Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мозамбик Португалияның колониясы, теңіз арты провинциясы және кейін Португалияның құрамына кірген мемлекет болды. 1975 жылы Португалиядан тәуелсіздік алды.
none
Mozambique was a Portuguese colony, overseas province and later a member state of Portugal. It gained independence from Portugal in 1975.
Тарихи Мозамбик
2007 жылы Калгари университетінің профессоры Хулио Меркадер Мозамбиктегі Ниасса көлінің жанындағы терең әк тасты үңгірден (Нгалуэ) 100 000 жыл бұрынғы ондаған тас құралдарды тауып алды. Бұл жабайы соргоның – бүгінгі Сахара Африкасында ұн, нан, ботқа және спирттік сусындарға қолданылатын негізгі астық дақылдарының ата-тегі – Хомо сапиенс тарапынан африкалық пальма жемісімен, жалған бананмен, қаскыр бұршақпен, жабайы апельсинмен және африкалық "картоппен" бірге желгенін көрсетті. Бұл әлемдегі адамдардың егіншілікке дейінгі астықтарды қолдануының ең ерте тікелей дәлелі. Қазіргі Мозамбиктің алғашқы тұрғындары – Хоисани халықтарының ата-бабалары болған Сан аңшылары мен жинаушылары. Біздің заманымыздың 1-ші және 5-ші ғасырлары аралығында банту тілдерінде сөйлейтін халықтардың толқындары солтүстіктен Замбези өзені арқылы көшіп, кейін плато және жағалау аймақтарына біртіндеп енген. Бантулар – егіншілер және темір өңдеушілер.
In 2007 Julio Mercader, of the University of Calgary, recovered dozens of 100,000 year old stone tools from a deep limestone cave (Ngalue) near Lake Niassa in Mozambique showing that wild sorghum, the ancestor of the chief cereal consumed today in sub Saharan Africa for flours, bread, porridges, and alcoholic beverages, was being consumed by Homo sapiens along with African wine palm, the false banana, pigeon peas, wild oranges, and the African "potato." This is the earliest direct evidence of humans using pre domesticated cereals anywhere in the world. The first inhabitants of what is now Mozambique were the San hunters and gatherers, ancestors of the Khoisani peoples. Between the 1st and 5th centuries AD, waves of Bantu speaking peoples migrated from the north through the Zambezi River valley and then gradually into the plateau and coastal areas. The Bantu were farmers and iron workers.
Мәдениеттер аралық байланыс
1498 жылы Португалия үшін саяхаттап зерттеуші Васко да Гама Мозамбик жағалауына жеткенде, жағалау мен аралдарда бірнеше ғасыр бойы араб сауда орындары бар болған, ал жағалаудың саяси билігі жергілікті сұлтандардың қолында болды. Шындығында, мұсылмандар бұл аймақта көп бұрыннан өмір сүрген; танымал араб тарихшысы және географы Әл-Масуди 947 жылы Софала жерінде африкалықтардың арасында мұсылмандар бар екенін мәлімдеген (қазіргі Мозамбик, оның аты португалдықтар келген кезде аймақты басқарған шейх – Муса бин Бикке байланысты). Жергілікті халықтың көп бөлігі ислам дінін қабылдаған. Аймақ, Қызыл теңізді, Арабияның Хадрамаут жағалауын және Үндістан жағалауын қамтитын дәстүрлі сауда әлемінің ең оңтүстік нүктесінде жатқан. Бұл аймақ бірінші ғасырда жазылған «Эритрея теңізінің айналысы» деп аталатын жағалаулық нұсқаулықта сипатталған.
When Vasco da Gama, exploring for Portugal, reached the coast of Mozambique in 1498, Arab trading settlements had existed along the coast and outlying islands for several centuries, and political control of the coast was in the hands of a string of local sultans. Muslims had actually lived in the region for quite some time; the famous Arab historian and geographer, Al Masudi, reported Muslims amongst Africans in the land of Sofala in 947 (modern day Mozambique, itself a derivative of the name of the Sheikh who ruled the area at the time when the Portuguese arrived, Mussa Bin Bique). Most of the local people had embraced Islam. The region lay at the southernmost end of a traditional trading world that encompassed the Red Sea, the Hadhramaut coast of Arabia and the Indian coast, described in the 1st century coasting guide that is called the Periplus of the Erythraean Sea.
