Кіріспе
Америка Азаматтық соғысы әскери декреті Нью-Орлеандағы No No Жалпы бұйрық. 28 - американдық Азамат соғысы кезінде генерал-майор Бенджамин Батлер шығарған әскери жарлық. Нью-Орлеан шайқасынан кейін Батлер 1862 жылдың 1 мамырында осы қаланың әскери қолбасшысы болды. Қала тұрғындарының көбі Федералды үкіметті қатты жек көреді, ал көптеген әйелдер одақтық әскерлерді қорлап, бұл жек көруін білдірді. Осыған байланысты, 15 мамырда Батлер АҚШ-тың кез келген офицері мен сарбазына қорлық немесе кемсітушілік білдірген кез келген әйелді "өзінің кәсіпін жүзеге асыратын қала әйелдері ретінде қарастыру керек" деген бұйрық шығарды. Бұйрықта жыныстық қатынас жоқ, бірақ ол сарбаздарға мұндай әрекеттерді орындайтын әйелдерге әйелдер ретінде қарамауға рұқсат берді. Мысалы, егер әйел жауынгерге соққы берсе, ол оны кері соққылай алады. Әйелдер ордені деп аталатын бұл үйде де, шетелде де өте даулы болды, өйткені Нью-Орлеандағы әйелдер оны Батлер зорлауды заңдастырғандай түсіндірді. Жалпы жұрттың "жоқ" дегенге қарсылығы. 28 тіпті адамдар оның портреті камералық ыдыстардың түбіне басып шығаруға дейін барды және 1862 жылдың 16 желтоқсанында Батлер Нью-Орлеанның командасынан шығарылуына себеп болды.
General Order No. 28 was a military decree made by Maj. Gen. Benjamin Butler during the American Civil War. Following the Battle of New Orleans, Butler established himself as military commander of that city on May 1, 1862. Many of the city's inhabitants were strongly hostile to the Federal government, and many women in particular expressed this contempt by insulting Union troops. Accordingly, on May 15, Butler issued an order to the effect that any woman insulting or showing contempt for any officer or soldier of the United States should be "treated as a woman of the town plying her avocation," the solicitation of prostitution. The order had no sexual connotation, but it permitted soldiers not to treat women performing such acts as ladies. For example, if a woman punched a soldier, he could punch her back. Known as the Woman's Order, it was very controversial both at home and abroad, as women throughout New Orleans interpreted it as Butler legalizing rape. The general dislike over No. 28 even went so far as people printing his portrait on the bottom of chamber pots, and was a cause of Butler's removal from command of New Orleans on December 16, 1862.
Конфедерациядағы әйелдер
Көптеген ер адамдар үйден тыс жерде Конфедерация үшін соғысып жатқандықтан, әйелдер "рухани жайлылық пен жайлылықты қасиетті іс деп саналған нәрсе үшін" құрбан етіп, соғыс моральінің алдыңғы шебіне айналды. Олар әскерлерге хаттар мен жеке күнделіктер арқылы білдірген "әскерлерге сынсыз сенім мен Провиденцияға деген мистикалық сенімді" сақтап, әскерлерді рухтандырып, моральды көтеріп тұрды. Олардың ауыртпалығын арттыратын тағы бір жайт - әйелдер өздерін еркектерсіз қалай қамтамасыз ету керектігін ойластырған. Көптеген әйелдер еркектер атқаратын міндеттерді атқару үшін "өздерінің міндетін атқарды". Әйелдер ферма немесе плантациялардың басқарушысы болды немесе өздерін және отбасыларын қамтамасыз ету үшін үйден тыс жерде жұмыс іздеді. Бұл жағдай жеке хаттар мен күнделіктер арқылы ғана емес, нан көтерілісі деп аталатын демонстрациялар арқылы да байқалды. Ричмонд нан көтерілісі 1863 жылы 2 сәуірде болды. Әйелдер азық-түлік тапшылығынан, көмек көрсетудің сәтсіздігінен және патернализм мен қайырымдылыққа негізделген әлемдегі тәуелсіздік үшін жалпы күресінен қатты қиналды. Ричмонд әйелдері Кари көшесі мен Мейн-стриттегі дүкендерді басып алды және оларды тек Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис үзіп, дүкендерден ұрлаған тауарларын сақтауға рұқсат берді. Соғыстың соңында Конфедерация әйелдері "Рим мен Лакедемонның қатал шешімі мен өзін-өзі құрбандығына" теңестірілген құрбандықтар жасады. Олар өздерін азық-түлік пен киім сияқты нәрселерден құр қалдырып, зардап шеккен әскерлерге көмектесті. 