Кіріспе
Америка революциялық соғысының батыры, полковник Джон Дули (1740 1780), Уилькс округі, Джорджия штатында дүниеге келген, Америка революциялық соғысының батыры. Ол 1779 жылы Кеттл-Крик шайқасында полкпен командалық жасақта болды және 1780 жылы торилер өз үйінде өлтірді.
Colonel John Dooly (1740 – 1780), born in Wilkes County, Georgia, was an American Revolutionary War hero. He commanded a regiment at the Battle of Kettle Creek in 1779 and was killed at his home by Tories in 1780.
Тарих
Грузияның ХХ ғасырдың басында тарихшы Отис Эшмор былай деп жазды: "Грузиядағы төңкеріс кезеңіндегі "адамдардың жандарын сынаған" көптеген ер азаматтардың ешқайсысы да кейін ұрпақтардың естеліктерін полковник Джон Дулиден артық бағалауға лайық емес. "(n1) Ашмордың кейінгі кіруі бұл қажеттілікті қанағаттандырмады, өйткені Америка революциясының екі жүз жылдығына дейін Дули туралы барлық дереккөздер Хью МакКоллдың "Грузия тарихы" (1816) кітабынан алынған. Жалпы алғанда, Макколл туралы жазғандары полковник туралы американдық тәуелсіздік үшін күрестегі майдан көшбасшысының батырлық әңгімесін құраған, ол туған америкалықтардың шабуылынан бауырын жоғалтқан, патриоттық күштерді Торилерге (Ағылшын ісіне қолдау көрсеткен американдық лоялистер) қарсы жеңіске жеткізген Кеттл Крик шайқасында және ақырында Торилердің қолынан өз үйінде қайтыс болған. (n2) Макколл әдебиетке алғашқы Грузия халық қаһарманын берді.
Тарихтың артында
Алайда Дулидің оқиғасы Патриоттық дәстүрдің Хью Бичено тарихшы "пропаганда тек тарихи мән-мағынаны жеңіп қана қоймай, оны іс жүзінде жояды" деп сипаттаған бөлігіне кірмейді. "(n3) Ашмордың заманынан бастап Революция туралы зерттеулер сол соғыстың тек ірі әскери оқиғаларынан ол орын алған әлемге дейін дамыды. Мысалы, Дулидің өмірі оның және оның көршілерінің қалай беріліп кеткен жерлерді өздерінің шекаралық әлемін көбірек бақылауға көшкенін көрсетеді. Бұл күрес Революция алдында, оның кезінде және одан кейін болды. Осыған байланысты ол МакКоллдың қарапайым, бірақ негізінен дәл есебіне қарағанда, мотивтері мен іс-әрекеттері күрделі адам ретінде көрінеді. (n4)
Әке мен бала
Джон Дулидің сол оқиғалардағы рөлі оның әкесі Патриктен басталды. Патрик Дулидің өмірі туралы белгілі барлық нәрсе Дэвид Хакетт Фишердің "Албионның тұқымы: Америкадағы төрт британдық фольклор" сияқты шығармаларында суреттелген дәстүрлі және тарихи оңтүстік шотландтық ирландтық шекарашымен қатар жүреді. (n5) Мүмкін, туған ирланд, ол 1755 жылы Вирджинияның Фредерик округіне, жер жазбаларына келді. Көптеген басқа виргиниялықтар сияқты Патрик те Оңтүстік Каролина шекарасына 1764 жылдың 2 тамызы мен 1765 жылдың 2 шілдесі аралығында жер беру туралы жазбаларға сәйкес, кейінірек қоныс аударушыларға сату үшін және жергілікті тұрғындармен қақтығыстардан қауіпсіз болу үшін иелiк етпеген мүлiктi іздеп жүрсе керек. Оның кейіннен жасаған құжаттары оның Анна деген әйелі бар екенін және ол кем дегенде өз атына қол қоя алатынын көрсетеді. (n6) Бірнеше жылдан кейін, ересек Джон Дули жүздеген шақырым жол жүріп, 96-шы шекарадан Оңтүстік Каролинадағы жалғыз жергілікті мемлекеттік органның орнына, Чарльстонға, әкесі қалдырған елеусіз мүлкін реттеу үшін заңды рәсімдерді орындау үшін келді. Ата-анасының өлімі туралы жазбалар 1768 жылы 6 желтоқсанда Патрик пен Аннаның қайтыс болғанын дәлелдейді, өйткені сол күні Джон өзінің барлық атасының мүлкін тұңғыштық туралы заң бойынша ең жақын туысы ретінде алды. Инвентаризациядан құл әйел, құл қыз бала, кітаптар, үй бұйымдары және кішкентай дөңгелекші немесе темірші жұмысының қалдықтары бар үй шаруашылығының бар екендігі көрінеді. Джон мұражайдың жалғыз басқа активін: әкесінің соңғы жер учаскелерін сатып жіберді. (n7)
Өсіп келе жатқан отбасы
Патрик пен Джон Дули жерді ортақ пайдаланумен бөлісті, бірақ, революцияның қарсыластарынан гөрі кейінгі көшбасшыларына қарағанда, әке мен ұлының өмірі айтарлықтай өзгеше болды. (n8) Жохан білім алып, 1768 жылы 3 ақпанда геодезиялық бақылаушының орынбасары болды. Оңтүстік Каролина провинциясы оны 1771 жылы жұмысқа алды, мүмкін ол экспедицияға қатысушы ретінде колонияның геодезисі Эфраим Митчеллге Солтүстік Каролинамен шекараны анықтауға және белгілеуге көмектесу үшін. Бірнеше жыл ішінде Дули саудагер және жерді игеруші болды, бұл оның әкесі қол жеткізген кез келген нәрседен әлдеқайда жоғары болды. (n9) Джон Дианна Митчеллге үйленді, ол Оңтүстік Каролинаның геодезистері болған көптеген Митчеллмен, соның ішінде картограф Джон Митчелл мен геодезист Томас Митчеллмен туысқан. Соңғысы Дулидің әпкесі Элизабеттің алғашқы күйеуі болды. Джон мен Диана Дулидің 1773 жылы ұлғайып келе жатқан отбасы болды, ақырында кем дегенде екі ұл, Джон Митчелл мен Томас және қыз Сюзанна болды. Сол кезде Джон ағалары Томас пен Джорджты өзінің қорғауында ұстады, ал Томас тіпті геодезиялық инспектордың орынбасары болды. (n10) Дуллилер сияқты елсіз адамдардың өмірінің жалпы есептері сақталған, бірақ олар өте бейтараптандырылған. Мысалы, ағылшын Чарльз Вудмасон осы шекарадағы адамдардың өмір сүру салты мал шаруашылығынан мүлдем өзгеше екенін айтқан. 1774 жылы шотландтық Уильям Майлн осыншама құлшыныспен жазбаған. Ол Оңтүстік Каролина штатының Стивенс-Крик қаласында, Дулидің жеріне жақын, сонымен қатар Аугустаға жақын орналасқан жалдамалы фермада жалғыз өмір сүрді. Миленнің үйі - бір қабатты екі қабатты алты метрлік қабат, қабатталған қарағай бүршіктерінен жасалған, төбесі тақтайдан жасалған. Ол жыландар мен мысықтардың тауықтарды жеуінен сақтай алмағанда, аң аулап, балық аулап өмір сүрді. Оның қола бойлы, дене бітімі жақсы көршілері жергілікті тұрғындар сияқты өмір сүрді. Майлн ауылдың түрлі-түсті киім киген, көбісі баптист болған тұрғындары темекі өсіріп, оны Чарльстон мен Саванна сияқты алыс қалаларға алып барып сатуды айтып жазды. Бұл өнім Еуропаға жеткізіліп, содан кейін түпнұсқалық өсірушілер табақ ретінде сатып алу үшін қайта оралады. Шекаралық адамдар Джон Дули сияқты жергілікті саудагерлерден тауарлар ала алатын, бірақ олар мұндай дүкендердегі бағалардың тым жоғары екенін байқаған. (n11)
General accounts of the lives of such backcountry people as the Doolys survive but suffer from being highly prejudiced. Englishman Charles Woodmason, for example, described the people of this frontier as living little different from their livestock. In 1774, Scotsman William Mylne wrote less passionately. He lived alone in the woods on a rented farm on Steven's Creek, South Carolina, near Dooly owned land but also close to Augusta. Mylne's house consisted of a sixteen by twenty foot enclosure made from stacked pine logs and covered with a clapboard roof. When not keeping snakes and the resident cat from eating his chickens, he subsisted by hunting and fishing. His stout and well made male neighbors lived like natives; they followed their livestock while their women stayed home to plant a wide variety of grains, vegetables, and fruits. Mylne wrote of how the colorfully dressed and largely Baptist backcountry people raised tobacco that they took to distant cities like Charleston and Savannah to sell. That product would travel to Europe and then return for purchase by the original growers as snuff. Frontier people could barter for goods from local merchants like John Dooly, but they found the prices in such stores to be too high. (n11)
Өзгеріп жатқан шекара
Англияның баптистері, жаңа протестанттық діннің мүшелері, Англияның дін қызметкері Чарльз Вудмасонның үлкен жеккөрушілігімен атап өткен, шекарада көптеген маңызды өзгерістердің бірі болды. Патрик Дулидің мүлкін бағалаушылардың бірі Сандерс Уокер 1767 жылдан бері Оңтүстік Каролинада баптист дінінің қызметшісі болған. Ол және оның жергілікті діни қызметкерлері өздерінің революциясын жасады, өйткені олар өздерінің қажеттіліктерін дәстүрлі діндермен қамтамасыз ете алмады, өйткені Вудмасон сияқты адамдар ресми дайындықты қажет етеді. Революция кезінде шекарадағы барлық саяси топтардың арасында баптистердің көптеп пайда болуы бұл әлеуметтік өзгерістердің, басқалар сияқты, 1775 - 1783 жылдардағы қақтығыстан асып түскені туралы көрсетеді. (n12) Солтүстік Каролинаның Регулятор соғысы 1760-шы жылдардың соңында ауыл тұрғындары арасында және Джон Дулидің есігінде тоқсан алтыда болды. Бұл тарихшы Джек Гриннің оңтүстік шекарадағы қоныстанушылар ретінде сипаттаған нәрселердің одан да үлкен мысалы болып табылады. Оңтүстік Каролина шекарасындағы азаматтық істер соншалықты шатастырды, мысалы, Дулидің әкесі бірде түрлі отарлау жазбаларында үш түрлі округте орналасқан жер грантын алды, олардың ешқайсысында сот үйі немесе жергілікті басқарудың басқа түрі жоқ еді. Қасиетті. Регулятордың жақтауы Чарльз Вудмасон Оңтүстік Каролинаның шекарасында моральдық тұрғыдан тыйылмайтын мәдениет деп қарастырғанды айыптап, бірақ оның халқының өсуін динамикалық деп қарады (оның айтуынша, ол өткізген рәсімдердегі әрбір жүз қалыңдықтың тоқсан төртеуі балалы болған) және оның экономикасы тез өсті. Оның күресі экономикалық революцияға айналды, ол мүмкіндіктер түрінде тез пайда болды, сондықтан оған қойылған кез келген шектеулерді бұзуға мәжбүр болды. Дули сияқты мыңдаған шекарашы сол отаршылдық революцияға қатысып, Оңтүстік Каролина үкіметінен (тарихшы Хьюго Бичено "Ақсу сырықтары" және "пседо-аристократиялық әлеуметтік құрылыммен" бай жағалаудағы құлдар" деп атаған) арғы жақтағы заңның пайдасына құқық талап етті. Шекарада соттар құруға мәжбүрлеу үшін болған табысты және кейде зорлық-зомбылықпен жасалатын халықтық көтеріліске тікелей қатысқан шекарашылардың бәрі сияқты, Дулидің есімі сақталған жазбалардың ешқайсысында, соның ішінде бір жүз жиырма Регулятор басшыларына берілген кешірімдер тізімінде жоқ. (n13)
