Кіріспе

Сан-Франциско симфониялық оркестрі – АҚШ-тың Калифорния штатындағы Сан-Франциско қаласында орналасқан американдық оркестр. 1911 жылы құрылған бұл оркестр 1980 жылдан бері қаланың Хейс-Вэлли ауданындағы Луиза М. Дэвис атындағы симфониялық залында тұрады. Ұйым құрамында Сан-Франциско симфониялық жастар оркестрі (1981 жылы құрылған) және Сан-Франциско симфониялық хоры (1972) бар. Майкл Тилсон Томас 1995 жылы оркестрдің музыкалық жетекшісі болды және 2020 жылы Эса-Пекка Салонен лауазымды қабылдағанда оның қызметі аяқталды. Оркестр соңғы 26 жылда Эмми сыйлығы мен 15 Гремми сыйлығына ие болды.

Алғашқы жылдары

1909 жылы Сан-Францискода кәсіби симфониялық оркестр құру мақсатымен Сан-Франциско азаматтарының тобы Музыкалық қауымдастықты (MA) құрды. MA құрылтайшы кеңес мүшелерінің арасында композитор, заңгер және опера либреттосы Джозеф Рединг болды. Реддинг Сан-Франциско симфониясының құрылуы кезінде MA кеңесін басқаруда маңызды рөл атқарды және оның ұсынысы бойынша дирижер-композитор Генри Кимболл Хэдли Сан-Франциско симфониясының алғашқы бас дирижері болып тағайындалды. Реддинг оркестрдің алғашқы концертмейстерін, голландиялық скрипкашы Эдуард Такты таңдады. MA басқарушы кеңесі 1935 жылға дейін Сан-Франциско симфониясын басқаруды жалғастырды. Оркестрдің алғашқы концерттерін 1911 жылы Хэдли жүргізді. Алғашқы маусымның басында оркестрде алпыс музыкант болды. Бірінші концертте Вагнер, Чайковский, Гайдн және Лист музыкасы орындалды. 1911–1912 жылдар аралығында он үш концерт өткізілді, оның бесеуі халық музыкасы болды. 1915 жылы Хэдлидің орнын Альфред Герц басты. Герц оркестрді жетілдіруге көмектесті және 1925 жылдың басында Оклендтегі жаңа студиясында «Виктор Толкинг Машин» компаниясының оны жазуын ұйымдастырды. Герц сонымен қатар оркестрді бірқатар радио хабарларында, соның ішінде «Standard Hour» апталық концерттік сериясында жетекшілік етті, оған «Standard Oil of California» демеушілік етті. Бұл серия 1926 жылы оркестр банкротқа ұшыраған кезде басталды; «Standard Oil of California» оркестрдің қарызын төледі және оған сол жылғы концерттік серияны эфирге тарату құқығын алды. Бірінші эфир 1926 жылғы 24 қазанда NBC Pacific Network желісінде болды және хабар тарату 30 жылдан астам жалғасты.

Пьер Монтекс

1930 жылы Герц зейнеткерлікке шыққаннан кейін екі дирижер, Базил Камерон және Исса Добровен, оркестрді бірлесіп басқарды. Ұлы депрессия кезінде Симфонияның өмір сүруіне банкроттық қауіп төндірді және 1934–1935 жылғы маусым тоқтатылды; Сан-Франциско халқы мемлекеттік қаржыландыруды қамтамасыз ету және ұйымның одан әрі жұмыс істеуін сақтап қалу үшін облигациялар бойынша дауыс берді. Содан кейін оркестрді қайта жаңғырту үшін Пьер Монте (1875–1964) шақырылды. Монтеу оркестрдің кейбір концерттерін NBC арнасымен көрсетуге қол жеткізді және 1941 жылы RCA Victor оркестрге жаңа жазу келісімшартын ұсынды. 1949 жылы Монте Артур Фидлерді Азаматтық аудиторияда жазғы «поп» концерттерін өткізуге шақырды. Фидлер сондай-ақ Сан-Францискодағы Зигмунд Стерн Гроувте және Стэнфорд университетінің Фрост амфитеатрында оркестрді тегін концерттерде басқарды. Фидлердің оркестрмен байланысы 1970-жылдардың ортасына дейін сақталды. 1952 жылы Монте оркестрден кеткеннен кейін, оркестрді әртүрлі дирижерлер басқарды, олардың ішінде Леопольд Стоковский, Георг Солти, Эрих Лайнсдорф, Карл Мюнчингер, Джордж Сзелл, Бруно Вальтер, Ференц Фричай және Уильям Штайнберг болды. Стоковский 1952 және 1953 жылдары оркестрмен бірнеше RCA Victor жазбаларын жасады.