Португалия Мозамбигі (14981975)
1500 жылдан бастап португал сауда посттары мен бекіністері араб саудасы мен әскери гегемониясын ығыстырып, шығысқа қарайғы жаңа еуропалық теңіз жолындағы тұрақты тоқтау пункттеріне айналды. 1498 жылы Васко да Гаманың Жақсы Үміт мүйісін айналып саяхаттауы португалдардың аймақтың саудасына, саясатына және қоғамына қатысуын белгіледі. Португалдар 16-шы ғасырдың басында Мозамбик аралын және Софала портын бақылауға алды, ал 1530-шы жылдары алтын іздеген португал саудагерлері мен кеншілерінің шағын топтары ішкі аймақтарға еніп, Замбези өзені бойындағы Сена мен Тетеде гарнизондар мен сауда бекеттерін құрып, алтын саудасын толығымен бақылауға тырысты. Португалдар өздерінің сауда және қоныстану позицияларын португалдықтардың қоныстануы мен басқаруына байланысты жер берілістері (prazos) арқылы заңдастыруға және нығайтуға тырысты. Празолар бастапқыда португалдықтар үшін арналған болса, аралас некелер арқылы олар африкалық португалдықтар немесе үлкен африкалық құл әскерлерімен қорғалған африкалық үнді орталықтарына айналды. Мозамбикте құлдық бұрыннан бар еді. Адамдарды африкалық тайпа басшылары, араб мұсылман саудагерлері, португалдықтар және басқа еуропалық саудагерлер сатып алып, сатты. Мозамбиктегі құлдардың көп бөлігін соғысқан тайпаларды шапқылап, тұтқындарын празеироларға сатқан тайпа басшылары жеткізді. 20-шы ғасырдың басында португалдар Мозамбиктің көп бөлігін басқаруды Мозамбик компаниясы, Замбезия компаниясы және Ниасса компаниясы сияқты ірі жеке компанияларға жүктеді, олар негізінен британдықтар басқарды және қаржыландырды, сондай-ақ көршілес колонияларға (Оңтүстік Африка және Родезия) теміржол желілерін салды. Мозамбикте құлдық заңмен жойылған болса да, 19-шы ғасырдың соңында чартерлік компаниялар мәжбүрлі еңбек саясатын қабылдады және жақын маңдағы британдық колониялар мен Оңтүстік Африканың кен орындары мен плантацияларына арзан – көбінесе мәжбүрлі – африкалық еңбек күшін жеткізді. Ең табысты чартерлік компания – Замбезия компаниясы бірнеше кішігірім празеиролық иеліктерді иеленді және өз мүлігін қорғау үшін әскери бекеттер құрды. Чартерлік компаниялар өз тауарларын нарыққа жеткізу үшін жолдар мен порттар салды, соның ішінде қазіргі Зимбабвені Мозамбиктің Бейра портымен байланыстыратын теміржолды салды. Олардың қанағаттандырмас жұмысы және Оливейра Салазардың корпоративистік «Estado Novo» режимі кезінде Португалия империясының экономикасын португалдықтардың күшейтуіне бағытталған өзгерістерге байланысты компаниялардың концессиялары мерзімі біткенде жаңартылмады. Осылайша 1942 жылы Мозамбик компаниясымен болды, бірақ ол ауыл шаруашылығы және сауда салаларында корпорация ретінде жұмыс істей берді, ал 1929 жылы Ниасса компаниясының концессиясы тоқтатылған еді. 1951 жылы Африкадағы португалдық теңізден тыс колониялар Португалияның теңізден тыс провинциялары деп қайта аталды.
