Кіріспе

Сицилиядағы қала, Италия Сицилиядағы қала Пачино () - Сиракуза провинциясындағы қала және коммуна, Сицилия (Италия). Атауы латын сөзінен алынған бакус, бұл римдік шарап құдайы және vinum сөзі, бұл латын тілінде шарап дегенді білдіреді; бастапқыда қала Бачино деп аталды, ол ақырында Пачино деп өзгертілді, өйткені Сицилияда итальян тілі ресми тілге айналды. Оны 1760 жылы абыройлылар Старабба, Джиардинеллидің ханзадалары және Рудини маркиздері 1494 жылы бұрыннан бар мұнара салынған Сцибини феодасының төбесінде құрды. Пачиноға 1943 жылы британдық 8-ші армия Сицилияға қарсы одақтастардың шабуылы аясында шабуыл жасады.

География

Пахино Сицилияның оңтүстік-шығыс бұрышында Сиракузадан оңтүстікке қарай 51 шақырым жерде орналасқан. Көрші коммуналар - Ното (Солтүстік), Портопало ди Капо Пассеро (Оңтүстік) және Испика (Шығыс). Марзамеми порты Сицилияның оңтүстік шетінде орналасқан және онда 18 ғасырдағы көптеген ғимараттар мен балықшылардың коттедждері бар.

Жағажайлар

Пачино аймағының жағажайлары жалпы 8 шақырым бойы жағалауларды ұстанады. Ең танымалдары - Ион жағалауындағы Лидо және Каветон Моргелла (Марзамемиден оңтүстікке қарай), ал Жерорта теңізі жағалауындағы Куффара (Каратои деп те аталады), Амбер жағалауы, Контрада теріханасының жанында, Скарпитта, Чиапа және Ранэдди (тағамдар), Улисс портқа дейін. Теңіз ашық және терең көк, Ион жағалауындағы теңіз түбін ескере отырып, Жерорта теңізі жағалауындағы зөңрөң көк түстің орнына балықтарға бай, бұл аймақты маңызды саудалық сілтемеге айналдырады, әсіресе Катаниядағы балық нарығы үшін. Балықтардың қалпына келтіруі және теңіздің өте тазалығы Пачино аймағында туристердің тұрақты емес ағыны бар өте танымал туристік орынға айналдырады, тіпті серфингшілер үшін аймақтың қызығушылығын ескере отырып, оның қазіргі сорттарымен, әсіресе жел серфингі спортына қолайлы.

Климат

Сиракуза провинциясының оңтүстік-шығысында, Жерорта теңізі мен Ион теңізімен шектесіп, теңіз деңгейінен 65 метр биіктікте орналасқан Пачино көктемнен көктемге дейін жұмсақ, ал жазда ыстық климатқа ие. Жыл бойы күн ашық болады, қыста күн ашық болуы ықтималдығы 80% -дан астам, көктемде 90% -дан астам, жазда 100% -ға жуық, ал күзде 70% -дан астам. Бұл климат үшін Кёппен климаттық жіктелімінің субтипі "Csa" (субтропикалық Жерорта теңізі климаты).

Тарих

Пачино 1760 жылы асыл адамдар Стараба, Гиардинеллидің ханзадалары және Рудини маркиздерімен, 1494 жылы бұрыннан бар мұнара салынған Сцибини феодасының төбесінде құрылған. Пачино 1943 жылы британдық 8-ші армия Сицилияға қарсы союздық шабуыл кезінде басып алды.

Тарихқа дейінгі дәуір

Пачино қыры 70 миллион жыл бұрын, креда дәуірінде пайда болған. Promontorium Pachyni-де ертедегі Тарихқа дейінгі дәуірден бастап адамдар тұрған сияқты, бірақ бұл қатысулар көп куәлік емес: шамамен 10,000 жыл бұрын үңгірде Корругги мекендеген, онда көптеген археологиялық табылмалар табылды, олар негізінен Сиракузадағы Паоло Орсидің өңірлік археологиялық мұражайында сақталған. Бұл сырғалар, пышақтар, найзалар, шүберектер, инелер және күнделікті қолданылатын басқа да заттар. Корругги мен Фико үңгірлерінен неолит кезеңінде (б.з.д. 8000 мен 1500 жылдар аралығында) адам үңгірлерде өмір сүруге кетті (осы аймақтың ең танымалдарының бірі - Калафарина үңгірі). Кейін темір, мыс және қола дәуірінде сицилиялықтар келгенге дейін жартастағы үйлер "Калафаринаның Кугни" деп аталатын жақын маңдағы аймаққа көшірілді. Осыдан ауыл мен зират пайда болды, өлгендерге арналған дольмен және металл өңдеуге арналған жер асты пеш, оның қалдықтарын Паоло Орси жарыққа шығарды, олар әлі күнге дейін жақсы сақталған және әлі күнге дейін айқын көрінеді.

