1850 жылғы келісім: АҚШ-тағы құлдық мәселесін реттеу

Кіріспе

Америкалық саяси келісім 1850 жылғы келісім – АҚШ Конгресі 1850 жылдың қыркүйегінде қабылдаған бес жеке заңнан тұратын жиынтық. Ол Америка Азамат соғысына дейінгі жылдары құл иеленуші және еркін штаттар арасындағы шиеленісті уақытша басып тастады. Виг сенаторы Генри Клей және демократ сенаторы Стивен А. Дуглас, президент Миллард Филлмордың қолдауымен жасаған бұл келісім, Мексика-Америка соғысы (1846–1848) нәтижесінде алынған жаңа аумақтардағы құлдық мәселесіне қатысты болды. Келісім мыналарды қамтыды: Калифорнияның еркін штат ретінде Одаққа қабылдануы; 1850 жылғы қашқан құлдар туралы заң арқылы қашқан құлдарды ұстау заңдарының күшейтілуі; Вашингтондағы құл саудасына тыйым салу (бірақ құлдықтың өзіне рұқсат беру); Техастың солтүстік және батыс шекараларын белгілеу және Нью-Мексико аумағы үшін аумақтық үкімет құру, болашақта осы аумақтан құрылатын штаттардың еркін немесе құл иеленуші болып табылуына шектеу қоймау; Юта аумағы үшін аумақтық үкімет құру, болашақта осы аумақтан құрылатын штаттардың еркін немесе құл иеленуші болып табылуына шектеу қоймау.

American political compromise

The Compromise of 1850 was a package of five separate bills passed by the United States Congress in September 1850 that temporarily defused tensions between slave and free states in the years leading up to the American Civil War. Designed by Whig senator Henry Clay and Democratic senator Stephen A. Douglas, with the support of President Millard Fillmore, the compromise centered on how to handle slavery in recently acquired territories from the Mexican–American War (1846–48). approved California's request to enter the Union as a free state
strengthened fugitive slave laws with the Fugitive Slave Act of 1850
banned the slave trade in Washington, D. C. (while still allowing slavery itself there)
defined northern and western borders for Texas while establishing a territorial government for the Territory of New Mexico, with no restrictions on whether any future state from this territory would be free or slave
established a territorial government for the Territory of Utah, with no restrictions on whether any future state from this territory would be free or slave

A debate over slavery in the territories erupted during the Mexican–American War, as many Southerners sought to expand slavery to the newly acquired lands and many Northerners opposed any such expansion. The debate was further complicated by Texas's claim to all former Mexican territory north and east of the Rio Grande, including areas it had never effectively controlled. These issues prevented the passage of organic acts to create organized territorial governments for the land acquired in the Mexican–American War. In early 1850, Clay proposed a package of eight bills that would settle most of the pressing issues before Congress. Clay's proposal was opposed by President Zachary Taylor, anti slavery Whigs like William Seward, and pro slavery Democrats like John C. Calhoun, and congressional debate over the territories continued. The debates over the bill are among the most famous in Congressional history, and the divisions devolved into fistfights and drawn guns on the floor of Congress. After Taylor died and was succeeded by Fillmore, Douglas took the lead in passing Clay's compromise through Congress as five separate bills. Under the compromise, Texas surrendered its claims to present day New Mexico and other states in return for federal assumption of Texas's public debt. California was admitted as a free state, while the remaining portions of the Mexican Cession were organized into New Mexico Territory and Utah Territory. Under the concept of popular sovereignty, the people of each territory would decide whether or not slavery would be permitted. The compromise also included a more stringent Fugitive Slave Law and banned the slave trade in Washington, D. C. The issue of slavery in the territories would be re opened by the Kansas–Nebraska Act (1854), but the Compromise of 1850 played a major role in postponing the American Civil War.

Мексика-Америка соғысы кезінде аумақтардағы құлдық мәселесі күрт өршіді. Көптеген оңтүстік штатының өкілдері құлдықты жаңадан алынған жерлерге таратуға тырысты, ал солтүстік штатының өкілдері мұндай кеңеюге қарсы болды. Бұл мәселені Техастың Рио-Гранденің солтүстігіндегі және шығысындағы бұрынғы Мексика аумақтарына, тіпті оны тиімді бақылауға алмаған жерлерге де талап етуі одан әрі усложнитті. Бұл мәселелер Мексика-Америка соғысынан алынған жерлер үшін ұйымдастырылған аумақтық үкіметтер құруға қатысты заңдарды қабылдауға кедергі келтірді. 1850 жылдың басында Клей сегіз заң жобасын ұсынды, олар Конгресс алдындағы маңызды мәселелердің көпшілігін шешуге бағытталған. Клейдің ұсынысына президент Закари Тейлор, Уильям Сьюард сияқты құлдыққа қарсы вигтер және Джон Кэлхун сияқты құлдықты жақтаушы демократтар қарсылық көрсетті, ал аумақтар мәселесі бойынша Конгресс талқылаулары жалғасты. Бұл заң жобалары бойынша пікірталастар Конгресс тарихындағы ең танымал дебаттардың біріне айналды, ал келіспеушіліктер Конгресс ғимаратында төбелес пен қару қолдануға дейін жетті. Тейлор қайтыс болғаннан кейін және Филлмор президенттікке келгеннен кейін, Дуглас Клейдің келісімін Конгресс арқылы бес жеке заң ретінде өткізуге жетекшілік етті. Келісімге сәйкес Техас қазіргі Нью-Мексико және басқа штаттарға деген талаптарынан бас тарды, ал федералды үкімет Техастың мемлекеттік қарызын өз мойнына алды. Калифорния еркін штат ретінде қабылданды, ал Мексикадан алынған қалған жерлер Нью-Мексико және Юта аумақтарына біріктірілді. Халықтық егемендік принципі бойынша, әр аумақтың халқы құлдыққа рұқсат беруге немесе тыйым салуға өзі шешім қабылдайтын болды. Келісімге сонымен қатар қатаң қашқан құлдар туралы заң енгізілді және Вашингтондағы құл саудасына тыйым салынды. Аумақтардағы құлдық мәселесі 1854 жылғы Канзас-Небраска заңымен қайта көтерілді, бірақ 1850 жылғы келісім Америка Азамат соғысын кейінге жылдыруда маңызды рөл атқарды.