1864 жылы Аугуста Джейн Эванс "Макария" немесе "Қорбандықтар алтары" атты роман жариялады. Бұл роман Конфедерация ісіне өзінің пайдалы екенін білген әйел туралы және оны "Афинаны соғыс уақытында құтқару үшін өзін құдайлардың құрбандық үстеліне құрбан еткен" әйелмен салыстырды. Көптеген ақ нәсілді әйелдер үшін Конфедерация олардың Афинасы болды, олар үшін олар бәрін құрбандыққа шалар еді. Ақ тәнді конфедерация әйелдерінің шексіз құрбандығы Азамат соғысының жоғалған ісі туралы естелік қағидаларының бірі болып табылады. Әйелдер құрбандықтары үшін құрметтеліп, патернализм мен патриархалды билік құрылымы үстемдік ететін қоғамда маңызды рөлдері үшін танылуы керек.
Жаңа Орлеандағы одақ бақылауы
Генерал-майор Бенджамин Ф. Батлер 1862 жылы 1 мамырда Нью-Орлеан қаласын басып алды. Нью-Орлеанның тұрғындары, әсіресе әйелдер Батлердің әскери генерал болып тағайындалғанын жақсы қабылдамады. Батлер әскерлері әйелдерден "сөзбен және физикалық символикалық қорлаудың барлық түрлеріне" тап болды, соның ішінде көшеден өту немесе соғыс әскерінен аулақ болу үшін трамвайдан шығу, түкіру және оларға камералық ыдыстар құю сияқты физикалық аулақ болу. Одақ әскерлері бұл жағдайға ренжіді, екі апталық оккупациядан кейін Батлер жеткілікті болды. Ол No1 Бас бұйрығын шығарды. 28, одақ сарбаздарына сарбазды ренжіткен кез келген әйелге "өзінің абыройын орындайтын қала әйелдері ретінде" қарауды тапсырды.
Реакциялар
Бұл бұйрық көпшілікке кеңінен тарады. Ол Оңтүстікте қатты сынға ұшырады және оған Конфедерация генерал П. Г. Т. Борегардтың "Батлер жабайы аң" деген лақап есімін берді, ол конфедерация арасында қалады. Алдын ала болғанындай, ол Солтүстікте қолдау тапты, газеттер Жаңа Орлеанның бұйрық шығарылғаннан бері тынышталғанын атап өтті, ал Мейн газетінде Борегардтың екіжүзділігін атап өтті. Оңтүстік әйелдері Орденге ренжіді. Солтүстік Каролинадағы плантацияда 88 адамды құл еткен Кэтрин Энн Деверо Эдмонстон өзінің күнделігінде Орденді "салқын қатыгездік" деп атап, Батлер мен барлық солтүстік тұрғындарға деген жеккөрушілігін білдірді: "Біз енді сізбен ешқандай қарым-қатынас жасамаймыз, сен пюритандық, алдамшы нәсіл". Ол Батлердің әйеліне кінәлады, ол өзін қоғамнан бас тартқаны үшін "Нью-Орлеанның нағыз әйелдеріне қарсы қатыгездігін" көрсету үшін орденді жалған деп санайды. Нью-Орлеанс қаласынан келген 17 жасар Клара Соломон да осыған ұқсас сезімде. Соғыс оның отбасын кедейлендірді: оның әкесі Вирджинияға Конфедерация әскерлеріне соғыс материалдарын жеткізу үшін көшіп келді, ал анасы мен әпкелері ақша үшін тігуге мәжбүр болды. Ол одақ сарбаздарын жек көреді және орденді қажетсіз және қорлаушы деп тапты, "әйелдің келеке-шөлекесі одақ сарбаздарына не істей алады" деп сұрады. Бұл бұйрық Ұлыбританияда да сынға алынды. Британияның сыртқы істер министрі Лорд Рассел әйелдерді түрмеге салуды "біздің заманымыздағы кез келген өркениетті елге [тұсалған] ең төзімсіз төрелік" деп жариялады. Лондондық конфедерация жақтасы "Сабантуйлық шолу" журналы Америка Азамат соғысының құлдыққа еш қатысы жоқ деп санайды, ол да Бутлерді "өз қайырымын өтеу" деп айыптап, оны өркениетті емес диктатормен салыстырды: егер ол әдетте сарбаз мамандығына байланысты құрмет сезімінен болса, ол әйелдерге қарсы соғыс жүргізбейтін еді. Егер ол тіпті болған болса да, қарапайым жомарттықпен қамтамасыз етілген қызыл индейский, оның кек бұрын тойына еді. Бұл талап етіледі ғана