Ежелгі дәуір

750 жылы Пачиноның ежелгі аумағын финикиялықтар, пуниктер және гректер мекендеген. 200 - 400 жылдары римдіктер бұл аймақты билеп, оның сауда және отарлау орталығы болды. Римдіктер егіншілікті, әсіресе жүзім мен бидай өсіруді дамытты. Гелленизм дәуірінде бірнеше ғибадатханалар салынған, олардың бірі Аполлон Либистиноға арналған. Бүгінде Кугни ауданында ауылдық ғибадатхананың қираған жерлерін әлі де көруге болады; сонымен қатар сол аймақта Via Elorina рельстері әлі күнге дейін жартаста көрінеді. Ежелгі қалдықтардың көптігіне байланысты Кугни ауданы "археологиялық парк" болып табылады.

Орта ғасырлар

Римдіктерден кейін 300 жылдан 800 жылға дейін Византиялықтар, содан кейін 800 жылдан 1090 жылға дейін арабтар, ақырында норманндар келді. Арабтар Марзамеми ауылына осы атауды берді, онда олар балық аулау торларын жасады, бұл испан тілінде Альмадраба және итальян тілінде Тонара деп аталатын қара туындыны аулаудың ежелгі әдісі. Алмадраба 1950 жылға дейін жұмыс істеді. Арабтар цитрус өсіруді енгізді, жерді қайтарып алды, Ксибини мұнарасының су құбырын аяқтады. Олар сондай-ақ тұздықтар мен егістіктерді суару үшін құдықтар (әлі де жұмыс істейді), соның ішінде Марзамеми қақпаларындағы, сицилиялық u puzzu de quattru uocchi (төрт көзі бар құдық) деп аталатын, оны ғасырлар бойы әртүрлі халықтар, соның ішінде қарақшылар, тіпті өнеркәсіптік деңгейде қолданған. Қаланың құлдырауы норманндар, арагондықтар және анжевиндермен басталды. Бұл кезеңде аймақты түріктердің қарақшы шабуылдарынан қорғау үшін Торре Шибини мен Торре Фано бекіністері салынды.

Қазіргі дәуір

1583 - 1714 жылдар аралығында Сицилияда көптеген жаңа феодалдық жерлер пайда болды. Осы кезеңде Нетиноның географиясында елеулі өзгерістер болды, негізге, Марзамеми мен Пассеро мысығы мен Портопало және Марза, Пачино және Портопало порттары арасындағы жағалау жолағында. Әңгіме қазіргі Пачиноның 1734 жылы, Пьяцца Армеринаның Старрабба, ипотека мен Сцибини Биммиска иелері және, сондықтан, барондықпен бірге, Гиардинелли қағидаларына қосымша, өз мүдделерін жақсырақ күтіп, граф атағын алу үшін аумақта тұруға шешім қабылдағанда басталады. Осы мақсатта ағайынды Гаэтано мен Винсент Старрабба 1758 жылы Бурбон королі Карл III-ден, ал кейін 1760 жылы Екі Сицилия королі Фердинанд I-ден қала құруға рұқсат сұрады (licentia populandi). 1760 жылы 21 шілдеде Неапольде жарлық шығарылды және 1760 жылы 1 желтоқсанда орындауға берілді. Фердинанд патшаның жарлығы бойынша, патшаның әмірін жүзеге асыру керек еді. Сондықтан ол көршілерді жаңа Мальта елін мекендеуге шақырды және отыздан астам отбасы бұл шақыруды қабылдады. Алғашқы отбасылар Агиус, Ацзопард, Арафам, Бугагиар, Бартоло, Кальди, Бонелли, Каммисули, Борг, Касар Скалия, Боагер, Фенех, Ферруггия, Грех, Мицци, Мейлах, Микалеф, Маллия, Онгрес, Салиба, Султан және басқалары. Қала Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде "Хаски" операциясы деп аталатын Сицилияны басып алудағы британдық және американдық миссия кезінде соғысқан алғашқы аймақтардың бірі болды. Британдықтар мен американдықтар Сицилияға қоныс аударғанда, соғыс пен фашистік режимнен шаршаған азаматтық тұрғындар оларды жеңімпаз ретінде емес, азат етушілер ретінде қарсы алды. Пачиноны 10 шілде 1943 жылы генерал Монтгомеридің басшылығымен британдық Сегізінші армияның амфибиялық күші басып алды. Британдық және канадалық әскерлер қаланың шығысы мен оңтүстігіне қонуға кіріп, содан кейін ішкі аймаққа шабуыл жасады. Монтгомери 11 шілдеде жағаға келді, ол өзінің қолбасшылығындағы күштердің табысы туралы естіп, қуанып қалды. Пачино аймағына келгеннен кейін, британдық 13-ші корпус Сиракуза порт қаласын табысты басып алғаны ғана емес, сонымен қатар оның порты "қалыпты және зақымдалмаған" деп мәлімдеді.

