Кіріспе

Иерусалим қаласындағы тастан жасалған үйлер - Нью-Йорк штатының батыс бөлігіндегі Фингэр-Лейкс аймағындағы Кеука көлінің қиылысында орналасқан тастан жасалған үйлер. Олар 20 ғасырда көптеген рет зерттелсе де, құрылыстың көп бөлігі жойылған, ал құрылысты кім салғандығы әлі күнге дейін белгісіз. Тас үйлерді зерттегендердің көпшілігі кәсіби археологтар емес, әуесқойлар болды; нәтижесінде, олардың тұжырымдары құрылыстың табиғатына қатысты одан да үлкен белгісіздікке әкелді.

С. Харт Райт

С. Харт Райт, "Блафф Пойнт, Йейтс округі, Н. " деп жазды . Нью-Йорк штатының табиғи тарих мұражайының 35-жылдық баяндамасында жазылған "Тас үйлер" туралы 1879 және 1880 жылдары көрген көрінісімен сипаттады. Олар жер бетінде орналасқан, ол деді, батысқа қарай блеф нүктесі жотасының жоғарғы жағынан. Райт "Грейдтелген жолдар" деп атаған, ені 3 - 8 фут, биіктігі 1 фут. Ол "тұрықты бөліністер математикалық дәлдігімен жасалып, қызыл адамға жатқызуға болмайтын дағдыны көрсетеді" деп жалғастырды. Кейін ол бұл ғимараттың "топырақ салушылардың дәуіріне жататын болуы мүмкін" деп мойындады. Қорытындылай келе, С. Харт Райт тас үйі "мемлекеттегі ең таңғажайып құрылымдардың бірі" екенін айтты. Мен археологияның бірде-бір еңбегінде осыған ұқсас ештеңе таба алмаймын".

Тас үйді кім салды?

1966 жылы 31 шілдеде Дэниел С. Райкер жазған Демократ және Хроника мақаласы "Скандинавтар Колумбтан бұрын көлдерді зерттеді ме?" деп аталды. Рикер үндістердің "көк шашты ер адамдар айдап жүрген, бүйірінде жарқыраған қалқандары бар үлкен каноэ" туралы аңызын айтады. Шын мәнінде, осы жерде тұратын сенека үнділері "тастан жасалған адамдар" және "қара адамдар" сияқты көптеген аңыздарға ие болды, бірақ Райкер бұл скандинавтық үнділер туралы аңыздары бұл скандинавтық қонақтармен салынған тас үйлердің дәлелі болып табылады деп мәлімдейді. "Бұл елде алғашқы норвегтерді көреді" деген тағы бір газет мақаласында 1347 жылы Батыс жеріне бірнеше экспедиция жасалғаны айтылған. Тағы бір мақалада "Адам мен жануарлардың бас мүсіндері таңғаларлық үлгіде орналасқан" деп жазылған. Басқа бір мақалада тастарда Изис сияқты жамылғысы бар әйелдің беті ойылып жазылған болуы мүмкін екені айтылған. 1993 жылдың қараша айындағы The Crooked Lake Review # 68-де Дэвид Д. Робинсон Нью-Йорктың батысында тұратын Хопвеллдер тас үйі сияқты құрылымды салу үшін тым примитивті болды деп айтады. Эрик Бьютенс 1980 жылы жазда жазған мақаласында келттер археоастрономияға немесе сигнал маяк ретінде пайдаланылған ұқсас құрылымдарды салған деп мәлімдеді. А. Глен Роджерс "Фингр көлдерінің ұмытылған әңгімелері" атты кітап жазды, онда ол тас құрылысының орналасуы бекініс үшін жарамсыз екенін айтты. Ол иезуиттердің тас үйлерді салған болуы мүмкін деп болжайды, бірақ иезуиттердің өте егжей-тегжейлі жазба жазбаларын сақтауға бейім екендігімен сәйкес келмейді.

Жердің меншік құқығы

Кристофер А. Райт 1980 жылы сәуір айында Йейтс округінің тарихи қоғамы үшін "Блафф Пойнт тас үйі" деп жазды. Ол 1876 жылы Хоуленд Хемфиллдің фермасының қалай болғанын сипаттады, кейіннен тастан жасалған үйлер табылды. Джон Финч 1813 жылы негізгі жерді (6-жол) сатып алып, 1830 жылы Хемфиллге сатқан. Хемфилл өз үйін, сондай-ақ "Пойнттің соңында Вагенер үйін" салу үшін көптеген тастарды алып тастады. 1980 жылы құрылыстың басым бөлігі жойылып кеткенімен, Кристофер Райт "Гилберт Брюэрдің 1940 жылы қазған жерінен қазылған шұңқырлардың кейбіреулері әлі де "Скайлайн драйвтен" көруге болады, олар бұталар мен топырақ ағаштарының арасында орналасқан". 1985 жылы Тасүйектердің қалдықтары "шарап бақтары, су бұрғылары, сабандар, ауыл шаруашылығына арналған жолдар және қарағай алқаптарымен жойылып кетті. "Дэвид Д. Робинсон, "Қиырық көл шолу" журналы, No 68, 1993 ж. 17 қараша.) Кейбірінің жер астында сақталып қалған тас үйінділерінің қалдықтары Кеука саябағынан оңтүстікке қарай 6 шақырым жерде, 54 - А тас жолының жанында орналасқан.

Дэвид Б. Келли мен Вирджиния Гиббс

Кели филология ғылымдарының докторы болды. Д. тіл білімі, Гиббспен, Ятс округінің тарихшысымен бірлесіп, "Ежелгі жер және тас қираған жерлер Ятс округінде, Нью-Йорк" деп жазды, 1991 жылы 9 сәуірде Жапонияның Хаматсу қаласында жарық көрді. Олар Иерусалим, Миддлсекс, Мило және Италиядағы басқа тас қираған жерлерді сипаттағанмен, олардың басты назары Блафф Пойнттағы тас жұмыстарына аударылды. 1990 жылдары тас үйірмелері толығымен жоғалып кеткендіктен, Келли мен Гиббс басқа ғалымдардың жұмысын қорытындылады. С. Харт Райттың 1879 - 80 жылдары жазған еңбегін келтіріп, олар да "жолдың ортасына қарай еңкейген үлкен жалпақ тастармен шектелген, сатылы жолдар; өлшемдері әртүрлі бөлмелер немесе бөлмелер; құрылыстың тік сызықты бөлінісі, олардың кейбіреулерінің ұзындығы 500 футтан (152 м) асады; дөңгелек, шаршы және доға түрінде орналастырылған тік тас плиталар; және сегіз фут биіктігі монолит; шатырдың мүмкін ойықтарын көрсететін ойықтар ".

Сақтау әрекеттері

Қазіргі уақытта Тасүйектер, өкінішке орай, мүлдем жоқ. Кейбіреулер жер астында тағы да қираған үйінділер бар деп айтады, ал әр бірнеше жылда бір рет археологтар тобы тағы да қазба жұмыстарын жүргізу үшін Блафф-Пойнтқа барады. 1938 жылы Берлин Харт Райт былай деп шағымданды: "Біз қираған жерлерді қарап шықтық, сол кезде мемлекет басшыларына үлкен абориген құрылысының осы бірегей қалдықтарын сақтау туралы шынайы өтініш жасалды. Бірақ, ештеңе болмады, қазір бәрі жоғалып кетті".