From about 1500, Portuguese trading posts and forts displaced the Arabic commercial and military hegemony, becoming regular ports of call on the new European sea route to the east. The voyage of Vasco da Gama around the Cape of Good Hope in 1498 marked the Portuguese entry into trade, politics, and society of the region. The Portuguese gained control of the Island of Mozambique and the port city of Sofala in the early 16th century, and by the 1530s, small groups of Portuguese traders and prospectors seeking gold penetrated the interior regions, where they set up garrisons and trading posts at Sena and Tete on the River Zambezi and tried to gain exclusive control over the gold trade. The Portuguese attempted to legitimise and consolidate their trade and settlement positions through the creation of prazos (land grants) tied to Portuguese settlement and administration. While prazos were originally developed to be held by Portuguese, through intermarriage they became African Portuguese or African Indian centres defended by large African slave armies known as Chikunda. Historically within Mozambique there was slavery. Human beings were bought and sold by African tribal chiefs, Arab Muslim traders and Portuguese and other European traders as well. Many Mozambican slaves were supplied by tribal chiefs who raided warring tribes and sold their captives to the prazeiros. By the early 20th century the Portuguese had shifted the administration of much of Mozambique to large private companies, like the Mozambique Company, the Zambezia Company and the Niassa Company, controlled and financed mostly by the British, which established railroad lines to their neighbouring colonies (South Africa and Rhodesia). Although slavery had been legally abolished in Mozambique, at the end of the 19th century the Chartered companies enacted a forced labor policy and supplied cheap—often forced—African labour to the mines and plantations of the nearby British colonies and South Africa. The Zambezia Company, the most profitable chartered company, took over a number of smaller prazeiro holdings, and established military outposts to protect its property. The chartered companies built roads and ports to bring their goods to market including a railroad linking present day Zimbabwe with the Mozambican port of Beira. Due to their unsatisfactory performance and the shift, under the corporatist Estado Novo regime of Oliveira Salazar, towards a stronger Portuguese control of Portuguese Empire's economy, the companies' concessions were not renewed when they ran out. This was what happened in 1942 with the Mozambique Company, which however continued to operate in the agricultural and commercial sectors as a corporation, and had already happened in 1929 with the termination of the Niassa Company's concession. In 1951, the Portuguese overseas colonies in Africa were rebranded as Overseas Provinces of Portugal.
Мозамбик Тәуелсіздік соғысы (1964-1974)
Коммунистік және отаршылдыққа қарсы идеологиялар Африкаға тараған сайын, Мозамбиктің тәуелсіздігін қолдау мақсатында көптеген құпия саяси қозғалыстар құрылды. Бұл қозғалыстар, саясат пен даму жоспарлары негізінен Мозамбиктің португал халқының мүддесі үшін үкімет тарапынан жасалғандықтан, Мозамбиктің тайпалық бірігуіне және оның жергілікті қауымдастықтарының дамуына жеткілікті назар берілмегенін мәлімдеді. Бұл, мемлекеттік деңгейдегі кемсітушілік пен зор әлеуметтік қысымға ұшыраған, жергілікті халықтың көп бөлігіне әсер етті. Мозамбикті азат ету майданы (ФРЕЛИМО) 1964 жылдың қыркүйегінде португалдық үкіметке қарсы партизандық күресті бастады. Бұл қақтығыс, Ангола және Португалия Гвинеясындағы бұрын басталған екі қақтығыспен бірге, Португалияның отарлық соғысы (1961–1974) деп аталды. Әскери тұрғысынан алғанда, португал армиясы халық шоғырланған орталықтарды бақылауда ұстады, ал партизандар солтүстік және батыстағы ауылдық және тайпалық аймақтарда олардың ықпалын әлсіретуге тырысты. FRELIMO-ға жауап ретінде португал үкіметі әлеуметтік даму мен экономикалық өсуге қолайлы жағдай жасауға көбірек мән берді.
As communist and anti colonial ideologies spread out across Africa, many clandestine political movements were established in support of Mozambican independence. These movements claimed that since policies and development plans were primarily designed by the ruling authorities for the benefit of Mozambique's Portuguese population, little attention was paid to Mozambique's tribal integration and the development of its native communities. This affected a majority of the indigenous population who suffered both state sponsored discrimination and enormous social pressure. The Front for the Liberation of Mozambique (FRELIMO) initiated a guerrilla campaign against Portuguese rule in September 1964. This conflict—along with the two others already initiated in the other Portuguese colonies of Angola and Portuguese Guinea—became part of the so called Portuguese Colonial War (1961–1974). From a military standpoint, the Portuguese regular army maintained control of the population centres while the guerrilla forces sought to undermine their influence in rural and tribal areas in the north and west. As part of their response to FRELIMO, the Portuguese government began to pay more attention to creating favourable conditions for social development and economic growth.
