Кіріспе

Френсис Джулия Веджвуд (1833 жылы 6 ақпан - 1913 жылы 26 қараша) - ағылшын феминист, Флоренс Доусон деп те аталатын. Ол "өтпелі құмарлықтар мен қатал принциптерге ие жас әйел" және "бір мезгілде күшті ойлаушы және ақыл-сананы қатал сыншы" деп сипатталды.

Балалық шақ

Фрэнсис Джулия Веджвуд - Хенсли Веджвуд пен оның әйелі, сэр Джеймс Маккинтоштың қызы Фрэнсис Эмма Элизабет "Фэнни" Маккинтоштың алты баласының қызы және ең үлкені. (Барша жұрттың білмейтіндігі, Хенсли мен Фанни Веджвудтың алты емес, жеті баласы болған. Олардың үшінші баласы Майлз Ведгвуд 1836 жылы нәресте кезінде қайтыс болды.) Фанни Камберленд-Плейсте Маколей, Такеррей, Ф. Д. Морис, Раскин және Карлайл қатысқан салонын жүргізді. Джулия - қыш құмырашы Жосия Веджвудтың шөбересі және Чарльз Дарвиннің немересі. Оның мықты ақыл-ойы ертеден көрініс тапты, мысалы, ол латын, грек, француз, неміс және итальян тілдерін білетін. Ол негізінен үйде оқыды, бір кезеңді Ливерпульдегі Рейчел Мартино мектебінде оқыды, содан кейін Лондонның Куинс колледжінде және Бедфорд колледжінде логика, саяси экономика және латынь сияқты пәндер бойынша дәрістерге қатысты.

Ертедегі мансабы және көркем шығармалары

Уеджвуд "өз ұрпағының ең ақылдысы" ретінде танылды. Уеджвуд-Дарвин-Маккинтош отбасында ол "ғылыми және теологиялық пікірталасқа құштар жарқын әңгімелесуші" ретінде танымал болды.

Әке-қыз қарым-қатынасы

Уедгвуд пен оның әкесі Хенсли Уедгвуд арасындағы қарым-қатынастың қазіргі есептерінде соңғысы Викториялық әкесінің архетипі ретінде ұсынылды. Ол қызының эмоционалдық әл-ауқатына немесе қоғамдағы өзінің интеллектуалды әйел ретінде алатын орнына көп мән бермеді. Алайда, осы қарым-қатынас туралы жақында жасалған есеп осы кең тараған көзқарасқа қарсы келеді және әке мен қыз арасындағы қарым-қатынасты терең бұзылған деп санаудың қате екенін көрсетеді.

Философия, дін, әдебиет және тарих салаларындағы көркем шығармалар

1860-1861 жылдары Веджвуд "Жануарлар түрлерінің пайда болуы туралы" атты еңбегінің философиялық және теологиялық мәні туралы екі бөлімді философиялық диалог жариялады. Ол эволюция мен христиан дінінің үйлесімді екенін айтты. Оның ағасы Чарльз Дарвин оған жауап ретінде: "Мен сізге мақалаңызбен қаншалықты риза екенімді айтуым керек. Менің ойымша, сіз менің кітабымды өте жақсы түсінесіз және мен сыншыларыммен өте сирек кездесетін оқиға табамын" деп жазды. 1862 жылы ол Фридрих Макс Мюллер теориясына қарсы тілдің шығу тегінің имитациялық теориясын қорғап эссе жариялады. Ол 1866 жылы тағы бір қорғаныспен жалғастырды. Атасының тіл теориясының мимикалық шығу тегін Macmillan журналында (1862) және Westminster Review (1866) мақалаларында тарата отырып, Веджвудтың дауысы қиын тұжырымдамаларды маманданбаған аудиторияға жеткізу арқылы көрінеді. Алайда, Хенсли Веджвудтың еңбектерін егжей-тегжейлі оқыған кез келген адам оның әсерін түсіне алады. 1872, "Әйелдердің сайлау құқығы некелік өмірге әсері" 1877 Виргилия, ежелгі және қазіргі әлем арасындағы байланыс ретінде 1878 Сэр Уолтер Скотт пен романтикалық реакция 1881 Плутарх және алғашқы екі ғасырдың санасыз христиандығы 1886 Эскил мен Шекспир: Эвменидтер мен Гамлет 1889 Ерлер мен әйелдер оларды жаратты 1890 Желтоқсан түні арманы 1891 Еврипидтер Кембриджте 1892 Грекия мифологиясы мен Киелі кітап 1892 Израиль хабары 1893 Шекспир Юлий Цезарь 1893 Израиль хабары: жаңа сын және ежелгі идеалдар Сонымен қатар, ол онда соңғы көркем әдебиеттің көптеген шолуларын және кейінірек "XIX ғасыр мұғалімдері" кітабына енгізілген бірқатар биографиялық очерктер жариялады. Өзінің Лондондағы үйінде Веджвуд "Ұлы әлемдік өркениеттердегі этиканың даму тарихы, ертеден бастап он тоғызыншы ғасырдың ортасындағы ғылыми позитивизм мен теологиялық модернизмге дейін" жұмыс істеді. Бұл шығарма кеңінен мақталып, оның сол кездегі ең алдыңғы қатарлы ақылды әйелдердің бірі ретінде беделін нығайтты. Бес жылдан кейін ол "Әдептік идеал" "Исраилдің хабары" -ге жалғастырған еңбегін модернизмнің" жарығында яһуди дәстүрін сын тұрғыдан қайта түсіндіру мақсатында жариялады. 1909 жылы оның өмірбаяндық мақалаларының жинағы жарық көрді, ол "XIX ғасыр мұғалімдері" деп аталды. Сондай-ақ, ол өзінің арғы атасының өмірбаянын жазуға көндірілді, оны профессор С. Х. Херфорд қайтыс болғаннан кейін аяқтады.

Дін және кейінгі өмір

Уеджвуд өмір бойы ғылыми білім мен діни сенім арасындағы шекараларға қызығушылық танытты және оған Гарриет Мартино, Джордж Элиот, Джеймс Мартино, Александр Джон Скотт, Франсис Пауэр Кобб және Томас Эрскин әсер етті. Кейінгі жылдары ол Англия шіркеуінің шіркеулерін салуға және кеңейтуге көп қаржы бөлді. Ол 1860 жылдардан бастап антививисекция қозғалысында белсенді болды және жетекші антививисекционист Фрэнсис Пауэр Коббпен дос болды. 1913 жылы 26 қарашада қайтыс болғаннан кейін ол өзінің байлығының көп бөлігін осы мақсатқа қалдырды.