The North Carolina Regulator War that broke out among backcountry people and literally at John Dooly's very door in Ninety Six in the late 1760s serves as an even greater example of what historian Jack Greene described as settlers on the southern frontier desiring "improvement" in the form of courthouses, schools, towns, and an environment conducive to trade and investment. Civil affairs on the South Carolina frontier proved so confused that Dooly's father, for example, once received a grant of land that appears in various colonial records as being in three different counties, none of which had a courthouse or any other form of local government. Rev. Charles Woodmason, a Regulator supporter, denounced what he viewed as a morally uninhibited culture in frontier South Carolina, but he also saw the growth of its population as dynamic (he claimed that ninety four out of every one hundred brides in ceremonies he performed were obviously with child) and that its economy grew as fast. Its struggle became an economic revolution in the form of opportunities emerging so fast as to force a breakdown of any limitations placed on it. Thousands of frontiersmen like Dooly participated in that colonial revolution and demanded from South Carolina's government (what historian Hugo Bicheno termed as "Tidewater Rats" and "wealthy coastal slavocrats" with a "psedo aristiocratic social structure") the right to the benefits of rule of law in the backcountry. As with almost all of the frontiersmen directly affected by that successful and sometimes violent popular uprising to force the establishment of courts on the frontier, Dooly's name appears on none of the surviving records, including on the list of pardons granted to one hundred and twenty Regulator leaders. (n13)
Заңнамалық қасірет
Алайда, саудагер, жер спекулянты және геодезист ретінде Дули Регуляторлардың табысынан көптеген жолдармен пайдаланды, сонымен қатар, ауылдың артында басшылық рөлдерді атқаратын диірменшілер мен теміршілер де пайдаланды. Шекарада одан әрі прогресс үшін оған және аймақтағы жаңа және өсіп келе жатқан орта таптың басқа да амбициялық адамдарына маңызды азаматтық үкімет қажет болды. Бұрын Дули сотқа шағымдану немесе жауап беру үшін Чарльстонға жүздеген шақырым жол жүруге мәжбүр болған. Мысалы, 1771 жылы ол екі жыл бұрын оның есімімен жасалған құжатқа негізделген қарыз туралы істі қорғауға провинцияның астанасына баруы керек болды. Тағы бір жағдайда Дули Уильям Томсонды сауда тауарларының ұзақ тізіміне байланысты қарыздар үшін сотқа алды. Соңғысы жер мәселесін шешті. Алайда, көп ұзамай Томсон Дулиге қарсы "жарақаттаған және зұлымдықпен жалбарынып, өмірін қатты қиған" "қатындар мен таяқтар" арқылы зиянды өтеу үшін азаматтық іс қозғады. Доли Томсонның бірнеше рет өмірін қауіпке ұшыратқанын айтты. (n14)
Үлкен инвестициялар
Джон Дулидің қоғамдық басшылыққа ие болу уақыты кейінірек және батысқа қарай, Грузияға келді. 1772 жылдың қаңтар айында жаңа соттардың тыныштығы мен қауіпсіздігі Оңтүстік Каролина шекарасындағы мүлік құнының өсуіне әкелгеннен кейін, ол өзінің жерлерін Чарльз Пинкниге ипотекаға берді. Жаңа капиталға ие болған Дули ірі инвестицияны қаржыландыра алады. Төрт айдан кейін Оңтүстік Каролинаның тұрғыны ретінде ол колониялық Джорджия шекарасындағы Аугуста маңындағы Сент-Пол приходында Саванна өзенінің арғы жағындағы жерді алуға өтініш берді. Ол сондай-ақ Джорджияның геодезиялық бақылаушысының орынбасары болып тағайындалды және сол кезде жеті құлды сатып алды. (n15) Көп ұзамай Дули бұл бастамаларды басқа перспективаға тастады. Джордж Галфин және басқа да Джорджия мен Оңтүстік Каролина саудагерлері, Черокилерді оларға деген қарызды өтеу үшін үлкен жер учаскесін саудаға шығаруға мәжбүрлеуге тырысты. 1773 жылы Джорджияның корольдік губернаторы Джеймс Райт бұл жоспарды алдын ала қабылдады және Крик және Чероки халықтарын ол Сессидтер деп атаған жерлерден бас тартуға көндірді, олардың кейбіреулері Сент-Полс округінің солтүстік-батыс шекарасын едәуір кеңейтетін болды. Туған жерлер борыштарын кешірді, оны Райт жаңа жерлерді сату арқылы төлеуді жоспарлады, бұл жоспар британ үкіметінің пайдасына болды, өйткені Америкадағы барлық тегін бас иелігін тоқтатты. Қосымша аумақ, теория бойынша, Грузияның отарлы халқына және отаршылдардың санына айтарлықтай қосылады, өйткені ол басқа отарлардан келген Дулилер сияқты адамдарға ғана шектеледі. Жерлерді сатудан кейін, Оңтүстік Каролинаның Регуляторлық күндері отарлаушылар ерекше бағалайтын қарақшылардан азаматтық қорғаудың бір түрі ретінде қызмет ететін рейнджерлер компаниясына да қаржы бөлінді. (n16) Осы жаңа берілген жерлерде Дули Фишинг-Крикке үй салды, кейін оны тастап кетті, содан кейін арал мен "Лидің ескі жері", сонымен қатар Лисбург деп аталады, Саванна өзеніндегі Соп-Крик сағасының аузында. 1759 жылы Оңтүстік Каролинадан Томас Ли сол кездегі Джорджия шекарасының белгісіз шетіндегі осы жерді зерттеуге уәкіл алды, бірақ ол ешқашан ресми грант алған жоқ. Доули, көршілерінің көпшілігі сияқты, "Египет" деп атаған сатып алуы бойынша бастапқы төлемді жасау үшін рейнджерлердің көрнекті лейтенанты Томас Уотерстен ақша алды. Сондай-ақ, Саваннадағы саудагерлерден несие алып, одан әрі жөндеу жұмыстарын жүргізген, сондай-ақ, үш құлды сатып, одан да көп қаражат жинаған болуы мүмкін. Осылайша Дули Саванна өзеніндегі жаңа көршісі, бай ағылшын Томас Уотерс бастаған әлдеқайда үлкен жобаға ұқсас плантация құруға кірісті. Соңғысы кем дегенде 1760 жылдан бері Джорджия мен Оңтүстік Каролинада тұратын, ол бұрын рейнджерлер компаниясында квартирмейстер болып жұмыс істеген. (n18)
In this new Ceded Lands, Dooly built a cabin on Fishing Creek, which he later abandoned before claiming that included an island and the of "Lee's Old Place," also called Leesburg, at the mouth of Soap Creek on the Savannah River. In 1759, Thomas Lee of South Carolina had obtained a warrant of survey to this land on the indeterminate edge of what was then the Georgia frontier, but he had never obtained a formal grant. Dooly, like most of his neighbors, borrowed money from prominent Lt. Thomas Waters of the rangers to make the initial payment on his acquisition, which he named "Egypt." He also obtained loans from Savannah merchants to pay for further improvements, and he may have raised still more funds by selling three slaves. (n17) Dooly thus set out to create a plantation similar to the much larger venture begun by his new neighbor on the Savannah River, wealthy Englishman Thomas Waters. The latter had been a resident of Georgia and South Carolina since at least 1760, when he had worked for a previous company of rangers as quartermaster. (n18)
Киелі кітап пайғамбарлығы
Бұл берілген жерлердің ашылуы Джорджия шекарасындағы жергілікті үкіметтегі өтпелі кезең кезінде болды және оның бір бөлігі болды, ол Регулятор көтерілісі сияқты Америка революциясына дейін болды. Сол кезде натуралист Уильям Бартрам осы аймақтан екі рет өтіп, оның болашақ қиындықтарының библиялық пайғамбарлығы сияқты сипаттама жазатын: Күннің барысы жаңалық пен түрлі заттар мен көріністерден көңіл көтеретін болды; енді жабайы ел қалың орман, кең далалар мен оқшауланған бақшалар; содан кейін таулар тізбегі, олардың шагылды, құрғақ, құнарсыз шыңдары, жалғызбасты саяхатшының үмітін және үмітін алдап, қанатын тигізеді. (n19) 1768 жылы Гов. Джеймс Райт Оңтүстік Каролина шекарасындағы қиындықтардан аулақ болды. Ол өзінің арғы жағындағы адамдармен Аугуста мен Галифакста колониалды ассамблеяның соттарын құру үшін сәтті саяси науқанында болды. Грузияның арғы маңы бірнеше жыл бойы колониялық ассамблеяға Леонард Клейборн мен Эдвард Барнард сияқты өкілдерді жіберді, олар шекарада өмір сүрген және өздерінің болашағын оның болашағына байланысты болған көрнекті адамдар болды. 1773 - 1774 жылдары қанағаттанбаған Криктердің шабуылдаушы топтары Келісілген жерлерді жоғалтуға наразылық білдіріп, оның қоныстарына шабуыл жасап, Сент-Полс прихотының ополчияларын жеңген кезде Райт дағдарысты аяқтау үшін британдық лидер Эмистисигуомен дипломатияны қолданды. Бұл крик тайпасының басшысы Джон Стюарт, губернатор Райт және басқа да британдық басшылар оны өз халқының мүддесіне қарсы әрекет етуге қалай пайдаланғанын ашық айтып наразылық білдірді. Бірақ ол сондай-ақ британдықтардың қолдауымен кішігірім бастамадан билікке көтерілді; Райт оны 1768 жылдың қыркүйегінде Криктердің қолбасшысы және бас жауынгері етіп тағайындады. Крик руының басшысы патшаның қызметкерлеріне өмір бойы қызмет етуге уәде беріп, тіпті Кескен жерлеріндегі қоныстарға шабуыл жасайтын басшыларды өлтіруді ұйымдастырды. (n20)
In 1768, Gov. James Wright avoided the troubles of the South Carolina frontier by siding with his backcountry people in their successful political campaign to have the colonial assembly establish courts at Augusta and Halifax. Georgia's backcountry also had, for several years, sent representatives to the colonial assembly, such as Leonard Claiborne and Edward Barnard, prominent men who lived on the frontier and had their fortunes tied to its future. When raiding parties of disaffected Creeks protested the loss of the Ceded Lands by attacking its settlements and defeating the St. Paul's Parish militia in 1773 1774, Wright used diplomacy with pro British leader Emistisiguo to end the crisis. This Creek headman bluntly complained of how agent John Stuart, Governor Wright, and other British leaders used him to act against the best interests of his people. But he had also risen to power from humble beginnings due to British support; Wright had even commissioned him as commander and head warrior of the Creeks in September 1768. The Creek headman reciprocated by literally giving the king's officials a lifetime commitment, even to the extent of arranging for the assassinations of the leaders of the raids on the Ceded Lands settlements. (n20)
Колониалды даулар