Өмірбаян

Техас Республикасы 1836 жылғы Техас революциясынан кейін Мексикадан тәуелсіздігін жариялады, ал Техаста көптеген американдықтар қоныстанғандықтан, Техаста да, АҚШ-та да Техасты АҚШ-қа қосу туралы күшті пікір болды. 1845 жылдың желтоқсан айында президент Джеймс К. Полк Техасты аннексиялау туралы резолюцияға қол қойды және Техас одақтағы 28-ші штат болды. Кеңейтушіл және құл иеленуші Полк Мексиканың Альта-Калифорния провинциясын сатып алу арқылы одан әрі кеңейтуді көздеді, бұл Азиядағы саудаға қақпа ретінде жаңа жерлерді білдірді. Оның әкімшілігі Мексикадан Калифорнияны сатып алуға тырысты, бірақ Техастың қосылуы Мексика мен АҚШ арасындағы шиеленісті күшейтті. Екі ел арасындағы қарым-қатынас Техастың Рио-Гранденің солтүстігіндегі барлық жерге талап етуімен одан әрі уақытша болды; Мексика Нюес өзенінің Техас үшін дұрыс шекара екенін мәлімдеді. 1846 жылдың наурыз айында Рио-Гранденің солтүстік жағында шайқас болды, нәтижесінде ондаған американдық әскері қаза тапты немесе тұтқынға алынды. Ұзақ өтпей АҚШ Мексикаға соғыс жариялады, осылайша Мексика-Америка соғысы басталды. 1846 жылдың тамызында Полк Конгрестен Мексикамен келісімшартта Калифорнияны сатып алу үшін аванс ретінде пайдалануға үміттене қаржы сұрады, бұл болашақ аумақтардың мәртебесі туралы пікірталас тудырды. Демократтардың жаңадан сайланған өкілі Пенсильваниядан Дэвид Уилмот жаңадан алынған жерлерде құлдықты тыйым салатын Уилмот ережесі деп аталатын түзету ұсынды. Уилмот ережесі Сенатта жеңіліске ұшырады, бірақ ол құлдық туралы пікірталасты ұлттық саясатқа енгізді. 1847 жылдың қыркүйегінде генерал Винфилд Скотттың басшылығындағы американдық әскерлер Мексика астанасын, Мексика қаласын басып алды. Бірнеше айдан кейін Мексика мен АҚШ өкілдері Гвадалупе-Идальго шартына келісті, оған сәйкес Мексика Рио-Грандені Техастың оңтүстік шекарасы ретінде мойындауға және Альта-Калифорния мен Нью-Мексиконы беруге келісті. Миссури келісімі Луизиана сатып алынған аумақтарында құлдықтың географиялық шегін анықтады, 36°30′ ендіктің солтүстігіндегі штаттарда құлдыққа тыйым салды, ал Полк осы шекараны жаңадан алынған аумаққа дейін кеңейтуге тырысты. Алайда құлдық мәселесі мұндай заңнаманың жолын кесті. Сессия аяқталар алдында Полк Конгресс қабылдаған жалғыз аумақтық заңға қол қойды, ол Орегон территориясын құрды және онда құлдықты тыйым салды. Полк 1848 жылғы президенттік сайлауда қайта сайланудан бас тартты, ал 1848 жылғы сайлауда вигтердің Закари Тейлор мен Миллард Филлмордан құралған тізімі жеңіске жетті. Ральф Уолдо Эмерсон болжамды түрде «Мексика бізді уландырады» деді, жаңадан басып алынған жерлер құл немесе еркін бола ма дегенге байланысты туындаған дау-дамайды білдірді. 1848 жылғы Тейлордың сайлануы кезінде бұл мәселе әлі анық емес еді. Тейлор виг және құл иеленуші болды; вигтер құлдыққа қарсы болғанымен, Тейлордың құл иеленуі Оңтүстікке сенімділік сыйлады және ол жеңіске жетті. Тейлор сайлау алдында құлдыққа қатысты Конгресс шешіміне вето қоймайтынын уәделеді. Алайда Оңтүстік тұрғындарының қорқынышына орай Тейлор өзінің уәдесіне адал екенін, тіпті Уилмот ережесі қабылданса да вето қоймайтынын көрсетті. 1849 жылдың күзінде шиеленіс жылдам күшейді. Орта мерзімді сайлау жағдайды нашарлатты, өйткені «Сәулеті еркін» партиясы 12 орынға ие болды, бұл оларға тығыз бөлінген палатада шешуші рөл берді: 105 вигке қарсы 112 демократ. Үш апта және 62 дауыс беруден кейін палата спикерді сайлай алмады; негізгі мәселе жаңа аумақтардағы құлдық болды. Сол кезеңдегі жағдай өте қиын болды, Конгресс еденінде револьвер көрсетілді, солтүстік және оңтүстік өкілдері арасында бірнеше төбелес болды, содан кейін сенатор Джефферсон Дэвис Иллинойс өкілін дуэльге шақырды. Оңтүстік өкілдері бөліну идеясын жиі талқылады. Ақырында палата спикерді көпшілік дауыспен сайлауға мүмкіндік беретін қаулы қабылдады және 63-ші дауыс беру кезінде Хауэлл Коббты сайлады. Джеймс Макферсон айтқандай: «Бұл 1850-ші жылдардың жаман бастамасы болды».

The Republic of Texas declared its independence from Mexico following the Texas Revolution of 1836, and, partly because Texas had been settled by a large number of Americans, there was a strong sentiment in both Texas and the United States for the annexation of Texas by the United States. In December 1845, President James K. Polk signed a resolution annexing Texas, and Texas became the 28th state in the union. Polk, an expansionist and slave owner, sought further expansion through the acquisition of the Mexican province of Alta California, which represented new lands to settle as well as a potential gateway to trade in Asia. His administration attempted to purchase California from Mexico, but the annexation of Texas stoked tensions between Mexico and the United States. Relations between the two countries were further complicated by Texas's claim to all land north of the Rio Grande; Mexico argued that the more northern Nueces River was the proper Texan border. In March 1846, a skirmish broke out on the northern side of the Rio Grande, ending in the death or capture of dozens of American soldiers. Shortly thereafter, the United States declared war on Mexico, beginning the Mexican–American War. In August 1846, Polk asked Congress for an appropriation that he hoped to use as a down payment for the purchase of California in a treaty with Mexico, igniting a debate over the status of future territories. A freshman Democratic Representative, David Wilmot of Pennsylvania, offered an amendment known as the Wilmot Proviso that would ban slavery in any newly acquired lands. The Wilmot Proviso was defeated in the Senate, but it injected the slavery debate into national politics. In September 1847, an American army under General Winfield Scott captured the Mexican capital in the Battle for Mexico City. Several months later, Mexican and American negotiators agreed to the Treaty of Guadalupe Hidalgo, under which Mexico agreed to recognize the Rio Grande as Texas's southern border and to cede Alta California and New Mexico. The Missouri Compromise had settled the issue of the geographic reach of slavery within the Louisiana Purchase territories by prohibiting slavery in states north of 36°30′ latitude, and Polk sought to extend this line into the newly acquired territory. However, the divisive issue of slavery blocked any such legislation. As his term came to a close, Polk signed the lone territorial bill passed by Congress, which established the Territory of Oregon and banned slavery in it. Polk declined to seek re election in the 1848 presidential election, and the 1848 election was won by the Whig ticket of Zachary Taylor and Millard Fillmore. Prophetically, Ralph Waldo Emerson quipped that "Mexico will poison us", referring to the ensuing divisions around whether the newly conquered lands would be slave or free. As of the 1848 election of Taylor, the issue was not yet apparent. Taylor was both a Whig and a slaveholder; though Whigs were increasingly anti slavery, Taylor's slaveholding had reassured the South, and he won handily. Taylor made a key electoral promise that he would not veto any congressional resolution on slavery. Much to the horror of Southerners, however, Taylor indicated that true to his promise, he would not even veto the Wilmot Proviso if it were passed. Tensions accelerated quickly into the fall of 1849. Midterm elections worsened matters, as the Free Soil Party had gained 12 seats, which gave them a king maker position in the closely divided House: 105 Whigs to 112 Democrats. After three weeks and 62 ballots, the House could not elect a speaker; the main issue was slavery in the new territories. The tumult of that period was severe, with a loaded revolver drawn on the floor of Congress, several fistfights between Northerners and Southerners, and then Senator Jefferson Davis challenging an Illinois representative to a duel. Southern representatives increasingly bandied around the idea of secession. Finally, the House adopted a resolution that allowed a speaker to be elected with a plurality, and elected Howell Cobb on the 63rd ballot. As James McPherson puts it: "It was an inauspicious start to the 1850's."

