Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Френсис Джулия Веджвуд (1833 жылы 6 ақпан - 1913 жылы 26 қараша) - ағылшын феминист, Флоренс Доусон деп те аталатын. Ол "өтпелі құмарлықтар мен қатал принциптерге ие жас әйел" және "бір мезгілде күшті ойлаушы және ақыл-сананы қатал сыншы" деп сипатталды.
English feminist
Frances Julia Wedgwood (6 February 1833 – 26 November 1913), also known as Florence Dawson, was an English feminist whose writing spanned philosophy, fiction, biography, history, religious studies and literary criticism. She was described as "a young woman of extreme passions and fastidious principles" and "at once a powerful reasoner and an inexorable critic of reason".
Балалық шақ
Фрэнсис Джулия Веджвуд - Хенсли Веджвуд пен оның әйелі, сэр Джеймс Маккинтоштың қызы Фрэнсис Эмма Элизабет "Фэнни" Маккинтоштың алты баласының қызы және ең үлкені. (Барша жұрттың білмейтіндігі, Хенсли мен Фанни Веджвудтың алты емес, жеті баласы болған. Олардың үшінші баласы Майлз Ведгвуд 1836 жылы нәресте кезінде қайтыс болды.) Фанни Камберленд-Плейсте Маколей, Такеррей, Ф. Д. Морис, Раскин және Карлайл қатысқан салонын жүргізді. Джулия - қыш құмырашы Жосия Веджвудтың шөбересі және Чарльз Дарвиннің немересі. Оның мықты ақыл-ойы ертеден көрініс тапты, мысалы, ол латын, грек, француз, неміс және итальян тілдерін білетін. Ол негізінен үйде оқыды, бір кезеңді Ливерпульдегі Рейчел Мартино мектебінде оқыды, содан кейін Лондонның Куинс колледжінде және Бедфорд колледжінде логика, саяси экономика және латынь сияқты пәндер бойынша дәрістерге қатысты.
Frances Julia Wedgwood was the daughter and the eldest of the six children of Hensleigh Wedgwood and his wife, Frances Emma Elizabeth "Fanny" Mackintosh, daughter of Sir James Mackintosh. (It is not common knowledge that Hensleigh and Fanny Wedgwood had seven children, not six. Their third child, Miles Wedgwood, died in infancy in 1836.) Fanny ran a salon in Cumberland Place attended by Macaulay, Thackeray, F. D. Maurice, Ruskin, and Carlyle. Julia was a great granddaughter of the potter Josiah Wedgwood and a niece of Charles Darwin. Her strong intellect was apparent early for example, she knew Latin, Greek, French, German and Italian. She was educated largely at home, with a period at Rachel Martineau's school in Liverpool, then attended lectures at Queen's College and Bedford College, London in subjects including logic, political economy and Latin.
Ертедегі мансабы және көркем шығармалары
Уеджвуд "өз ұрпағының ең ақылдысы" ретінде танылды. Уеджвуд-Дарвин-Маккинтош отбасында ол "ғылыми және теологиялық пікірталасқа құштар жарқын әңгімелесуші" ретінде танымал болды.
Wedgwood was acknowledged as "the cleverest of her generation" in the extended Wedgwood–Darwin–Mackintosh family and she acquired renown as a "brilliant conversationalist with a passion for scientific and theological debate".
Әке-қыз қарым-қатынасы
Уедгвуд пен оның әкесі Хенсли Уедгвуд арасындағы қарым-қатынастың қазіргі есептерінде соңғысы Викториялық әкесінің архетипі ретінде ұсынылды. Ол қызының эмоционалдық әл-ауқатына немесе қоғамдағы өзінің интеллектуалды әйел ретінде алатын орнына көп мән бермеді. Алайда, осы қарым-қатынас туралы жақында жасалған есеп осы кең тараған көзқарасқа қарсы келеді және әке мен қыз арасындағы қарым-қатынасты терең бұзылған деп санаудың қате екенін көрсетеді.
In existing accounts of the relationship between Wedgwood and her father, Hensleigh Wedgwood, the latter has been presented as the archetypal austere and bullying Victorian father who had little regard for his daughter's emotional well being, or for her position in society as an intellectual woman in her own right. A recent account of the relationship challenges this prevailing view, however, and shows that narrow readings of the father daughter relationship as profoundly fractured are misleading.
