Council of Foreign Ministers

Кіріспе

Халықаралық конференциялар сериясы Сыртқы істер министрлері кеңесі 1945 жылы Потсдам конференциясында келісілген және Потсдам келісімінде жарияланған және 1991 жылы Германияға қатысты Ақырғы реттеу туралы шарт күшіне енгеннен кейін таратылған ұйым болды. Потсдам келісімі бойынша Кеңеске Ұлыбритания, Кеңес Одағы, Қытай, Франция және АҚШ сыртқы істер министрлері кіреді. Ол әдетте Лондонда (Ланкастер Хауста) жиналатын және алғашқы кездесу 1945 жылдың 1 қыркүйегінен кешіктірілмей өткізілетін болды. Кеңестің маңызды міндеті ретінде Италия, Румыния, Болгария, Венгрия және Финляндиямен бейбітшілік шарттарын жасасуға және Еуропадағы соғыстың аяқталуымен байланысты аумақ мәселелерін шешуді ұсынуға өкілеттік берілді. Сонымен қатар, Кеңес Германия үшін бейбіт келісімді дайындауы керек, ол "осы мақсатқа сай үкімет құрылғаннан кейін" қабылданады.

Талқылау тақырыптары

Министрлер 1945 жылы екі рет кездесті: алдымен Лондон Сыртқы істер министрлерінің конференциясында, кейін желтоқсанда Мәскеу Сыртқы істер министрлерінің конференциясында және 1946 жылы Париж Сыртқы істер министрлерінің конференциясында. Лондон конференциясы Кеңес Одағы мен АҚШ арасындағы Жапонияны басып алу туралы даумен бүлдірілді және аз нәрсе жасалды. Мәскеу конференциясы нәтижелі болды: Италия, Румыния, Болгария, Венгрия және Финляндиямен бейбітшілік келісімдерін дайындау; он бір мүшеден тұратын Қиыр Шығыс комиссиясын және Жапония үшін төрт мүшеден тұратын одақтас кеңес құру туралы келісімге келді. Сондай-ақ, ол Біріккен Ұлттар Ұйымының атом энергиясын бақылау жөніндегі комиссия құруына, сондай-ақ Екінші дүниежүзілік соғыстың соңына дейін туындаған басқа да бірқатар кіші мәселелерге келісті. Франция Кеңеске 1946 жылы қосылды және Париж конференциясында 1947 жылғы Париж бейбітшілік келісімдерінің түпкілікті мәтіні келісілді. Триест еркін аумағы туралы мәселе 1946 жылдың қараша-желтоқсанында Нью-Йорктегі Сыртқы істер министрлерінің кездесуінде шешілді. 1947 жылы министрлер екі рет кездесті, алдымен Мәскеуде, көктемде, ал күзде Лондонда, бірақ бұл кезде суық соғыс қарқын алып, Германия мен Австрия үшін бейбітшілік туралы келісімге келе алмады. Алайда олар Пруссияның еркін мемлекетінің таратылуына келісті. 1948 жылдың қыркүйек айында Парижде өткен кездесуде министрлер бұрынғы итальяндық колониялармен не істеу керектігін келісе алмады. Кеңес 1949 жылы қайта құрылып, мамыр мен маусым айларында Парижде кездесті. Онда олар Берлиннің кеңестік блокадасын тоқтатуға келісті, бірақ Германияның қайта бірігуіне келісе алмады. 1954 жылы Берлинде өткен кездесуде ешқандай шешім қабылданбады, бірақ келесі жылы Венада олар Австрия үшін бейбіт келісімге келді (Австрия мемлекетінің келісімшарты). Сыртқы істер министрлерінің Женевадағы кездесулері, біріншісі Женева саммиті кезінде 1955 жылдың шілдесінде және тағы бір жылдан кейін Германияның қайта бірігуі немесе Еуропа қауіпсіздігі мен қарусыздандыру туралы келісімге қол жеткізе алмады. 1959 жылы өткен үшінші кездесуде Германия туралы келісімге қол жеткізілмеді. Батыс мемлекеттері тек Германияның демократиялық үкіметпен қайта бірігуімен ғана жан-жақты бейбіт келісімге келіседі, ал Шығыс және Батыс Германия үкіметтерімен келісімге келмейді. Олар сондай-ақ Берлиндегі статусты басып алынған қаладан әскери емес қалаға ауыстыру туралы кеңес ұсынысына келісуден бас тартты. 1971 жылы төрт державаның сыртқы істер министрлері Берлиндегі Төрт держава туралы келісімге қол қойды (1972 жылдың маусымынан бастап күшіне енді). Ол Батыс Берлин мен Батыс Германия арасындағы сауда және саяхат қатынастарын реттеп, Шығыс Берлин мен Батыс Берлин арасындағы байланысты жақсартуға бағытталған. Алайда Кеңес Одағы Батыс Берлин Батыс Германияға қосылмауын талап етті. Бұл кездесуде сондай-ақ негізгі шарт (қаулы 1973 жылы маусымда күшіне енді) жасалды, онда екі неміс мемлекеті танылды және екі ел бір-бірінің егемендігін құрметтеуге уәде берді. Келісімге сәйкес, дипломатиялық өкілдіктер алмасу, сауда, туризм, мәдениет және байланыс қатынастары орнатылуы тиіс еді. Келісімге және келісімге сәйкес екі неміс мемлекеті де Біріккен Ұлттар Ұйымына қосылды (1973 жылдың қыркүйегінде). Берлин қабырғасы құлағаннан кейін 1990 жылдың 12 қыркүйегінде төрт держава мен екі неміс үкіметі Германияға қатысты түпкілікті келісім туралы шартқа қол қойды, бұл Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы бейбіт келісім шарты және неміс егемендігін қалпына келтіру болды. Бұл Германияның қайта бірігуіне 1990 жылдың 3 қазанында жол ашты және қайта біріккен ел 1991 жылдың 15 наурызында толық егемен болды.