Тәуелсіздік (1975)
10 жыл бойы үзір-кесір соғыс жүргізілгеннен кейін және Португалия Лиссабондағы солшыл әскери төңкеріс арқылы демократияға оралғаннан соң, Португалияның "Estado Novo" режимі әскери хунтамен алмастырылды (1974 жылғы сәуір айындағы Гвоздика революциясы), FRELIMO аумақты бақылауға алды. Бір жыл ішінде Мозамбиктегі 250 000 португалдың көп бөлігі елден кетіп қалды – кейбіреулері жаңадан тәуелсіздік алған аумақтың үкіметімен қуылды, ал енді біреулері қорқынышпен қашып кетті. Мозамбик 25 маусым 1975 жылы Португалиядан тәуелсіздік алды. ФРЕЛИМО партиясының сол кездегі аса танылмаған Армандо Гебузаның бастамасымен португалдарға 24 сағат ішінде 20 килограмм (44 фунт) салмақтың ғана багажымен елден кетуді міндеттеген заң қабылданды. Олардың көпшілігі мүлкін сақтап қалуға мүмкіндік таппай, Португалияға қаражатызсыз оралды.
After 10 years of sporadic warfare and Portugal's return to democracy through a leftist military coup in Lisbon, which replaced Portugal's Estado Novo regime with a military junta (the Carnation Revolution of April 1974), FRELIMO took control of the territory. Within a year, most of the 250,000 Portuguese in Mozambique had left—some expelled by the government of the nearly independent territory, some fleeing in fear—and Mozambique became independent from Portugal on 25 June 1975. A law had been passed on the initiative of the then relatively unknown Armando Guebuza of the FRELIMO party ordering the Portuguese to leave the country in 24 hours with only 20 kilograms (44 pounds) of luggage. Unable to salvage any of their assets, most of them returned to Portugal penniless.
Азамат соғысы (1977-1992)
1975 жылы құрылған Мозамбик ұлттық қарсыласы – Родезия барлау қызметі мен Оңтүстік Африканың апартеид үкіметінің демеуімен құрылған антикоммунистік топ, көлік жолдарына, мектептерге және денсаулық сақтау орталықтарына бірқатар шабуылдар жасады, нәтижесінде ел азаматтық соғысқа ұшырады. АҚШ-та ЦРУ және консерваторлар РЕНАМО-ны қолдау үшін лобби жасады, бірақ Мемлекеттік департамент оған күшті қарсылық көрсетті, ол "РЕНАМО-ны мойындамайды немесе онымен келіссөздер жүргізбейді" деді. 1984 жылы Мозамбик П.В. Ботамен және Оңтүстік Африка үкіметімен Нкомати келісімін жасады, онда Мозамбик Африка Ұлттық Конгресін елден шығарып жіберуге, ал Оңтүстік Африка РЕНАМО-ға қолдау көрсетуді тоқтатуға келісті. Әуелде екі тарап та келісімді сақтады, бірақ жақын арада екі тараптан да бұзушылықтар орын алғаны анық болды және соғыс жалғасты. 1986 жылы Мозамбик президенті Самора Машел Оңтүстік Африка аумағындағы авиа апатта қаза тапты. Дәлелдемесе де, көптеген адамдар оның өліміне Оңтүстік Африка үкіметінің қатысы бар деп күдіктенеді. Машелдің орнын Жоаким Чиссано президенттік лауазымға тағайындалды. Соғыс РЕНАМО және ФРЕЛИМО тарапынан жасалған кең ауқымды адам құқықтары бұзушылықтарымен сипатталды. Оңтүстік Африкадан РЕНАМО-ға берілетін қолдау азайғаннан кейін, 1990 жылы ФРЕЛИМО үкіметі мен РЕНАМО арасында алғашқы тікелей келіссөздер өтті. 1990 жылдың қараша айында жаңа конституция қабылданды. Мозамбик енді көп партиялық мемлекетке айналды, мерзімді сайлаулар өткізіліп, демократиялық құқықтар кепілдендірілді. 1992 жылдың 4 қазанында Римде Сант-Эгидио қауымдастығының, БҰҰ қолдауымен келіссөздер жүргізілген Римнің жалпы бейбітшілік келісімдеріне президент Чиссано мен РЕНАМО жетекшісі Афонсо Длакама қол қойды, ол 1992 жылдың 15 қазанында күшіне енді. БҰҰ бейбітшілікті сақтау күштері (ОНУМОЗ) екі жылдық демократияға өту процесін қадағалады. 1995 жылдың басында соңғы ОНУМОЗ контингенттері елден шықты.
