Кіріспе
Словенияның азаттық майданы (Osvobodilna fronta, OF), бастапқыда антиимпериалистік майдан (Protiimperialistična fronta, PIF) деп аталатын, Словенияның фашистік саяси партиясы болды. Антиимпериалистік фронт Союзмен идеологиялық байланыста болды (ол кезде нацистік Германиямен агрессиясыз келісімге қол қойды) АҚШ пен Ұлыбританияның (батыс державалары) империалистік тенденцияларына қарсы күресте және оны Словенияның Коммунистік партиясы басқарды. 1941 жылдың мамыр айында, Германияның Югославияны басып алуына бірнеше апта болғаннан кейін, заңсыз Slovenski poročevalec (Словениялық репортер) газетінің соғыс уақытындағы бірінші санында ұйымның мүшелері неміс режимін сынға алып, немістерді империалистер деп сипаттады. Олар 1941 жылы 8 маусымда жарияланған газеттің екінші саны арқылы азат ету қорына ақша жинауды бастады. Германия Кеңес Одағына шабуыл жасаған кезде Антиимпериалистік майдан ресми түрде қайта аталып, словен коммунистерінің басшылығы мен бақылауындағы фашистік қарсылық пен саяси ұйымның басты анти-фашистік словен ұйымына айналды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Словен жерлерінде белсенді болды. Оның әскери бөлімі словен партизандары болды. Ұйым 1941 жылы 26 сәуірде Любляна провинциясында әдеби сыншы Иосип Видмардың үйінде құрылған. Оның басшылары Борис Кидрич пен Эдвард Карделж болды.
The Liberation Front of the Slovene Nation , or simply Liberation Front (Osvobodilna fronta, OF), originally called the Anti Imperialist Front (Protiimperialistična fronta, PIF), was a Slovene anti fascist political party. The Anti Imperialist Front had ideological ties to the Soviet Union (which was at the time in a non aggression pact with Nazi Germany) in its fight against the imperialistic tendencies of the United States and the United Kingdom (the western powers), and it was led by the Communist Party of Slovenia. In May 1941, weeks into the German occupation of Yugoslavia, in the first wartime issue of the illegal newspaper Slovenski poročevalec (Slovenian Reporter), members of the organization criticized the German regime and described Germans as imperialists. They started raising money for a liberation fund via the second issue of the newspaper published on 8 June 1941. When Germany attacked the Soviet Union, the Anti Imperialist Front was formally renamed and became the main anti fascist Slovene civil resistance and political organization under the guidance and control of the Slovene communists. It was active in the Slovene Lands during World War II. Its military arm was the Slovene Partisans. The organisation was established in the Province of Ljubljana on 26 April 1941 in the house of the literary critic Josip Vidmar. Its leaders were Boris Kidrič and Edvard Kardelj.
Ішкі саяси жағдай
Фронт бастапқыда солшыл бағыттағы бірнеше саяси топтардан, соның ішінде кейбір христиан-социалистерден, словендік соколдардың диссидент тобынан ("Ұлттық демократтар" деп те аталады) және Содобность және Люблянский вуон журналдары айналасындағы либералды зиялылардың тобынан құралған болса да, соғыс барысында Словенияның Коммунистік партиясының ықпалы өсе бастады, ол құрылған топтар 1 наурызда 1943 жылы Доломит декларациясына (Доломитская изжава) қол қойып, өздерін саяси партия ретінде ұйымдастыруға тек коммунистерге ғана айрықша құқық берді. 1943 жылдың 3 қазанында Кочевье қаласында өткен Словен ұлтының делегаттары жиналысында 572 тікелей сайланған және 78 жанама сайланған мүшелер 120 мүшелік пленумды Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Словениядағы антифашистік қозғалыстың ең жоғары азаматтық басқару органы ретінде құрды. Соғыстан кейін Азат ету майданы Словенияның жұмысшы халықтарының социалистік одағына айналды.
Сыртқы саяси қызмет
1944 жылы 19 ақпанда Словения Халықтық азат ету майданының 120 мүшесі өз атын SNOS деп өзгертіп, өзін уақытша словен парламенті деп жариялады. Соғыстың аяқталуынан кейін Словения Югославия федерациясының құрамына кіретін мемлекет болады деген шешім оның ең маңызды шешімдерінің бірі болды. Соғыс аяқталар алдында, 1945 жылы 5 мамырда СНОС соңғы рет Айдёвщина қаласында (сонда ресми түрде Италия Корольдігінің бөлігі) кездесті және Борис Кидричтің президенті болып Словения үкіметін құрды. "Азаттық майдан" белсенді және нақты насихат жүйесін жүргізді. Ол өз ісі туралы адамдарды сендіру және фашистік оккупациялық күштерді және католик шіркеуі қолдаған жергілікті нацистік әріптестерді жамандау үшін листовкалар, бюллетеньдер және басқа да материалдарды басып шығарды. Фронттың Кричач (Қыбырлаған) деп аталатын радиосы оккупацияланған Еуропада өзінің түрінде жалғыз болды. Ол әртүрлі жерлерден таратылып, оны тыңдаудың алдын алу үшін басқыншы күштер жергілікті тұрғындардан қабылдағыштардың антенналарын тартып алды.
Словения партизандары
Словения партизандары - бостандық фронтының қарулы қанаты, олар басында партизан ретінде, кейіннен армия ретінде шайқасты. Ол негізінен этникалық жағынан біртекті болды және негізінен словен тілінде сөйлейтін. Югославияның басқа жерлеріндегідей емес, бостандық алған аумақтарда саяси өмірді әскерилер ұйымдастырған, словен партизандары Фронттың азаматтық саяси билігіне бағынған.
Фронттың атауы
Словениялық тарихшылар Антиимпериалистік майдан деген терминді алғаш рет қолданған деп салтқа сай мәлімдейді. Бұл туралы, мысалы, Питер Водопивектің 2006 жылғы еңбегінде айтылған. 2008 жылы тарихшы Боян Годеша атау туралы сарапшы пікірін жариялады. Ол 1941 жылдың сәуір айының соңында шыққан, бостандық фронты (капитализацияланбаған) деп жазылған листовканы атап өтті. Бұл 1941 жылдың 22 маусымында антиимпериалистік фронт туралы алғашқы айтылғаннан екі ай бұрын болды. Годешаның бұл мәлімдемесін тағы бір танымал тарихшы Божо Репе семинарда келтірді. Ол атап өткендей, антиимпериалистік майдан деген атау, үлкен әріптермен жазылған, әсіресе Кеңес Одағының коммунистерімен қарым-қатынаста қолданылған. Ол мұны словен коммунистерінің өздерінің жұмысы Коминтерннің мақсаттарына сәйкес келетінін көрсету құштарлығына байланысты деп түсіндірді.