Кейіннен Грузияның арғы жағындағы адамдар Райтқа бұрынғы қолдауы үшін өтемақы төледі. 1774 жылы британдық саясатына қарсылық білдірген жағалаулықтарға қарсылық білдірген шекарадан келген делегация (оның ішінде Дули де болды) Грузияның бүлікші провинциялық конгрессіне колониядағы саяси наразылыққа қарсы наразылық хат ұсынуға тырысты. Арғы жақтан шыққан қарсыластар Грузияның салық, шай немесе Бостон мәселесімен ешқандай байланысы жоқ екенін және провинция корольдің көрші тайпалардан қорғауына байланысты екенін айтты. Өңірдің астанасы Саваннадағы Тондидің мейрамханасында жиналған Үңкеріс қозғалысының (вигтер) өкілдері делегацияны қабылдаудан бас тартты. Нәтижесінде Джон Дули, Элайджа Кларк, Джордж Уэллс, Барнард Хирд және басқа да көптеген кейін Уиг басшылары жүздеген көршілеріне қосылып, ағылшындар ретінде өздерінің құқықтарын қолданып, колонияның газетінде, Джорджия Газетте, британдық билікті қолдап петицияларға қол қойып, жариялады. Болашақтағы жағдайлар шекарашылардың іс жүзінде өздерінің наразылықтарымен, ең алдымен, өздерінің жеке мүдделері бойынша әрекет еткенін дәлелдейтін болады. (n22) Дули мен оның көршілері колониялық газеттерден білгендей, британдық армия американдықтарды Массачусетсте атып өлтіре алды, бірақ оларды америкалық түпкүллілерден қорғайтын шекарада оны таба алмады. (n23) Вигтер де шекаралықтарға көп нәрсе ұсынды, ең алдымен өз істерін жергілікті бақылаудан бастады. Дули полковник, Стивен Хёрд подполковник, Бернард Хёрд майор болып қызмет етті. Кейінгі революцияларда болғандай, Грузиядағы көтерілісшілер өлкені округтерге бөлді, бұл жағдайда әрқайсысында бейбіт сот төрешісі, саяси комитет және милиция ротасы болды. Дули жергілікті ротаның капитаны болды, оның ағасы Томас бірінші лейтенант болды. Бұрынғысы сондай-ақ бейбітшілік судьясы және геодезиялық бақылаушының орынбасары лауазымына ие болды, және ол жергілікті Чатем округінің саяси комитетіне қызмет еткен болуы мүмкін. 1776 жылы 11 ақпанда губернатор Райт британдық кемеге қашып кетті, өйткені шекарашылар оған атқан, бірақ патша өкіліне ұшыраған жоқ. Сол кемелердің Саваннаға қауіп төндіргенін ескеріп, Дули өзінің компаниясымен төрт күн бойы Келісілген жерлерден қауіп төнген қалаға жетіп, бүлікшілердің атынан қызмет ету үшін, кем дегенде ақы төлеу үшін жүрді. (n25)
Future circumstances would prove that the frontiersmen actually acted, as their protest implied, primarily from their own self interests. (n22) As Dooly and his neighbors knew from the colonial gazettes, the British army could shoot Americans in Massachusetts but it could not be found on the frontier protecting them from the Native Americans. (n23)
The Whigs also had much to offer to the frontiersmen, starting with local control of their own affairs. Dooly already served as a colonel, with Stephen Heard as lieutenant colonel, and Bernard Heard as major in a vigilante militia created by him and his neighbors. (n24)
As happened in later revolutions, the rebels in Georgia divided the province into districts, in this instance, each with a justice of the peace court, political committee, and a militia company. Dooly served as captain of his local company, with his brother Thomas as a first lieutenant. The former also obtained the positions of justice of the peace and deputy surveyor, and he likely served on his local Chatham District's political committee. On February 11, 1776, Governor Wright fled to a British vessel after frontiersmen fired at but missed the royal official. As those same ships threatened Savannah, Dooly marched his company for four days from the Ceded Lands to reach the threatened town to serve on behalf of the rebellion, at least for pay. (n25)
Американың түпкүлдіктеріне қарсы
Оның 60 көршісі Джейкоб Колсонның басшылығымен Оңтүстік Каролинаға барып, корольдің жақтастарының қарсы төңкерісін басуға көмектеседі. 1776 жылдың жазында, доли мен оның компаниясы майор Сэмюэл Джек бастаған экспедицияның бір бөлігі ретінде, Чероки шабуылына жауап ретінде екі ауылды жойды. Вирджиния мен Каролинаның екеуі де Черокилерді құртқан бір мезгілдегі жорықтарда мыңдаған адаммен қосқан. Алайда Джектің күші салыстырмалы түрде аз халықты құрайтын Грузияның да оңтүстік шекарадағы біріккен виг күшін қамтамасыз етуі мүмкін екенін көрсетті. (n26) Оңтүстік шекаралықтардың көпшілігі енді көтерілісті қолдады, өйткені шотландтық Байка Харви, Грузияға жаңа келген, 1775 жылы өзінің Крест әкесіне жазды.
Тәжірибелі әскерилер
Дули сияқты шекарашы-ғалымдар осы жаңа көтерілісші армияға үлес қосу үшін едәуір әскери тәжірибеге ие болды. Шекарашыларды бұзған топ емес, олар онжылдықтар бойы әскери ұйымдастыру мен тәртіптілік тәжірибесі бар. Тіпті оның әкесі 1760 жылдары Вирджинияда милицияның мүшесі болған. Джон Дулидің кейінгі одақтасы Эндрю Пикенс 7 жылдық соғыста британдық тұрақты әскерлермен бірге әскери қызмет атқарған, оның қатыгездігі қорқынышты болды. Кейін Пикенс Кетл-Крик шайқасында қолға түскен заттардың мұқият есебін жүргізгенін көрсететін жазба сақталған. 1779 жылы Дулидің отаршыл полкі туралы ресми таңғы есептен оның квартирмейстерлер, музыканттар, қайықшылар, теміршілер, сиыр жүргізушілер, касапашылар, арба шеберлері және комиссарлардың орынбасарлары бар күрделі ұйым болғаны көрінеді. Тіпті оның кейінгі қол астындағы сауатсыз подполковник Илайджа Кларк өзінің күнделікті бұйрықтарын жазбаша түрде берген. (n28) Грузияның жаңа Виг үкіметі ақша, оқ-дәрі, комиссия және тұз арқылы осы адамдарды қолдау және жеңу үшін жұмыс істейтін болады. 1778 жылы және одан кейінгі жылдары Дули мен оның көршілері шабуылдан қосымша қорғаныс үшін қамалдар тізбегін тұрғызды. Абессалом Чапелл ауыл тұрғындарының қорғаныс құрылысына қаншама күш жұмсап жатқанын былай деп еске алады: "Әрбір ауданның тұрғындары өз еріктерімен, саны жеткілікті болған кезде, қамал сияқты қадірлі, мықты ағаш қоршау немесе қоршау салған, бұрыштарына көзқараспен салынған, бұғауланған және бұрыштарына көзқараспен салынған. Бұл қатал қамалдың ішінде айналадағы отбасыларға қонысқа немесе шатырларға орын беруге жеткілікті жер жабылып тұрды, бұл үнемі орын алған нәрсе; және, шын мәнінде, қамал әйелдер мен балаларға тұрақты үй болды, ал ерлер күндерін елді аралап, құлдарымен бірге қолжетімді жерлерді өңдеп өткізді; түнде өздерінің отбасыларын қоғам мен қорғау үшін, сондай-ақ өз қауіпсіздігі үшін қамалға кіреді. "Бұл бекіністер уақытша баспана ретінде ғана қызмет етті. Кейінірек Ньютон ханым Еремия Эвартсқа есігін жапқаннан кейін "азаматтарды көрмей қалудан қорқып, есікті ашуға батылы бармайтынын, ал есігі ашық болған кезде, америкалықтар көрінбей қалуынан қорқып, есікті жабуға батылы бармайтынын айтты. Қоныс аударушылар барлық уақытта бекіністерде өмір сүре алмады, өйткені олар жерді пайдаланып, өмір сүру керек, және олар өздерінің фермаларында қауіп-қатерсіз өмір сүре алмады. "(n30) Континенттік конгресс тек отаршылдыққа ғана сүйенуге ниеттенбеді, бірақ провинцияны қорғау үшін толық уақытты континенттік сарбаздардың бес полкін, сондай-ақ кемелер мен артиллерия батареяларын құруға рұқсат берді. Алайда Грузияда халық саны өте аз болғандықтан, бұл бригадаға жаңадан жауынгерлерді басқа жерден табу керек болды. Дули жаңа Грузия Континентальдық Ат полкінің капитаны болды. Ағалары Томас Дули мен Джордж Дулимен бірге капитан және лейтенант, сондай-ақ ағасы Томас Митчелл, үшінші Джорджия континентальдық батальонында бірінші лейтенант болған, олар Джон Питер Перкинстен қарыз алған, бірақ ешқашан қайтармаған 400 фунт стерлингті пайдаланып, Вирджинияға рекруттарды табу үшін сапар шегеді. Солтүстік Каролина штатының Гилфорд және Вирджиния штатының Питтслвания округтерінде Джон Дули және оның туыстары тоқсан жеті адамды, соның ішінде жергілікті әскерден заңсыз алынған дезертирлерді жалдауға қол жеткізді. Грузияға оралғаннан кейін Джон сыйлық ақшасын алу үшін Саваннаға барды, ал інісі Томас шекарадағы постына компанияны алып барды.
Georgia's new Whig government would work to support and win over these people with money, munitions, commissions, and salt. In 1778, and during the years that followed, Dooly and his neighbors erected a string of forts to provide additional protection from attack. Absalom Chappell remembered such extensive efforts made by the backcountry people at building defenses:
"By their own voluntary labor the people of each neighborhood, when numerous enough, built what was dignified as a fort, a strong wooden stockade or blockhouse, entrenched, loop holed, and surmounted with look outs at the angles. Within this rude extemporized fortress ground enough was enclosed to allow room for huts or tents for the surrounding families when they should take refuge therein—a thing which continually occurred; and, indeed, it was often the case, that the fort became a permanent home for the women and children, while the men spent days in scouring the country, and tilling with their slaves, lands within convenient reach; at night betaking themselves to the stronghold for the society and protection of their families, as well as for their own safety. "(n29)
These forts served as only temporary refuge, however. A Mrs. Newton later related to Jeremiah Evarts that after she shut her door "she dared not open it, for fear of seeing Native Americans; and when it was open, she dared not shut it, for fear Native Americans would approach unseen. The settlers could not live all the while in forts, because they must gain subsistence from the land, and they could not live all the while on their farms without imminent danger. "(n30)
The Continental Congress did not intend to rely on just the militia but authorized the creation of five regiments of full time continental soldiers, as well as ships and artillery batteries, for the defense of the province. Georgia had such a small population, however, that the recruits for this brigade had to be found elsewhere. Dooly obtained a commission as a captain in the new Georgia Regiment of Continental Horse. With his brothers Thomas Dooly and George Dooly, captain and second lieutenant respectively, as well as brother in law Thomas Mitchell, who was first lieutenant in the Third Georgia Continental Battalion, they traveled to Virginia to find recruits using £400 that John had borrowed from Peter Perkins but which he never repaid. In Guilford County, North Carolina, and Pittsylvania County, Virginia, John Dooly and his relations succeeded in enlisting ninety seven men, including deserters illegally recruited from the local military. Upon returning to Georgia, John went to Savannah to collect his bounty money while his brother Thomas took a company to a post on the frontier.