Энрике Жорда

1954 жылы директорлар кеңесі Энрике Жорданы музыкалық директор етіп тағайындады. Көзі куә болғандар мен газет есептерінде ол жастыққа лайық шуақты, күшті және тартымды болған деп сипатталады. Жорда кейде осынша күшпен дирижерлік еткенде, батырмасы қолынан ұшып кетіпті. Арадан жылдар өткен соң, Жорда тәртіпті сақтай алмағандығы және жеткілікті басшылық көрсете алмағандығы туралы хабарлар тарады, нәтижесінде оркестрдің репетициясы тиісті деңгейде болмады. 1897–1970 жылдары Кливленд оркестрінің ұзақ жылдар бойы музыкалық директоры болған Джордж Сзелл 1962 жылы оркестрге қонақ дирижер ретінде келді және оркестрдегі тәртіпсіздікке қатты ренжіді. Ол Жорданы жазалап айыптады, тіпті Сан-Франциско хроникасы газетінің музыка сыншысы Альфред Франкенштейнді Жорда мен оркестрді мақтағаны үшін сынады. Сзеллдің пікірлері, музыканттар мен жұртшылық арасындағы наразылықпен бірге симфония басқармасын Жорданы қызметтен босатуға әкеп соқты.

Йозеф Крипс

1963 жылдың күзінде Йозеф Крипс (1902–1974) музыкалық жетекші болды. Ол көп кешікпей мейірімді автократ ретінде танылып, салғыш ойнауға қатал болды. Ол музыканттардың орындауын, әсіресе неміс-австриялық классикалық репертуарды жақсартуға кірісті. Оның енгізген жаңалықтарының бірі – Жаңа жыл қарсаңындағы "Ескі Венадағы бір түн" атты жыл сайынғы дәстүрлі кеш болды, ол Иоганн Штраустың және 19 ғасырдың басқа да веналық композиторларының музыкасына арналды. Осындай концерттер 2000 жылдарға дейін жалғасты, бірақ соңғы жылдары формат өзгерді. Крипс оркестрмен жазу жасауға келіспеді, олардың дайын емес екенін айтты. Бірақ ол KKHI радиосына жұма кешкі концерттердің кейбірін тікелей эфирде беруге рұқсат берді. Сондай-ақ ол өзінің ізбасарына жол ашты, Сейжи Озаваны оркестрге қонақ дирижер ретінде шақырды. Озава өзінің отты, Бернштейнге ұқсас дирижерлік өнерімен сыншылар мен тыңдаушыларды таң қалдырды, әсіресе Мусоргский-Равельдің "Көрмеден суреттер", Чайковскийдің төртінші симфониясы және Гектор Берлиоздың "Фантастикалық симфониясы" орындауларында. Крипс 1969–70 маусымының соңында зейнетке шықты және 1974 жылы қайтыс болғанға дейін бір рет қана Стерн-Гроувте оркестрді қонақ дирижер ретінде басқарды.

Сейжи Озава

Сейжи Озава 1970 жылы симфонияның директоры болып тағайындалғанға дейін қонақ өнерпаз ретінде танымал болды. Концерттер жиі толып тасыды. Ол оркестрдің орындау деңгейін едәуір арттырып, 1972 жылы Deutsche Grammophon (DG) компаниясын оркестрді жаздыруға көндірді. Гектор Берлиоз, Петр Чайковский және Сергей Прокофьевтің, сондай-ақ Леонард Бернштейннің "Вестсайдтік тарихи" фильмінен симфониялық билермен Ромео мен Джульеттаға арналған ерекше концерттер сериясы DG-ны Озавамен бірдей музыканы жазуға ынталандырды. Ол бірқатар жаңашылықтарды енгізді, оның ішінде Мануэль де Фалланың "La vida breve" және Берлиоздың "Беатрис және Бенедикт" операларының жартылай сахналаған нұсқаларын ұсынды. Оркестр орындайтын кейбір заманауи балеттерде ол сахнада бишілерді пайдаланды. Бірнеше маусым бойы Озава қажет болған жағдайда жергілікті университеттердің хорларын шақырды, бірақ кейін тұрақты ән шұғыласын қамтамасыз ету үшін Сан-Франциско симфониялық хорын құрды. Озава Сан-Францискода көп жылдарға тұруды жоспарлап үй сатып алды. Бірақ ол Бостон симфониялық оркестрінің музыкалық жетекшісі болуға келісіп, біраз уақыт екі оркестрді де бірдей басқарды. Сан-Францисконы тастап кеткеннен кейін Озава екі рет қонақ дирижер ретінде қайтып келді.