емес, табиғаты жабайы, бірақ өте қарапайым және аяулы жабайы түрі, болуы үшін түрткіленіп, ашу-ызамен әйелдің күлкісі үшін жазалау үшін түрмеде сондай-ақ, оның мінез-құлық төмендейді ретінде, ол, көрінеді, құрайтын, оның сүйікті жаза, және бірге депуция сондай қатыгез Бұл тек өкінішті, сондықтан, сондай-ақ, таза варварлық болуы тиіс қол жетімді англо-саксон аты. The New York Times британдықтардың бұйрықты сынға алуына Батлерді қорғап, ол "әмірді қалпына келтіруге тырысқан бүлікші қалада болды, сондықтан ол бүлікшілікті басуға және тәртіпті қалпына келтіруге көмектесетін кез-келген шараны қолдануға ерікті" деп жауап берді; газет сонымен қатар 1812 жылғы соғыс кезінде Нью-Орлеанс шайқасында британдық күштердің "Көрікті және олжа" деген ұрыс айқасына назар аударды, "көкірек Британия өзінің кристалл сарайынан тастарды лақтырмауы керек" деп болжады. Батлер өзінің Нью-Орлеандағы командасын Бостон Журналына жазған хатында қорғап, "шайтан [Нью-Орлеан] әйелдерінің жүректеріне [жарыс] тудыру үшін кіріп кетті" және бұйрық өте тиімді болды деп мәлімдеді. Қазіргі заманғы көздер Батлерді қолдады, бұл бұйрық біржақты тиімді болды және қаладағы әйелдер мен қалада патрульдік патрульді жасайтын одақ сарбаздарын бір-бірімен тең құрметтеуге әкелді, бұл бұйрықтың іс жүзінде ешқашан қолданылмағанынан көрінеді. Батлер жазғандай, қарсылық білдірген Конфедерация әйелін қараудың ең тиімді жолы - оны "толық және оң кедергіге" айналдырмаса, оны елемеу, бұл жағдайда оны "қаланың лайықсыз әйел" ретінде қабылдап, күзетшіге тапсыру. Ол сондай-ақ, Конфедерация ер адамдарын АҚШ-қа қарсы осындай адалдық әрекеттері үшін тұтқындауға мәжбүр болғанын атап өтті.
If he had possessed any of the honourable feeling which is usually associated with a soldier's profession, he would not have made war on women. If he had even been endowed with the ordinary magnanimity of a Red Indian, his revenge would have been satiated before now. It required not only the nature of a savage, but of a very mean and pitiful kind of savage, to be induced by indignation at a woman's smile to inflict an imprisonment so degrading in its character as that which seems to constitute his favourite punishment, and accompanied by privations so cruel It is only a pity that so unadulterated a barbarian should have got hold of an Anglo Saxon name. The New York Times responded to British criticism of the order by defending Butler, noting that he "was in a rebellious city trying to restore order, so he was free to impose any measure he saw fit that would help quell the rebellion and restore order"; the newspaper also noted the alleged "Beauty and Booty" battle cry of British forces in the Battle of New Orleans during the War of 1812, "suggesting that haughty Britain ought not throw rocks from its own crystal palace". Butler defended his command in New Orleans in a letter to the Boston Journal, claiming "the devil had entered the hearts of the women of [New Orleans] to stir up strife" and that the order had been very effective. Contemporary sources supported Butler, stating that the order was unequivocally effective and resulted in women in the city and Union soldiers patrolling the city to be “honored equally” by one another, further evidenced by the fact that the Order was essentially never acted upon. Butler wrote that the most effective way to deal with a defiant Confederate woman was to ignore her unless she becomes a "continuous and positive nuisance," in which case treat her as an "undignified woman of the town" and hand her to a watchman. He further noted that he had had to arrest Confederate men for similar defiant actions against the United States.