Томас қайтыс болды
Революцияға қатысудың салдары Джон Дулиге аса жеке әсер етті. 1777 жылы 22 шілдеде Томас Дули екі ротадағы жиырма бір адаммен бірге Емистигигуо бастаған Криктің соғыс партиялары ұрлаған кейбір аттарды тауып алғаннан кейін өздерінің орнына оралуға жолға шықты. Окони өзеніндегі Скалл шоалсынан 3 шақырымдай жерде 50 түпкүлдік американдықтар тұтқынға түсті. Томас Дули өкшесі жараланып құлап түсті. Ол қозғала алмай, қашып бара жатқан жолдастарына үн қатып, өзін америкалықтардың қолынан өлімге душар етпеулерін өтінді. Томас Дулидің өмірін қиған бұл шабуыл британдық суперинтендант Джон Стюарттың америкалық саудагер Джордж Галфиннің күш-жігерін бұзуға бағытталған үлкен науқанының бір бөлігі болды. Американың түпкүлдікті комиссары тайпаларды бейтарап позицияға көшіру үшін жұмыс істеді. Джон Дули абайсызда Стюарттың жоспарларына қатысып, Галфинге келген крик делегациясын ұстап алады. Галфин мен бүлікшілердің басшылары Дулиді делегацияны босатуға және кейіннен өзі мен оның жақтастары бөгеліп алған бекіністі беруге мәжбүр етті. Галфин крик делегаттарын Эмистигуо мен басқа да британдық агенттер оларды өлтіру үшін жасаған жоспардан қорғайтынына сендірді. Бұл оқиғаға сенуге болады, себебі бас батыр соғыс алдында британдықтар үшін осындай кісі өлтірулерді ұйымдастырған болатын. Делегаттар үйлеріне оралғаннан кейін, Емистигигуо мен Дэвид Тейтті өлтіретін соғыс партиясын басқарды, бірақ көтеріліп келе жатқан Криктің көшбасшысы Александр МакГилливрэйдің физикалық араласуы үшін. Кейбір кешіктірулерден кейін капитан Дули Саваннада сотталып, одан кейін қызметінен кетті. Ол континенттік билік Американың түпкүллі халқына қарсы әрекет ете алмаса да, онымен тиімді қарым-қатынас жасай алатынына сенген болуы керек. (n31)
Қиын кезеңдер
Дулидің проблемалары көршілері осыған байланысты мәселелерді талқылаған кезде пайда болды. Джордж Уэллс, Грузияның популистік саясаткері Баттон Гвинеттің қорғауында, Кескен жерлерінде америкалық командирге оңтүстік күштердің крек жерлерін басып алуды өтінді. Уэллс пен Гвинеттің екеуінің де әрдайым сәтсіздіктер мен бейімделушілер ретінде дау тудыратын өткендері болды, бұл кейіпкерлер жиі революцияларда радикалды топтарды жасамаса да, жетелейтін кейіпкерлер. Уэллс Континенттік Конгресс Грузияның континенттік командирін Лаклан Макинтошты құтылу үшін өтініш жасады, өйткені ол қабілетсіз, Гвинеттің дуэльдегі "қатылы" және британдықтар жақтас америкалық көшбасшылармен қандас. Джон Дулидің Уэллс қозғалысын қолдауға немесе тіпті оның көшбасшылық позициясын қабылдауға барлық себептері болды. Дегенмен, ол, Кларк және басқа да Виг басшылары Уэллстің өтінішіне қол қоймады. Джон Коулман, бұрынғы Вирджиния және бай көшбасшы Сақталған жерлер, сондай-ақ қарсы болды петиция және тіпті жазды Макинтошуна шағымданады, "Бұл әулиелер қабілеттері, олардың кейіпкерлері жақсы қалыптасқан, жалғыз адамдар қарсылық білдіреді, басқаруға және басқаруға мемлекеттік істерде бізбен. Мен қорқамын, салдары [sic], біз тым тез біздің қайғы-қасірет көреміз. "Сол бір жылдың ішінде Джон Дули қайтадан өнерге шықты. Жергілікті басқарудағы прогресс жаңа Джорджия штатында тез қозғалды және Дули оны пайдаланды. Ол диірмен салу үшін және өзінің және қайтыс болған ағасының әскери қызметі үшін жер іздеді. 1777 жылғы Грузия конституциясына сәйкес, Уилкс округі, мемлекеттің алғашқы округі болды. Дули жаңа бір палаталы мемлекеттік заң шығарушы органда оның өкілі болды, бұл ақырында оған және заң шығарушы Джон Коулманға губернатордың іс-әрекеттерін бақылайтын атқарушы кеңеске айналды. Коулман мен Дули кеңестен Томас Уотерс пен Исаак Гербертті Уилкс округіне бейбітшілік судьялары ретінде біліктілігін арттыру туралы бұйрық алды. Оның орнына, олар себептерін келтірмеген себептерге байланысты комиссияларды Эдвард Китинг пен Джейкоб Колесонға берді, бұл әрекет кеңес тоқтатылды. Бұл туралы кеңес хаттамасында қосымша ақпарат жоқ, бірақ бірнеше айдан кейін Томас Уотерс кеңес алдында мемлекет жауларын шығару туралы заңға сәйкес ант беруге келді. Джон мен Джордж Дули 1778 жылы жаңа жер гранттары үшін Грузияға төлем жасады. Сол жазда Кольманның аурудан қайтыс болуымен Джон Дули өзінің округтік ополчениесіне қолбасшылық етті. Осы жағдайда ол көршілерін криктерге қарсы бастап, Ньюсом көлжайындағы америкалықтармен шайқаста жеңіске жетті. Дәл сол уақытта Дули округтің бірінші шерифі болды және сол себепті Лоялистерді күдіктілер тұтқындалды, іздестірілді және шынжырмен бұғауланды. Желтоқсанның соңында жергілікті сайлаушылар оны өзінің полковник ретінде, ал майор ретінде майдангерлер мен майдангерлер ретінде шайқаста жарақат алған ардагер Элиджа Кларкпен бірге дауыс берді. Кларк - қарапайым жағдайдағы сауатсыз шекарашы, революцияда өзінің қаһармандықпен өлімге батылдықты әскери басшы ретінде жоғары көтерілген. Смит, бұрын Вирджиниядан, Томас Дулидің өліміне байланысты Джорджия континенталдарында командалық қызметке тағайындалды. Джон Дули үшін халық сайлаған көшбасшы ретінде бұл табыстың бағасы болды. Сол жылдың желтоқсан айында британдық әскерилер Саваннаны басып алды. Қызыл халатшылар Вилкс округіне қарамастан, Джорджияны басып алды және 1779 жылдың қаңтарының соңында жақын маңдағы Аугустаны басып алды. 1400-ден астам грузин британдықтардың қорғауына қол қойып, патша әскерінде қызмет ету міндетін мойындады. Фримен есімді кісі жергілікті баптистермен бірге Аугустаға келіп, округтің бекіністері мен азаматтарының берілуін ұсынды. Шотландиялық капитандар Джон Гамильтон мен Дугальд Кэмпбеллдің қол астындағы сексен лоялист атты әскер сол тапсырыстарды алуға жолға шықты. Алайда, кейіннен британдық жазушыға айтқандай, Гамильтон "көптеген адамдар адалдық ант беру үшін келсе де, олардың көпшілігінің мамандықтарына сенім артпау керектігін, ал кейбіреулері оның күші мен болашақ жобалары туралы ақпарат алу үшін ғана келгенін" анықтады. Ол әр түрлі тараптардан қарсылық көрсетті, олардың барлық бекіністері құлап түсе алмады. Алайда, олардың көпшілігін қысқарту үлкен қиындыққа ұшыраған жоқ, өйткені олар тек қана америкалықтармен қорғаныс үшін есептелген қорғану қорғандарынан тұрды. "Дули және оған еріп жүретін адамдар көмек і...
Within a year, John Dooly did make a comeback. Progress in local government moved quickly in the new state of Georgia and Dooly took advantage of it. He sought bounty land for building a mill and for the military service of himself and his deceased brother. What had been the Ceded Lands became, under Georgia's constitution of 1777, Wilkes County, the state's first county. Dooly served as its representative in the new one house state legislature, which eventually gave him and fellow legislator John Coleman turns on the Executive Council that supervised the actions of the governor. Coleman and Dooly received orders from the council to qualify Thomas Waters and Isaac Herbert as justices of the peace in Wilkes County. For reasons not given, they instead gave the commissions to Edward Keating and Jacob Coleson, an action that the council ordered suspended. No further information on this matter appears in the council minutes but, a few months later, Thomas Waters came before the council to take an oath under the act for the expulsion of enemies from the state. John and George Dooly made payments to Georgia for grants of new land in 1778. With the death of Coleman from disease that summer, John Dooly rose to command his county's militia. In this position, he led his neighbors against Creek raiders and won a victory against the Native American at Newsome's Ponds. At almost the same time, Dooly also became the county's first sheriff and, as such, had suspected Loyalists arrested, searched, and confined in chains. In late December, the local electorate voted him as their colonel, with battle scarred veteran Elijah Clarke as his lieutenant colonel and Burwell Smith as major. Clarke, an illiterate frontiersman of modest means, had been on the rise in the Revolution from his abilities as an almost fatally courageous military leader. Smith, formerly of Virginia, had received an appointment to Thomas Dooly's command in the Georgia Continentals following the latter's death. (n33)
For John Dooly this success as a popularly elected leader came at a price. That December, a British land and naval force captured Savannah. Redcoats overran Georgia, except for Wilkes County, and occupied nearby Augusta by the end of January 1779. Fourteen hundred Georgians came forward to sign oaths accepting British protection and acknowledging an obligation to serve in the king's militia. A man named Freeman, apparently accompanying a party of local Baptists, arrived at Augusta to offer the surrender of the county's forts and civilians. Eighty Loyalist horsemen under Scottish captains John Hamilton and Dugald Campbell then set out to receive those submissions. As he later related to a British writer, however, Hamilton discovered that "although many of the people came in to take the oath of allegiance, the professions of a considerable number were not to be depended upon; and that some came in only for the purpose of gaining information on his strength and future designs. In various quarters, he met with opposition and all their places of strength held out until they were reduced. The reduction of most of these was not, however, a work of great difficulty, as they consisted only of stockade forts, calculated for defense against the Native American. "(n34) Dooly, and whatever men would follow him, withdrew to South Carolina to seek help. Dooly, now a militia colonel without a state, faced a particular problem in finding allies in South Carolina. During the previous summer's Native American troubles, more than five hundred South Carolina militiamen had come to Wilkes County's aid under Gen. Andrew Williamson, originally an illiterate cattle driver from near Dooly's former home at Ninety Six who had risen to wealth and prominence before the war. The South Carolinians failed to discover any hostile Creeks, or even Dooly and his Georgia militiamen; they only found local people who overcharged them for provisions. Williamson wrote to his subordinates that Dooly could not be trusted and to avoid having any future dealings with him. Now, Dooly needed help from those same men. (n35)
Dooly made an appeal to Andrew Pickens, colonel of the Upper Ninety Six Regiment and Williamson's long time subordinate. Pickens and his command were guarding the Carolina frontier against the Cherokees while Williamson and the rest of his brigade were trying to block the British forces at Augusta from entering South Carolina. Pickens brought two hundred men to Dooly's aid but, once in Georgia, he insisted upon and received command of all of their forces. Together they pursued Hamilton's and Campbell's horsemen across Wilkes County, northeast to southwest, from Thomas Waters's plantation, near the mouth of the Broad River, to Heard's Fort. They finally caught up with and besieged their prey at Robert Carr's Fort, near the Little River and the last outpost in Wilkes County that the horsemen intended to visit. After an attempt to entrap the Loyalists between the fort and his men failed, Pickens had the fort's water supply cut off as he prepared to use a burning wagon and even cannons to force the besieged into surrendering. He then received news that hundreds, perhaps thousands, of Loyalists from North and South Carolina were en route to Georgia with the clear intention of joining the British in Augusta. Pickens chose to give up the siege of Carr's Fort and withdrew his forces in the night on February 12. (n36) He made a decision to intercept the new threat despite the fact that, in doing so, he gave up a certain victory in hopes of finding and defeating an enemy much larger in numbers than his own command. Pickens also abandoned any advantage he might have held if the approaching enemy force passed near Carr's Fort en route to sympathizers at the nearby Wrightsborough settlement. Dooly had a deposition taken by justice of the peace Stephen Heard wherein a William Millen had described meeting a Loyalist leader identified as James Boyd, when the latter had recently been at Wrightsborough seeking guides to South Carolina. Boyd had carried a proclamation from the British commander now in Augusta that called for Americans to join the king's army. (n37) Dooly must have understood that the Redcoats at Augusta expected the arrival of Boyd with a significant force of Loyalists from the Carolinas, guided in the last of their journey by the horsemen under Hamilton and Campbell. He also knew that to follow Pickens in returning to South Carolina to intercept the otherwise largely unknown enemy risked a great deal.