Эдо де Ваарт

Эдо де Ваарт 1977 жылы Озаваның орнын басып алды. Озава сияқты жарқын болмаса да, де Ваарт оркестрдің жоғары деңгейін сақтап, қосымша жазбалар жасауға, соның ішінде алғашқы цифрлық жазбаларға мүмкіндік берді. Ол оркестрдің жаңа салынған Луиза М. Дэвис симфониялық залында 1980 жылдың қыркүйегінде өткен алғашқы концерттерін дирижерлік етті, оның ішінде ұлттық телеарнада көрсетілген гала-концерт те болды. Осы кезде тұрақты маусым қыркүйек айынан басталып, мамырға дейін жалғасты. Бұл Сан-Францискода Дэвис залы мен Соғыс мемориалдық опера үйі сияқты екі ірі классикалық концерт залы болғандықтан мүмкін болды. Осының арқасында музыканттар симфониялық оркестрде немесе опера және балетте ойнауға таңдау жасауға мүмкіндік алды. Жаңа залға бес мануалды, 147 регистрлі және 9235 құбырлы үлкен Fratelli Ruffatti концерттік органы орнатылды. Бұл орган оркестрдің Майкл Мюррейдің жеке орындауымен Сент-Сенстің үшінші симфониясын жазу кезінде пайдаланылды. Philips сондай-ақ Джозеф Йонгеннің «Симфония Консертанте» және Сезар Франктің «Фантазия» әуендерін жазды. Де Ваарттың соңғы маусымының (1984–85) ең жарқын сәті – симфониялық хор, шеберлік хоры, Сан-Франциско ұлдар хоры және Сан-Франциско қыздар хорының қатысуымен Малердің сегізінші симфониясының төрт толық сатылған қойылымы болды.

Герберт Бломштедт

Герберт Бломштедт 1985–1986 маусымынан бастап музыкалық директор болды. 1984 жылы Дрезден мемлекеттік оркестрінің музыкалық директоры қызметін атқап жүргенде, екі апталық қонақ дирижерлік жасағаннан кейін оған бірден бұл қызмет ұсынылды. Ол оркестрдің орындау өнерінде дәлдік пен сенімділікті қадағалап, сезімталдық, жылулық және эмоционалдық тереңдікті дамытуға ұмтылды. Бломштедт басшылығымен оркестр Еуропа мен Азияға жыл сайынғы гастрольдік сапарларын бастады және апталық радио хабарларын қайта жаңғыртты. Ол Дейвис симфониялық залының акустикасындағы кемшіліктерді мойындап, 1992 жылы аяқталған ауқымды жөндеу жұмыстарын іске асыруға көмектесті және осы мақсатқа үлкен қаржылық үлес қосты. Ол оркестрдің лауреат дирижері болып қала берді, әр жыл сайын бірнеше апта концерттер өткізіп тұрады.

Майкл Тилсон Томас

Майкл Тилсон Томас (көпте "MTT" деп аталады) 1995 жылы Лондон симфониялық оркестрінен музыкалық директор болып келді. Томас 1974 жылдан бері оркестрге қонақ дирижер болып шақырылған және музыканттармен арақатынасы бар еді. Озава сияқты, Томас оркестрдің көбірек американдық музыка орындауын қамтамасыз етті, және бұл RCA/BMG және SFS Media өзінің лейблі арқылы жазбаларында да жалғасты. Томас орыс музыкасына, әсіресе Стравинскийге, сондай-ақ Малердің көрнекті циклдарына назар аударды. Ол Лондон симфониялық оркестрінің концертмейстері Александр Баранчикті SFS оркестрінің концертмейстері қызметіне шақырды. Оның басшылығымен симфония қаржылық және көркемдік тұрақтылыққа қол жеткізді. Томас симфония тарихындағы ең ұзақ қызмет еткен музыкалық директор болып табылады. 2017 жылдың қазан айында оркестр Томастың 2019–2020 маусымының соңында музыкалық директор лауазымын аяқтайтынын және одан кейін музыкалық директор лауреаты атағын алатынын жариялады. Томас 2017 жылы Калифорнияның Даңқ залына енгізілді.