Философия, дін, әдебиет және тарих салаларындағы көркем шығармалар
1860-1861 жылдары Веджвуд "Жануарлар түрлерінің пайда болуы туралы" атты еңбегінің философиялық және теологиялық мәні туралы екі бөлімді философиялық диалог жариялады. Ол эволюция мен христиан дінінің үйлесімді екенін айтты. Оның ағасы Чарльз Дарвин оған жауап ретінде: "Мен сізге мақалаңызбен қаншалықты риза екенімді айтуым керек. Менің ойымша, сіз менің кітабымды өте жақсы түсінесіз және мен сыншыларыммен өте сирек кездесетін оқиға табамын" деп жазды. 1862 жылы ол Фридрих Макс Мюллер теориясына қарсы тілдің шығу тегінің имитациялық теориясын қорғап эссе жариялады. Ол 1866 жылы тағы бір қорғаныспен жалғастырды. Атасының тіл теориясының мимикалық шығу тегін Macmillan журналында (1862) және Westminster Review (1866) мақалаларында тарата отырып, Веджвудтың дауысы қиын тұжырымдамаларды маманданбаған аудиторияға жеткізу арқылы көрінеді. Алайда, Хенсли Веджвудтың еңбектерін егжей-тегжейлі оқыған кез келген адам оның әсерін түсіне алады. 1872, "Әйелдердің сайлау құқығы некелік өмірге әсері" 1877 Виргилия, ежелгі және қазіргі әлем арасындағы байланыс ретінде 1878 Сэр Уолтер Скотт пен романтикалық реакция 1881 Плутарх және алғашқы екі ғасырдың санасыз христиандығы 1886 Эскил мен Шекспир: Эвменидтер мен Гамлет 1889 Ерлер мен әйелдер оларды жаратты 1890 Желтоқсан түні арманы 1891 Еврипидтер Кембриджте 1892 Грекия мифологиясы мен Киелі кітап 1892 Израиль хабары 1893 Шекспир Юлий Цезарь 1893 Израиль хабары: жаңа сын және ежелгі идеалдар Сонымен қатар, ол онда соңғы көркем әдебиеттің көптеген шолуларын және кейінірек "XIX ғасыр мұғалімдері" кітабына енгізілген бірқатар биографиялық очерктер жариялады. Өзінің Лондондағы үйінде Веджвуд "Ұлы әлемдік өркениеттердегі этиканың даму тарихы, ертеден бастап он тоғызыншы ғасырдың ортасындағы ғылыми позитивизм мен теологиялық модернизмге дейін" жұмыс істеді. Бұл шығарма кеңінен мақталып, оның сол кездегі ең алдыңғы қатарлы ақылды әйелдердің бірі ретінде беделін нығайтты. Бес жылдан кейін ол "Әдептік идеал" "Исраилдің хабары" -ге жалғастырған еңбегін модернизмнің" жарығында яһуди дәстүрін сын тұрғыдан қайта түсіндіру мақсатында жариялады. 1909 жылы оның өмірбаяндық мақалаларының жинағы жарық көрді, ол "XIX ғасыр мұғалімдері" деп аталды. Сондай-ақ, ол өзінің арғы атасының өмірбаянын жазуға көндірілді, оны профессор С. Х. Херфорд қайтыс болғаннан кейін аяқтады.
In 1860 1861 Wedgwood published a two part philosophical dialogue on the philosophical and theological significance of On the Origin of Species. She argued that evolution was compatible with Christianity. In response, her uncle Charles Darwin wrote her, stating "I must tell you how much I admire your Article ( ) I think that you understand my book perfectly, and that I find a very rare event with my critics". In 1862 she published an essay defending the imitative theory of the origin of language against the theory of Friedrich Max Muller. She followed it up with another defence in 1866. Disseminating her father's mimetic origin of language theory in both her Macmillan's magazine (1862) and Westminster Review (1866) articles, Wedgwood's voice manifests through the way difficult concepts are broached for the non specialist audience. However, the input of Hensleigh Wedgwood is perceptible to anyone who has read his work in great detail. 1872, 'Female suffrage in its influence on married life’, 1877 ‘Virgil, as a link between the ancient and the modern world’, 1878 – ‘Sir Walter Scott and the romantic reaction’,1881 – ‘Plutarch and unconscious Christianity of the first two centuries’, 1886 – ‘Aeschylus and Shakespeare: the Eumenides and Hamlet’, 1889 – ‘Male and female created He them’, 1890 – ‘The Midsummer Night’s Dream’, 1891 – ‘Euripides at Cambridge’,1892 – ‘Greek mythology and the Bible’, 1892 – ‘The message of Israel’, 1893 – ‘Shakespeare’s Julius Caesar’, 1893 – ‘The message of Israel: the newer criticism and the ancient ideals’. In addition, she published many reviews there of recent fiction and a number of biographical essays later incorporated into her book Nineteenth Century Teachers. At her London home, Wedgwood also worked on "a history of the evolution of ethics in the great world civilizations, from earliest antiquity down to the scientific positivism and theological modernism of the mid nineteenth century",. The work was widely praised and consolidated her reputation as one of the leading intellectual women of the time. Five years later, she published a follow up work to "The Moral Ideal" – "The Message of Israel" – with the aim of re interpreting the Judaic tradition critically in the light of ‘modernism’. In 1909 a collection of her biographical articles was published, called Nineteenth Century Teachers. She was also persuaded to work on a biography of her great grandfather, which was finished after her death by Professor C. H. Herford.
Дін және кейінгі өмір
Уеджвуд өмір бойы ғылыми білім мен діни сенім арасындағы шекараларға қызығушылық танытты және оған Гарриет Мартино, Джордж Элиот, Джеймс Мартино, Александр Джон Скотт, Франсис Пауэр Кобб және Томас Эрскин әсер етті. Кейінгі жылдары ол Англия шіркеуінің шіркеулерін салуға және кеңейтуге көп қаржы бөлді. Ол 1860 жылдардан бастап антививисекция қозғалысында белсенді болды және жетекші антививисекционист Фрэнсис Пауэр Коббпен дос болды. 1913 жылы 26 қарашада қайтыс болғаннан кейін ол өзінің байлығының көп бөлігін осы мақсатқа қалдырды.
Throughout her life Wedgwood was interested in the boundaries between scientific knowledge and religious belief and was influenced by Harriet Martineau, George Eliot, James Martineau, Alexander John Scott, Frances Power Cobbe and Thomas Erskine. In her later years she donated extensively for the construction and extension of Church of England churches. She had been active in the anti vivisection movement since the 1860s and was a friend of the leading anti vivisectionist Frances Power Cobbe. She bequeathed much of her fortune to the cause upon her death on 26 November 1913.