Кіріспе

Рудольф Ганц (1877-1972) - швейцариялық американдық пианист, дирижер, композитор және музыка оқытушысы.

Бастапқы карьерасы пианист және дирижер ретінде

Цюрихте туған Ганц Цюрих музыка мектебінде Фридрих Хегармен виолончель, Роберт Френдпен фортепиано ойнаған. Ол сондай-ақ композиция сабақтарын Шарль Бланшемен Лозанна консерваториясында (de) өткізді. 1897 жылдан 1898 жылға дейін Ганц Страсбургте Фриц Блюмермен фортепиано, ал 1899 жылдан 1900 жылға дейін Берлинде және Веймарда Ферруччо Бусонимен және Берлинде Генрих Урбанмен композиция оқыды. 1899 жылы 7 желтоқсанда Берлин филармониясымен бірге фортепианода дебют жасады. Ал 1900 жылы 14 сәуірде өзінің No1 симфониясының әлемдік премьерасында осы оркестрмен дирижерлік дебют жасады. 1 - Ми мажор. Мамыр айында Флоренц Зигфельд аға Берлинге барып, Ганцті Чикаго музыка колледжінің фортепиано кафедрасына шақырды. 1900 жылдың тамызында Ганц Чикагоға көшіп барды. Ганц фортепиано кафедрасына қосылды және 1900 жылдың күзінен 1905 жылдың көктеміне дейін Чикаго музыка колледжінің директорлар кеңесінің мүшесі болды. 1903 жылы 20 наурызда Ганц өзінің американдық оркестрлік дебютін Теодор Томас жетекшілігіндегі Чикаго симфониялық оркестрінің солисі ретінде Винсент д'Индидің Симфония No. 1, Аудитория театрында. 1905 жылы 5 наурызда Чикагодағы Музыка залында (Чикаго) өткен концертте Ганц Морис Равельдің музыкасын (Jeux d'eau (Ravel)) АҚШ-та орындаған алғашқы пианист болды (Гарольд Бауэр 1905 жылы 4 желтоқсанда Бостонның Jeux d'eau тұңғыш қойылымын орындады). 1905 жылдың күзінен 1908 жылдың көктеміне дейін Ганц Нью-Йоркте тұрып, Солтүстік Америка, Еуропа және Куба бойынша концерттік турнелерді бастады. 1907 жылы 8 қарашада Нью-Йорктегі Мендельсон залында Ганц Равельдің "Oiseaux tristes" және "Barque sur l'ocean" (Miroirs, 1905) пьесаларының американдық премьерасын ойнады. 1908 жылы Берлинде сабақ беріп, концерттер өткізді. Ол Винсент д'Инди мен Бела Бартоктың Берлиндегі алғашқы қойылымдарын, Равел мен Джон Алден Карпентердің Лондондағы алғашқы қойылымдарын ойнады. Оның Берлиндегі шәкірттері арасында Чикаголық пианист Эдвард Джозеф Коллинс, Сент-Луис пианині Лео С. Миллер, Канзас-Сити пианині және кейін Ганцтың көмекшісі Молли Марголиз, норвегиялық пианист Нильс Ларсен және американдық композиторлар Чарльз Хаубиел мен Эдвард Баллантейн болды. 1913 жылы Ганц Велте Миньон мен Дуо Арт үшін, ал 1916 жылы Пате үшін фортепиано роликтерін жаздыра бастады. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Ганц Нью-Йоркке оралып, Музыкалық өнер институтында (кейін Джульярд мектебі) сабақ берді. 1920 жылы Карнеги залында Нью-Йорк филармониясын Франц Листтің Е флаттағы бас фортепиано концерті бойынша өз орындаушылығында дирижерлік етті. Ол Вебердің рояльін қайта жаңғыртқан Aeolian Company's Duo Art-ты пайдаланып, фортепиано ролигімен ойнаған концерті үшін оркестрді жүргізген алғашқы пианист болды.

Кейінгі дирижер және музыка оқытушысы

1921-1927 жылдары ол Сент-Луис симфониялық оркестрінің дирижері болды және оны оркестрлердің ең жоғарғы дәрежесіне көтеру үшін көп нәрсе істеді] Осы оркестрдің төртінші дирижері ретінде Ганц жаңа симфониялық аудиторияны құруға және тәрбиелеуге жауапты болды. Оркестрдің алғашқы жазбалары, балалардың және жастардың жаңашыл концерттері, сондай-ақ орта батыс, оңтүстік және оңтүстік-батысқа арналған жазғы турнелер осы жаңа аудиторияның көздері болды. Оның алты маусымында ұсынылған музыканың жиырма бір пайызы алғаш Сент-Луистегі қойылымдардан тұрады. Олардың қатарында Морис Равельдің "Испаниялық рапсодиясы", Густав Малердің "No" симфониясы бар. 4, Отторино Респигидің Рим фонтандары, Ральф Воган Уильямстың Лондон симфониясы, Ричард Штраустың "Батырдың өмірі", Игорь Стравинскийдің "От құсы" сюиты, Лео Совербидің "Сотландтан" сюиты және Артур Хонеггердің "Пастораль д'етемэ" (америкалық премьерасы). Сент-Луисте жүргенде, ол 1924 жылы Миссури университетінде Phi Mu Alpha Sinfonia музыкалық бауырластығының құрметті мүшесі болып қабылданды. 1928 жылы Чикаго музыка колледжінде оқытушылық қызметпен қайтадан айналысты, 1934 жылдан 1954 жылға дейін оның президенті болды, бірақ ол ұлттық деңгейдегі қызметін жалғастырды. 1930 жылдан 1933 жылға дейін Ганц қазіргі заманғы музыканы насихаттау үшін NBC демеушілігімен құрылған Ұлттық кіші симфониясын (Ұлттық камералық симфония деп қайта аталды) құрды және басқарды. 1936 жылдан 1941 жылға дейін Омаха симфониялық оркестрін басқарды. 1939 жылдан 1948 жылға дейін Нью-Йорк филармониясы мен Сан-Франциско симфониялық оркестрлерімен, ал 1944 жылдан 1946 жылға дейін Чикаго симфониялық оркестрімен Жастар концерттерінің тұрақты дирижері болды. 1946 жылдан 1948 жылға дейін ол Мичиган штатының Гранд-Рапидс қаласында Гранд-Рапидс симфониясының музыкалық директоры болды, ол сол кезде қоғамдық оркестр болды. 1941 жылы 20 ақпанда Ганц өзінің жеке фортепиано концерті Е-дижор, Оп. 32 жылы Чикаго симфониялық оркестрімен Фредерик Стоктың жетекшілігімен оның әлемдік премьерасы өтті. Бұл шығарманы Фредерик Сток Чикаго симфониялық оркестрінің елу жылдығына арналған тапсырыспен жасаған. Ганцтың музыкалық шығармаларының көпшілігі Ньюберри кітапханасында сақталған.