Эса-Пекка Салонен

Еса Пекка Салонен 2004, 2012 және 2015 жылдары оркестрді қонақ дирижер ретінде жетекшілік етті. 2018 жылдың желтоқсанында оркестр Салоненді келесі музыкалық директоры етіп тағайындағанын хабарлады, қызметі 2020–2021 маусымында басталады, ал бастапқы келісімшарт мерзімі 5 жылды құрады. 2024 жылдың наурыз айында Салонен 2025 жылы келісімшарты біткен кезде Сан-Франциско симфониялық оркестрінен кететінін мәлімдеді, сонымен қатар "Мен институттың болашағына қатысты Басқару кеңесімен бірдей мақсаттарды бөліспеймін" деді.

Радио хабарлары мен экскурсиялар

Сан-Франциско симфониясы 1926 жылы симфониялық радио хабарларын алғаш рет эфирге шығарды, ал 2003 жылы 300-ден астам радиостанцияда синдикаттық радио хабарлары арқылы естілді. Сан-Францискодағы KKHI радиостанциясында музыка директорлары Йозеф Крипс және Сейджи Озаваның қатысуымен көп жыл бойы тұрақты тікелей эфирде стерео хабарлар берілді, соның ішінде 1973 жылы Парижде өткен алғашқы трансатлантикалық стерео спутниктік хабарлау. Оркестр АҚШ, Еуропа және Азияда тұрақты гастрольдерге шығады. Оның алғашқы гастролі 1947 жылдың 16 наурызынан 10 мамырына дейін болды, сол кезде Пьер Монте музыканттарды 53 американ қаласында 57 концертте жетекшілік етті. Йозеф Крипс 1968 жылы оларды Жапонияға гастрольге алып шықты, онда олар 7 қалада 12 концерт берді. 1973 жылдың 15 мамыры мен 17 маусымы аралығында өткен гастрольдік турнеде музыкалық директор Сейджи Озава мен Никлаус Висс оркестрді Еуропа мен Кеңес Одағының 19 қаласында 30 концертте жетекшілік етті. Олар 1975 жылдың 4-19 маусымында Озава мен Висспен бірге Жапонияға қайта оралды және 11 қалада 12 концерт берді. Эдо де Ваарт пен Дэвид Рамаданов 1980 жылдың 20 қазанынан 2 қарашасына дейін американдық гастрольдік турне өткізді, онда 7 қалада 10 концерт берді. 1983 жылдың 27 қазанынан 12 қарашасына дейін тағы бір американдық тур өтті, оны да Эдо де Ваарт басқарды, 11 қалада 13 концерт орындалды. Сан-Франциско симфониясы қазіргі музыкалық директор Майкл Тилсон Томаспен тұрақты түрде гастрольдерге шығады, соңғысы 2016 жылдың сәуірінде Шығыс жағалаудағы өте сәтті тур болды, онда Карнеги залы, Кеннеди орталығы және Нью-Джерси өнер орталығында өнер көрсетілді. 2016 жылдың қарашасында Сан-Франциско симфониясы Майкл Тилсон Томаспен бірге Азиядағы төртінші турына қадам басты, Оңтүстік Кореяның Сеул қаласында, Тайваньның Тайнань және Тайбэй қалаларында, Қытайдың Шанхай және Бейжің қалаларында, Жапонияның Осака және Токио қалаларында өнер көрсетті. 2006 жылы Сан-Франциско симфониясы «Keeping Score – MTT on Music» жобалар сериясын іске қосты, бұл жобалар DVD-ге арналған аудиовизуалды қойылымдарды, PBS телеарнасының «Great Performances» бағдарламасын, мультимедиалық веб-сайттарды және мектептерге арналған білім беру бағдарламаларын қамтиды.