Асқынулар
Екі мемлекеттік отаршылдардың адамдары 10 ақпанда Джорджия штатындағы Ванн-Крик қаласында қарсы келе жатқан Лоялист күштеріне қосылып, қақтығысты. Пикенс пен Дулидің біріккен виг командасы лоялистерді Оңтүстік Каролинада қуып, одан кейін Уилкс округіне, Ванн-Крик шайқасынан аман қалғандармен кездесуге тырысты. Қарулы күштер екі күндік ұзақ жүріп-тұрып, екі түнде Карр фортына оралды. Бойд пен оның Солтүстік және Оңтүстік Каролинаның лоялистерінің арнайы полкі 14 ақпанның жексенбі күні таңертең Карр фортынан бір мильге жуық қашықтықта және Райтсбороудан көп қашықтықта емес, батпақты Кеттл Крик бұрылысындағы тік төбе басындағы шөптесінде немесе шағын фермада қоныстанды. Пикенс содан кейін тек үш жүз қырық адамнан тұратын күшпен қалың қамыс, сағалар мен ормандар арқылы күрделі шабуыл жасауға бұйрық берді. Өзеннің екі жағында мықты позицияны ұстаған алты жүзге жуық лоялистер оларды қудалап жатқанын білген, бірақ олардың полковник Бойд деген қабілетті көшбасшысы болды, Пикенс білетін және Доулидің танысы болуы мүмкін. Пикенс Дули мен Кларкты жау лагеріне шабуыл жасау үшін орман мен батпақтар арқылы бағаналарды басуға жіберді. Пикенс өз адамдарын тар жолмен төбе басындағы мал қорасына шабуыл жасауға жібергенде, Бойд оған тұзақ құрды. Дули кейінірек Кетл-Крик шайқасында ат үстінде өздерін ашық көрсеткен кезде оны, Кларкты және Пикенсті тек Провиденстің қолы ғана құтқаратынын жазады. Олар отаршылдардың басты лагеріне шабуыл жасамағанын, тек қана кейбір жауларының тамақ үшін сойылатын сиыр тапқан жеріне шабуыл жасағанын білген жоқ. Патшаның адамдарының көпшілігі өзеннен өтіп, батыс жағына қостарын тікті, содан кейін олар жиналып, жеке-жеке, соғысқа қосылуды немесе Каролинадағы үйлеріне қашуды шешті. Дегенмен, Пикенс әдеттегідей сәттілікке ие болды. Көптеген лоялистер тек қорқыту мен қорқыту арқылы келген, олар шайқас басталғанға дейін дезертирлікпен кетті. Доулидің үш атқышы қатарға шығып, жаудың қолбасшысын өлтіріп жарақаттады. Илайджа Кларк, атының астынан атып тасталғанына қарамастан, өзеннің арғы жағында Лоялистерге қарсы табысты шабуыл жасады. Солтүстік Каролинадан Джон Мурды таба алмағандықтан, олардың қосалқы қолбасшысы, патшаның адамдарының көпшілігі Каролинаға немесе жақын маңдағы Урайтсбороу қонысындағы симпатиялықтарға қашып кетті. Соңғылардың 270-ін британдықтар жақтастары құтқарады. Түстен кейін Пикенс, Дули және Кларк үлкен жеңіске жетті. (n38)
Түпкүлкілік американдықтар мен лоялистер
Бір айдан кейін Джордж Галфин Дэвид Тейтт пен Эмистигигуоның қолбасшылығындағы жеті жүз жауынгердің британдықтар жақтас америкалықтардың басып кіруі туралы ескерту алды. Бұл күш американдықтар мен лоялистердің күші сол кездегі батыс Уилкс округіне жататын Огечи өзенінің бойындағы Фолсом фортын және басқа да заставаларды өртеп жіберді. Оңтүстік Каролинаның әскерилері қайтадан құтқаруға келді. 29 наурызда Александр МакГилливрэймен бірге шыққан америкалықтар Рокки Комфорт-Крикте Оңтүстік Каролинаның полковнигі Лерой Хаммонд пен Джорджияның Бенджамин Фью командасындағы әскерилер қолынан жеңілді. Бұл шайқаста тоғыз америкалық азаматы, оның ішінде екі бас және оларды ертіп келген үш лоялист қаза тапты. Ұсталған үш америкалық және үш "ақ жабайы" (туған америкалықтар ретінде өмір сүрген ақ адамдар) арасында Эмистигуоның ұлы болды. Келесі күні Пикенс пен Дули өз адамдарын Емистигуоның өзіне қарсы бастап кетті. Үш түпкүлді америкалық Огечи өзенінің басында өлтірілген. Мұндай қарсылыққа тап болған Тейттің ізбасарларының көпшілігі қашып кетті; Саваннаға жеткенде оның жанында әлі жетпіс жауынгер ғана болды. Грузиялық милиция қызметкерлері Аугустада құрбан болғандардың бас сүйегін парадта көрсетті, бірақ олар бейбітшілік белгісі ретінде Эмистигуоның ұлын босатты. Пикенс пен Уильямсон Дулиді және оның барлаушылар желісінен алынған ақылдылықты жоғары бағалады. (n39) Отаршылдардың осындай жеңістері жалпы әскери жағдайды өзгертті. Бір британдық басылымның жазушысы жалпы соғыс туралы былай деп жазды: "Бұл әрекеттердің көбі басқа соғыс кездерінде аз мәнге ие болған және егжей-тегжейлі баяндауға лайық емес деп саналатын. Бірақ бұл кішкентай әрекеттер де мінез-құлық танытуда маңызды. Соғыс операциялары кең құрлыққа таралып жатқандықтан, Американың тағдыры осындай шайқастар арқылы шешілуі тиіс. Сондықтан олар екі жақта да жүз мыңнан адам қатысатын шайқастар сияқты маңызды. "Британия әскері Аугустадан Бойд жеңілгенге бірнеше сағат қалғанда кері шегінген болатын. Патшаның антын берген грузиндер жоғалып кетті, ал қызыл халатшылар өздерінің тұрақты әскері иеленген жерден басқаны басқара алмады. Нью-Йорк пен Шығыс Флоридадағы бекіністі гарнизоннан шыққан осы кәсіби сарбаздар ресми шайқастарда жеңіске жетіп, соғыс жеңіске ұшыраған кең таралған халықтық қарсылықпен жеңіске жетті. Британдық басшылар мыңдаған шекарашыларды соғысты америкалықтандыру жолында патша мүддесі үшін күресуге дайын екендігіне сендірді. Бойд секілді басшылардың қол астында шыққан жүздеген ер адамдар, шын мәнінде, әлеуметтік оқшауланған шекаралық қауымдастықтардан квакерлер, баптистер, бандиттер, Солтүстік Каролинаның бұрынғы реттеушілері, ирланд эмигранттары, палаттар, америкалықтармен бірге өмір сүрген ақ адамдар, бостандық алған / өзін-өзі бостандыққа алған қара адамдар және басқа да көп жылдық әлеуметтік аутсайдерлер шекаралық негізгі қоғамнан. Бұл "Лоялистер" жауынгерлерге қарағанда, қорғаныш іздеп жүрген босқындар сияқты әрекет етті. Тіпті Саваннаға жеткен Кетл Крик пен Тейтт жауынгерлерінің аман қалғандары да Джордж III патша үшін әскери құндылығы аз екенін дәлелдеді.