The ministers met two times in 1945: first at the London Conference of Foreign Ministers and then in December at the Moscow Conference of Foreign Ministers, and in 1946 at the Paris Conference of Foreign Ministers. The London conference was marred by a dispute between the Soviet Union and the United States over the occupation of Japan and little of substance was accomplished. The Moscow conference was more productive; it agreed to the preparation of peace treaties with Italy, Romania, Bulgaria, Hungary and Finland; the creation of an eleven–member Far Eastern Commission and a four–member Allied Council for Japan. It also agreed to the establishment by the United Nations of a commission for the control of atomic energy, as well as a number of other lesser issues brought about by the end of World War II. France joined the Council in 1946 and at the Paris Conference the final wording for the Paris Peace Treaties of 1947 was agreed. The outstanding issue of Free Territory of Trieste was resolved at the New York meeting of the Foreign Ministers in November–December 1946. In 1947 the ministers met twice first in Moscow, in the Spring, and again in the Autumn in London, but by this time the Cold War was gathering pace and they failed to agree on a peace treaty for Germany and Austria. They did however agree to the dissolution of the free state of Prussia. At a meeting in Paris in September 1948, the ministers failed to agree on what to do with the former Italian colonies. The council was revived in 1949 and met in Paris, during May and June, where they agreed to the ending of the Soviet blockade of Berlin, but failed to agree on German reunification. The Berlin meeting in 1954 ended in deadlock, but the following year in Vienna, they agreed on a peace treaty for Austria (the Austrian State Treaty). Meetings by the foreign ministers in Geneva, the first at the Geneva Summit in July 1955 and again a year later failed to reach an agreement on German reunification, or European security and disarmament. The third meeting in 1959 again failed to reach an agreement over Germany. The Western powers would only agree to a comprehensive peace treaty with a Germany reunited under a democratic government, not treaties with the governments of East Germany and West Germany. They also refused to agree with a Soviet proposal to a change in the status of Berlin from an occupied city into a demilitarised one. In 1971 the foreign ministers of the four powers signed the Four Power Agreement on Berlin (effective from June 1972). It regularised trade and travel relations between West Berlin and West Germany and aimed at improving communications between East Berlin and West Berlin. The Soviet Union stipulated, however, that West Berlin would not be incorporated into West Germany. That meeting also produced the Basic Treaty (effective June 1973) which recognised two German states, and the two countries pledged to respect one another's sovereignty. Under the terms of the treaty, diplomatic missions were to be exchanged and commercial, tourist, cultural, and communications relations established. Under the agreement and the treaty, both German states joined the United Nations (September 1973). After the fall of the Berlin Wall, on 12 September 1990 the Treaty on the Final Settlement With Respect to Germany was signed by the four powers and the two German governments, which was the final peace treaty of World War II and the restoration of German sovereignty. This allowed German reunification to take place on 3 October 1990 and the reunited country became fully sovereign again on 15 March 1991.