Қонақтар

Сан-Франциско симфониясының тарихында көптеген ұлы дирижерлер, аспапшылар және әншілер қонақ ретінде болған. Көптеген танымал композиторлар да жылдар бойы оркестрді жетектеп келді. 1915 жылы Сент-Сенс (1835–1921) сол жылы Сан-Францисконың Марина ауданында өткен Панама-Тынық мұхиты халықаралық көрмесінде оркестрді жүргізді. 1928 жылы Морис Равел өзінің «Ла Вальс» және «Испан рапсодиясы» сияқты музыкалық шығармаларын дирижерлік етті. 1937 жылы Джордж Гершвин (1898–1937) өзінің «Порги мен Бесс» операсынан сюитаны жүргізді, содан кейін Пьер Монтемен бірге «Фа мажордағы концерт» және «Көк рапсодия» шығармаларын орындады. Игорь Стравинский (1882–1971) 1937 жылдан 1967 жылға дейін үнемі қонақ дирижер болып қатысты. 1966 жылы Аарон Копланд (1900–1990) оркестрді жетектеді. Оркестрді басқарған композиторлардың қатарында 1927 жылы Эрнст фон Дохнаньи, 1929 жылы Отторино Респиги, 1945 жылы Арнольд Шёнберг, 1949 жылы Дариус Мийо, 1950 жылы Мануэль Розенталь, 1960 жылы Леон Кирхнер, 1970 жылы Жан Мартинон және Говард Хэнсон болды. 1979–1985 жылдар аралығында оркестрдің композиторы болған Джон Адамс өз шығармаларын оркестрмен жиі орындады. Қонақ композиторлармен қатар, оркестрді әйгілі дирижерлер де жетектеді, олардың ішінде Артур Родзинский, Уолтер Дамрош, сэр Томас Бичем, Джон Барбиролли, Андре Костеланец, Лорин Маазель, Леонард Бернштейн, Гидо Кантелли, Виктор де Сабата, Дмитрий Митропулос, Эрих Лейнсдорф, Джордж Сзелль, Шарль Мюнх, Поль Пара, Рафаэль Кубелик, Даниэль Баренбойм, Иштва́н Ке́ртес, Карл Рихтер, Анталь Дорати, Леонард Слаткин, Эндрю Дэвис, Николаус Харнонкорт, Евгений Светланов, Саймон Рэттл, Курт Мазур, Нееме Ярви, Кирилл Кондрашин, Юджин Орманди, Георг Шолти, Алекс Шкурко, Майкл Камен, Кристофер Хогвуд және Бруно Вальтер болды. Оркестрмен бірге өнер көрсеткен көптеген солистердің ішінде скрипкашылар Яша Хайфец, Фриц Крейслер, Ехуди Менухин, Мидори, Ицхак Перлман, Исаак Стерн, Джошуа Белл, Гил Шахам және Ефрем Зимбалист; пианиношылар Владимир Горовиц, Хорасио Гутьеррес, Владимир де Пахман, Питер Серкин, Рудольф Серкин, Рут Слензинска, Патрисия Бенкман, Озан Марш, Юя Ванг және Андре Уоттс; және органшылар Александр Фрей және Пол Джейкобс бар.

Концерт залдары

Сан-Франциско симфониясы өзінің алғашқы қойылымын 1911 жылдың 8 желтоқсанында, жұма күні Эллис көшесінің 64-үйіндегі Корт театрында өткізді. Симфония 1918 жылы Курран театры деп аталғанда Корт театрында қалды (қазіргі Курран театрымен шатастырмау керек, ол 1922 жылға дейін салынбаған). Симфония кейін 1921–22 маусымда Эдди көшесіндегі 75-ші үйдегі Тиволи театрына көшіп барды, содан кейін 1922 жылы жаңадан салынған Курран театрына көшіп барды және 1931 жылға дейін қалды, содан кейін 1931 жылдан 1932 жылға дейін Тиволи театрына оралды. 1932 жылдың 11 қарашасында Симфония 301 Ван Несс даңғылында орналасқан жаңа Соғыс мемориалдық опера театрына көшіп барды, онда олардың көптеген концерттері 1980 жылдың маусымына дейін өтті. Поп-концерттер көбінесе Азаматтық аудиторияда ұсынылды. Опера театрындағы соңғы концерт, Леонард Слаткин дирижерлік еткен Бетховен бағдарламасы, 1980 жылдың маусым айында болды. Оркестр қазір көбінесе Гров-стриттегі Луиза М. Дэвис симфониялық залында ойнайды, Ван Несс даңғылында орналасқан бұл зал 1980 жылдың қыркүйегінде Эдо де Ваарт дирижерлік еткен гала-концертпен ашылды, ол PBS телеарнасынан тікелей эфирде көрсетілді және скрипкашы/дирижер Ехуди Менухин жүргізді. Дэвис симфониялық залы 1990 жылдары акустикалық проблемаларды түзету үшін кең масштабты жөндеуден өтті. Залда сонымен қатар Солтүстік Америкадағы екінші үлкен концерт залы органы, Fratelli Ruffatti 5–147 орналасқан.

