Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық опера әншісі Маттиа Баттистини (27 ақпан 1856 - 7 қараша 1928) - итальяндық опера баритоны, бірнеше басылымда "Баритондардың патшасы" деп аталады.
Italian opera singer
Mattia Battistini (27 February 1856 – 7 November 1928) was an Italian operatic baritone, referred to as the "King of Baritones" in multiple publications.
Ерте өмір
Батистини 1856 жылы 27 ақпанда Римде дүниеге келген. Балалық шағының көп бөлігін Риетиге жақын Коллебаккаро ди Контильяно ауылында өткізді, онда ата-анасының меншігі болды. Оның бабасы Джованни мен ағасы Рафаэле Папаның жеке дәрігері болған, ал әкесі Кавальере Луиджи Баттистини Рим университетінде анатомия профессоры болған. Батистини Колледж Бандинеллиде, кейіннен Аполлинаре институтында оқыды. Батистини заң факультетінен шығып, музыканы Эмилио Терцианимен (композициядан сабақ берген) және Венчеслао Персичинимен (жырлау профессоры) Accademia Nazionale di Santa Cecilia-да, содан кейін Римдегі Liceo Musicale-де оқыды. Батистини дирижер Луиджи Манчинеллимен және композитор Аугусто Ротолимен жұмыс істеді және өзінің техникасын жетілдіру үшін баритон Антонио Котогнимен кеңес алды.
Battistini was born in Rome on February 27, 1856. He spent most of his childhood in the village of Collebaccaro di Contigliano, near Rieti, where his parents owned an estate. His grandfather Giovanni and uncle Raffaele were personal physicians to the Pope, and his father, Cavaliere Luigi Battistini, was a professor of anatomy at the University of Rome. Battistini attended the Collegio Bandinelli and later the Istituto dell' Apollinare. Battistini dropped out of law school to study music with Emilio Terziani (who taught composition) and with Venceslao Persichini (professor of singing) at the Accademia Nazionale di Santa Cecilia—then the Liceo Musicale of Rome. Battistini worked with conductor Luigi Mancinelli and the composer Augusto Rotoli and consulted with baritone Antonio Cotogni to refine his technique.
Ерте мансап
Батистини өзінің опералық дебютын Римдегі Аргентина театрында Донизеттидің "Ла фаворита" операсындағы Альфонсо ролімен жасаған. Бұл күнді көбінесе 11 желтоқсан 1878 деп атаған, бірақ 9 қараша 1878 - кейбір деректерге сәйкес дұрыс күн. Кәсіби мансабының алғашқы үш жылында ол Италияда гастрольге шығып, "Қиямет күші", "Троватор", "Риголетто", "Гуарни", "Гли Угонотти", "Динора", "Африканка", "Мен пуритандар", "Люсия ди Ламмермур", "Аида" және "Эрнани" сияқты операларда басты рөлдерді орындады. Сонымен қатар бірнеше опералық премьераларға қатысты. 1881 жылы ол алғаш рет Буэнос-Айреске барып, Оңтүстік Америкада 12 айдан астам уақыт болды. Қайтып оралғанда Барселона мен Мадридте өнер көрсетіп, Россинидің "Барбиер ди Сивилья" комик шедеврінде Фигаро әнін шырқады. 1883 жылы ол Лондонның Ковент-Гардендегі Корольдік опера театрына алғаш рет барды, онда ол Винченцо Беллинидің "Мен Пуритандар" операсында Риккардоның рөлін ойнады. Ол басқа Ковент-Гарден қойылымдарында Аделина Паттидің сопраносымен бірге ән шырқады. Батистини өзінің тұңғыш өнерін 1886 жылы Неапольдегі Сан-Карло театрында көрсетті. Екі жылдан кейін ол тағы да Буэнос-Айреске ән айту үшін барды. Бірақ бұл оның Атлантика арқылы соңғы сапары болды және ол Оңтүстік Америкада қайта пайда болмады. Ол Нью-Йорк Метрополитен Операсының басшылығынан ұсыныстар алғанмен, Солтүстік Америкадан аулақ болды. Ол болмаған кезде Батистинидің негізгі репертуары итальяндық баритондарға бөлінді Марио Анкона, Джузеппе Кампанари, Антонио Скоттти және 1908 жылдан кейін Паскуале Амато. Батистинидің мұхит арқылы саяхаттаудан үнемі қорқынышы пайда болды, өйткені ол 1888 жылы Буэнос-Айреске барған саяхатта болған жағымсыз оқиғаларға байланысты болды. 1888 жылы Миландағы Ла Скалада дебют жасады. Ла Скаланың көрермендері оны қатты бағалады, ол келесі маусымға қайтадан жұмысқа қабылданды.