Мәселелер

1850 жылғы Компромис үш маңызды мәселені шешті: түрлі шекаралық даулар, аумақтардың мәртебесі және құлдық мәселесі. Шекара және аумақ мәселелерін талдау арқылы ажырату мүмкін болғанымен, олардың екеуі де құлдық мәселесінің жалпы құрамына кірді. Құлдыққа жақтастар мен оған қарсылардың екеуі де құлдыққа рұқсат етілген жер мөлшерімен және құл немесе еркін штаттардың санымен қызығушылық танытты. Техас құл штат болғандықтан, оның тұрғындары ғана емес, сонымен қатар еліміздің екі лагері де Техастың аумағына қызығушылық танытты.

Техас

Тәуелсіз Техас Республикасы Мексикаға қарсы Сан-Хассинто шайқасында (1836 жылғы 21 сәуір) шешуші жеңіске жетіп, Мексика президенті Антонио Лопес де Санта-Аннаны тұтқынға алды. Ол Рео-Гранде өзенін Техас Республикасының шекарасы деп мойындаған Веласко шартына қол қойды. Бірақ Мексика үкіметі бұл шартты мойынламады, Санта-Анна мәжбүрленіп қол қойғандықтан Техас үстінен Мексиканың егемендігі сақталады деп талап етті және жоғалған аумақтарды қайтарып алуға уәде берді. Де-факто мойындық болған жағдайда Мексика Нуэсес өзенін солтүстік шекарасы деп есептеді. Екі өзеннің арасында кең, көбінесе қоныстанбаған аймақ жатқан еді. Мексиканың да, Техас Республикасының да аумақтық талаптарын қорғауға жеткілікті әскери күші болмады. 1845 жылғы 29 желтоқсанда Техас Республикасы АҚШ-қа қосылып, 28-ші штат атанды. АҚШ-тың аннексиясын жеңілдету үшін Сэм Хьюстон американдық үкіметке британдықтармен сөйлесіп, айла жасады. Британдықтар Техас штатты сатып алып, құлдықты жоя алады деп сенді. Алайда, Техастағы құлдардың азаттылығына қатысты британдықтардың ықпалынан қорқыған оңтүстік штаттарының басшылары аннексияны жылдамдатуға тырысты. Нәтижесінде Джон Тайлер оңтүстік демократтарына ұнау үшін Абель Апшурмен бірлесіп, аннексияны ілгерілетуге көшпек болды. Техас құлдыққа берілген штат еді, оның конституциясы құлдарды босатуды заңсыз деп жариялаған. Техас АҚШ-қа қосылғаннан кейін Техас-Мексика шекарасы туралы дауды мұра етті, бұл Мексика-Америка соғысына әкеп соқты. Соғысты аяқтаған Гвадалупе-Идальго шарты Мексика мен АҚШ арасындағы жаңа шекараны белгіледі, ол Рео-Гранде өзенінің бойымен өтті, бірақ Техас Республикасының талаптарына ешқандай сілтеме жасамады. Басып алынған аумақтың оңтүстік-батыс бөлігі «Мексикалық иелік» деп аталды, бірақ бұл иелік пен Техас штаты арасындағы шекара нақты болмады. Техас Рео-Гранденің солтүстігінде және шығысындағы барлық аумақты өзіне қарасты деп талап етуді жалғастырды, оның ішінде қазіргі Шығыс Нью-Мексиконың көп бөлігі де бар еді, оны Техас ешқашан толық бақылауға алмаған. Нью-Мексикода құлдыққа ұзақ уақыттан бері тыйым салынған, бұл оның аумақтық мәртебесі туралы пікірталасқа әсер етті. Бірақ Нью-Мексиконың көптеген басшылары Техасқа қосылуға қарсы болды, себебі Техастың астанасы жүздеген шақырым қашықтықта орналасқан және Техас пен Нью-Мексико арасында 1841 жылғы Санта-Фе экспедициясына дейін созылған қақтығыстар болған. Техастан тыс жерлердегі көптеген оңтүстік штатының басшылары құлдықты кеңейту үшін мүмкіндігінше көп аумақты қамтамасыз ету мақсатымен Нью-Мексикоға Техастың талаптарын қолдады. Компромиске әсер ететін тағы бір мәселе Техастың қарызы еді. Тәуелсіз мемлекет болған кезінен оған шамамен 10 миллион доллар қарыз қалған еді, және бұл қарыз аумақтар туралы келіссөздерде маңызды факторға айналды.

The independent Republic of Texas won the decisive Battle of San Jacinto (April 21, 1836) against Mexico and captured Mexican president Antonio Lopez de Santa Anna. He signed the Treaties of Velasco, which recognized the Rio Grande as the boundary of the Republic of Texas. The treaties were then repudiated by the government of Mexico, which insisted that Mexico remained sovereign over Texas since Santa Anna had signed the treaty under coercion, and promised to reclaim the lost territories. To the extent that there was a de facto recognition, Mexico treated the Nueces River as its northern boundary control. A vast, largely unsettled area lay between the two rivers. Neither Mexico nor the Republic of Texas had the military strength to assert its territorial claim. On December 29, 1845, the Republic of Texas was annexed to the United States and became the 28th state. To facilitate US annexation, Sam Houston played a ploy on the American government by flirting with the British. The British believed that they could make the state abolish slavery by purchasing it. However, Southern leaders, alarmed by the threat of British emancipation of Texan slaves, pushed harder for annexation. Eventually, John Tyler, in hopes of appealing to southern Democrats, led the push for annexation with Abel Upshur. Texas was staunchly committed to slavery, with its constitution making it illegal for the legislature to free slaves. The United States inherited the Texas Mexican boundary dispute after annexing Texas, which quickly led to the Mexican American War. The Treaty of Guadalupe Hidalgo, which ended the war, defined the new Mexico–United States border, which followed the Rio Grande in part, but made no specific reference the claims of the Republic of Texas. The southwestern part of the ceded territory was referred to as the Mexican Cession; but the boundaries between this Cession and the State of Texas were unclear, and Texas continued to claim all the territory north and east of the Rio Grande, which included a large stretch of land that it had never effectively controlled in present day eastern New Mexico. New Mexico had long prohibited slavery, a fact that affected the debate over its territorial status, but many New Mexican leaders opposed joining Texas primarily because Texas's capital lay hundreds of miles away and because Texas and New Mexico had a history of conflict dating back to the 1841 Santa Fe Expedition. Outside of Texas, many Southern leaders supported Texas's claims to New Mexico to secure as much territory as possible for the expansion of slavery. Another issue that would affect the compromise was Texas's debt; it had approximately $10 million in debt left over from its time as an independent nation, and that debt would become a factor in the debates over the territories.