Евгения Леви Филлипс
Евгения Леви Филлипс әйелдер орденімен тұтқындалғанын мәлімдеді, бірақ оның тыңшылық қызметі оған қарсы болды. Оңтүстік Каролинада туған Филипс соғыстың басында Вашингтон қаласында тұрды, ол бұрынғы АҚШ өкілі Филип Филипске үйленген. Вашингтонның элитасымен байланыстарын пайдаланып, Оңтүстік Каролина үшін тыңшы болды, және жеке қағаздарында мақтанып жүрді. Союз тарапынан тыңшылыққа күдікті болған кезде, Филлипсті Конфедерация тыңшысы Роуз Гринхоудың үйіне ұстады. Тергеушілер тыңшылық дәлелін таба алмады, бірақ Филиппстерді және басқа да күдіктілерді Конфедерацияға айдады; Филиппстер қала одақтық әскерлерге түскенге дейін бірнеше ай бұрын Нью-Орлеанға көшіп барды. 1862 жылдың мамыр айында АҚШ-тың лейтенанты Джордж Коулман де Кей, кенже Батон-Ружға экскурсияны жүргізе отырып қаза тапты. Батлер Метаридегі зиратқа әскери күзетпен бірге де Кейдің денесіне арналған жерлеу рәсімін тапсырды. Жерлеу процессиясы өтіп бара жатқанда, Бэтлер куәгерлерінің айтуынша, Филлипс "күлкілі күлді" және өлген сарбазды мазақ етті. Филипс оның күлімсезі оның көшелерін толтырған салтанатты рәсімге қатысы жоқ екенін және ол тек верандасының рақатын көріп отырғанын айтты. Батлер шпион деп күдіктіге қайталап қылмысқа түскен ер адам сияқты қарады, оны тұтқындап, екі жылға Шып аралындағы әскери түрмеге қамауға алды. Оның жазасы "байланыссыз" болса да, оған "қызметші" түсімен бірге келуіне рұқсат етілді, ол солдаттармен бірдей тамақ жеді, ал оның тұтқындары сондай мейірімді болды, сондықтан ол бірнеше айдан кейін босатылғаннан кейін алғыс хаттар жіберді (жасы 42-де жүкті деп мәлімдегендіктен, сотталғанға дейін). Дегенмен, ол өзінің жоқтағы жоқтағы төзімділігін атап, өзінің қатал және өзін шейіт ретінде танытатын мемуарларын жазды. Филипс өзінің жеке қағаздарында тыңшылықты мойындағанымен, шымшы деп аталуына наразылық білдіріп, айыптауларды "қадірсіз" және айыптау деп атады. Мүмкін, Филипстің тыңшылық жасағанын білмейтін отбасы досы Клара Соломон Филипстің "өлген солдаттың жерлеу рәсімінде күліп, мазақ еткені" үшін түрмеге жабылғаны туралы "өте қатты шоқ" деген пікірін білдірді.
Салдары
Батлер бұл бұйрық Нью-Орлеан әйелдерін тыныштандыруға тиімді болды деп мәлімдеді, бірақ ол тек ішінара ғана дұрыс болды. Нью-Орлеандағы әйелдер әлі де болса, Филипстің бұйрығы мен тұтқындалуынан кейін саяси белсенділікті жалғастырған әйелдердің азғанасы ғана болса да, билік басындағы одақ армиясына саяси және әскери қауіп төндірді. Бетлер 1862 жылы 16 желтоқсанда Нью-Орлеанс командалығынан шығарылды. Бұл бұйрықтың халықаралық назарына түсуі оның Нью-Орлеанстан шығарылуына ықпал етті, сондай-ақ оның шетелдік консулдарға жасаған қорқытулары да солай болды.