Formed in 1975, Mozambican National Resistance, an anti communist group sponsored by the Rhodesian Intelligence Service, and the apartheid government in South Africa, launched a series of attacks on transport routes, schools and health clinics, and the country descended into civil war. In the United States, the CIA and conservatives lobbied for support to RENAMO, which was strongly resisted by the State Department, which would "not recognize or negotiate with RENAMO". In 1984, Mozambique negotiated the Nkomati Accord with P. W. Botha and the South African government, in which Mozambique was to expel the African National Congress in exchange for South Africa stopping support of Renamo. At first both sides complied but it soon became evident that infringements were taking place on both sides and the war continued. In 1986, Mozambican President Samora Machel died in an air crash in South African territory. Although unproven, many suspect the South African government of responsibility for his death. Machel was replaced by Joaquim Chissano as president. The war was marked by huge human rights violations by both RENAMO and FRELIMO. With support for RENAMO from South Africa drying up, in 1990 the first direct talks between the FRELIMO government and Renamo were held. In November 1990 a new constitution was adopted. Mozambique was now a multiparty state, with periodic elections, and guaranteed democratic rights. On 4 October 1992, the Rome General Peace Accords, negotiated by the Community of Sant'Egidio with the support of the United Nations, were signed in Rome between President Chissano and RENAMO leader Afonso Dhlakama, which formally took effect on the October 15, 1992. A UN Peacekeeping Force (ONUMOZ) oversaw a two year transition to democracy. The last ONUMOZ contingents departed in early 1995.
Демократиялық дәуір (1994 жылдан қазіргі уақытқа дейін)
Мозамбикте 1994 жылы сайлаулар өтті, оларды көпшілік партиялар еркін және әділ деп қабылдады, бірақ көптеген азаматтар мен бақылаушылар оған дау көтерді. Жоаким Чиссано басшылығымен ФРЕЛИМО жеңіске жетті, ал Афонсо Дхакама басқаратын РЕНАМО ресми оппозиция ретінде қатысты. 1995 жылы Мозамбик Британ империясының бір бөлігі болмаған жалғыз ел ретінде Ұлттар Достастығына қосылды. 1995 жылдың ортасына қарай көрші елдерде пана сұраған 1,7 миллионнан астам босқын Мозамбикке оралды. Тағы да 4 миллион адам ел ішіндегі көші-қоннан өз үйлеріне қайтып келді. 1999 жылғы желтоқсанда азамат соғысынан кейін Мозамбикте екінші рет сайлау өтті, оны ФРЕЛИМО тағы да жеңді. РЕНАМО ФРЕЛИМО-ны алаяқтыққа айыптады және азамат соғысына оралумен қауіптендірді, бірақ Жоғарғы сотқа шағымданып, сотта жеңілгеннен кейін бұл қауіптен бас тарды. 2000 жылдың басында циклон елде кең ауқымды су тасқынына әкеп соқты, жүздеген адам қаза тауып, нашар инфрақұрылымды қиратты. ФРЕЛИМО-ның ықпалды басшылары шетелден келген көмек қаражатын жеке пайдалануы мүмкін деген күдік туды. Бұл айыптауларды зерттеген журналист Карлос Кардосо қаза тапты, бірақ оның өліміне қанағаттанарлық түсіндірме берілген жоқ. 2001 жылы үшінші мерзімге түспейтінін мәлімдеген Чиссано, өзінен ұзақ билікте қалған басшыларды сынады, бұл Замбия президенті Фредерик Чилубаға, ол үшінші мерзімді қарастырып жатқан, және Зимбабве президенті Роберт Мугабеге, төртінші мерзімінде болған, сілтеме ретінде қабылданады. 2004 жылғы 1-2 желтоқсанда президенттік және Ұлттық жиналысқа сайлаулар өтті. ФРЕЛИМО үміткері Армандо Гебуза халықтың 64% дауысымен жеңіске жетті. Оның қарсыласы, РЕНАМО-дан Афонсо Дхалама 32% дауыс алды. ФРЕЛИМО парламентте 160 орын жеңіп алды. РЕНАМО мен бірнеше шағын партиялардың коалициясы қалған 90 орынды иеленді. Армандо Гебуза 2005 жылғы 2 ақпанда Мозамбик президенті болып инаугурацияланды. Мозамбик азамат соғысының (1977–1992) аяқталуынан кейін экономикалық жаңарудың көп бөлігі көрші Оңтүстік Африка және Шығыс Азиядан келген инвесторлар мен туристердің есебінен жүзеге асты. Португалиядан оралған азаматтар да елге инвестиция жасады, сондай-ақ итальяндық бірнеше ұйымдар да белсенділік танытты. Көмір және газ салалары қарқынды дамыды. Азамат