Калифорния

Калифорния Мексиканың иелігінің бір бөлігі болды. Мексика соғысынан кейін Калифорнияны негізінен әскери губернаторлар басқарды. Президент Джеймс К. Полк Конгреске Калифорнияда ресми түрде аумақтық үкімет құруға тырысты, бірақ күшейе берген аймақтық пікірталастар оған кедергі келтірді. Оңтүстік Калифорнияның оңтүстігіне және Тынық мұхитының жағалауына құлдардың билігін кеңейтуді қалаған, бірақ Солтүстік оған қарсы болды. Егер табиғи байлықтар табылмағанда, бұл мәселе – Калифорния еркін штат болады әлде құлдардың билігінде болады ма – Мексика-Америка соғысы аяқталғаннан кейін болғандай, жылдар бойы шешілмей қалуы мүмкін еді. 1848 жылы Полктің өкілеттігі аяқталар алдында Вашингтонға сенімсіз жаңалық жетті: Калифорнияда алтын табылды. Осылайша Калифорниядағы алтын асығушылығы басталды, ол Калифорнияны ұмытылған, тыныш жерден Делавэр мен Флоридадан да көп халқы бар дамып келе жатқан орталыққа айналдырды. Көптеген заңсыздықтардың болған жерде басқару қажеттігі туды. Калифорниялықтар аумақ немесе штат болуды жеделдетуді қалады. Үкіметтің жақсырақ және өкілді болуына деген үдемелі талапқа жауап ретінде 1849 жылы Конституциялық конвент өткізілді. Конвент делегаттары бірауыздан құлдықты тыйым салды. Олар Миссури келісімінің шекарасын Калифорния арқылы жүргізіп, штатты бөлуге мүдделі емес еді; халық азырақ оңтүстік бөлігінде құлдық болған емес және онда испандар көптеп қоныстанған. Калифорния мәселесі 1849 жылғы спикерлік даудың орталық мәселесіне айналды.

Басқа мәселелер

Тейлордың тұсында территорияларды бөлуден басқа да мәселелер маңыздылыққа ие болды. Вашингтондағы құл саудасы Солтүстіктегі көптеген адамдарды ашуландырды, олар елордадағы құлдықтың болуын ұлттың беделіне нұқсан келтіретін жайт деп қарады. 1830 жылдан бері қашқан құлдарға қатысты даулар көбейді, бұл көлік құралдарының жақсаруына байланысты болды, себебі құлдар жолдар, теміржолдар мен кемелерді қашу үшін пайдаланды. 1793 жылғы «Қашқан құлдар туралы» заң барлық штаттық және федералды судьяларға қашқан құлдарға қатысты істерді қарау құқығын берді, бірақ Солтүстіктегі бірнеше штаттар осы істерде заңмен қамтамасыз етілмегендігіне наразылық білдіріп, жеке бостандық заңдарын қабылдады, бұл құлдарды Оңтүстікке қайтаруды қиындатты. Конгресс сондай-ақ Калифорния және Нью-Мексико сияқты Мексикадан алынған Юта мәселесімен де айналысты. Ютаның көп бөлігін соңғы күнгі қасиеттілер мекендеді, олардың сол кездегі көп әйел алу практикасы АҚШ-тың басқа аймақтарында қолдау таппады.

Тейлор билікке кіріседі

Тейлор билікке келген кезде Мексикадан алынған аймақтардағы құлдық мәселесі шешілмей қалды. Өзі оңтүстік штатының құл иесі болғанымен, Тейлор Мексикадан алынған аймақтарда құлдықтың экономикалық тұрғыдан мүмкін емес деп санды, сондықтан ол осы аймақтардағы құлдыққа қажетсіз дау тудыратындықтан қарсы болды. Тейлордың пікірінше, ең дұрысы Калифорнияны федералды аймақ емес, штат ретінде қабылдау еді, себебі бұл құлдық мәселесін Конгрестің қарауынан тыс қалдырар еді. Штат болуға уақыт Тейлордың пайдасына болды, өйткені оның қызметке кірісу кезінде алтын асығысы толыққанды жүріп жатты және Калифорния халқы тез өсіп жатқан еді. 1849 жылдың қазан айында Калифорния конституциялық конвенциясы бірауыздан Одаққа қосылуға және өз шекараларында құлдықты тыйым салуға келісті. 1849 жылғы желтоқсандағы Одақтың жағдайы туралы есебінде Тейлор Калифорния мен Нью-Мексиконың штаттық болу туралы өтініштерін мақұлдады және Конгреске оларды өзгеріссіз бекітіп, "бөліктік сипаттағы қызықты мәселелерді көтеруден тартыну керек" деп ұсынды.

Негізгі сандар

Аумақтарды не істеу керек деген мәселе Конгрестің ең маңызды мәселесіне айналды. Осылайша Конгресс тарихындағы ең белгілі пікірсайыстар басталды. Бастарында Конгрестің үш алып есімі тұрды: Генри Клей, Дэниел Вебстер және Джон Кэлхун. Олардың барлығы Америка революциясы кезінде дүниеге келген және Ұлттық әкелердің мұрасын жалғастырған еді. Бұл олардың саясаттағы соңғы және ең маңызды қадамы болды. Ұлтшыл Клей мен Вебстер келісімге ұмтылды, ал оңтүстік аймақтық Калхун жақын арада болатын қауіп-қатер туралы ескертті. Калхун туберкулезден қайтыс болғандықтан, триумвират көп ұзамай тарап кетті. Наурыз айында, қайтыс болмас бұрын, оның соңғы сөзін оның досы, Вирджиния сенаторы Джеймс М. Мейсон оқыды, ал Калхун жамылғыға оралған күйде жанында отырды, өзі оқуға күші жетпеді. Ол Оңтүстік пен Солтүстік арасындағы тепе-теңдіктің бұзылғанын және одан әрі теңгерімсіздік соғысқа алып келуі мүмкін екенін болжады. Жағдай қиын болды. Басқа да маңызды тұлғалардың арасында Азамат соғысында маңызды рөл атқарған бірнеше жаңа саясаткерлер болды, мысалы, құлдыққа қарсы белсенді Уильям Х. Севард және Линкольн кабинетіне кірген Салмон П. Чейс; Конфедерацияның болашақ президенті Джефферсон Дэвис; және Авраам Линкольннің қарсыласы Стивен А. Дуглас.

