jazz pianist), Edward Gordon (executive director of the Ravinia Festival), Wanda Paul (pianist and faculty member at Northwestern University), and Robert McDowell (pianist and faculty member at Chicago Musical College). Other students included Dean Sanders (Professor Emeritus, School of Music at the University of Illinois at Urbana Champaign), Deniz Arman Gelenbe (1963 64) who is Professor of Piano and Head Emeritus of te Keyboard Department at the Trinity Laban Conservatoire of Music and Dance in London, Audley Wasson (1915 2001), Marion Edna Hall (1910–2012), who taught for many years at the University of Indiana's Jacobs School of Music, Lucy Scarbrough (pianist and conductor), Abby Whiteside, Evelyn Hora, Gena Branscombe, Beatrice Sharp Karan (1918–1909), Evelyn (Wilgus) Lewis, Ilse Gerda Wunsch, Adrian Lerner Newman Goldman, Vera Bradford Arne Sorensen, Sheldon Shkolnik, Jeffrey Siegel, and Ludmila Lazar. Ganz died in Chicago at the age of 95. A newspaper headline read, "A Last link with Liszt passes on".
Отбасы
Рудольф Ганц Рудольф Ганц аға мен Софи Бартенфельдтің ұлы болды. Оның үш інісі бар еді: Пол, Эмиль және Ханс. Ганц 1900 жылы Берлинде американдық сопрано Мэри Форрестке үйленді. Олардың 1903 жылы туған ұлы Антон Рой Ганц болды, ол кейіннен Швейцарияның Кеңес Одағындағы елшісі болды. 1956 жылы Мэри Форрест Ганц қайтыс болғаннан кейін, Ганц 1959 жылы Чикаго музыкалық колледжінің концерт әншісі және дауысты оқытушы-доценті Эстер ЛаБерджге үйленді. Эстер ЛаБерж Ганцтің бір қызы, өнер тарихы профессоры Жан Колетт Коллестер болды. Эстер ЛаБерж Ганц 2007 жылы қайтыс болды.
Rudolph Ganz was the son of Rudolf Ganz, Sr., and Sophie Bartenfeld. He had three brothers: Paul, Emil, and Hans. Ganz married American soprano Mary Forrest in 1900, in Berlin. They had a son, Anton Roy Ganz, born in 1903, who later served as Swiss Ambassador to the Soviet Union. After Mary Forrest Ganz died in 1956, Ganz married Esther LaBerge, who was a concert singer and associate professor of voice at Chicago Musical College, in 1959. Esther LaBerge Ganz had one daughter, Jeanne Colette Collester, a professor of art history. Esther LaBerge Ganz died in 2007.