соғысынан кейін 20 жыл ішінде жан басына шаққандағы табыс үш есеге өсті. Мозамбик 2015 жылы Бостандық соғысы мен Азамат соғысы кезінде орнатылған миналардан толықтай тазарды, бұл 22 жылдық күш-жігердің нәтижесі болды. Биліктегі Мозамбик Азаттық фронтының (ФРЕЛИМО) үміткері Филипе Нюси 2014 жылғы қазан айында өткен сайлауда жеңіске жеткеннен кейін 2015 жылғы қаңтардан бастап Мозамбик президенті болды. Президент Филипе Нюси 2019 жылғы жалпы сайлауда үлкен артықшылықпен қайта сайланды. ФРЕЛИМО 184 орын жеңіп алды, РЕНАМО 60 орын алды, ал МДМ партиясы Ұлттық Ассамблеядағы қалған алты орынды иеленді. Оппозиция нәтижелерді қабылдамады, себебі алдастық пен бұзушылықтар туралы айыптаулар таралды. ФРЕЛИМО парламентте үштен екі көпшілікті қамтамасыз етті, бұл оларға оппозицияның келісімінсіз конституцияны өзгертуге мүмкіндік берді.
Mozambique held elections in 1994, which were accepted by most parties as free and fair while still contested by many nationals and observers alike. FRELIMO won, under Joaquim Chissano, while RENAMO, led by Afonso Dhlakama, ran as the official opposition. In 1995, Mozambique joined the Commonwealth of Nations, becoming, at the time, the only member nation that had never been part of the British Empire. By mid 1995, over 1.7 million refugees who had sought asylum in neighboring countries had returned to Mozambique, part of the largest repatriation witnessed in sub Saharan Africa. An additional four million internally displaced persons had returned to their homes. In December 1999, Mozambique held elections for a second time since the civil war, which were again won by FRELIMO. RENAMO accused FRELIMO of fraud, and threatened to return to civil war, but backed down after taking the matter to the Supreme Court and losing. In early 2000 a cyclone caused widespread flooding in the country, killing hundreds and devastating the already precarious infrastructure. There were widespread suspicions that foreign aid resources have been diverted by powerful leaders of FRELIMO. Carlos Cardoso, a journalist investigating these allegations, was murdered but his death was not satisfactorily explained. Indicating in 2001 that he would not run for a third term, Chissano criticized leaders who stayed on longer than he had, which was generally seen as a reference to Zambian president Frederick Chiluba, who at the time was considering a third term, and Zimbabwean president Robert Mugabe, then in his fourth term. Presidential and National Assembly elections took place on December 1–2, 2004. FRELIMO candidate Armando Guebuza won with 64% of the popular vote. His opponent, Afonso Dhlakama of RENAMO, received 32% of the popular vote. FRELIMO won 160 seats in Parliament. A coalition of RENAMO and several small parties won the 90 remaining seats. Armando Guebuza was inaugurated as the President of Mozambique on February 2, 2005. Much of the economic recovery which has followed the end of the Mozambican Civil War (1977–1992) is being led by investors and tourists from neighbour South Africa and from East Asia. A number of returning Portuguese nationals have also invested in the country as well as some Italian organizations. Coal and gas have grown to become large sectors. The income per capita tripled over twenty years since the civil war. Mozambique was declared to be free of land mines in 2015, following a 22 year effort to remove explosive devices planted during the War of Independence and Civil War. The candidate of the ruling Mozambican Liberation Front's (Frelimo) Filipe Nyusi has been the President of Mozambique since January 2015 after winning the election in October 2014. President Filipe Nyusi was re elected after a landslide victory in the 2019 general elections. Frelimo won 184 seats, Renamo got 60 seats and the MDM party received the remaining six in the National Assembly. The opposition did not accept the results because of allegations of fraud and irregularities. Frelimo secured two thirds majority in parliament which allowed Frelimo to re adjust the constitution without needing the agreement of the opposition.