Клей келісімге келуге ұсыныс жасайды

1850 жылдың 29 қаңтарында сенатор Генри Клей талқыланып жатқан негізгі мәселелерді біріктіретін жоспар ұсынды. Оның сегіз заң жобасының ішіне Калифорнияны еркін штат ретінде қабылдау, Техас штаттың солтүстік және батыс аумақтарына қатысты талаптарының бір бөлігін борыштан жеңілдік алу үшін беру, Нью-Мексико және Юта территорияларын құру, Колумбия округіне құлдарды сату мақсатымен әкелуге тыйым салу, сондай-ақ қашқын құлдарға қатысты қатаң заң енгізілді. Клей бастапқыда әрбір ұсыныс бойынша жеке дауыс беруді жөн көрді, бірақ Миссисипи штатының сенаторы Генри С. Фут оны Калифорнияның қабылдануы және Техас шекараларына қатысты ұсыныстарды бір заң жобасына біріктіруге көндірді. Клей бұл шаралардың үйдің Солтүстік және Оңтүстік бөлімдерінің өкілдерін, егер олар нақты ережелерге қарсы болса да, заңдардың жалпы пакетін қолдауға иктерлеуіне мүмкіндік береді деп үміттенді. Клейдің ұсынысын кейбір Солтүстік демократтары мен Оңтүстік вигтері қолдады, бірақ заң жобасын қабылдау үшін қажетті қолдау жетіспеді, және заң жобасы бойынша пікірталас жалғасты. Алдында жеті айға созылатын қиын саяси күрес күтілуде.

Қарсылық

Президент Тейлор келісімге қарсы шығып, Калифорния мен Нью-Мексиконың бірден штат мәртебесін алуын талап етті. Сенатор Калхун және басқа да оңтүстік штаттарының жетекшілері келісімнің Оңтүстікке қатысты қиыстырылған екенін, себебі ол жаңа еркін штаттардың құрылуына әкелетінін мәлімдеді. Өздерінің әйгілі "Жоғары Заң" сөздерін оқыған Уильям Генри Сьюард басқаратын Солтүстік вигтердің көпшілігі де Компромиске қарсы болды, өйткені ол Уилмот шарасын батыс территорияларына қолданар еді, сондай-ақ қарапайым азаматтарды құл іздеуге жұмылдыруға мәжбүрлейтін еді. Бұл шара демократ Вирджиния сенаторы Джеймс М. Мейсон тарапынан Техастың жер дауына байланысты Оңтүстікке қатысты жалпы аймақтық мәселелерге салқын қараған шекаралық штаттардың вигтерін ынталандыру үшін енгізілді, олар қашқан құлдарды жоғалту қаупіне тап болды.

Талқылау және нәтижелер

17 сәуірде «Он үштің комитеті» Клей жоспарының аясында Техас шекарасы туралы келісімге келді. Кейін өлшемдері өзгертілді. Сол күні Сенаттағы талқылаулар барысында вице-президент Филлмор мен сенатор Бентон ауызша пікір алмасып, Филлмор Миссурилік сенатордың «қағидадан шығып кеткенін» айтты. Қызу пікірталастар кезінде Миссисипиден болған Компромисс жетекшісі Генри С. Фут Бентонға тапаншаны бағыттады. Маусымның басында құлдарды ұстаған тоғыз оңтүстік штаты Нэшвилл конвенциясына өкілдерін жіберіп, компромисс қабылданған жағдайда не істеу керектігін анықтады. Кейбір өкілдер бөлінуді уағыздаса, орталықшылар бірқатар келісімдерді ұсынды, оның ішінде 1820 жылғы Миссури келісімімен белгіленген шекара сызығын Тынық мұхитының жағалауына дейін кеңейтуді қарастырды. Тейлор 1850 жылдың шілдесінде қайтыс болды, оның орнына Клейдің ұсынысын жеке түрде қолдаған вице-президент Филлмор келді. Әртүрлі заң жобалары бастапқыда бір «жалпы» заң жобасына біріктірілді. Клейдің күш-жігеріне қарамастан, 31 шілдедегі маңызды дауыс беруде оңтүстік демократтары мен солтүстік вигтердің қарсылығына тап болды. Ол келесі күні Сенатта заң жобасының әр бөлігін қабылдауға ниеттенгенін мәлімдеді. Алайда, 73 жастағы Клей туберкулездің салдарынан дені салмақтап, ақырында қайтыс болды. Клей денсаулығын қалпына келтіру үшін Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласына кетті, ал сенатор Стивен А. Дуглас Клейдің ұсыныстарын Сенаттан өткізуге кірісті. Техас пен Нью-Мексико шекарасындағы қақтығысты тез шешуге ұмтылған Филлмор, Техас жасақтары мен федералды әскерлер арасындағы қарулы қақтығысқа ұласу қаупін сезіне отырып, шілде айының соңында әкімшіліктің позициясын өзгертті және компромисс шараларын қолдады. Сонымен қатар, Филлмор Нью-Мексикоға қатысты Техастың талаптарын мойындамады, Құрама Штаттар Гвадалупе-Идальго шартында Нью-Мексиконың аумақтық тұтастығын қорғауға уәде бергенін мәлімдеді. Филлмордың қатаң позициясы Техастың АҚШ сенаторлары Сэм Хьюстон мен Томас Джефферсон Раскіні Стивен Дугластың компромисін қолдауға көндірді. Олардың қолдауымен Сенатта Техастың шекарасын түпкілікті реттеуді көздеген заң жобасы Филлмор мәлімдеме жасағаннан кейін бірнеше күн өткен соң қабылданды. Заң жобасының шарттарына сәйкес, АҚШ Техастың қарыздарын өз мойнына алды, ал Техастың солтүстік шекарасы 36° 30' солтүстік параллеліне (Миссури компромисі сызығы) белгіленді, ал батыс шекарасының көп бөлігі 103-ші меридиан бойымен жүрді. Бұл заң жобасына оңтүстік штаттардан қарсылық болғанымен, вигтер мен демократтардың екі партиясынан да қолдау таба алды. Сенат тез арада басқа маңызды мәселелерге көшті, Калифорнияны қабылдауды, Нью-Мексико аумағын ұйымдастыруды және қашқан құлдар туралы жаңа заңды бекітетін заң жобаларын қабылдады. Содан кейін пікірталастар Өкілдер палатасына көшті, онда Филлмор, сенатор Дэниел Вебстер, Дуглас, өкіл Линн Бойд және Палата спикері Хоуэлл Кобб Сенатта қабылданған компромисс заң жобаларын қолдауға мүшелерді көндіруде жетекшілік етті. Сенат ұсынған Техас-Нью-Мексико шекарасын реттеуге көптеген оңтүстік тұрғындарынан, сондай-ақ Техасқа ақшалай өтеу төленуіне қарсы болған кейбір солтүстік тұрғындарынан қарсылық болды. Бұл мәселені қарауды кешіктіретін бірқатар жақын дауыс беруден кейін, Палата Сенатта қабылданғаннан ұқсас Техас заң жобасын мақұлдады. Осы дауыс беруден кейін, Палата мен Сенат Вашингтондағы құл саудасын тоқтатуды қоса алғанда, барлық маңызды мәселелер бойынша тез келісімге келді. Президент 1850 жылғы қашқан құлдар туралы заңнан басқа барлық заң жобасына тез қол қойды; ол АҚШ Бас прокуроры Критенден заңның конституциялық екеніне сендіргеннен кейін соған да қол қойды. Техастағы кейбір адамдар әлі де Нью-Мексикоға әскери экспедиция жіберуді жақтаса да, 1850 жылдың қарашасында штаттық заң шығарушы орган компромиссті қабылдауға дауыс берді.

