Кіріспе

1891 жылғы жалпы қайта қарау туралы заң (кейде жерді қайта қарау туралы заң) 1891 жылғы орман қоры туралы заң деп те аталады, 1891 жылы президент Бенджамин Харрисон қол қойған федералды заң. Бұл заң 1873 жылғы "Ағаш өсіру туралы" заң сияқты бұрынғы саяси бастамаларды кері бұрды, бұл бай адамдар мен корпорациялардың жерді алаяқтыққа жол бермеді. АҚШ-тың батысындағы кен және ағаш ресурстарын игеру мұндай жеке тұлғалар мен корпорациялардың болашақ қоныстану және ресурстарды сарқып алу үшін жер құқығын талап етуінің басты себебі ретінде жиі келтірілетін. 1891 жылғы Жалпы қайта қарау туралы заңның мұрасы көбінесе оның федералды жер реформасы бастамаларының, әсіресе президент Теодор Рузвельт тұсында катализатор ретінде қызмет еткені ретінде есептеледі. 1902 жылғы қалпына келтіру актісінен бастап 1905 жылы АҚШ Орман қызметі құрылғанға дейін 1891 жылғы Жалпы қайта қарау актісі 20-ғасырдың басында жеке меншік батыс жер иелеріне мемлекеттік жер учаскелерін ұлғайту және өндіру құқықтарын азайту бойынша федералдық заңнаманың бірінші маңызды бөлігі болды. Заң АҚШ президентіне біржақты түрде орманды жерлерді мемлекеттік меншіктегі жерлерден алып тастау құқығын береді. Газеттер 1873 жылғы бұрынғы Ағаш өсіру туралы заңға сәйкес ағаш отырғызуға келіскен қожаларға қосымша жер берген алаяқтық пен болжамдарды жариялай бастағаннан кейін, Америка ғылымдарын ілгерілету қауымдастығының (AAAS) ғалымдары Америка орман шаруашылығы қауымдастығына қосылды. Нәтижесінде 51-ші АҚШ Конгресі қабылдаған және 1891 жылы 3 наурызда президент Бенджамин Харрисон заңға қол қойған акт жергілікті су бассейндерін су басудан және эрозиядан қорғау үшін, сондай-ақ елдің ағаш ресурстарын шамадан тыс пайдалануды болдырмау үшін жасалды. Осы заңға сәйкес президент Харрисон 13 миллион акр (5 260 918 км2) жерді орман қоры ретінде белгілеу туралы жарлық шығарды; Президент Гровер Кливленд 25 миллион акр (10 117 150 км2) және Президент Уильям Маккинли 7 миллион акр (2 832 802 км2) жариялады. 1907 жылы кейбір штаттарда орман қоры ретінде белгілеуге президенттің өкілеттігін шектейтін заң қабылданды және қолданыстағы "орман қоры" "ұлттық ормандар" деп қайта аталды. 1873 жылы "Ағаш өсіру туралы" заң қабылданды. Бұл заң бойынша, 40 гектар жерге ағаш отырғызуға дайын адамдарға 160 гектар жер тегін берілді. Алайда жаңа заңда көптеген заң ойықтары болды, олар резидент еместерге жерді спекуляциялық мақсаттар үшін алуға, ал отбасы мүшелері жерді басқа отбасы мүшелеріне ресми меншік құқығынан айрылу және салық салудан аулақ болу үшін беруге мүмкіндік берді. Сонымен қатар, су бассейндерін сақтау, ормандарды өрттен қорғау және ағаш сатуды реттеу туралы уайым болды. 1877 жылы "Жайлау жерлері туралы" заң сияқты бастамалар қабылданды, ол жерді суаруға дайын болған адамға үш жыл ішінде 640 акр жерді 1,25 долларға берді. Бұл шартты жер келісімшарттары мал шаруашылығы, ағаш өндіру / тау-кен компаниялары және жер спекулянттары сияқты топтарға үлкен жерлерді аз шығынға немесе салдарымен сатып алуға мүмкіндік берді. Джефферсонның шағын көлемдегі жер иелігінің идеалы осы жағдайларда жүзеге асырылмады, өйткені жеке жерлерді монополизациялау тез қарқынмен жүріп жатты, көбінесе сатып алу үшін 67 000 -дан миллион акрға дейін созылады. Осы мәмілелерге қарамастан, федералды үкімет Жалпы қайта қарау туралы заңның қабылдануына дейін кейбір ірі көлемдегі жер қорын қамтамасыз етті. Бұл қорықтар 1864 жылы тұрақты сенімгерлік ретінде қамтамасыз етілген Йосемит, сондай-ақ 1872 жылы Йеллоустон аңғарында екі миллион акр жерді қамтыды. 1891 жылы Жалпы қайта қарау туралы заң қабылданғаннан кейін президент Харрисон бірден 1,2 миллион қосымша акр жерді Йеллоустоун аңғарынан алып тастады, бұл Харрисон президенті кезінде 13 миллион акр жерді резервке алудың алғашқысы болды. Бұл заң АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігіне орман зерттеулері жөніндегі арнайы агенттің кеңсесін құрды. Жаңбырлы өрттер орманға негізгі қауіп ретінде қарастырылды, өйткені 1871 жылы Висконсин штатындағы Пештиго өртінде сияқты өрттерде үлкен ағаш алқаптары жақында күйді. Су айдынын қорғау да, әсіресе Адирондактерде, басты алаңдаушылық туды. Су айдынын қорғауды жақтағандар 1885 жылы Адирондактер мен Кэтскилллер қорығының құрылуын болашақ орман қорықтарының әлеуетті моделі ретінде көрсетті. Алайда, конгресс 1871 жылдан 1891 жылға дейін енгізген 200-ден астам орман заңдары қабылданбады; тарихшы Харольд К. Стиннің айтуынша, бұл сәтсіздіктер "қарсылық болғандықтан е...