Кіріспе

ешбір Тау станциялары - демалыс, көңіл көтеру үшін биік таудағы қалалар, олар жазғы уақытта Үндістанның ыстық ыстығынан қашу үшін баспана ретінде қолданылады. Үндістан - жағалауы шектеулі кең ел болғандықтан, оның қалалары мен аудандарының көпшілігі континенттік климатқа тап болады, ал жаз өте ыстық болады, сондықтан төбелік станциялар (олар биіктікте орналасқандықтан, төмен температураға тап болады) осындай ыстық және ылғалды жағдайлардан құтылу үшін орынға айналады. Үндістан субконтинентінде жеті негізгі тау жотасы бар, олардың ішіндегі ең үлкені - Үндістанның солтүстік бөлігінде орналасқан Гималай. Танымал шыңдар мен тау жоталарына Шығыс Гималайдағы Кангченджанга жотасы кіреді, ол Дарджилинг пен Гангтоктың тау бекеттерін, сондай-ақ Уттаракхандтағы Нанда Девиді қамтиды. Сонымен қатар, Шивалик жотасында Муссури, Драсс, Далхаузи, Кулу, Шимла, Нанитал және тағы басқа танымал тау станциялары бар. Үндістандағы көптеген тау станцияларын британдықтар жазғы ыстықтан тынығу үшін орталық сауда орталығының айналасында құрды. Көптеген қалаларда суреткерлік көлдер бар, сондықтан олар қайықпен жүзуге қолайлы. Үндістанның көптеген тау станциялары Гиммалаядағы Джамму және Кашмир, Ладакх, Манипур, Химачал Прадеш, Уттаракханд, Сикким, Батыс Бенгал, Аруначал Прадеш, Мизорам, Нагаленд және Мегалайя штаттарында және Батыс Гаттардағы Гуджарат, Махараштра, Карнатака, Гоа, Керала және Тамил Наду штаттарында орналасқан. Олардың кейбіреулері Тамил Наду, Андхра Прадеш, Одиша және Батыс Бенгалияның шығыс алқаптарында орналасқан. Төменде штаттар бойынша Үндістанның кейбір төбелік станциялары көрсетілген. Бұл тау станцияларының көбі жазғы және жылдың басқа кездерінде көптеген туристерді тартатындықтан, олар теміржол, автомобиль және әуе байланыстары арқылы Үндістанның ірі қалаларына жақсы байланысты.

Тарих

Нанди тауларын 11-ғасырда Ганг әулеті дамытты. Мұнда Тіпү сұлтан (1751 - 1799) де жазғы баспана ретінде қызмет еткен. Британдық Үндістандағы төбе станциялары әр түрлі себептермен құрылған. 1857 жылғы көтерілістен кейін "британдықтар солтүстіктегі Гималай тауларына және оңтүстіктегі Нилгири қыраттарына қашып, "аурумен ауырған" жер деп санаған жерінен одан әрі қашықтық іздеді", бұл үрдіс 1857 жылдан бұрын басталды. Басқа факторлар арасында Үндістанда өмір сүрудің қауіптілігі туралы уайымдар, соның ішінде "жетім жерде ұзақ уақыт тұрудан пайда болатын дегенге ұшыраудан қорқу" болды. Тау станциялары отандық елді қайта жаңғыртуға арналған, бұл Лорд Литтонның 1870 жылдары Оотакамунд туралы айтқан сөзінде көрсетілген, "осындай әдемі ағылшын жаңбыры, осындай дәмді ағылшын саздары". Шимла ресми түрде "Индияның жазғы астанасы" болып 1860 жылдары танылды және дөңгелек станциялар "әсіресе 1857 жылғы көтерілістен кейін саяси және әскери биліктің маңызды орталықтары ретінде қызмет етті". Моника Бюрлейннің айтуынша, Дайн Кеннеди Үндістандағы төбе станцияларының эволюциясындағы үш кезеңді анықтайды: биік баспана төбе станциясы мен төбе станциясы қалаға. Алғашқы қоныстар 1820 жылдары, негізінен, санаторий ретінде басталды. 1840 және 1850 жылдары жаңа тау станцияларының толқыны пайда болды, оның негізгі қозғаушы күші "даладағы ауыр өмірден демалу және қалпына келтіру орындары" болды. XIX ғасырдың екінші жартысында бірнеше жаңа тау станцияларымен бірігу кезеңі болды. Соңғы кезеңде "тау станциялары өздерінің шыңына XIX ғасырдың аяғында жетті. Ресми станциялардың саяси маңыздылығы үлкен және қымбат қоғамдық құрылыс жобаларының ашылуымен баса көрсетілді".