Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Bakewell Glass - бұл Бенджамин Бэйкуэлл құрған компанияның Пинсбург, Пенсильвания қаласынан шыққан 19-ғасырдағы шыны бұйым. Бейкуэллдің компаниясын The Pittsburgh Glass Manufactory, Bakewell & Page және Bakewell, Pears & Co. деп атауға болады. Бейкуэлл шынысы 80 жыл бойы бизнесте болған кезде сәнді және пайдалы болатындай абыройға ие болды. Бекуэлл 1808 жылы сатылымға арналған кремнезный жылыжайға (шыныны шығаратын ғимарат, жылыжаймен шатастырмау керек) кездесті. Сол жылыжайдың негізін қалаушылар Джордж Робинсон мен Эдвард Энселл бизнесті жалғастыра алмады. Бэйкуэлл үйді сатып алды, бірақ Энселлді шыны үрлеуші ретінде жұмысқа алды. Бизнестің алғашқы күндері Бенджамин Бейкуэлл өзінің ұлы Томас және Бенджамин Пейджпен бірге шыны үйдің иесі болды. Грейхаундтар сүйікті құстар сияқты басқа да типтік бейнелермен бірге танымал Бэйкуэлл дизайны болды. Бэйкуэлл мен компания сонымен қатар қорғасын оксиді бар алғашқы сәтті америкалық шыны бұйымдарын шығара бастағаны үшін атақ алды. Сол жылы Джон П. Бейкуэлл шыны түймешіктерді патенттеді, сонымен қатар коммерциялық мақсатта қолданылатын алғашқы шыны прессинг машинасын жасады, нәтижесінде престелген шынының құны төмендеді. Келесі жылы Бекеуэллдің компаниясы (әлі де Бекеуэлл, Пейдж және Бекеуэлл деп аталады) Стурбридж Флинт Гласс Уоркспен бірге шыныны қолжетімді ету үшін жұмыс істеді. 1800 жылдары ғана Бэйкуэлл осы салаға кіреді. Алғашында тарихшылар тапқан шыны бөлшектердің басым көпшілігі Бостон мен Сандвичке тиесілі деп есептеген. Кейіннен басқа жылыжайлар да Бостон мен Сандвичтен көшірілген үлгілер бойынша жасалған айнымалы шыныны көптеп таратқаны анықталды. Сэндвич пен Нью-Ингланд Гласс Ко дистрибьюторлық бәсекелестер болды, және бірнеше жылдан кейін ғана Бэйкуэллдің компаниясы атақ-даңққа ерекше дәрежеде ие болды. Аудандық жылыжайлар, мысалы, Нью-Англияның шыны компаниясы, Моногахела, Питтсбург жылыжайлары және басқалары, елдің шыны өнеркәсібінің өсуінде маңызды болды, өйткені олар осындай өсуді бастан кешірді. Шыны өнеркәсібі 1800 жылы 10 жылыжайдан 20 жыл ішінде 33 жылыжайға дейін тез өсті. 1880 жылдан кейін жылыжайлардың көлемі ұлғайып, әр түрлі техникаларды қолдана отырып, бөлшектердің көбірек түрлерін шығара бастады. Технологиялық жетістіктер өнеркәсіптегі жалпы қолданылу үшін, мысалы, шыны жасау процесінде қолданылатын пештерде жасалған жетістіктер үшін. Бұл өндіріс шығындары мен уақытын қысқартуға, содан кейін тұтынуды арттыруға әкеп соғады. Белгісіз богемиялық суреттер сульфидті суреттер идеясын алғаш рет шыныдағы рельефті бейнелер идеясымен тәжірибе жүргізе отырып тапты. Сульфид суреттерін жасау әсіресе қиын болды, өйткені шыны үрлеуші шыны мен керамикалық зат арасында ауа көпіршіктерін қалдырмауы керек еді. Ыстық керамикалық бөлшекті шыны көпіршікке енгізді. Бұл көпіршік жарылғанда, керамикалық бөлік шынымен қапталады, ал қалған нәрсе - рельефтің күміс түсті бейнесі. "Сулфид портреті" деген атау 19-ғасыр керамикасы мен шынысын зерттеген құмырашыларға сульфид портреттерін жасау процесінен бейхабар болған кезде пайда болды және күміс көрінетін камеолар саз материал емес, күміс сульфидтен туындаған деген қорытындыға келді.
Bakewell Glass is nineteenth century glassware from Pittsburgh, Pennsylvania, produced by a company founded by Benjamin Bakewell. Bakewell's company can be found under the names The Pittsburgh Glass Manufactory, Bakewell & Page and, Bakewell, Pears & Co. Bakewell glass built a reputation of being both luxurious and utilitarian during the 80 years it was in business. Bakewell came across a flint glasshouse (a building that makes glass, not to be confused with greenhouse) for sale in 1808. The founders of that glasshouse, George Robinson and Edward Ensell, were unable to keep the business afloat. Bakewell bought the property but employed Ensell as a glassblower. In the early days of the business, Benjamin Bakewell co owned the glasshouse with his son Thomas and Benjamin Page. Greyhounds were a popular Bakewell design along with other typical images like lovebirds. Bakewell and Company also gained fame because it began producing the first successful American glassware containing lead oxide, known as lead crystal. The same year John P. Bakewell patented glass knobs, he also developed the first glass pressing machine for commercial use, resulting in reduced cost of pressed glass. The following year, Bakewell's company (still known as Bakewell, Page, & Bakewell) worked with Stourbridge Flint Glass Works to make glass affordable. It would not be until the 1800s that Bakewell would enter the industry. At first, the majority of glass pieces found by historians were attributed to Boston and Sandwich. It was later decided that the other glasshouses during that time had distributed a significant amount of glass that they had made with designs blatantly copied from Boston and Sandwich. Sandwich and the New England Glass Co were fierce competitors in distribution, and it would not be until years later that Bakewell's company would have a unique claim to fame. The district glasshouses, like the New England Glass Co., Monogahela, Pittsburgh glasshouses, and others, were important in the growth of the country's glass industry because they experienced such growth. The glass industry grew rapidly from 10 glasshouses in 1800 to 33 glasshouses in 20 years. After 1880, glasshouses increased in size and began producing more variations in pieces using different techniques. Technological advances take credit for the general uptake in the industry, such as advancements made in the furnaces used in the glassmaking process. This would result in a decrease in cost and time of production and subsequently an increase in consumption. An unknown Bohemian supposedly first discovered the idea of sulfide portraits by experimenting with the idea of relief images, also known as cameos, in glass. Sulfide portraits were especially difficult to make because a glassblower would need to avoid letting any air bubbles exist between the glass and the ceramic substance. A hot ceramic piece was inserted into a bubble of glass. When the bubble bursts, the ceramic piece is enveloped by glass, and what is left is a silvery image of the relief. The name "sulphide portrait" was made when potters studying 19th century ceramics and glass were unaware of the process in making sulfide portraits and concluded that the silver looking cameos were due to silver sulfide rather than a clay material.