On April 17, a "Committee of Thirteen" agreed on the border of Texas as part of Clay's plan. The dimensions were later changed. That same day, during debates on the measures in the Senate, Vice President Fillmore and Senator Benton verbally sparred, with Fillmore charging that the Missourian was "out of order." During the heated debates, Compromise floor leader Henry S. Foote of Mississippi drew a pistol on Benton. In early June, nine slave holding Southern states sent delegates to the Nashville Convention to determine their course of action if the compromise passed. While some delegates preached secession, the moderates ruled and proposed a series of compromises, including extending the dividing line designated by the Missouri Compromise of 1820 to the Pacific Coast. Taylor died in July 1850, and was succeeded by Vice President Fillmore, who had privately come to support Clay's proposal. The various bills were initially combined into one "omnibus" bill. Despite Clay's efforts, it failed in a crucial vote on July 31, opposed by southern Democrats and by northern Whigs. He announced on the Senate floor the next day that he intended to pass each part of the bill. The 73 year old Clay, however, was physically exhausted as the effects of tuberculosis, which would eventually kill him, began to take their toll. Clay left the Senate to recuperate in Newport, Rhode Island, and Senator Stephen A. Douglas took the lead in attempting to pass Clay's proposals through the Senate. Fillmore, anxious to find a quick solution to the conflict in Texas over the border with New Mexico, which threatened to become an armed conflict between Texas militia and the federal soldiers, reversed the administration's position late in July and threw its support to the compromise measures. At the same time, Fillmore denied Texas's claims to New Mexico, asserting that the United States had promised to protect the territorial integrity of New Mexico in the Treaty of Guadalupe Hidalgo. Fillmore's forceful response helped convince Texas's U. S. Senators, Sam Houston and Thomas Jefferson Rusk, to support Stephen Douglas's compromise. With their support, a Senate bill providing for a final settlement of Texas's borders won passage days after Fillmore delivered his message. Under the terms of the bill, the U. S. would assume Texas's debts, while Texas's northern border was set at the 36° 30' parallel north (the Missouri Compromise line) and much of its western border followed the 103rd meridian. The bill attracted the support of a bipartisan coalition of Whigs and Democrats from both sections, though most opposition to the bill came from the South. The Senate quickly moved on to the other major issues, passing bills that provided for the admission of California, the organization of New Mexico Territory, and the establishment of a new fugitive slave law. The debate then moved to the House of Representatives, where Fillmore, Senator Daniel Webster, Douglas, Representative Linn Boyd, and Speaker of the House Howell Cobb took the lead in convincing members to support the compromise bills that had been passed in the Senate. The Senate's proposed settlement of the Texas New Mexico boundary faced intense opposition from many Southerners, as well as from some Northerners who believed that Texas did not deserve monetary compensation. After a series of close votes that nearly delayed consideration of the issue, the House voted to approve a Texas bill similar to that which had been passed by the Senate. Following that vote, the House and the Senate quickly agreed on each of the major issues, including the banning of the slave trade in Washington. The president quickly signed each bill into law save for the Fugitive Slave Act of 1850; he ultimately signed that law as well after Attorney General Crittenden assured him that the law was constitutional. Though some in Texas still favored sending a military expedition into New Mexico, in November 1850 the state legislature voted to accept the compromise.

Қаулылар

1850 жылғы Компромисс бойынша қабылданған жалпы шешім – Техас штаты талап еткен аумақтың маңызды бөлігін федералдық үкіметке беру; Жаңа Мексика және Юта аумақтарын ресми түрде құру, оларға өздері құл немесе еркін аумақ болатынын жергілікті деңгейде шешуге рұқсат ету, Одаққа тағы бір еркін штатты (Калифорния) қосу, еркін штатқа немесе еркін аумаққа қашқан құлдарды қайтару үшін қатаң шаралар қабылдау (Қашқан құлдар заңы); және Колумбия округінде құл саудасын тоқтату болды. Жаңа Мексика және Юта аумақтарын ұйымдастырған заңдардың басты қағидасы – құлдықтың тағдыры жергілікті халықтың шешімімен, яғни халық егемендігі арқылы анықталуы еді. Бұл Мексикадан алынған аумақтарда құлдықты тыйым салу әрекеттерінің сәтсіз аяқталуына себеп болған идеяны жоққа шығарудың маңызды қадамы болды. Дегенмен, Калифорнияның еркін штат ретінде қабылдануы оңтүстік штаттардың құлдар бар жағалаудан жағалауға дейінгі белдеу құру жоспарынан бас тартқандығын көрсетті.

Шекараларды реттеу

Техасқа даулы жердің келесі бөліктерін сақтауға рұқсат берілді: 32-ші параллельдің оңтүстігінде және 36°30' солтүстік параллельдің оңтүстігінде, 103-ші батыс меридианның шығысында. Даулы жердің қалған бөлігі АҚШ-қа берілді. Соңғы шекара Техастағы Эль-Пасо шекаралық поселенісін сақтау үшін белгіленді, себебі бұл поселенің географиялық, тарихи және экономикалық байланыстарына қарамастан, Техас жақында Эль-Пасода округтік үкімет құрды және оны Техастың ажырамас бөлігі деп жариялады. Санта-Фені Техаста қалдыруға жасалған ұқсас әрекет сәтсіз аяқталды, ал Санта-Фе Нью-Мексико аумағының құрамына кірді. АҚШ Конституциясының (IV бап, 3-тарау) талабына сәйкес, Конгресске кез келген штаттың аумағын бір жақты түрде қысқартуға құқық жоқ. Сондықтан, 1850 жылғы келісімнің бірінші бөлігі Техас штатының заң шығарушы органына ұсыныс түрінде жасалуы тиіс болды, бір жақты заң шығару емес. Бұл келісімді бекітті және мерзімі келгенде Техас штатынан федералдық үкіметке кең аумақты жерді беру ісі жүзеге асырылды. Техас осы жерлерден бас тарғандығы үшін АҚШ Техастың қарыздарын өз мойнына алды. Мексикадан алынған жерлерден Нью-Мексико аумағы қазіргі Аризона штатының көп бөлігін, қазіргі Нью-Мексико штатының батыс бөлігінің көп бөлігін және қазіргі Невада штатының оңтүстік ұшын (37-ші параллельдің оңтүстігінде) алды. Аумаққа сондай-ақ қазіргі шығыс Нью-Мексиконың көп бөлігі, қазіргі Колорадо штатының бір бөлігі (Роки тауларының батысында, 103-ші меридианның шығысында және 38-ші параллельдің оңтүстігінде) берілді – бұл жердің барлығы Техаспен таласқан жерлер еді. Мексикадан алынған жерлерден Юта аумағы қазіргі Юта штатын, қазіргі Невада штатының көп бөлігін (37-ші параллельдің солтүстігіндегі барлық жерлер), қазіргі Колорадо штатының басты бөлігін (Роки тауларының батысындағы барлық жерлер) және қазіргі Вайоминг штатының шағын бөлігін алды. Онда Бригам Янгтың жаңадан құрылған Солт-Лейк поселенісі де орналасқан. Юта аумағы Техас таласқан жерлердің бір бөлігін де алды; бұл жер қазіргі Колорадо штатының Роки тауларының шығысында орналасқан бөлігі болып табылады.