Such victories by the militia as these reversed the overall military situation. As a writer in a British publication noted about the war in general: "Most of these actions would in other wars be considered as skirmishes of little account, and scarcely worthy of a detailed narrative. But these small actions are as capable as any of displaying conduct. The operations of war being spread over the vast continent it is by such skirmishes that the fate of America must be decided. They are therefore as important as battles in which a hundred thousand men are drawn up on each side. "(n40)
The British army had withdrawn from Augusta just hours before Boyd met defeat. Georgians who had taken the king's oaths disappeared and the Redcoats found themselves unable to control much more than the actual ground their regular army occupied. These professional soldiers from the fortified garrisons in New York and East Florida continued to win the formal battles only to lose the war to a widespread popular resistance that won by keeping the insurgency going indefinitely. British leaders had been led to believe that thousands of frontiersmen remained willing to fight for the king's cause in a campaign of Americanizing the war. The hundreds of men who did turn out under leaders like Boyd, however, actually came from socially isolated frontier communities of Quakers, Baptists, bandits, ex North Carolina Regulators, Irish emigrants, Palatines, white men who lived with the Native Americans, freed/self emancipated blacks, and other perennial social outsiders from the frontier mainstream society. These "Loyalists" acted more as refugees trying to find protection than as committed combatants. Even the survivors of Kettle Creek and Taitt's warriors who reached Savannah proved to be of little military value to the king George iii
Жаңа үкімет
Америкада британдық билікті қалпына келтірудің кез келген осындай амбициялары "өткенді" білдірді; Джон Дули мен оның одақтастары "қазіргі" биліктерге айналды. Виг Грузияның қалған бөлігінде ол кейінірек әскери, үкіметтік және сот жүйесіндегі ең жоғары лауазымдарды бір мезгілде атқаратын болды. Ол штаттық милициядағы ең жоғары офицер болғандықтан, полковник-командир болды. Ақырында, кері шегінген сайланған лауазымды адамдар Аугустада азаматтық үкімет ретінде әрекет ету үшін заңсыз атқарушы кеңес құрды (Доули мүшесі). Тарихшы Роберт М. Вейр Регуляторларға қарсы көтеріліс шекарашыларды, қоғамдық жау деп саналатын адамдарға қарсы әрекет етпеген басшылардың өз ізбасарларының сенімін жоғалту қаупі бар екенін үйретті деп атап өтті. Сыртқы жаулардың өлімге алып келетін қауіп-қатерлеріне тап болған жаңа кеңес Дулиді мемлекеттік прокурор етіп тағайындады. Ол опасыздық істерінде ең белсенді жергілікті британдық әріптестерді қудалауға тағайындалды. 1779 жылы тамызда Джейкоб МакКлендонның үйінде өткен сот отырысында Дули бірнеше көршісін соттады. Осы "торилердің" тоғызы сатқындық үшін өлім жазасына кесілді, бірақ штаттық үкімет олардың екеуін қоспағанда, бәріне кешірім берді. (n42) Солтүстік және Оңтүстік Каролинада Бойд көтерілісіне қатысқан жеті адамды азаматтық қылмыскер ретінде соттап, асып тастаған сот процестері өтті. (n43) Грузияның алғашқы мемлекеттік үкіметі шекарадағы прогресстің кең тарихының бір бөлігі ретінде округтік үкіметті құруды қоса алғанда, осы мұрадан да көп нәрсе қалдырады. 1778 жылы Уилкс округінде соттар өткізілді, Джон Дули кем дегенде талапкер ретінде. 1780 жылы Уилкс Вашингтон қаласында тұрақты сот ғимаратына ие болды, бұл қала арнайы округтің орталығы ретінде және Дули оның алғашқы комиссарларының бірі ретінде орналастырылды. Сонымен қатар, Джон Дули мен оның көршілері өзара ынтымақтасқан кезде өз істерінде қалағанның бәрін істей алатындығын растады. Дули, Пикенс, Уильямсон және олардың жолдастары жауларының қарсы революция мен соғыс партияларының басып кіруін жасау жоспарларын бұзды. Ал оңтүстіктегі континенттік және мемлекеттік әскери мекемелер шекарашыларды жиі сәтсіз аяқтады. Алайда Уилкс округінің жағдайы ауыр болды. Грузияның көп бөлігі қарсыласатын топтар арасында ешкімнің жеріне айналды, онда партизандар мен саяси емес топтар азаматтық құқықтың босқа тұрғанын пайдаланған қиратушы қарақшылар ретінде әрекет етті, Оңтүстік Каролинаның шекарасы Регуляторлардан бұрын болғандай. Саваннадағы британдық генерал Августин Превост шекарадағы лоялистерді қорғауға тырысып, 1779 жылдың сәуір айының басында Уильямсонға солтүстік-батыс шекарада бітімгершілік жасауды сұрап, ол Уилкс округі деп атаудан бас тартты. Қауым басшысы. Оңтүстік Каролинадан келген Джон Ратледж бұл ұсыныстан қатаң бас тартты. Уильямсон Дулидің командасын күшейту үшін алпыс адамды жіберді. Ол округ тұрғындарын Солтүстік Каролина мен Вирджинияның қауіпсіздігіне көшуден бас тартуға тырысты, сонымен бірге басқа шекаралық отбасыларды олармен бірге қашуға шақырды. Майор Бервелл Смит оңтүстік бөлімнің қолбасшысы генерал Бенджамин Линкольннің лагеріне келіп, Джон Дулидің Джорджия ополчениесына ақша беру туралы өтінішін ұсынды. Генерал Джорджияның әскери қызметшілерінің 1779 жылдың 1 қаңтарынан 1 наурызына дейінгі шығыстарын жабу үшін 8 295,70 доллар, ал Дулиге 1000 доллар төледі, бірақ ол ақшаны төлеуді дәлелдейтін нотариалды куәландыруды талап етті. Алайда, жағдай тамыз айына дейін жақсармады, генерал Макинтош Линкольнге Джорджия шекарасынан "Осы аймақтағы бірнеше отаршылдар әлі де өздерінің адалдықтарын сақтап, жаумен қосылмаған немесе бізді ұятқа қалдырған жоқ. Алты жүзден аспайды, олар көп таралған және негізінен отбасыларын жаулардан қорғау үшін шағын бекіністерде тұрып, оларды үнемі қудалайды, оларды кез-келген төтенше жағдай кезінде тастап кетуден бас тартады, қазір олар шаршап, оларға тиімді көмек көрсетуден үміт үзген, олар бізді де тастап кетеді. " (n45)
Georgia's first state government would leave more than that legacy, including the creation of county government, as a part of the broader history of progress on the frontier. Courts had been held in Wilkes County as early as 1778, with John Dooly as at least a plaintiff. In 1780, Wilkes had a permanent courthouse in Washington, a town laid out specifically as the county seat and with Dooly as one of its original commissioners. (n44) Simultaneously, John Dooly and his neighbors affirmed that they, when cooperating, could do almost anything that they wanted in their own affairs. Dooly, Pickens, Williamson, and their comrades had thwarted their enemy's plans to create a counterrevolution and invasions by war parties. The continental and state military establishments in the South, by contrast, often failed the frontiersmen. The situation in Wilkes County remained grave, however. Much of Georgia had become a no man's land between the opposing factions where guerrillas and apolitical gangs acted as destructive brigands who took advantage of the vacuum of civil law, much like South Carolina's frontier had been before the Regulators. British general Augustin Prevost in Savannah, seeking to protect the frontier Loyalists, wrote to Williamson in early April 1779 requesting a truce for the northwest frontier that he refused to refer to as Wilkes County. Gov. John Rutledge of South Carolina adamantly declined the offer. Williamson did send sixty men to bolster Dooly's command. He sought to discourage the people of the county from moving to the safety of North Carolina and Virginia while encouraging other frontier families to flee with them. Maj. Burwell Smith arrived in the camp of Gen. Benjamin Lincoln, commander of the southern department, to present John Dooly's pleas for money for the Georgia militia. The general advanced $8,295.70 to cover the expenses of the Georgia militiamen from January 1 to March 1, 1779, and $1,000 to Dooly, although he demanded the return of notarized vouchers justifying the disbursement of the money. The situation had not improved by August, however, when General McIntosh wrote to Lincoln from the Georgia frontier that "the few Militia in this area to stick yet to their Integrity & have not Joined the Enemy or Shamefully left us altogether to ourselves do not exceed Six hundred men, are much scattered & chiefly pinned up in little Forts to Secure their Families from the Savages to whom they are exposed & harass them continually, Loath to Leave them upon any Emergency, are now almost tired out & despairing to see any effective assistance come to them, are Selling off, and leaving us also. "(n45)
Қиын күрес
Осындай қиын жағдайға қарамастан, Дули жаңа шекараны ағылшындарды Саваннадан қуып, оңтүстікке отаршылдық билікке қайта оралу үмітін жойып, өзін-өзі нығайту үшін пайдалануға бел буды. Ол Элайджа Кларкты шекараны қорғауға қалдырды, ал ол Бервелл Смитпен бірге британдық армияға қарсы бірқатар науқандарды жүргізді, олар оларды азат етушілер немесе қорғаушылар ретінде қабылдамады. 1779 жылдың жазында Дули өзінің әскери жасақтарымен Джорджияның Берк округіне қарасты Брайар Крик өзенінің аузына қарай жүріп барды. Дули Брайар Криктің баспасынан өлгендерді жерлеп, бір оқ тауып алды. (n46) Грузиядағы британдық күштердің көпшілігі Оңтүстік Каролинаға басып кірді, генерал Линкольн грузиндерді Саваннаны қайтарып алу үшін диверсиялық науқанды бастауға шақырды. Дули Аугустада төрт жүз Джорджиялық милиционерлерді жинап, Линкольнге керек-жарақ, қару-жарақ, дәрі-дәрмек және ақша сұранысын жіберді, бірақ Линкольн атап өткендей, ол оған бұрыннан берілген ақша үшін қолхаттарды жібермеген. Бір-біріне ашулы хаттар алмасқаннан кейін Дули ақырында талондарды ұсынды, бірақ ол өз адамдарының қызметі үшін отыз мың долларды құрайтын жаңа шоттарды да қоса берді.
Most of the British forces in Georgia invaded South Carolina, General Lincoln pleaded with the Georgians to launch a diversionary campaign to retake Savannah. Dooly gathered four hundred Georgia militiamen at Augusta and sent a request to Lincoln for supplies, arms, medicine, and money, even though he had failed, as Lincoln noted, to send receipts for the money already advanced to him. After an angry exchange of letters, Dooly did eventually provide the vouchers but he also included new bills for the services of his men that amounted to thirty thousand dollars.
Жалғыздықтың қиындықтары
Бёрк округінің сайлау науқанында барлығы Дуллидің ешқандай ынтымақтастыққа қол жеткізе алмауынан қателесті. Полковниктер Джон Твиггс пен Джон Бейкер оның шақыруын елемей, өздерінің рейдін бастады, патша гарнизонының осал екенін ескертті. Джордж Уэллс Грузияның уақытша үкіметін және Дулидің билігін танудан бас тартты. Уэллс Уилкс округі ополчияларының бірінші полковнигі болып сайланды және ол 1777 жылы өте белсенді офицер болғанмен, жаңа мемлекеттік конституция бойынша кейінгі қайта ұйымдастыру мен сайлауда лауазымын жоғалтты. Кейіннен ол көршілес Ричмонд округіне жаңадан құрылған батальонның полковник лауазымына сайланды. Ол немесе Дули шынымен жоғары лауазымға ие болды ма, жоқ па, бұл мәселеде шешім қабылдауға бейтарап билік жоқ. Дули Уэллсты соттың алдына тарттырды. Оңтүстік Каролинадағы британдық әскерлердің көпшілігі Аугустадағы отаршылар ақыры шеруге шығуынан бұрын Саваннаға оралды. Осы жаңалыққа қарамастан, Дули аурудан зардап шекпеген милиционерлерді Берк округінің әскери "ері жоқ жерге" алуда. Осы уақыт ішінде Линкольннан келген зауыт-мүлкілер ақыры Аугустаға жетті, бірақ азаматтық тұрғындар тіпті осы көмекті де тартып алып, оны Уилкс округіне алып кетті. Линкольн сондай-ақ Дулидің ағалары Роберт пен Уильямға Оңтүстік Каролинадағы континентальдықтарда қызмет етіп, оларға Джон мен олардың аман қалған ағасы Джорджты Аугустада көруге рұқсат бермеді. Олар соғыс басталғаннан бері алғаш рет бірге болды. Дюлидің жорығы қандай болмасын, ол және оның адамдары мал ұрлау шабуылынан басқа ештеңе жасамады, бұл британдықтар басып алған Саваннадағы патшалық губернатор Джеймс Райтты қорқытты. (n47) Ақырында, қыркүйекте Бенджамин Линкольннің әскері Американың француз одақтастарымен бірігіп, Саваннаны қайтарып алу жорығына аттанды. Дули сияқты шекарашыларға француз армиясы мен флотының кәсіби киімдері, үлкен артиллериясы мен шатырлар теңізі ешқашан ұмытылмас әсерлі көрініс болды және бұл олардың ісіне кепілдік берген сияқты. Грузияның барлық лоялистері Революцияға қосылды, өйткені соғыстың нәтижесі АҚШ-тың пайдасына болатыны белгілі болды.
