Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Менангел - Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Макартур аймағындағы ауыл.
Menangle is a village in the Macarthur region of New South Wales, Australia.
Орналасқан жері
Менангел - Воллондилли округінің бөлігі. 2004 жылы Менангель қаласында 875 адам тұратын. Ал, 2014 жылы Менангелдің халқы 1150 адамға жетті. 1806 жылы Уолтер Дэвидсон осы аудандағы жер грантын "Манаңгел" деп атады. Бұл мүлік кейіннен үлкен Макартур қорына қосылды және ауыл Камден Парк қорының қызметін қамтамасыз ету үшін өсті. 1863 жылы темір жолдың ашылуы Сидней базарына сүтті түнде жеткізуге мүмкіндік берді. Сиднейдің порт көпірінің құрылысы кезінде теміржол станциясы мен Непеан өзенінің жағалауындағы құм өндіру аймағы арасында трамвай жолы салынды. Алайда, бұл трамвай қазіргі уақытта пайдалануға берілмеген.
Menangle is part of the Wollondilly Shire. At the , Menangle had a population of 875 people. At the , Menangle's population had risen to 1,150. In 1806, Walter Davidson named his land grant in this district "Manangle". This property was later incorporated into the larger Macarthur Estate and the village grew to service the operations of Camden Park Estate. The opening of the railway in 1863 enabled overnight milk deliveries to the Sydney Market. In connection with the construction of Sydney Harbour Bridge, a tramway was constructed between the railway station and a sand mining area on the banks of the Nepean River. However, this tramway is not currently in service.
Менангел теміржол көпірі
Менэнгел теміржол көпірі - Жаңа Оңтүстік Уэльстегі ең көне теміржол көпірі. Ол Джон Уитонның басшылығымен салынған. Келесі сипаттама 1864 жылы, ол ашылған кезде жарияланды. Көпір Непеан өзенінен Оңтүстік магистральды алып өтеді, Менангел паркі мен Менангелді байланыстырады. "Менангельдегі құбырлы арқалық көпір біздің темір жолдарда жасалған ең үлкен инженерлік жұмыс болып табылады және оны жобалау мен жүзеге асырудың практикалық шеберлігіне үлкен таңғалу білдірілді. Алғашында Менангельдегі көпір тас немесе кірпіш піллерден, қапталған темір арқалықтардан жасалмақ еді, бірақ темірдің бағасы тым жоғары деп саналғандықтан, Уитон мырза жобаны өзгертуді ұсынды және ағаш көпірдің сызбалары жасалды. 1860 жылы ақпанда апатты су тасқыны болған кезде суреттер дайындалып жатқан еді. Өзеннің бұрын-соңды болмағандай бес фут жоғары көтерілуі көпірдің жеті фут жоғарылау үшін жаңа жобалар дайындауды қажет етті. Алайда көп ұзамай үкімет Уиллкокс мырзамен келісе отырып, бастапқы жоспар жүзеге асырылды және тас бағаналар үстінде құбырлы темір арқалық көпірдің сызбалары дайындалды. Темір бұйымдар Сэр Мортон Пето және компанияның Биркенхедтегі зауытында жасалып, Ливерпульде екі кемеде жеткізілді. Бірінші және үшінші аралықта темірден жасалған бұйымдарды қамтитын кемелердің бірі Мерсиден шыққаннан кейін көп ұзамай қираған, бірақ жоғалту дереу ауыстырылды, ал темірден жасалған бұйымдардың бірінші бөлігін бекіту күнінен бастап алты айдан аз уақыт ішінде көпір аяқталды. Солтүстік жағында 980 фут, ал оңтүстігінде 440 фут қашықтықтағы кіреберіс төрт тік және екі шабу бағанасы бар, қабырғалар мен бекіткіштермен бекітілген, жиырма бес фут қашықтықтағы есіктермен ағаштан жасалған; баласт және тұрақты жол тақтайларға қойылады, олар екі рет бойлық арқалықтарға тіреліп, көлденең балкалармен бекітіледі. Темір арқалықтар тамырында сегіз метрден жиырма метрге дейінгі төрт овал тас бағанаға тіреледі, ал алтауында тік ашылулары бар және жоғарғы жағында жоғарғы бағана бар. Олардың құрылысына арналған барлық тас бір шақырымдай жердегі құмтастан жасалған карьерден алынған. Үш тіректің іргетасы төбедегі тасқа негізделген; төртіншісі, оңтүстік жағалауға жақын, алпыс бес фут тереңдікте бетон бұрғылау мен бетон бұрғылауларға негізделген, бұл қауіпсіз негіздің белгілерін бере алмады. Екінші жақтағы бағаналар арасындағы жалпы қашықтық 486 фут, оны екі бойлық арқалық, әрқайсысының биіктігі он екі жарым фут, арасы жиырма бес фут, әр үш фут сайын Келсон арқалықтарымен, олардың ұштары төменгі қораптарға тігілген. Құрылыстың үстінде темірден жасалған тақтайшалар бар, олардың үстінде рельстер орналастырылған; жол мен өзеннің орташа деңгейі арасындағы биіктік алтымыш бес фут. Ол үшін шамамен 80 000 фунт стерлинг жұмсалды. Оның құрылысында 1000 тоннаға жуық темір және 80 000 текше метр ағаш пайдаланылды және инженерлік шеберліктің барлығы жұмыстың тұрақтылығын қамтамасыз ету үшін жасалды: қолданылуы мүмкін ең қатал сынақтар тек алты ондық сантиметрдің ауытқуында болды ". 2003 жылы Виадуктың құрылымы туралы алаңдаушылықтар болды.