Battistini made his operatic début at the Teatro Argentina, Rome, as Alfonso in Donizetti's La favorita. The date for this has often been given as 11 December 1878, although 9 November 1878 is the correct date according to certain sources. During the first three years of his professional career, he toured Italy, singing principal roles in such varied operas as La forza del destino, Il trovatore, Rigoletto, Il Guarany, Gli Ugonotti, Dinorah, L'Africana, I Puritani, Lucia di Lammermoor, Aïda, and Ernani. He also participated in several operatic premières. In 1881 he went to Buenos Aires for the first time, touring South America for more than 12 months. On his return trip, he appeared in Barcelona and Madrid where he sang Figaro in Rossini's comic masterpiece Il Barbiere di Siviglia. In 1883, he undertook his first visit to the Royal Opera House at London's Covent Garden, where he appeared as Riccardo in Vincenzo Bellini's I Puritani in a stellar cast containing Marcella Sembrich, Francesco Marconi and Edouard de Reszke. He also sang opposite leading soprano Adelina Patti in other Covent Garden productions. Battistini made his debut at the Teatro San Carlo in Naples in 1886. Two years later, he once more sailed to Buenos Aires to fulfil a series of singing engagements; but this proved to be his last trans Atlantic excursion, and he never appeared again in South America. He also avoided North America despite receiving overtures from the management of the New York Metropolitan Opera. In his absence, Battistini's core repertoire was allocated to the Italian baritones Mario Ancona, Giuseppe Campanari, Antonio Scotti and, after 1908, Pasquale Amato. Battistini is said to have developed a permanent horror of oceanic travel due to his adverse experiences on the particularly rough 1888 voyage to Buenos Aires. 1888 was also the year of his début at La Scala, Milan. La Scala's audiences acclaimed him, and he was re engaged for the next season.
Ресей жылдары
1892 жылдан бастап Батистини Санкт-Петербургтегі және Мәскеудегі Ресейдің екі императорлық театрларында: Мариинский және Большой театрларында көрермендердің сүйіктісі болды. Ол Ресейде тұрақты түрде қайта оралып, жалпы 23 маусым бойы өнер көрсетті және Варшаваны өзінің баспалдағы ретінде пайдаланып, Шығыс Еуропаның басқа жерлерінде кеңінен гастрольдерге шықты. Ол өзінің жеке теміржол вагонында қызметшілер мен сансыз сандықтармен бірге өзінің сән-салтанаты мен сән-салтанатымен танымал үлкен сахналық киім шкафын қамтитын жеке вагонында саяхаттап, ханзада сияқты Варшаваға, Санкт-Петербургке, Мәскеуге және Одессаға сапар шегеді. Композитор Жюль Массенет Батистиниді 1902 жылы Санкт-Петербургте ән айтуға таңдағанда, Вертердің рөлін баритон диапазонына бейімдеуге дайын болды, әншінің беделі осындай болды. Батистини Миланда, Лиссабонда, Барселонада, Мадридте, Берлинде, Венада, Прагада, Будапештте және Парижде (онда ол 1916 жылы алғаш рет ән шырқады) жиі өнер көрсетті. Бірақ оның Ресейдегі көптеген әлеуметтік байланыстары және император отбасы мен дворяндар арасында пайдаланған ықыласы Ресейді 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін Италиядан гөрі өзінің көркемдік үйіне айналдырды. Соғыс 1917 жылы большевиктердің патшалық режимді және Батистини және оның тенорлық отандастары Франческо Тамагно, Франческо Маркони және Анджело Мазини сияқты итальяндық опера жұлдыздарын байытатын аристократиялық қоғамды жоюына әкелді. Саяси дамуды қалыптастырған бұл тарих, Батистинидің Америкада ән айтудан бас тартуы оның 1918 жылы соғыс аяқталғаннан кейінгі мансабы Батыс Еуропамен шектеліп қалды дегенді білдірді. Бэттистинидің қалыңдық таңдауы оның патшалық Ресей мен Батыстағы әлеуметтік мәртебесіне сәйкес келді; ол маркиздің ұрпағы және кардинал Рафаэль Мерри дель Вальнің туысы болған испандық асыл әйелге, Дона Долорес де Фигероа и Солиске тұрмысқа шықты. 1900 жылдың қаңтар айында Батистини мен жас орыс құрметтісі Варвара Григорьевна Коваленскийдің (1878-1946) ұлы Петья (1900-1972) болды. Он жыл бойы Батистини мен Варвара хат алысып, Петяның тәрбиелеуін егжей-тегжейлі пысықтады, ақырында оны Пьетро Коваленский атымен Collegio Nazareno-ға жазды. Анасы мен әкесі ешқашан үйленбеген (Баттистини бұрыннан үйленген және құлшынысты католик болған) және байланыс үзген болса да, Варвараның күйеуі Владимир Мросовский қайтыс болғаннан кейін татуласты. Сол кезде Петя (қазіргі аты - Питер Мросовский) Англияда мектепті бітіріп, Кембридж университеті бітірген болатын. Ол жерде ол Набоков сияқты адамдармен дос болды, оған Джеймс Джойстің "Улисс" романын Парижден контрабандалық түрде әкелінген бірінші басылыммен таныстырды.