Finally, in September, Benjamin Lincoln's army united with America's French allies in a campaign to retake Savannah. For the frontiersmen like Dooly, the uniformed professional French army and fleet, the vast artillery, and the sea of tents provided an inspiring spectacle that they never forgot and which must have seemed to guarantee the success of their cause. Loyalists across Georgia now joined in the Revolution as the outcome of the war in the favor of United States seemed assured.
Соғыс толқыны
Бұл жорық екі жылдан кейін Йорктаунды қоршауға алудан да шешуші болатыны дәлелденген соңғы бұрылыс нүктесі болуы керек еді. Алайда кәсіби британдық әскердің жағдайы бұдан жақсы болмас еді. Оңтүстік Каролинада қамалып қалған қызыл халаттылар Саваннаға жетіп, инженерлер мен құлдар бір түнде-ақ тұрғызған кең қамалдар мен батареялардың артына жиналған гарнизонға қосылды. Саваннада британдық әскердің ақ, қара және қызыл одақтастарымен мал мен азық-түлік мол болды. Ал қоршаудағы әскерлер аштықтан, ауру-сырқаудан және жарақаттан зардап шекті. Лахлан Макинтоштың командалық әскері құрамында Дули мен оның адамдары 1779 жылы 9 қазанда британдықтарға қарсы франко-американдық шабуылға қатысты. Грузиялық отаршылдар саздық арқылы жарты миль жүріп, мушкеттер мен артиллерия отына түсіп, британдық топ оларға "Maypole, Merry Farmers All" әнін шырқады. Олардың айналасына түскен оқ-дәрілер көбінесе Грузияның лоялистері атқан қарудан шыққан. Дули мен оның жасақшылары асығыс қайтты. Ұрыс алаңында француз армиясы мен Америка континенталдары үлкен шығынға ұшырады, ал көбінесе патшаға адал Солтүстік және Оңтүстік Каролиналықтар, олардың кейбіреулері Кетл Криктен аман қалған. Жалпы алғанда, одақтас күштер Революцияның бір шайқасында кез-келген тараптың екінші ең көп құрбандықтарын тартты, тіпті көптеген америкалықтарды есептемегенде де. Бірден содан кейін одақтастар қоршауды алып тастап, кері шегіне бастады. Ауру болып, көңілдері де түсіп қалған Дули полковник өз адамдарымен бірге үйіне оралды. (n48) Осы сәтсіздіктердің салдары Дулиге кек алып келді. Грузияның солтүстік шекарасы жаңа мемлекеттің үкіметінде серіктес болды. Британдықтар Саваннаны басып алып, жағалаудағы округтерді басып алғаннан кейін шекара енді штатқа айналды. 1779 жылдың желтоқсанында тұрақты сайлаулар штаттық үкіметті қалпына келтірді. Алайда, сайлаушылар, ықтимал, кеңес пен оның мүшелері босқындардан бас тартқан Грузия, сондай-ақ соғыстың сәтсіздіктерімен, марқұм Баттон Гвинеттің радикалды анти-мемлекеттік партиясының жаңа басшылығына дауыс берді. Джордж Уэллс және сол топтың басқа мүшелері бұрын Дулидің қатысқан кеңесіне қарсы науқан жүргізген, тіпті өздерінің бәсекелес үкіметін құрған. Уэллс губернатор болды, бірақ Гвинеттің үлгісіне еріп, саяси қарсыласының қолынан қаза тапты, бұл жағдайда болашақ губернатор Джеймс Джексонмен жекпе-жекте. Бастапқыда жаңа саяси басшылық Дулимен ынтымақтастыққа тырысты. Ол оның көбірек адам мен бекіністер сұрақтарын, сондай-ақ Саваннада тұтқындалған құлдарды сату құқығын милиция үшін ақша жинау үшін мақұлдады. Алайда Томас Лидің Лисбургке деген талабы қайта көтерілді. Грузияның бастапқы мемлекеттік үкіметі Дулиді Ли меншігінен шығаруға бұйырған болатын, бірақ әр түрлі жағдайлар (оның ішінде Дули жау тектес америкалықтарға қарсы әскерилерді басқарып жүргенде болмаған) британдық армия Саваннаны басып алғанға дейін және мемлекеттік үкімет жоғалғанға дейін бұйрықтардың орындалуына кедергі келтірді. Кеттл-Криктегі шайқастан кейін дәл бір жылдан кейін жаңа үкімет Томас Лиге Дулидің игілігін арттыру үшін қарызға алған жерді қайтарып алу үшін сотқа көмектесті, тіпті Илайджа Кларкка Дули отбасын күшпен, қажет болса, қуып шығаруға бұйрық берді. Губернатор кеңесінің мүшелері Лидің аталған жер үшін грант алмағандығын білгенде, бұл бұйрықты уақытша тоқтатты, бірақ олар Дули мен Бервелл Смитті бұрынғы мал мен әскери мақсаттағы керек-жарақтарды тәркілеу үшін жауап беруге бұйырды. (n50)
The aftermath of these failures came to visit Dooly with a vengeance. Georgia's northern frontier had been a partner in the new state's government. With the British capturing Savannah and overrunning the coastal counties, the frontier had now become the state. Regular elections in December 1779 restored a functioning state government. The electorate, however, likely disenchanted with the council and its members from the refugees of occupied Georgia, as well as with the failures of the war, voted in new leadership from the radical anti establishment party of the late Button Gwinnett. George Wells and other members of that faction had previously campaigned against the council to which Dooly belonged, even to the point of forming their own competing government. Wells now became governor, but quickly followed the example of Gwinnett and died at the hands of a political opponent, in this instance in a duel with the future governor James Jackson. (n49)
Initially, the new political leadership did try cooperation with Dooly. It approved his requests for more men and forts, as well as the right to sell slaves captured at Savannah to raise money for the militia. The question of Thomas Lee's claim to Leesburg reemerged, however. Georgia's original state government had ordered Dooly evicted from the Lee property but various circumstances (including Dooly being absent while leading militiamen against hostile Native Americans) had prevented the orders from being carried out before the British army captured Savannah and the state government disappeared. Exactly one year after the fight at Kettle Creek, the new government aided Thomas Lee in his suit to reclaim the land that Dooly had borrowed so heavily to improve, and even ordered Elijah Clarke to evict the Dooly family, by force, if necessary. The members of the governor's council stayed that order temporarily when they learned that Lee had never received a grant for the land in question, but they also ordered Dooly and Burwell Smith to answer for their past confiscation of cattle and supplies for use by the military. (n50)
Жалғыздыққа
Қайта тірілген мемлекеттік үкімет өз тапсырмаларын орындауға жеткілікті ұзақ уақытқа созылмады. Оқиғалар тізбегі басталды, бұл Дулидің жаңа басшылармен проблемаларын шешеді, бірақ әдетте оған одан да нашар әсер етеді. 1780 жылдың көктемінде ағылшын әскері Линкольн, Оңтүстік Америка әскері және Чарльстонның берілуін талап етті. Енді ауыл тұрғындары патшаның әскері мен одақтастарына қарсы жалғыз өзі күресуге мәжбүр болды. Эндрю Уильямсон Аугустада жасақ басшыларының кездесуін шақырып, не істеу керектігін шешті. Дули мен Кларк Чарльстон мен Саваннаның айналасындағы британдықтарға қарсы, тіпті американдық әскерсіз де партизандық соғыс жүргізуді ұсынды. Уильямсон өз адамдарымен сөйлескеннен кейін олармен кеңесіп отыруға уәде берді. Алайда, генералдың соғысты жалғастыруға деген өтінішіне қарамастан, оның Оңтүстік Каролинадағы әскерилері оны өздерімен бірге берілуге мәжбүр етті. Олардың барлығы шарт бойынша әскери тұтқынға түсті. Дули жақын арада Лисбургтегі үйінде ұқсас кездесу өткізді, бірақ Элиджа Кларк, Бервелл Смит және Дули регмименттік капеллан ретінде таңдаған баптист дін қызметкері Сандерс Уокердің басшылығымен отыз адам Оңтүстік Каролинада партизан ретінде күресуді жалғастыруға шешім қабылдады. Стивен Хард, қазір губернатор, және үкімет қалдықтары Уилкс округінің Хард фортына көшіп, кейін таратылды. Уильям Мэнсон, шотланд, оның шетелдік қоныстану жобасы Келісілген жерлер Революция салдарынан сәтсіз болды, 1780 жылдың маусым айының соңында Вашингтон қаласынан тыс жердегі жотада Джон Дули мен Джорджияның төрт жүздік ополчинының берілуін қабылдау үшін Уилкс округіне келді. Мэнсон Лоялист провинциалдар мен Аугустаны басып алған америкалықтар командасының подполковнигі Томас Браунның атынан әрекет етті. Ағылшындық Браунды виг тобыры қорқынышты азаптарға душар етті, сондай-ақ патша мүддесі үшін шайқаста жараланды. Ол да Грузияға Кескен жерлер қонысын құру үшін келді, бірақ ол Мэнсонның Френдсбороумен бірдей тағдырмен бөлісті. (n51) Сонда да Дули тыныштық таба алмады. Соғыстан бұрын және соғыс кезінде қарыздар оған төлем жасауды талап етті. (n52) Джорджия енді Американың жалғыз штаты болды, ол толықтай отаршылдық мәртебесіне ие болды. Қайта қалпына келтірілген отаршылдық ассамблея бұрынғы көтерілісшілерді мемлекеттік лауазымдарды атқаруға жарамсыз деп таныған. 1780 жылы 3 маусымда британдық генерал сэр Генри Клинтон барлық дерлік шартты күшін жойды, осылайша Доули, Пикенс және басқалар ант бергендерін бұзбай, Америка ісіне оралуға мүмкіндік алды. Екі айдан кейін колониялық милицияға қосылмаған ер адамдарға мүлкі тәркіленіп берілді. Браун мен Райт сияқты лоялист басшылары Дули мен басқа да ер адамдар шартты түрде босатылған кезде соғысқа қайта оралу үшін осындай сылтау күткен деп сенді. Бұл алаңдаушылықтар 1780 жылдың қыркүйегінде Элайджа Кларк Джорджия мен Оңтүстік Каролина партизандарын бастап, Браун мен Аугуста гарнизонын шабуылдап, қашып құтқаруға жақындаған кезде ақталғандай көрінді. Оңтүстік Каролинаның Лоялист провинциалдары құтқарып, күшейтіп, ұзақ уақыт бойы азап шеккен торилер мен америкалықтар кейіннен олар Кларктың Аугуста гарнизонына шабуыл жасаған кезде тұтқындалған ер адамдарды өлтіруден басталып, қысымға ұшырағаннан кек алу науқанын бастады. Джон Дулидің үйінен подполковник Дж. Х. Крюгер өзінің Лоялист күшінің берілген жерлерге келгенін жариялады. Ол Томас Уотерс және басқалардың басшылығымен Уилкс округінің форттарын, сотты және елді мекендерін жою үшін отаршылдарды жіберді. Райт ақыл-кеңесінде кем дегенде жүз үйдің қирағанын айтады. Революцияны қолдаған деп саналатын отбасылар Кларкпен бірге жер аударылды немесе олардың ер адамдары Аугустада тұтқынға алынды. (n53) Дұрыс ақпарат сақталмаған, бірақ Джон Дулидің басқа амалы жоқ, ол көтеріліске қайта оралуды қалады. Алайда ол мұны орындамай тұрып, үйіне келген кісілер оны өлтіріп тастайды. (n54) Сандерс Уокер, кем дегенде, екі жақпен де өз беделін қауіпке тіге отырып, бітімге келді. Кларк британдық генерал Лорд Чарльз Корнуоллиске соғыс тоқтату туралы өтінішін де жауапсыз қалдырды. (n55)