Жазбалар

Оркестрдің бай тарихы бар, оның ең танымал жазбалары Пьер Монтеумен RCA Victor үшін, Герберт Бломштедтпен Decca үшін және Майкл Тилсон Томаспен RCA Victor және оркестрдің өзінің SFS Media лейблі үшін жасалған. Алғашқы жазба, Обердің Fra Diavolo операсының увертюрасы, 1925 жылдың 19 қаңтарында жасалды. Victor Talking Machine Company үшін жасалған алғашқы жазбаларға Альфред Герц жетекшілік еткен Обер мен Рихард Вагнердің музыкасы кірді. Герц сондай-ақ 1925 жылдың ортасында Виктор үшін оркестрдің алғашқы электрлік жазбаларын жүргізді. Бұл жазбалар 1924 жылы ашылған Виктордың Оклендтегі зауытында жасалды. 1927 жылғы жазбалар Сан-Францисконың Колумбия театрының сахнасында жасалды, ол қазір Америка консерваториясы театры деп аталады. 1928 жылы оркестр Оклендтегі Шотланд ритуал ғибадатханасында Мэдисон даңғылында, қазіргі Солтүстік Калифорнияның ислам мәдени орталығы Мерит көліне жақын жерде бірнеше жазбалар жасады. Бастапқы толық жинақ Жюль Массенедің "Le Cid" балет музыкасы болды. 1925–30 жылдардағы жазбалар кезінде Герц Людвиг ван Бетховен, Иоганн Брамс, Лео Делибес, Александр Глазунов, Шарль Гуно, Фриц Крайслер, Франц Лист, Александр Луини, Феликс Мендельсон, Мориц Мошковский, Николай Римский-Корсаков, Франц Шуберт және Карл Мария фон Вебердің музыкасын жүргізді. Бұл жазбалардың барлығы 78 айналымдық дискілерде шығарылды және коллекционерлер үшін құнды, бірақ қалпына келтірілген нұсқалары қазір Францияның Pristine Audio компаниясынан қолжетімді. Монтеудің жазбалары 1941 жылдан 1952 жылға дейін RCA Victor үшін Соғыс мемориалдық опера үйінде жасалды, алдымен Сан-Францискодан Лос-Анджелеске микрофондық сигналды жіберіп, содан кейін 1940 жылдары магниттік таспада; 1960 жылдың қаңтар айында Монтеумен RCA Victor үшін стерео сессиясы өтті. Монтеудің оркестрмен бірге шығарған алғашқы альбомы Сезар Франктың D минорындағы симфониясы болды (бірінші жазба Морис Равельдің "La Valse" болды); соңғысы Рихард Вагнердің "Зигфрид Идилли" және Рихард Штраустың "Өлім мен трансформациясы" болды. Кейбір жазбалар LPs және компакт-дискілерде, сондай-ақ RCA-дан шыққан Pierre Monteux Edition арқылы халықаралық деңгейде қайта шығарылды. The Standard Hour бағдарламасында Монтеудің тікелей эфирдегі бағдарламаларының іріктемесі Music & Arts лейблімен жарық көрді. Энрике Жорда 1957 және 1958 жылдары RCA үшін бірнеше стерео жазбалар жасады, ал 1962 жылы CRI үшін альбом жасады. Жорданың пианист Александр Брайловскиймен бірге жазған Рахманиновтың екінші фортепиано концерті көп жылдар бойы каталогта болды. Мануэль де Фалланың пианист Артур Рубинштейнмен бірге жазған "Испания бақтарындағы түндер" әні қолжетімді болып қалды. Коммерциялық жазбалар 1972 жылдың маусым айында Сейжи Озавамен бірге Купертинодағы (Калифорния) Де Анза колледжінің Флинт орталығында Deutsche Grammophon үшін қайта басталды. 1975 жылдың мамыр айында Озава Бетховеннің E-flat мажордағы үшінші симфониясын және Дворжактың Карнавалдық увертюрасын және E минорындағы тоғызыншы симфониясын Philips үшін жазды. Deutsche Grammophon үшін Озава мен оркестр Уильям Руссоның "Блюз бенді мен симфониялық оркестр үшін үш шығарма" әуенін Сигел Швалл блюз бендімен және Бернштейннің "Вест-Сайд Стори" әуенінен оркестрлік билерін жазды. Бұл жазбаларда гармуншы Дэвид Крехбиел, концертмейстер Стюарт Канин, трубашы Дон Рейнберг және скрипкашы Детлев Олшаузеннің жеке орындары болды. Эдо де Ваарт басшылығымен SFS-тің жазбалары, соның ішінде Дэвис симфония залында жасалған цифрлық жазбалар Philips және Nonesuch компанияларымен шығарылды. Де Ваарттың цифрлық жазбаларының бірі Сергей Рахманиновтың төрт фортепиано концертіне арналған, онда пианист Золтан Кочис өнер көрсетті. Америка композиторы Джон Адамстың бірқатар шығармалары де Ваарттың басшылығымен SFS-те тұсаукесерленіп, жаздырылды, ал Адамстың дирижерлігімен Harmonium да жарық көрді. Герберт Бломштедт келгеннен кейін көп ұзамай SFS британдық Decca лейблімен келісімшартқа қол қойды, нәтижесінде АҚШ-та Лондон лейблімен 29 диск шығарылды. Бірнеше жазба халықаралық марапаттарға ие болды. Олардың жазба жобаларының арасында Нильсен мен Сибелиус симфониялары, Брамстың хорлық шығармалары, Рихард Штраус пен Хиндемит оркестрлік шығармалары болды. Бұл жазбалар оркестрдің бүкіл әлемде АҚШ-тағы ең үздік оркестрлердің бірі ретінде танылуына септігін тигізді. 