Texas was allowed to keep the following portions of the disputed land: south of the 32nd parallel and south of the 36°30' parallel north and east of the 103rd meridian west. The rest of the disputed land was transferred to the United States. The final border was designed to keep the frontier settlement of El Paso in Texas, since despite that settlement's geographic, historic, and economic ties to New Mexico, Texas had recently established a county government in El Paso and thus successfully claimed it as an integral part of Texas. A similar attempt to keep Santa Fe in Texas failed, and Santa Fe became part of the New Mexico territory. The United States Constitution (Article IV, Section 3) does not permit Congress unilaterally to reduce the territory of any state, so the first part of the Compromise of 1850 had to take the form of an offer to the Texas State Legislature, rather than a unilateral enactment. This ratified the bargain and, in due course, the transfer of a broad swath of land from the state of Texas to the federal government was accomplished. In return for Texas's giving up this land, the United States assumed the debts of Texas. From the Mexican Cession, the New Mexico Territory received most of the present day state of Arizona, most of the western part of the present day state of New Mexico, and the southern tip of present day Nevada (south of the 37th parallel). The territory also received most of present day eastern New Mexico, a portion of present day Colorado (east of the crest of the Rocky Mountains, west of the 103rd meridian, and south of the 38th parallel); all of this land had been claimed by Texas. From the Mexican Cession, the Utah Territory received present day Utah, most of present day Nevada (everything north of the 37th parallel), a major part of present day Colorado (everything west of the crest of the Rocky Mountains), and a small part of present day Wyoming. That included the newly founded colony at Salt Lake, of Brigham Young. The Utah Territory also received some land that had been claimed by Texas; this land is now part of present day Colorado that is east of the crest of the Rocky Mountains.

Қашқан құл туралы заң

Кейде Компромистің ең маңызды бөлігі талқылаулар барысында ең аз назарға ие болды. 1850 жылдың 18 қыркүйегінде қабылданған бұл заң ресми емес түрде «Қашқан құлдар туралы заң» немесе «Құтқарылған құлдар туралы акт» деп белгілі. Ол 1793 жылғы «Құтқарылған құлдар туралы актіні» күшейтті. Қашқан құлдар туралы заңның жаңа нұсқасы барлық штаттар мен федералдық аумақтардағы, тіпті еркін штаттардағы федералды сот қызметкерлерін құл мемлекеттеріндегі иелеріне қашқан құлдарды қайтаруға көмектесуге міндеттеді. Кез келген федералды маршал немесе басқа да лауазымды тұлға, егер қашқан құлды ұстамаса, 1000 доллар айып төлеуге жазаланды. АҚШ-тың барлық жерінде құқық қорғау органдарына қашқан құл деп күдіктенген кез келген адамды ұстау міндеті жүктелді, бұл үшін иесінің жазбаша куәлігінен басқа ешқандай дәлел қажет болмады. Күдікті құлдар сот отырысын сұрауға немесе өздерінің қорғанына куәлік беруге құқылы емес еді. Сонымен қатар, қашқан құлға тамақ немесе баспана беру бүкіл елде қылмыс болып саналды және алты ай түрме жазасымен және 1000 доллар айыппұлмен жазаланды. Қашқан құлды ұстаған лауазымды тұлғалар өз жұмысы үшін сыйақы алуға құқылы болды, ал бұл шығынды Федералды үкімет төледі. Заң құлдықты қорғауға бағытталғандықтан, қашқан құл деп айыпталған адамның куәлігі сотта дәлел ретінде қабылданбады. Осылайша, егер еркін афроамерикандықтар қашқан құлдар деп танылса, олар өздерінің шын тарихын айту арқылы құлдыққа (немесе алғаш рет құлдыққа) қайтаруға қарсы тұра алмады. Бұған қоса, сот отырыстарын қадағалайтын федералды комиссарлар адам еркін екенін шешкені үшін 5 доллар, ал құл екенін анықтағаны үшін 10 доллар алды, бұл дәлелдерге қарамастан құлдықты қолдауға қаржылық ынталандыру жасады. Бұл заң еркін афроамерикандықтарды ұрлап, құл ретінде сату мәселесін одан әрі ушықтырды. Құтқарылған құлдар туралы заң Оңтүстіктің талаптарын қанағаттандыру үшін маңызды болды. Солтүстіктегі қоғамдық пікір тұрғысынан, ең маңызды ереже – қарапайым азаматтардың құл аулаушыларға көмектесуге міндетті болуы және қашқан құлға көмектесу қылмыс болып саналатыны еді. Солтүстіктегі көптеген адамдар бұл шараларға наразылық білдірді. Құлдарды Оңтүстікке қайтарудың зорлық-зомбылық процесі көптеген солтүстік тұрғындарына қорқыныш тудырды. Заңға қарсы наразылық Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы шиеленісті күшейтті, содан кейін Гарриет Бичер Стоу сияқты құлдыққа қарсы белсенділер оны одан әрі қоздырды. Оның «Том ағаның қалыбы» атты романы қашқан құлдарды қайтадан ұстап алудың қорқынышын көрсетті және оңтүстік тұрғындарының наразылығын тудырды.

Perhaps the most important part of the Compromise received the least attention during debates. Enacted September 18, 1850, it is informally known as the Fugitive Slave Law, or the Fugitive Slave Act. It bolstered the Fugitive Slave Act of 1793. The new version of the Fugitive Slave Law now required federal judicial officials in all states and federal territories, including free states, to assist with the return of escaped slaves to their masters in slave states. Any federal marshal or other official who did not arrest an alleged runaway slave was liable to a fine of $1,000 Law enforcement everywhere in the US now had a duty to arrest anyone suspected of being a fugitive slave on no more evidence than a claimant's sworn testimony of ownership. Suspected slaves could neither ask for a jury trial nor testify on their own behalf. Also, aiding a runaway slave by providing food or shelter was now a crime nationwide, punished by six months' imprisonment and a $1,000 fine. Officers capturing a fugitive slave were entitled to a fee for their work, and this expense was to be paid by the Federal Government. The law was so completely pro slavery as to prohibit the admission of the testimony of a person accused of being an escaped slave into evidence at the judicial hearing to determine the status of the accused escaped slave. Thus, if free Blacks were claimed to be escaped slaves, they could not resist their return to slavery (or enslavement for the first time) by truthfully telling their actual history. Furthermore, the federal commissioners overseeing the hearings were paid $5 for ruling that a person was free, but were paid $10 for determining that he or she was a slave, thus providing a financial incentive to rule in favor of slavery regardless of the evidence. The law further exacerbated the problem of free Blacks being kidnapped and sold as slaves. The Fugitive Slave Act was essential to meet Southern demands. In terms of public opinion in the North, the critical provision was that ordinary citizens were required to aid slave catchers and that it was a crime to assist a fugitive. Many Northerners deeply resented these provisions. The violent process of returning slaves to the South made the act abhorrent to many Northerners. Resentment towards the Act further heightened tensions between the North and South, which were then inflamed further by abolitionists such as Harriet Beecher Stowe. Her novel, Uncle Tom's Cabin, stressed the horrors of recapturing escaped slaves and outraged Southerners.