Even then Dooly would not find peace. His creditors from before and during the war pressed him for payment. (n52) Georgia now became the only American state ever completely reduced to colony status. The restored colonial assembly included Dooly in its act to disqualify former rebels from ever holding any public office. On June 3, 1780, British general Sir Henry Clinton revoked almost all of the paroles, thereby unintentionally freeing Dooly, Pickens, and others to return to the American cause without violating their oaths. Two months later, men who had not joined the restored colonial militia could have their property confiscated. Loyalist leaders such as Brown and Wright believed that Dooly and other men on parole only waited for just such an excuse to return to the war. These concerns seemed justified when, in September 1780, Elijah Clarke led Georgia and South Carolina guerrillas in attacking and nearly capturing Brown and the garrison in Augusta. Rescued and reinforced by South Carolina Loyalist provincials, the long suffering Tories and Native Americans then began a campaign of retaliation as they went from being the oppressed to the avenged, starting with the executions of men captured during Clarke's attack on the Augusta garrison. From John Dooly's home, Lt. Col. J. H. Cruger announced the arrival of his Loyalist force in the Ceded Lands. He dispatched colonial militia under Thomas Waters and others to destroy the forts, courthouse, and settlements of Wilkes County. Wright reported that at least one hundred homes were razed. Families believed to have supported the Revolution followed Clarke into exile, or their men became prisoners confined in Augusta. (n53) Exact information has not survived, but John Dooly, having almost no other options, apparently wanted to return to the rebellion. Before he could do so, however, men arrived at his house and killed him, quite likely in revenge for his actions earlier in the war. (n54) Sanders Walker, at the least, risked his reputation with both sides to seek a truce. Clarke's request to British general Lord Charles Cornwallis for a cessation of hostilities also went unanswered. (n55)
Үрейлі сценарий
Лоялисттер мен британдық басшылар Джон Дулиді өлтіру сияқты зұлымдықтар арқылы кең таралған көтерілісті басудың орнына оны туғызғанын тым кеш білді. Кларктың көтерілісшілері салыстырмалы түрде аз адамнан тұратын және олардың көбі тек өмірлері мен мүлкіне қауіп төнген кезде ғана келді; тіпті Пикенс пен Уильямсон онымен ынтымақтастық жасаудан бас тартты. Патшалық вице-губернаторы Джон Грэм Уилкс округінің санағын жүргізді және одан жігерленіп кетуден басқа ештеңе жоқ. Ол 723 ер адамның тек 255-і ғана Лоялист ополчениесына қосыла алатынын, бірақ кем дегенде 411-і көтерілісшілерге қосылғанын анықтады. Тіпті, сол жағдай да нашарлап кетті. Кейбір Вилкс Каунтиандар, олар Дулимен Кеттл Крикте Уигтер ретінде соғысқан болуы керек, енді "Лоялист" әскери құрамында қызмет етеді. Кейіннен, 1780 жылдың желтоқсанында Хаммонд дүкені шайқасында, полковник Томас Уотерс басқарған Оңтүстік Каролинада қызмет етіп жүрген кезде, аймақтың патшалық ополчияларының 150-і қаза тапты. Олар бір жылдан астам уақыт бұрын Уилкс округінде Кеттл-Крикте жеңілген Рейбурн-Крик лоялистерінің үйлеріне жақын жерде құлады. (n56)
Американың қайта оралуы
Оңтүстіктегі американдық әскер генерал Натанаэль Гриннің қол астында шешуші жеңіске жетеді. Оның кәсіби әскері партизандармен бірлесіп, келесі екі жылда ағылшындарды оңтүстіктен қуып, тікелей Йорктаунда франко-американдықтардың шешуші жеңісіне әкелген оқиғалар тізбесін бастады. Элайджа Кларк және басқа да Грузия шекарашылары сол шайқастар мен науқандарда маңызды рөл атқарды. Джон Дулидің қол астында қызмет еткен бұрынғы Уилкс округі ополчиялары Кингс-Маунтиндегі үлкен жеңіске қатысып, Коупенс шайқасында америкалық табысқа маңызды рөл атқарды. Емистигуоның тағдыры Революцияның соңғы күндерімен де байланысты болды. Ол Кингс-Маунтинге және Уилкс-Контиге американдық мақсатқа көмекке келген Кентукки мен Теннессидегі отаршыларға шабуыл жасады. 1782 жылдың 24 шілдесінде британдық қамқоршылары үшін соңғы әрекетінде ол генерал Энтони Уэйнмен қолма-қол соғысып, Крик соғыс партиясы мен Лоялистерді Саваннадағы гарнизонға үзу үшін үмітсіз, бірақ сәтті күш-жігермен басқарған кезде қайтыс болды. Осылайша криктердің басшысы Джон Дулиге және олардың жанжалға ұшыраған және жанжалға ұшыраған қоғамдарының көптеген басқа басшыларына қосылды. (n57) Британдықтар Саванна мен Джорджияны 1782 жылдың 11 шілдесінде эвакуациялады. Соңғы актілерінің бірінде қалпына келтірілген отарлаушы Грузия жиналысы екі жаңа приходты құру арқылы берілген жерлерді соттармен және жеке саяси өкілдікпен қамтамасыз етті. Тіпті жергілікті басқаруды құрудың символды көрінісі ретінде, американдық революция кезіндегі ағылшын саясатының көп бөлігі сияқты, бұл іс-қимыл шекарадағы азаматтық прогресстің тіпті соғыспен қатар өмір сүрген соғыстан да үлкен нәрсе ретінде бар екенін көрсетуден басқа ештеңе үшін тым аз және тым кеш келді.
The British evacuated Savannah and Georgia on July 11, 1782. In one of its last acts, the restored colonial Georgia assembly provided the Ceded Lands with courts and separate political representation through the formation of two new parishes. (n58) Even as a symbolic expression of creating local government, like so much of the British policy during the American Revolution, this action came as far too little and much too late for anything more than demonstrating that the civil progress on the frontier existed as something greater than even the war with which it happened to coexist.
Дулидің кек алуы
Революцияның соңғы кезеңінде Джордж Дули өзінің ағалары Томас, Джон және Роберттің америкалық іс үшін қазасын қайта-қайта өтеп келген компанияны басқарды. (n59) Джон Дулидің Америка революциясына қатысуынан басқа ештеңе шықпады. Егер ол өмір сүрген болса, ол соғыстан кейін Эндрю Пикенс пен Элайджа Кларк сияқты әскери және саяси мансапқа ие болар еді. Соңғысы генерал-майор дәрежесіне көтеріліп, Грузияға ресми үкіметтік биліктің шектеулері ішінде және сыртында Криктің жерлерін алу үшін күреседі. Революциядағы қызметі мен құрбандығы үшін Кларк Томас Уотерстің тәркіленген мүлкін алды. Ол Джонның табысты мемлекеттік мансабын да қолға алды, оның ішінде Джорджияның губернаторы болды. (n60) Тіпті Томас Ли де ұзақ өмір сүрді. (n61) Егер Дулидің патриоттық абыройы Андрю Уильямсон сияқты беріліп, Грузиядағы мүлкі несиегерлерге тисе, ол ағасы Джордж Дули мен қарындасы Елизавета Дули Мюрри Биббпен бірге Кентукки шекарасына көшіп, олар сияқты жаңа өмір бастауы мүмкін еді. (n62) Алайда, оның өлімінен кейін де Дули отбасының қиындықтары аяқталмады. Қайта қалпына келтірілген мемлекеттік үкімет Дулидің әскери қызметін мойындау үшін оның кәмелетке толмағандарына жер берді, сонымен қатар Элиджа Кларкка Томас Лидің талаптары бойынша Дулидің жесірі мен жетім балаларын Лисбург плантациясынан шығаруға бұйрық берді. Хабарларға қарағанда, Линкольн округіне қарасты қазіргі Элайджа Кларк мемлекеттік паркі (Уилкс округіне 1796 жылы құрылған және Бенджамин Линкольннің есімімен аталған) осы жерді қамтиды, оның ішінде Джон Дулидің "Дули көктеміне" жақын жердегі жері бар.
Even after his death, however, the Dooly family's troubles did not end. The restored state government granted land in recognition of Dooly's military service to his minors, but also ordered Elijah Clarke to evict Dooly's widow and orphans from the Leesburg plantation in response to Thomas Lee's claims. Reportedly, the modern Elijah Clarke State Park in Lincoln County (created in 1796 from Wilkes County and named for Benjamin Lincoln) encompasses that land, including John Dooly's burial place somewhere near the "Dooly Spring."
Кредиторлардың соңғы шабуылдары
Кредиторлар, соның ішінде Томас Уотерс (Черокилермен баспана тапқаннан кейін Англияда жер аударылды) Дулидің мүлкіне талап қоюды талап етті, бұл отбасына аз ақша қалдырды. Кедейлікке қарамастан, Джонның соңғы аман қалған ұлы Джон Митчелл Дули заңгерлік білім алып, Грузия әдебиетінде танымал болды. (n63) Ол кейіннен маңызды судья және саясаткер ретінде алған айтарлықтай ықпалын, сонымен қатар Джон Дулидің атақтылығын, оны Макальдың тарихында жариялағандай, мемлекеттік заң шығарушы органды 1821 жылы әкесі үшін аталатын округ құруға шақыру үшін қолданған. Алайда бұл танылу заң шығарушы орган Елиджа Кларк, Джон Твиггс, Баттон Гвинет, Джеймс Джексон және оның әкесімен замандасқан көптеген басқа да адамдарға құрмет көрсетуді уәкілеттік бергеннен кейін жылдар өткен соң келді. Дули округі алғашқы жылдары бірнеше рет Криктің шабуылына ұшырады, бұл оның есімін алған мансабын ескере отырып, қарапайым. Тіпті Дулидің атымен аталған округтің құрметі 1840 жылы роман жазушысы ойдан шығарылған Дули отбасын Лоялистер ретінде суреттегенде көмескіленді. Судья Дулидің жесірі бұл жұмысты қайын атасы мен ағаларының есіне тиетін қорлау деп қарады. Бұл мәселе бойынша егде жастағы ардагерге кеңес берілді және Джон Дули туралы былай деді: "Неге ол шын мәнінде азаттық адамы болды, мен мұны мен сияқты жақсы білемін; өйткені ол бір рет әкемнің өмірін құтқарды [бірақ] ол отбасында жалғыз адам болды, ол [Лоялист] емес, оның ағалары тори болды. " (n64)
Мұра
Джон Дули - Грузияның Дули округіне берілген атау.