Кіріспе

1822 жылы Людвиг ван Бетховендің фортепиано сонатасы No 28 - топтық, оп. 101, Людвиг ван Бетховен 1816 жылы жазған және 1817 жылы жарық көрген. Баронесса Доротея Эртманнға арналған, ол композитордың соңғы фортепиано сонаталарының біріншісі болып саналады. Бұл соната Бетховеннің соңғы кезеңі деп саналатын кезеңнің басталуын білдіреді, онда формалар күрделірек, идеялар кеңірек, текстуралар көп дыбысты, ал тақырыптар мен мотивтерге қатысты тәсіл бұрынғыдан да күрделірек. Операция. 101 -ші стиль осы жаңа стильді жақсы көрсетті, ал Бетховен сол кездегі жаңа кеңейтілген пернетақта компасын пайдаланды.

Өмірбаян

Алдыңғы сонатадағыдай, Бетховеннің Op. 101-ші бөлім. Ең ерте кездегі суреттер 1815-16 жылдардағы Шейд суреттер кітабының бір бөлігі болған жапырақтарда жасалған. Онда бірінші бөлім жақсы дамыған және кеңейтілген жоба ретінде көрсетілген, сондай-ақ соңғы Allegro үшін бірнеше алдын ала идеялар бар. Бетховен 1816 жылы жаз айында Венадан оңтүстікке қарай орналасқан Баден қаласында жазылған осы сонатаны "таным мен арманның сериясы" деп сипаттаған. Соңғы сонаталардың жеке сипаты оның құлақтығымен байланысты болуы мүмкін, бұл кезең оның қоғамнан оқшаулануы болды, сондықтан оның достарымен және қонақтарымен қарым-қатынас жасаудың жалғыз жолы дептер арқылы болды. Бетховен 1816 жылы 19 шілдеде Брейтккоф пен Хартельге жазған хатында сонатаны жариялауға ұсынды, бірақ ол әлі толық емес еді. Ақырында ол аяқталғаннан кейін жергілікті вендік баспагер Зигмонд Антон Штайнерге сатылды. Ол 1817 жылдың қаңтар айында жарық көрді және кейінге қалдырылғаннан кейін келесі айда көпшілік алдында пайда болады. Скрипкалық соната No. 28, Оп. 101 - Бетховеннің "Соңғы кезең" сонаталар сериясының біріншісі (кейде Op. 90 жыл бірінші болып саналады), оның музыкасы жаңа бағытқа қарай жеке, жақын, кейде тіпті интроспективті, еркіндік пен қиял әлеміне қарай қозғалды. Осы кезеңде ол форманы, текстураны және тоналдылықты толық игеріп, өзі игерген әдебиеттерді өзгертіп, ерекше тереңдік пен сұлулық туғызды. Сонаталық формаға контрапунктикалық техникаларды (мысалы, канон мен фуга) енгізу осы соңғы шығармаларға тән. Бұл Бетховеннің 32 сонатасының ішінде 1816 жылы орындалған жалғыз сонатасы болды.

I. Аллегретто ма нон троссо

Бұл бөлім А мажорлы, соталық формада. Алғашқы бөлімнің темп белгісі, Etwas Lebhaft und mit der innigsten Empfindung, шамамен "қалайда тіршілікті және ең жылы сезіммен" деп аударылады. (Бұл термин алғашқы жарияланған ұпайда қолданылған, бірақ автографта емес, тек "Allegretto ma non troppo" бар.) Төрт бөлімді гармония мен контрапункттік текстура бүкіл бөлімде қолданылады. Соната А мажорлық күйде деп белгіленсе де, Бетховен тоник кілтте ешқандай каденса жазбайды; экспозиция мен даму бір тамырдың орнын А мажорлық акорды қамтымайды. Тамырдағы алғашқы тоник акорд қайталаудың соңында пайда болады. Ол қайталаудың соңында тағы бір рет пайда болады, бірақ тіпті бесінші масштабтың жоғалуымен тозығырақ болады.

II. Марсияға сәлем

Екінші бөлім F мажорлы, уақыт. Ол үштік формадағы шеру түрінде болады және нүктелі ырғақтармен, гармоникалық ығысумен және статикалық пен акселерадо арасындағы кезектесіп сипатталады. Ортаңғы бөлім B мажор, көбінесе қатаң каноникалық құрылымда жазылған.

III. Адажио, ма нон troppo, кон аффекто

Үшінші бөлім А минорлы баяу кіріспемен басталады. Алғашқы бөлімнің алғашқы әуені кіріспе аяғына таяп қалған кезде, бастапқы темп пен метрда еске алынады.

IV. Аллегро

Уақыт бойынша финал үзіліссіз басталады және бірінші қозғалыстың негізгісіне, А мажорға қайта оралады. Бұл Бетховен өзінің командасындағы ең жаңа клавиатураны зерттеген, басына жақын пианинодағы ең төменгі E (E1) дыбысын пайдаланған грандиоздық контрапунктік қозғалыс. Бұл бөлім сонатадағы ең ұзақ және техникалық жағынан ең қиын, оның даму бөлімі ретінде төрт дауыстағы тығыз және 100 такт ұзын фугато.