Колумбия округінде құл саудасының аяқталуы

Компромисстің бір бөлігі ретінде қабылданған заң Вашингтондағы құл саудасын тоқтатты, бірақ құлдарды меншіктеп ұстауға тыйым салмады. Конгресстегі оңтүстік өкілдері бұл қадамға алаңдап, ашуланып, бірауыздан қарсылық білдірді, оны аболиционистерге жасалған үңілгендік және жаман үлгі деп қарады, бірақ олардың дауысы жетіспеді. Дегенмен, Вашингтон тұрғындары Вирджиния және Мэриленд штаттарында құлдарды сатып алып, сатуды бұрынғысынша оңай жалғастыра берді.

Салдары

1850 жылғы келісімнің қабылдануы Вашингтон мен басқа да жерлерде қуанышпен қарсы алынды, халық «Одақ сақталды!» деп шулаған. Филлмор өзі 1850 жылғы келісімді аймақтық даулардың «соңғы шешімі» деп атады, бірақ Нью-Мексико мен Ютадағы құлдықтың болашағы әлі де белгісіз болды. Жаңа штаттарды қабылдау немесе Луизиана сатып алынған жерлердің ұйымдастырылмаған бөлігіндегі аумақтарды құру құлдық мәселесі бойынша қайтадан қақтығыс тудыруы мүмкін еді. Бірақ 1850 жылғы келісімді барлығы қабылдаған жоқ. Оңтүстік Каролина газеті Оңтүстіктің бұрынғы саяси ықпалына ұмтылып, «Рубикон өтілді, енді Оңтүстік штаттары осы конфедерацияда қараулылар» деп жазды. (Бұл болашақ Конфедерациялық АҚШ туралы емес еді; көптеген адамдар сол кезде АҚШ-ты конфедерация деп есептеді.) Ал солтүстік тұрғындарының көпшілігі қашқын құлдар туралы заңға наразылық білдірді. Аумақтардағы құлдық мәселесі 1854 жылғы Канзас-Небраска заңы арқылы қайта көтерілді. Бұл 1850-ші жылдардың соңына дейін жалғасты, нәтижесінде құлдық туралы ең танымал пікірталастардың бірі – Линкольн мен Дугластың дебаттары өтті. Керісінше, келісім Американдық азаматтық соғысты он жылға кейінге шегерді, сол кезде көптеген адамдар құлдық мәселесінің шешілгенін ойлаған. Сол он жыл ішінде вигтер партиясы толығымен тарап, солтүстікте үстемдік құрған жаңа республикалық партиямен алмастырылды, ал демократтар оңтүстікте билікте болды. Басқалар бұл келісім бұрыннан бар аймақтық бөліністерді одан әрі айқын көрсеткенін және болашақ қақтығыстарға негіз салғанын айтады. Олар қашқын құлдар туралы заңның АҚШ-ты поляризациялауға көмектескенін, Гарриет Бичер Стоудың «Том ағаның қабінесі» романына болған зор реакцияда көрініп тұрғанын атап көрсетті. Қашқын құлдар туралы заңның қабылдануы солтүстікте ашу-ыза тудырды. Сонымен қатар, 1850 жылғы келісім Антебеллум кезеңіндегі келісімге келу рухын әлсіретті. Келісім осы рухтың көрінісі болғанымен, келісім бойынша жұмыс істеген ықпалды сенаторлардың, әсіресе Генри Клей мен Дэниел Вебстердің қазасы солтүстік пен оңтүстік арасындағы өзгешеліктердің артуына себеп болды. Он жылға созылған соғыстың кешігуі солтүстік штаттарына өнеркәсіптік дамуды жалғастыруға мүмкіндік берді. Көбінесе құл еңбегі мен ақшалай дақылдар өндірісіне негізделген оңтүстік штаттарында ауыр өнеркәсіптік дамуға мүмкіндік болмады. Тарихшы Марк Стегмайердің сөзіне сүйенсек, «Қашқын құлдар туралы заң, Колумбия округінде құл саудасын жою, Калифорнияны еркін штат ретінде қабылдау және тіпті аумақтарға халықтық егемендік принципін қолдану 1850 жылғы келісімнің ең аз есте қалған бөлігіне қарағанда маңызды емес – Техас штаты Нью-Мексиконың көп бөлігіне қойған талаптарынан бас тартып, федералды қарыздарды қабылдауы».

Passage of the Compromise of 1850, as it came to be known, caused celebration in Washington and elsewhere, with crowds shouting, "The Union is saved!" Fillmore himself described the Compromise of 1850 as a "final settlement" of sectional issues, though the future of slavery in New Mexico and Utah remained unclear. The admission of new states, or the organization of territories in the remaining unorganized portion of the Louisiana Purchase, could also potentially reopen the polarizing debate over slavery. Not all accepted the Compromise of 1850. Longing for the former national influence of the South, a South Carolina newspaper wrote, "the Rubicon is passed and the Southern States are now vassals in this Confederacy." (This was not referring to the then future Confederate States of America; many still considered the United States a confederacy at the time.) Many Northerners, meanwhile, were displeased by the Fugitive Slave Act. The debate over slavery in the territories would be re opened in 1854 through the Kansas–Nebraska Act. It continued throughout the late 1850s, which culminated in one of the more well known debates over slavery, the Lincoln Douglas debates. In hindsight, the Compromise merely postponed the American Civil War for a decade, contrary to the expectations of many at the time, who felt the issue of slavery had finally been settled. During that decade, the Whig Party completely broke down, to be replaced with the new Republican Party dominant in the North, while Democrats reigned in the South. Others argue that the Compromise only made more obvious the pre existing sectional divisions, and laid the groundwork for future conflict. They view the Fugitive Slave Law as helping to polarize the US, as shown in the enormous reaction to Harriet Beecher Stowe's novel Uncle Tom's Cabin. The passage of the Fugitive Slave Law aroused feelings of bitterness in the North. Furthermore, the Compromise of 1850 led to a breakdown in the spirit of compromise in the Antebellum period. The Compromise exemplifies that spirit, but the deaths of influential senators who worked on the compromise, primarily Henry Clay and Daniel Webster, contributed to the feeling of increasing disparity between the North and South. The delay of hostilities for ten years allowed the Northern states to continue to industrialize. The Southern states, largely based on slave labor and cash crop production, lacked the ability to industrialize heavily. According to historian Mark Stegmaier, "The Fugitive Slave Act, the abolition of the slave trade in the District of Columbia, the admission of California as a free state, and even the application of the formula of popular sovereignty to the territories were all less important than the least remembered component of the Compromise of 1850—the statute by which Texas relinquished its claims to much of New Mexico in return for federal assumption of the debts."