Hope (virtue)

Кіріспе

Үміт (spes) - христиан дәстүріндегі үш теологиялық қасиеттердің бірі. Үміт - бір нәрсені аңсап, оны алуды күту. Мәсіхшілік қасиет - бұл Құдайдың бірлігін және мәңгілік бақытты күту. Ал сенім ақыл-ойдың әсерінен пайда болса, үміт адамның еркіне байланысты. Адам өмірінің терең тамырланған аспектісі ретінде ол басқа да өлшемдерді қамтиды, мысалы үміттің мәдени және мифтік өлшемі, әрбір іс-әрекетті орындау үшін қажетті үміт, психологиялық үміт және үміттің құқықтық аспектісі.

Шолу

Томас Аквинский үмітті "болашақтағы жақсы нәрсеге қол жеткізу қиын, бірақ оған Құдайдың көмегімен қол жеткізуге болады" деп түсіндірді. Үміт әрқашан болашақтағы бір нәрсеге байланысты. Құдайға деген сенім мен сүйіспеншілік сияқты үміттің де "түп-башы, мақсаты және мақсаты" Құдайда. Еврейлерге 10: 23 - те елші Пауыл былай дейді: "Өмітімізді ашық мойындауды тоқтатпай, берік ұстанайық. Себебі уәде берген Құдай - сенімді". Бір энциклопедияда үміттің "бір нәрсені аңсағаннан кейін, оны алуды күткеннен кейін" екені айтылған. Мәсіхшілердің арасында бұл сөз Құдайдың "мәңгілік бақытқа жету" үшін 'ерік-жігеріңді нығайтып, күш-жігеріңді арттыра'тынына деген үміт білдіреді. Басқа теологиялық қасиеттер сияқты үміт де - сізде сіңген қасиет (бізге әдеттеніп дамытатын қасиетке қарама-қарсы, Құдай сізге сіңген қасиет). Ол әдеттегі жақсы әдеттер сияқты қайта-қайта жасалатын әрекеттердің нәтижесі немесе біздің жеке кәсібіміздің өнімі емес. Құдай бізге үміт сыйлайды. Мәсіхшілік дәстүрде Мәсіхке деген үміт пен Мәсіхке деген сенім тығыз байланысты, үміт дегеніміз үмітпен өмір сүруші адам Киелі Рухтың куәлігі арқылы Мәсіхтің Өзінің меншігіне жақсы дүние уәде еткеніне сенімді. Мәсіхші өлімді тек өткінші өмірдің соңы деп емес, болашақ өмірдің шексіз, толық болуының қақпасы деп қарастырады. Рим папасы Бенедикт XVI былай дейді: "Мәсіхке сенгендердің болашағы бар. Құдай құрғақ, өлі, жасанды және ақырында лақтырылған нәрселерді қаламайды: ол жемісті және тірі нәрселерді қалайды, ол өмірді толық түрде қалайды және ол бізге өмірді толық түрде береді ". Жаңа Келісімдегі Еврейлерге жазылған хатта үміт "жанның зәкірі" деп аталады. Сондай-ақ, ол яһуди заңына сай жасалған ескі келісімнен гөрі Мәсіхпен жасалған Жаңа Келісімнің "ең жақсы үміті" туралы айтады. Үміт - үмітсіздік пен ұятсыздық күнәларына қарсы; олардан аулақ болу - үміттің жағымсыз ережесін ұстану. Жақсылық ережелері кейбір міндеттерді орындау кезінде, мысалы, дұға немесе өкініш жасау кезінде қажет. "Ешкім үмітсіз өмір сүре алмайды, тіпті ең кішкентай нәрселер үшін де, олар тіпті жағдайдың сөздерімен, тіпті кедейлік, ауру және әлеуметтік сәтсіздіктер кезінде қанағаттандырады".

Thomas Aquinas defined hope as " a future good, difficult but possible to attain by means of the Divine Assistance on Whose help it leans". Hope is always concerned with something in the future. Like the theological virtues of faith and charity, hope finds its "origin, motive, and object" in God. In Hebrews 10:23, Paul the Apostle says, "Let us hold unwaveringly to our confession that gives us hope, for he who made the promise is trustworthy." The Catholic Encyclopedia defines hope as "the desire of something together with the expectation of obtaining it." Specifically, in the Christian context, this is the hope that God will extend His help to you to "elevate and strengthen [your] will[]" as you strive to "reach eternal felicity." Like the other theological virtues, hope is an infused virtue (defined as one that is implanted in you by God, as opposed to one that you develop yourself through habit). It is not, like good habits in general, the outcome of repeated acts or the product of our own industry. Hope is bestowed by God at baptism. In the Christian tradition, hope in Christ and faith in Christ are closely linked, with hope having a connotation that means the one with hope has a firm assurance, through the witness of the Holy Spirit, that Christ has promised a better world to those who are His. The Christian sees death not just as the end of a passing life, but as the gateway to a future life without limitation and in all fullness. Pope Benedict XVI states: "Whoever believes in Christ has a future. For God has no desire for what is withered, dead, artificial, and finally discarded: he wants what is fruitful and alive, he wants life in its fullness and he gives us life in its fullness"

Hope can thus sustain one through trials of faith, human tragedies, or difficulties that may otherwise seem overwhelming. Hope is "an anchor of the soul" as referenced in the Epistle to the Hebrews of the New Testament. also describes the "better hope" of the New Covenant in Christ rather than the Old Covenant of the Jewish law. Hope is opposed to the sins of despair and presumption; refraining from them is adhering to the negative precept of hope. The positive precept is required when exercising some duties, as in prayer or penance. “Nobody can live without hope, even if it were only for the smallest things which give some satisfaction even under the words of conditions, even in poverty, sickness and social failure.”