Мұра

Ганц өзінің бүкіл мансабында жаңа музыканы насихаттауда белсенді болды. Ферруччо Бусони, Кристиан Синдинг, Чарльз Грифф және Александр Тчерепнин, тағы басқалар Ганцке арналған шығармалар шығарды. 1923 жылы ол Клод Дебюсси мен Равельдің шығармаларын американдық аудиторияға таныстырғаны үшін Францияның Құрмет легионын алды, ал кейінгі жылдары Пьер Булез, Джон Кейдж және Артур Хонеггердің шығармаларын орындады және басқарды. Равель Ганцке жазған хатында Равельдің шығармаларын орындағаны үшін алғыс білдірді және "Скарбо" атты композициясының үшінші бөлігін "Гаспар де ла Нуйт" деп атап өтті. 1960 жылдары Ганц жаңа музыканы ілгерілетуді жалғастырды. 1961 жылы Ганц Карл Фишер, Inc. компаниясы үш томдық етіп жариялаған Антон Веберннің он төрт ерте әнін редакциялады. Сол жылдың басында Вашингтон университетінің Антон Веберн мұрағатшы ғалымы және Молденгауэр мұрағатының иесі Ханс Молденгауэр Чикагода Ганц пен оның әйелі Эстер ЛаБергеге барды. Ол да Ганстың досы әрі бұрынғы оқушысы болған Молденгауэр Австрияның Миттерсил қаласындағы Веберндер үйінің төбешігінде бірнеше түпнұсқа қолжазбаларды тапқан болатын. Ол Ганцке қолжазбалардың көшірмелерін көрсетіп: "Кімнің қандай шығармасы болса, соны таңдап алыңыздар", - деді. Олар Веберн он алтыдан жиырмаға дейін болған кезде 1899 және 1904 жылдар аралығында жазылған он төрт әнді таңдады. 1962 жылдың мамыр айында Ганц әйелі Эстер ЛаБергемен бірге Сеатл әлем көрмесінде Антон Веберннің алғашқы әндерінің әлемдік премьерасында болды. 1930 және 1940 жылдары Ганцтың студенттері арасында Джон Ла Монтейн (композитор), Ханс Молденгауэр, Джозеф Блох (пианист, Алкан ғалымы және Джульярд мектебінің профессоры), Дороти Донеган (джаз пианині), Эдвард Гордон (Равиния фестивалінің атқарушы директоры), Ванда Пол (пианист және Норт-Уэстерн университетінің оқытушысы) және Роберт Макдауэлл (пианист және Чикаго музыка колледжінің оқытушысы). Басқа студенттерге Диан Сандерс (Иллинойс университеті, Урбана-Шампейндегі музыка мектебінің профессор-эмиретусі), Лондондағы Троица Лабан музыка және би консерваториясының фортепиано профессоры және клавиатура кафедрасының бас профессоры Дениз Арман Геленбе (1963-64), Индиана университеті Джейкобс музыка мектебінде көп жылдар бойы сабақ берген Одли Уассон (1915-2001), Марион Эдна Холл (1910-2012), Люси Скарбро (пианист және дирижер), Эбби Уайтсайд, Эвелин Хора, Гена Бранскомб, Беатрис Вера Шарп Каран (1918-1909), Эвелин (Уилгус) Льюис, Ильза Герда Вунш, Адриан Лернер Ньюман, Голдман Брэдфорд, Арне Сорсен, Шелдон Шелдон, Джеффри Сигель, Людмила Лазар. Ганц Чикагода 95 жасында қайтыс болды. Газетте "Листпен соңғы байланыс жоғалды" деген тақырып жазылған.

Отбасы

Рудольф Ганц Рудольф Ганц аға мен Софи Бартенфельдтің ұлы болды. Оның үш інісі бар еді: Пол, Эмиль және Ханс. Ганц 1900 жылы Берлинде американдық сопрано Мэри Форрестке үйленді. Олардың 1903 жылы туған ұлы Антон Рой Ганц болды, ол кейіннен Швейцарияның Кеңес Одағындағы елшісі болды. 1956 жылы Мэри Форрест Ганц қайтыс болғаннан кейін, Ганц 1959 жылы Чикаго музыкалық колледжінің концерт әншісі және дауысты оқытушы-доценті Эстер ЛаБерджге үйленді. Эстер ЛаБерж Ганцтің бір қызы, өнер тарихы профессоры Жан Колетт Коллестер болды. Эстер ЛаБерж Ганц 2007 жылы қайтыс болды.