Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
614 жылы франк патшасы Хлотар II жарлығы Париж жарлығы (латынша: Chlotarii II Edictum, французша: Édit de Clotaire II) 18 қазанда 614 жылы Франктердің королі Хлотар II жарлық шығарды. Бұл - Францияның шіркеу, аристократия және халқының құқықтарын қамтамасыз етуге бағытталған заңдар. 24 бапты жарлық Париж кеңесі аяқталғаннан кейін шығарылды; оның көптеген ережелері шіркеу кеңесі канондарына негізделген. Бұл - шіркеу мен патшалықты басқаратын заңды ережелердің бірі.
614 edict by Frankish king Chlothar II
The Edict of Paris (in Latin: Chlotarii II Edictum, in French: Édit de Clotaire II) was promulgated 18 October 614 in Paris by Chlothar II, the Merovingian king of the Franks. It is a body of legislation focused on administering justice and ensuring the rights of the church, aristocracy, and people of Francia. The 24 article Edict was issued directly after the Council of Paris; many of its clauses were based on the canons of the church council. It is the last of the Merovingian capitularia, a series of legal ordinances governing church and realm.
Өмірбаян
Франк патшалығында екі меровинг патшайымы Брунгильда мен Фредегунд пен олардың ұрпақтарының арасындағы қақтығыстың салдарынан азаматтық соғыс өршіп тұрды. Оның автократиялық билігіне байланысты, Аустразия мен Бургундияның аристократиясы Брунильдтен және оның шөбересі Сигиберттен Фредегунданың ұлы Хлотар II-ге адалдықтарын ауыстырды. 613 жылы бұл герцогтар Хлотарға Брунильд пен Зигибертті тұтқындауға көмектесті. Зигиберт, оның інісі Корбус және Брунхильд өлім жазасына кесілді. Хлотар II толық патшалық билікті өз қолына алып, бүкіл Францияны өзінің билігімен біріктірді. 614 жылы Хлотар II Париж кеңесі өткізілді, содан кейін Париж жарлығы шығарылды. Екеуі де Брунхильдтің бұрынғы режиміне байланысты орын алған әділетсіздіктерді түзетуге және бейбітшілікті қалпына келтіруге арналған.
Civil war had dominated the Frankish kingdom due to a feud between two Merovingian queens, Brunhild and Fredegund, and their descendants. Due to her supposed autocratic rule, the aristocracy of Austrasia and Burgundy switched their loyalties from Brunhild, and her great grandson Sigibert, to Fredegund’s son Chlothar II. In 613, these dukes aided Chlothar in capturing both Brunhild and Sigibert. Sigibert, his brother Corbus, and Brunhild were all executed. Chlothar II assumed full kingship and united all of Francia under his rule. In 614, Chlothar II held the Council of Paris, followed by issuing the Edict of Paris. Both were meant to correct the abuses and injustices incurred by the previous regime of Brunhild and restore peace.
Клирикалық мәселелер
Епископты таңдауды және оны алмастыруды діни қызметкерлер мен халық жасайды, содан кейін патша тағайындайды. Тарихи тұрғыдан бұл Хлотар II аристократияға (брунгильдке қарсы оған қолдау көрсеткен) жеңілдіктер жасады, патша билігін төмендетеді және аймақтық магнаттардың билігі мен ықпалын арттырды деп түсіндірілді. "Орта ғасырлардағы мемлекет" атты еңбегінде Генрих Миттейс бұл жарлықты ағылшынның "Магна-Картасы"мен салыстырған. Митеис Эдикт II Хлотардың азаматтық соғыста аристократиялық қолдау үшін төлеген бағасы деп мәлімдеді. Клотардың берген уәкілісі билікті тақтың иесінен магнаттарға ауыстырды. Тарихшылар бұл билікті Эдикттен алып, Каролингтердің билікке көтерілуімен байланыстырды, олар ақырында Меровингтерді алмастырды. Осылайша, 12-бап жергілікті билік өкілдеріне көбірек билік бермей, оларды шектеуді мақсат етті. Басқа аймақтар мен аймақтардан келген судьялар басқа жерлерде тағайындалмасын. Егер судья қандай да бір жағдайда қателік жасаған болса, ол заң тәртібіне сәйкес өз затынан алып кеткенін қайтаруға міндетті. Париждік эдикт қазір кеңінен аймақтық жер иелеріне қарапайым жеңілдік ретінде түсініледі, бұл "Францияның айтарлықтай жергілікті сипатының" белгісі және Хлотар II патшалықтағы билігін орнату, сонымен қатар бейбітшілік пен тәртіпті қалпына келтіру үшін провинциялардың артықшылықтары мен әдет-ғұрыптарын құрметтеуге уәде береді. Париж жарлығы оның орнын басушы Дагоберт кезінде де күшінде болды.
The election and replacement of a bishop would be chosen by the clergy and the people, then ordained by the king. Historically, this had been interpreted as Chlothar II making concessions to the aristocracy (which had sided with him against Brunhild), decreasing royal authority, and increasing the power and influence of the regional magnates. In The State in the Middle Ages, Heinrich Mitteis compared the Edict to the English Magna Carta. Mitteis claimed the Edict was the price Chlothar II had to pay for aristocratic support in the civil war. Chlothar's concessions slowly redirected power from the throne to the magnates. Historians linked this transfer of power from the Edict to the rise of the Carolingians, who eventually supplanted the Merovingians. Thus, Article Twelve was aimed at restraining local officials, not giving them more power. English Translation: and no judge from other provinces or regions shall be assigned to other places; so that, if he has done something wrong in any situation, he must restore from his own things what he has wrongly taken away according to the order of the law. The Edict of Paris is now widely understood as merely a modest concession to regional landholders, a sign of the 'intensely local character of Francia', and Chlothar II establishing his authority over the realm, but also pledging to respect the privileges and customs of the provinces in order to restore peace and order. The Edict of Paris remained in force during the reign of his successor, Dagobert.