1999 жылы Симфония ауыр металл тобы Metallica-мен S&M альбомында жаңа коммерциялық биіктікке жетті. Альбом Billboard 200-де екінші орынға жетіп, 2,5 миллион дана сатылып, бес рет платиналық мәртебеге ие болды. "No Leaf Clover" трегі Mainstream Rock Charts-та бірінші орынды, Modern Rock Charts-та 18-ші орынды және Billboard Hot 100-де 74-ші орынды иеленді. Альбомдағы "The Call of Ktulu" нұсқасы үздік рок инструменталды орындау үшін Grammy сыйлығын жеңіп алды. Оркестр Майкл Тилсон Томас музыкалық жетекші болған кезде RCA Victor-ға оралды. Жаңа келісімшарт бойынша алғашқы жазба Прокофьевтің "Ромео мен Джульетта" шығармасынан кеңейтілген үзінділер болды. Чарльз Айвз, Аарон Копланд және Джордж Гершвиннің үш американдық композиторға арналған арнайы құрметтер, олардың туған күнінің 100 жылдығына орай жасалды. RCA лейблі жаңа классикалық жазбаларды шығаруды тоқтатқаннан кейін SFS өзінің SFS Media лейблін құрды және Малердің жазбаларын аяқтады, ол 2010 жылдың күзінде аяқталды. Дэвис симфония залында тікелей концертте жазылған және дыбыс жазылған аудио жазбалар гибридтік SACD және жоғары сапалы цифрлық форматтарда шығарылды. SFS Media сегіз Grammy сыйлығын жеңіп алды, соңғысы Джон Адамстың "Harmonielehre" және "Short Ride in a Fast Machine" жазбасы үшін және жеті Grammy сыйлығы Малердің тоғыз симфониясының, аяқталмаған оныншы симфониясының адажиосы және дауыс, хор мен оркестрге арналған әндерін орындаған MTT және SFS жазбалары үшін. Харрисон, Кауэлл, Варез, Бетховен, Айвз және Копландтың жаңа жазбалары мен шығарылымдарымен Оркестрдің жазбалары Сан-Франциско симфониясының бағдарламалық көркемдік сәйкестігін көрсетеді. 2014 жылы Майкл Тилсон Томас және Сан-Франциско симфониясы SFS Media лейблінде Леонард Бернштейннің "Вест-Сайд Стори" мюзиклінің толық партитурасының алғашқы концерттік орындауын тікелей жазды, онда Бродвей актерлері, соның ішінде Шейенн Джексон (Тони), Александра Сильбер (Мария) және Сан-Франциско симфониясының хоры қатысты. Екі дискілік жинаққа MTT-мен жаңа сұхбат, Рита Морено мен Джейми Бернштейннен ноталар, сондай-ақ "Вест-Сайд Стори" тарихи уақыт жобасы, архивтік фотосуреттер, толық мәтіндер және 2013 жылғы маусымдағы Дэвис симфония залындағы тікелей орындалымдардан алынған репетициялар мен орындалымдардың суреттері кірді. Альбом "Үздік мюзиклдік альбом" номинациясында Grammy сыйлығына ие болды. 2014 жылдың қараша айында SFS Media лейблінде Майкл Тилсон Томас және Сан-Франциско симфониясы Малер, Дебюсси, Шуберт, Дворжак, Сибелиус, Айвз және Литольфтің төртінші симфониялық концертінен Scherzo-да өнер көрсеткен пианист Южа Вангтің қатысуымен "Миниатюра шедеврлері" жинағын шығарды. Жазба MTT-нің SF Симфониясының музыкалық жетекшісі ретіндегі 20 жылдығының мерекесіне орай шығарылды. 2015 жылдың мамыр айында MTT және SFS Чайковскийдің бесінші симфониясын және "Ромео мен Джульетта" увертюрасын тікелей жазды, содан кейін 2015 жылдың тамыз айында тағы бір жазба шықты – Джон Адамстың "Absolute Jest" және "Grand Pianola Music" аудио жазбасы. Альбомда "Absolute Jest" жазбасының тұңғыш рет тіркелген нұсқасы бар, ол бастапқыда SF Симфониясымен тапсырыс берілген және 2012 жылы оркестрдің American Mavericks фестивалінде тұсаукесер өткізді. 2015 жылдың қараша айында SFS Media "Бетховен: үшінші фортепиано концерті және C мажордағы месса" шығарды. 2016 жылдың наурыз айында ол Мейсон Бейтстің музыкасынан "Оркестрге арналған шығармалар" альбомын шығарды, онда SF Симфониясы тапсырыс берген "The B Sides" және "Liquid Interface" жазбаларының тұңғыш рет тіркелген нұсқалары және "Alternative Energy" CD-сінің тұңғыш рет шығарылымы бар. Осы жылдың қазан айында лейбл "Дебюсси: Images, Jeux ..." шығарды.