From 1892 onwards, Battistini established himself as an immense favorite with audiences at Russia's two imperial theatres in Saint Petersburg and Moscow: the Mariinsky and the Bolshoi respectively. He returned to Russia regularly, appearing there for 23 seasons in total, and touring extensively elsewhere in eastern Europe, using Warsaw as his stepping stone. He would journey to Warsaw, Saint Petersburg, Moscow and Odessa like a prince, travelling in his own private rail coach with a retinue of servants and innumerable trunks containing a vast stage wardrobe renowned for its elegance and lavishness. The composer Jules Massenet was prepared to adjust the role of Werther for the baritone range, when Battistini elected to sing it in Saint Petersburg in 1902, such was the singer's prestige. The industrious Battistini also appeared with some regularity in Milan, Lisbon, Barcelona, Madrid, Berlin, Vienna, Prague, Budapest, and Paris (where he sang for the first time in 1916). But his many social connections in Russia, and the favor that he enjoyed with the imperial family and the nobility, ensured that Russia—more than perhaps even Italy—became his artistic home before the outbreak of the First World War, in 1914. The war led to the destruction, by the Bolsheviks in 1917, of the Tsarist regime and the aristocratic society which had enriched touring Italian opera stars like Battistini and his tenor compatriots Francesco Tamagno, Francesco Marconi, and Angelo Masini. This history shaping political development, coupled with Battistini's refusal to sing in the Americas, meant that his career after the war's conclusion in 1918 was confined to Western Europe. Battistini's choice of bride had befitted his esteemed social status in Tsarist Russia and the West; he married a Spanish noblewoman, Doña Dolores de Figueroa y Solís, who was the offspring of a marquis and a cousin of Cardinal Rafael Merry del Val. In January 1900, Battistini and a young Russian admirer, Varvara Grigorievna Kovalensky (1878–1946), had a son Petya (1900–1972). For around ten years, Battistini and Varvara corresponded and worked out details of Petya's upbringing, eventually enrolling him at the Collegio Nazareno under the name Pietro Kovalensky. Though mother and father never married (Battistini was already married and a devout Catholic) and broke off contact, they did reconcile after Varvara's husband Vladimir Mrosovsky died. By that point, Petya (now known by Peter Mrosovsky) had finished school in England and graduated from Cambridge. There he had been friends with the likes of Nabokov, to whom he introduced James Joyce's Ulysses with a first edition copy smuggled from Paris.
Соңғы жылдары және өлімі
Батистини 1914-1918 жылдардағы соғыстан кейін әншілер тобы құрды. Ол олармен гастрольдерге шығып, концерттерде және концерттерде жиі көрінеді. Ол соңғы рет 1924 жылы Англияда ән шырқады және өлімінен бір жыл бұрын соңғы концертті өткізді. Оның дауысы әлі де тұрақты, жауап беретін және жалпы жағдайы жақсы екені айтылды. Оның соңғы әншілік кездесуі 1927 жылы 17 қазанда Австрияның Грац қаласында өтті. Ол өзінің Риетидегі Коллебаккаро ди Контильянодағы қонысына кетіп, 1928 жылы 7 қарашада жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды. Батистини кейінгі жылдары да дауысты оқытты; оның оқушылары арасында баск баритоны Селестино Саробе және грек баритоны Титос Ксиреллис болды.
Battistini formed his own company of singers following the 1914–1918 war. He toured with them and appeared frequently in concerts and recitals. He sang in England for the final time in 1924 and gave his last concert performance one year before his death. His voice was reportedly still steady, responsive, and in good overall condition. His last singing engagement occurred in Graz, Austria, on 17 October 1927. He withdrew to his estate at Collebaccaro di Contigliano, Rieti, dying there from heart failure on 7 November 1928. Battistini also taught voice in later years; among his pupils were the Basque baritone Celestino Sarobe and the Greek baritone Titos Xirellis.