Фрация

Марзамеми - Пачиноның балық аулау ауылы. Оның атауы араб тілінен алынған al Marsa hamem, яғни "құмырсқалар шығанағы", аралдың соңғы шекарасы, Сицилияның ұшы. Басында араб ауылы болды. Марзамеми орталығы, оның сәулеті (сонымен бірге тұз, тұзақ және алғашқы "араб казузесі") осы алғашқы қоныстанғаннан басталады. Марзамеми қазіргі формасын алды және ресми құзіретті 1752 жылы алды, Вилладората князі ғимарат, ложа, жаңа тұзақ және католик шіркеуінде жұмыс істеді.

Экономика

Пачиноның негізгі экономикалық саласы - ауыл шаруашылығы. XIX ғасырда мақта өсіру кеңінен тарала бастады, бірақ XIX ғасырдың аяғында жүзім өсіру өсіп, нығая бастады. Пачино аймағында солтүстік Италия мен Франция нарықтарына мұстылар мен аралас шараптарды экспорттау жылдар бойы маңызды болды. Алайда Пачино экономикасының басым бөлігі әлі де жеміс-жидек пен көкөніс өндірісіне байланысты, олар Пачиноның вишнялы қызанақтары (МҰП) мен "жүйірлі", бірақ фермерлердің үміттері жүзім шаруашылығының қалпына келуіне және ең бастысы сапалы шараптар өндірісіне бағытталған. Қала Шарап қаласының бір бөлігі болып табылады. "Porto Grande", теңіз инфрақұрылымы, шарапты сату үшін Фоссада (Марзамеми ауылы) 1850 жылы салынған. Шарап құбырлары Рубино шарап зауытын танкерлермен тікелей байланыстырды. Ал жүзікті жүзушілер Марсель портына баратын. Пачино темір жол стансасы салынғаннан кейін (1935 жылы) 1960 жылдардың аяғына дейін шарап және басқа да тауарлар темір жолмен тасымалданады. 1970 жылдары Пачинодағы шарап өсіру саласы ауыр дағдарысқа ұшырады, бұл көптеген жүзімдіктерді тастап кетуге және арам шөптерді жоюға әкелді, олардың орнына қазіргі кезде Пачиноның негізгі өндірісін құрайтын жеміс-жидек пен көкөністер жылыжайлары пайда болды. Бұл нарық өте жоғары айналымға ие және Пачино аймағында 4000-ға жуық адамды жұмыспен қамтыған. Бүгінде жеміс-жидек пен көкөніс нарығы да қиын кезеңді бастан кешіруде, себебі нарық бұзылып, инфрақұрылымдық проблемалар туындап отыр. Пачинода жүзімдіктер қайта жаңғырып жатыр, бірақ қазір олар Nero d'Avola және басқа DOC шараптары сияқты сапалы өнімдерге арналған. Марзамемидің жергілікті қолөнершілері ежелгі араб дәстүріне сәйкес қызыл тудың тұздықтарын да өндіреді. Жеміс-жидек пен жергілікті балықтарды сақтау да жақсы дамыған, бұл ежелгі аспаздық дәстүрдің құпиясын сақтайды және қазір көп сұранысқа ие.