Кіріспе

Eischen қаласы - оңтүстік-батыс Люксембургтегі Хабшт коммунасының ең үлкен қаласы және оның әкімшілік орталығы. 2023 жылы қалада 2,206 адам тұрады.

Атауы

Айшен өз атын қала арқылы ағатын Айш өзенінен алған. Оның этимологиясы кельт сөзінен басталады isc немесе ysche, яғни су. 13 ғасырдан бастап қала әртүрлі грамоталарда әртүрлі жазылумен (мысалы, Eysch, Eske, Yxen) аталады.

География

Eischen Люксембургтің батыс/оңтүстік-батыс бөлігінде орналасқан. Барлық жағында ормандармен қоршалған, шығысында әкімшілік бірлікті құрайтын Хобсхайд шағын қаласымен, оңтүстік-шығысында Штейнфорт қаласына апаратын жолмен, оңтүстік пен батысында Бельгияның Люксембург провинциясымен шекаралас, солтүстігінде Гайчел шағын ауылы орналасқан. Айш өзені қаланың ортасымен батыстан шығысқа қарай ағады, шамамен Хобсхайдке баратын жолмен.

Тарих

Айшенді қоршаған аймақта кем дегенде галло-римдік кезеңнен бері халық тұрады. Біздің заманымыздың алғашқы ғасырларында римдіктер Ейшеннен батысқа қарай бірнеше шақырым жерде, Бельгия шекарасынан кейін, қазіргі Клерфонтейн деп аталатын аймақта бекіністі елді мекен құрды. Эйшендегі және оның айналасындағы қазба жұмыстары біздің заманымыздың 2-ші ғасырындағы Галло-рим қабірлерін ашып көрсетті. Ерте орта ғасырларда римдік қоныс нығайтылған Карлсбьергке айналды. Бұл бекініс Эйшеннің айналасындағы аймақты саяси және экономикалық жағынан үстем етті. 1216 жылы графша Эрмезинде Клерфонтен аббатшылығын құрды, бұл көп ұзамай осы аймақтағы діни және экономикалық өмірді жандандырды. Графиня Эйшен тұрғындарын крепостнойлықтан босатты. Қала алғаш рет 1247 жылы Ермезинде өсиетінде аталады. Келесі ғасырларда Эйшен мен Клерфонтен арасындағы кең орманға қатысты меншік құқығы қала тұрғындары мен монастырь арасындағы тұрақты дау-дамайдың көзі болды. 1839 жылы Люксембургтің француз тілінде сөйлейтін бөлігі Бельгияның билігіне кірді. Бұл Эйшенді шекаралық қалаға айналдырды, оны Клерфонтеннен және Арлон қаласынан бөлді, ол енді Бельгияның жаңа мемлекетіне тиесілі болды. 1880 жылы қалада темір жол вокзалы ашылды. Эйшен арқылы өтетін темір жол желісі оңтүстіктегі Петингенді елдің солтүстігіндегі Этельбрукке жалғастырды. 1969 жылы тастап тасталды. Бұрынғы темір жол вокзалының аумағы әлі күнге дейін Op der Gare (немесе ағылшын тілінде At the station) деп аталады.

Шіркеу

1860 жылдары Жан Фурнел Эйшеннің жаңа шіркеуін тұрғызды. Қазіргі таңда шіркеу Эйшеннің сәулет ерекшелігі болып табылады. Ол қалаға қарап тұрған төбеде орналасқан. Негізгі мұнараның биіктігі 53 м, оның екі жағында екі жұқа дөңгелек мұнара бар. Нео-романтика стиліне ұқсас негізгі кіреберіс порталы аспан кілттерін ұстайтын Қасиетті Петір бейнеленген рельефпен бағындырылған. Киелі үйдің ішкі бөлігінің кең, биік кемесі төменгі аралықтардан аркадамен бөлінеді. Үш жақты бас құрбандық үстеліне рококо стиліне тән алтын әшекейлер қойылған, олардың арасында қасиетті Петір, қасиетті Пауыл және Исаның үш фигурасы орналасқан. Жақсылық құрбандық үстелдері ұқсас стильде салынған, сол жақтағы құрбандық үстелінде Исаны ұстап тұрған Мәриям ана және оң жақтағы Қасиетті Жүсіптің мүсіні. Жергілікті мереке немесе kermesse тамыздың бірінші жексенбісінде, қаланың қамқоршысы - Санкт-Петердің мерекесі күні атап өтіледі.

Қызықты деректер

Қаланың солтүстігінде Гайчел ауылы орналасқан. Ол жартылай Люксембургтің, жартылай Бельгияның аумағында орналасқан гольф алаңына әйгілі. Рентерт шіркеуі 17 ғасырда салынған. Ол Бельгия аумағында орналасқанына қарамастан, Эйшен еншісіне жатады. Айшенді қоршаған жер - жаяу жүру үшін өте қолайлы. Штейнфорттан орман арқылы Айшенге дейін жаяу жүру және велосипедпен жүру жолы бар. Facebook әлеуметтік желісінде "Мен - Eischen" деп аталатын топ бар.