Поп оркестрі

1911 жылы Сан-Франциско симфониялық оркестрі құрылғанда, оның алғашқы музыкалық директоры Генри Хэдли оперетталардан, мюзиклдерден және танымал әндерден алынған музыканың жеңіл классикалық және арнайы өңдеулеріне арналған "поп" концерттері дәстүрін қалыптастырды. 1915 жылы Азаматтық аудиторияның құрылысы аяқталып, көптеген "поп" концерттері осы 10 000 орындық аудиторияда өтті. Көп ұзамай, қалалық салықтар билет бағасын қолжетімді деңгейде ұстауға көмектесті. Бостон поп-оркестрінің Артур Фидлерін музыка директоры Пьер Монтеux шақыруымен поп-оркестрін басқарды, ол 1951 жылдан 1978 жылға дейін осы қызметті атқарды. Фидлер Азаматтық аудиториядағы тұрақты концерттерден басқа, Зигмунд Стерн Гроувте жыл сайынғы өнер көрсетулерді, сондай-ақ Стэнфорд университетінің Фрост амфитеатрында және Окленд қаласының Парамаунт театрында кейде өнер көрсетулер ұйымдастырды. Қазіргі уақытта SF Symphony-де жеке поп-оркестр болмаса да, олар жыл бойы, әсіресе жаз айларында, Davies Symphony Hall-да поп жанрындағы бағдарламаларды ұсынады. Сонымен қатар, олар 4 шілдеде Шорлайн амфитеатрында жыл сайынғы концерт өткізеді.