Жазбалар
Батистинидің алғашқы пластинкалар тізбегі 1902 жылы Варшавада граммофон және машинка компаниясы үшін кесінді. 1906-1924 жылдары аралығында Gramophone Co Ltd және оған байланысты компаниялар үшін көп жазбалар жазды. Оның жазбалары АҚШ-та Виктормен шығарылды. Батистинидің соңғы жазба сессиясы 1924 жылдың ақпан айында өтті. Оның алғашқы дисктерінде фортепиано аспаптарының ілеспелері бар, бірақ оның кейінірек әнделген ұсыныстарын оркестр музыканттарының шағын тобы және кейде бірнеше хоршылар қолдады.
Battistini's initial sequence of records were cut in Warsaw in 1902 for the Gramophone and Typewriter Company. Between 1906 and 1924, he recorded extensively for the Gramophone Co Ltd and its associated companies. His records were issued in the US by Victor. Battistini's last recording session took place during February 1924. The earliest of his discs feature a piano accompanist but his later sung offerings were backed by a small band of orchestral musicians and, occasionally, a few choristers.
Винилді ұзақ ойналатын дискіде
Бастапқы продюсер EMI LP дәуірінің соңында Battistini-дің толық жинағын шығарды, оны аудиотехник Keith Hardwick 78 айналымдағы бастапқы шелак дисктерден қайта өңдеді.
EMI, the original producer, issued a complete Battistini collection late in the LP era, remastered from the original 78 rpm shellac discs by audio technician Keith Hardwick.
компакт-дискіде
Матиа Баттистини: The Complete Recordings 18981924, 6 CD, Marston Records 2015 (АҚШ) Толық жазбалар: Маттиа Баттистини, 1-том (19021911), Ромофон (Ұлыбритания). Матиа Баттистини: Моцарт, Флотов, Донизеттти, Гуно, Верди, Амброаз Томас, Прейзер Лебендиждің арғы тарихы (Австрия) арияларының рециталы. Матиа Баттистини: Баритони патшасы, Прейзер. V. Austria; 2 CD-ге шығарылған, әншінің үлкен, жазылған шығармасының жақсы таңдалған және жақсы көшірілген қимасы бар. Матиа Баттистини, 1-3 том, Перл (Ұлыбритания). Матиа Баттистинидің сирек кездесетін шығармалары, 1 - 2 томдар, Симпозиум (Ұлыбритания). Бұл әнші көптеген тарихи CD-де де кездеседі.
Mattia Battistini: The Complete Recordings 1898–1924, 6 CDs, Marston Records 2015 (USA). The Complete Recordings: Mattia Battistini, Volume 1 (1902–1911), Romophone (UK). Mattia Battistini: a recital of arias by Mozart, Flotow, Donizetti, Gounod, Verdi, Ambroise Thomas, Preiser—Lebendige Vergangenheit (Austria). Mattia Battistini: Il Re dei Baritoni, Preiser—L. V. Austria; a 2 CD edition that boasts a discerningly chosen and well transferred cross section of the singer's large, recorded output. Mattia Battistini, Volumes 1–3, Pearl (UK). Mattia Battistini Rarities, Volumes 1–2, Symposium (UK). This singer is found, too, on many historical CDs devoted to vocal compilations.