The Menangle railway bridge is the oldest surviving rail bridge in New South Wales, and was built under the direction of John Whitton. The following description was published in 1864, at the time it was opened. The bridge carries the Main South Line over the Nepean River, linking Menangle Park and Menangle. 'The tubular girder bridge at Menangle is the most extensive engineering work that has been executed on any of our railways, and much admiration has been expressed of the practical skill with which it has been designed and carried out. It was at first intended that the bridge at Menangle should be of stone or brick piers, with wrought iron girders; but in consequence of what was considered too high a price for the ironwork Mr Whitton recommended a change in the design and drawings were made for a timber bridge. The drawings were about being prepared, when, in February, 1860, disastrous floods occurred, and the raising of the river five feet higher than it had ever before risen, necessitated the preparation of fresh designs in order to raise the bridge seven feet. Shortly afterwards, however, the Government being able to come to terms with Mr Willcox the original plan was carried out, and drawings were prepared for a tubular iron girder bridge, upon stone piers. The ironwork was made at Sir Morton Peto and Co.'s factory at Birkenhead; and shipped in two vessels at Liverpool. One of the vessels, containing the ironwork for the first and third spans, was wrecked shortly after leaving the Mersey; but the loss was immediately replaced, and in a little over six months from the date of fixing the first portion of the ironwork the bridge was finished. The approaches for distance of 980 feet on the northern side, and 440 feet on the southern, are of timber in bays of four upright and two battering piles, secured by wallings and bracings, with openings of twenty five feet ; the ballast and permanent way is laid on planking, resting on double longitudinal girders with traverse joists. The iron girders rest on four oval stone piers of eighty feet by twenty feet at the base, tapering off to fifty two by twelve, with vertical openings and surmounted by an impost course. The whole of the stone used in their construction was obtained from a sandstone quarry about a mile distant. The foundation of three of the piers rests on the bed rock; the fourth, that nearest to the Southern bank, on piles and concrete borings to a depth of sixty five feet having failed to give indications of a more secure basis. The total distance between the extreme piers is 486 feet, which is spanned by two longitudinal girders, each twelve and a half feet high and twenty five feet apart, with kelson girders every three feet, having their ends rivetted to the bottom boxes. The girders are surmounted by a roadway composed of ironbark planking, on which the rails are laid; the height between the roadway and the ordinary level of the river is sixty five feet. The total cost of the viaduct was about £80,000. Nearly 1000 tons of iron and 80,000 cubic feet of timber have been used in its construction and everything that engineering skill could devise has been done to give stability to the work : the most severe tests that could be applied have produced a deflection of only six tenths of an inch.' In 2003, there were concerns for the structural soundness of the Viaduct.
Менангел ауылының бүгінгі күні
Ауылға Менангел темір жол станциясы қызмет көрсетеді. Станция Оңтүстік магистральдық желіде орналасқан. Менангельде мұралық мұра ретінде саналатын бірнеше ғимарат бар. Бұларға Камден Парк Хаус, Менангел дүкені, Ротолактор, Гилбулла, Пайнс, Менангел темір жол станциясы және Менангел темір жол виадугы кіреді. Менангелде екі шіркеу бар, олар - Санкт-Джеймс англикан және Санкт-Патрик католик шіркеуі. Екі шіркеу де мұра тізіміне енген. Сент-Патрик - "оның уақытындағы "Жеңіл готикалық қайта өрлеу" ауылдық шіркеуінің үлгісі". Сент-Джеймс (18761896) "Кемден Парк пен "Гилбулла" Макартур Онслоу отбасымен байланысы арқылы және оның екі жетекші сәулетші Джон Хорбери Хант пен сэр Джон Салманмен байланысы арқылы тарихи маңызы бар". Бастауыш мектеп жиырма жылдан астам уақыттан бері жабық және қайта қалпына келтіруді күтуде. Ауыл халқы 1990 жылдары Камден Парк жерін Батыс жағалаудағы құрылысшыларға беру арқылы кеңейтілді. Ауыл мұрасын басқару үшін Дамуды бақылау жоспары жасалды. Осы уақытқа дейін су Непеан өзенінен сумен құйылды; алайда 1992 жылы құрылысшылар жаңа сумен қамтамасыз етті.
The village is serviced by the Menangle railway station. The station is on the Main Southern railway line. Menangle has several heritage listed buildings. These include Camden Park House, The Menangle Store, the Rotolactor, Gilbulla, The Pines, Menangle railway station, and the Menangle Railway Viaduct. Menangle has two churches, St James Anglican and St Patrick's Catholic Church. Both churches are Heritage Listed. St Patrick's is 'a typical example of a "Simplified Gothic Revival" country church of its time.' St James (1876–1896) 'has historical significance through its links with the Macarthur Onslow family of "Camden Park" and "Gilbulla", and its associations with two leading architects, John Horbury Hunt and Sir John Sulman.' The primary school has been closed for more than twenty years and is awaiting restoration. The village's population was expanded in the 1990s with the release of Camden Park Land to Westcoast developers. A Development Control plan was created to manage the heritage of the village. Until this time, water was pumped from the Nepean River; however, in 1992 the developers provided a new water supply.