Оның жазбаларының бағасы
Матья Баттистини ең ұлы әншілердің бірі ретінде бағаланды және оның көптеген дисктерімен тіпті беткей танысу оның неліктен замандастарымен осындай атақ-даңққа ие болғанын анықтайды. Ол жазбада көрсеткен дауыстық қарулар арсеналы арасында оның регистрлерінің керемет араласуы орнату, портменто және филь ди воке, сондай-ақ рубато және легато эффекттерінің массивімен біріктірілген. Оның өнері 1890 жылдары "жан күйзелісімен жырланған" веризмо операсының пайда болуына дейін жетілдірілді және Пол Плансон мен Марио Анкона сияқтылармен бірге (және аздап, Алессандро Бончимен) ол дискте ән айтудың еркек белканто өнерінің қараңғысын білдірді. Бақытымызға орай, Батистинидің ашық, биік және ашық баритоналық дауысы бастапқы акустикалық жазба процесінде жақсы болды, тек оның ең төменгі ноталары ғана саңырау естілді. Ол сондай-ақ, қабырғаға орнатылған дыбыс түсіру шұңқырымен және олардың қорапшалық шектерімен ертедегі дыбыс "студияларының" қиын жағдайларын өз замандастарының көбіне қарағанда әлдеқайда жақсы, олар жиі өзін қорқынышты сезінеді немесе қорқынышты сезінеді. Оның ән айтуы тіпті 1900 жылдары "ескірген" деп саналды. Нәтижесінде оның дисктері 19-ғасырдың басында итальяндық ән айту практикасына ретроспективті нұсқаулық береді (Гаэтано Донизетті мен Винченцо Беллини дәуірі) сонымен қатар Романтикалық опера музыкасының көп бөлігі жазылған вокализмнің "үлкен стилін" көрсетеді. Батистини бұл музыканы ерлікпен, батыл әрі патрициандық жолмен орындайды. Алайда ол өзінің дауысын жоғары ноталарды ұзарту арқылы немесе жазылған музыканы 21 ғасырдағы тыңдаушыларды таң қалдыратын кеңпейілділікпен әшекейлеу арқылы көрсетуден бас тартпайды, өйткені олар композитордың шығармасы қасиетті деп саналады. Бәлкім, Батистинидің ең тарихи жарық түсіруі "Non mi ridestar" - "Pourquoi me reveiller" итальян нұсқасы, Массененің Вертерінен тенор ариясы. Массенет басты кейіпкердің рөлін баритона арнап арнайы жасалған нұсқада Батистиниге арнап түсірді, композиторлар өздерінің музыкалық бөліктерін бір әншінің талантына сәйкес келтірген дәуірге қайта оралды, ал Батистинидің дәрежесіне сай әнші кез-келген өзгерісті қабылдауға болады. Батистинидің дискографиясын алғаш рет тыңдаған тыңдаушылар үшін оның рекордтық жазылған орындарына Дон Себастьяно, Макбет, Дон Карлос, Таннхаузер және L'Африканнан ариялардың нұсқалары кіреді. Сонымен қатар, Дон Карлоның Эрнаниден алынған үзінділерінің сериясы, 1906 жылы оны балауызға тапсырған. Баттистинидің дискідегі техникасы, стилі мен мұрасына баға беру үшін Майкл Скотттың "The Record of Singing" зерттеуінің бірінші томына (Duckworth, Лондон, 1977 жылы жариялаған) қараңыз.
Mattia Battistini was esteemed as one of the greatest of singers and even a cursory acquaintance with his many discs will make it clear why he was so celebrated by his contemporaries. Amongst the arsenal of vocal weapons that he displays on record were the perfect blending of his registers coupled with the sophisticated use of ornamentation, portamento and fil di voce, as well as an array rubato and legato effects. His art was perfected before the advent of "passion torn to tatters" verismo opera in the 1890s, and together with the likes of Pol Plançon and Mario Ancona (and, to a lesser extent, Alessandro Bonci), he represented the twilight of the art of male bel canto singing on disc. Fortunately, the sound of Battistini's clear, high placed and open throated baritone voice took well to the primitive acoustic recording process with only his very lowest notes sounding pallid. He also handled the trying conditions of the early sound 'studios', with their boxy confines and wall mounted recording funnel, much better than did many of his contemporaries, who often felt inhibited or intimidated by their uninspiring surroundings. His singing was considered to be 'old fashioned', even in the circa 1900 era. Consequently, his discs provide a retrospective guide to Italian singing practice of the early to mid 19th century (the era of Gaetano Donizetti and Vincenzo Bellini)—as well as exemplifying the "grand manner" style of vocalism for which much Romantic operatic music was written. Battistini delivers this kind of music in a virile, bold and patrician way. He is not averse, however, to show off his voice by prolonging top notes or embellishing the written score with a liberality that might surprise 21st century listeners who are imbued with the modern notion that a composer's work is sacrosanct. Perhaps Battistini's most historically illuminating recording is that of "Non mi ridestar", the Italian version of "Pourquoi me reveiller", a tenor aria from Massenet's Werther. Massenet transposed the protagonist's role downwards for baritone in a special version made especially for Battistini, harking back to an age when composers tailored their musical parts to fit the talents of one singer, and a singer of Battistini's stature could make almost any modifications seem acceptable. For those listeners sampling Battistini's discography for the first time, his touchstone recorded performances include versions of arias from Don Sebastiano, Macbeth, Don Carlos, Tannhäuser and L'Africana—plus a scintillating series of excerpts of Don Carlo's scenes from Ernani, arguably his greatest part, which he committed to wax in 1906. For an evaluation of Battistini's technique, style and legacy on disc, see his entry in Volume One of Michael Scott's survey The Record of Singing (published by Duckworth, London, 1977, ).