Кіріспе

Вилла Сан-Джованни - Италияның Калабриядағы Реджио-Калабрия метрополитеніндегі порт қаласы және муниципалитет. 2010 жылы оның халқы 13,747 адам болды, 2016 жылға дейін 2,5% -ға азайды, ал 2020 жылы 3,7% -ға өсті. Бұл Сицилияға кірудің маңызды терминалы болып табылады және бірнеше полиция фильмдерінің орны ретінде танымал.

География

Ол Мессина боғазының жағалауында, Мессина қаласының қарсы жағында орналасқан. Оның порты Сицилияға арналған негізгі паром терминалы болып табылады. Вилла муниципалитеті Калабрия жағалауы мен Сицилия жағалауы арасындағы ең жақын нүкте болып табылатын Пунта-Пезцоға үйі болып табылады. Бұл географиялық артықшылық қаланы боғазынан өту үшін идеалды орынға айналдырды. Пунта-Пеззода айқын көрінетін маяк бар. Қала бірнеше аудандарды қамтиды, соның ішінде Ачиарелло, Каннителло, Пеццо және Пиале.

Тарих

1908 жылы 28 желтоқсанда Мессина боғазында болған күшті жер сілкінісі Вилла Сан-Джованниде 698 адамды, сол кездегі халықтың 10% -ын құртты. XVI ғасырдың соңғы онжылдықтарында көбінесе теңізшілер мен балықшылар тұратын Каннителло және Пеццо сияқты шағын жағалаудағы ауылдардың өсуі болды. Алдағы уақытта, қазіргі Вилланың орталығында, Фосса деген ауыл болды. Кейіннен Пиале мен Ачиарелло пайда болды. Жағалаудағы қайта тұрғындар Фиумара ди Муроның XVIII ғасырдағы қарқынды құлдырауын жеделдетті, бірақ 1806 жылы Джузеппе Бонапарт жүзеге асырған әкімшілік реформа феодалдық жүйені түпкілікті жойып, Фиумараның иелігі жойылғанға дейін. 1676 жылы 8 қаңтарда ол Пунта-Пезцо маңындағы тұйық суларында голландиялықтар мен француз флоты арасындағы теңіз шайқасында француздардың жеңісіне қол жеткізді. 1902 жылы Пезцода табылған оқ-дәрілер осы шайқасқа қатысты болуы мүмкін.

1743 жылғы індет және от ұңғымасы

1743 жылы Фосса деген шағын ауылға қатысты бір қайғылы оқиға болды. Сол жылдың наурыз айында Патрадан бидай жүктелген Генуялық кеме Мессинаға оба әкелді (бұл Батыс Еуропада соңғы үлкен обаның басталуы болды). Реджио Калабрия қаласының денсаулық сақтау кеңесі барлық қайықтарға Мессина портына жақындамауға бұйрық берді және жарлықты орындау үшін жағалауда күзет қызметі орнатты. Мессинаның Денсаулық Кеңесі құрлықпен сауданы үзіп алмау үшін эпидемияны жоққа шығарды; алайда Сицилия қаласынан келетін алаңдатушы жаңалықтар естілгеннен кейін, өкілдер сенімді деп саналмады және төрт азамат, екі ақсүйек және екі азаматтық, Фоссаны қадағалауды қамтамасыз етті, ол кезде жетпістен аспайтын адам болды және Пеццода екі жүзден астам адам және Ачиарельо, Мессинаның Ацарельо отбасысының көшіп кетуінен кейін жаңадан пайда болған ауыл. Сәуір айында Неапольге Мессинадағы жағдай туралы шатастыратын хабарлар келді, сондықтан үкімет қажетті қадамдар жасамады, ал эпидемия сол қалада өте өсті. Мессинаның оқшауланған жағдайында көптеген теңізшілер мен шеберлер Калабрия жағында және Мессинадағы Ганзирри мен Торре Фаро курорттарынан азық-түлік пен негізгі қажеттіліктерді контрабандалық жолмен әкетуге кірісті. Бұл континентке жұқтырған өнімдердің келуіне әкелді. Олардың арасында Пьер мен Пол Ломбардо ди Фосса деген фіумаралық ер бауырластар да болды. 10 маусым күні түнде сицилиялықтар оларға төлейтін ақшалары жоқ болғандықтан, оларға пальто берді, Пауль Ломбардо оны қабылдады және киді: пальто жұқты, көп ұзамай екі бауыр аурудан қайтыс болды, ал келесі күндері олардың жақын туыстары. Қалай болғанда да, эпидемия Фоссаға жетті. Жаңалықты естіген Реджионың екі мэрі, Дженовезе және Джузеппе Антонио Мелиссари бұл мәселені тексеруді қалады; сондықтан губернатор Диего Ферри, тарихи дереккөздерден жаман мінезді адам және авторитарлық билеуші ретінде сипатталған, жақында тағайындалған, Фоссаға аймақтың ең жақсы дәрігерлерінің екеуін, Саверио Фуцетола мен Франческо Маррариді жіберді. Бұл екі маман обаны анықтады, бірақ Сицилиямен заңсыз контрабанданы тоқтатпады, шын мәнінде көптеген жергілікті қайықтар жүзеге асырды: оба тіпті Калабрия жағалауында да кеңінен тарай бастады. Губернатор Ферри мен екі мэр Фоссаны індеттің күнәнің кесірінен деп санады және шағын қалаға қарсы экспедиция жасауға бұйрық берді. Луиджидің дұғасы кітабындағы мәліметтерге сәйкес, 23 маусым күні таңертең Реджиодан 3200 қарулы адам шықты, олардың 200-і швейцариялық жалдамалылар, ал қалғандары Диего Ферридің басшылығымен Реджио азаматтары болды. Алғашында Фосса тұрғындары қарсылық көрсетуге тырысты, бірақ олар берілуге мәжбүр болды. Барлық тұрғындар, соның ішінде қарттар, әйелдер мен балалар, жалаңаш киімдерін шешіп, май мен сірке суымен жуынуға мәжбүр болды. Реджиоларға киімдері мен жеке заттары беріліп, Пунта-Пезцоға дейін жалаңаш жүріп шығуға мәжбүр болды. Содан кейін қарулы адамдар Реджиоға оралды және келесі күні артиллериямен бүкіл ауылды өртеп жіберді, үйлер, жануарлар, қайықтар, ағаштар, май мен шараптың көп бөлігі, тіпті Мария СС шіркеуі. Бұл жерде оба бас сауғалаған деп есептелген. Фосса халқы бірнеше күн бойы Пеццо жағалауында ешқандай көмексіз, аяусыз жағдайда қалды. Ферри Багнара герцогы және Фиумара ди Муроның иелері Карло Руффоға оларды қамтамасыз етуді бұйырды, өйткені Фосса халқы әлі де Фиуман қақтығысының бір бөлігі болды. Бірақ тіпті герцог оларға көңіл бөлмеді: ол алдымен обаны жоққа шығарды және Реджионың өз қызметкерлеріне қарсы жасаған әрекетіне ренжігендей болды, содан кейін бұл айыппұлдарды Фиумара университетінің мойнына тастады, шығындарды өтеуге уәде берді. Бірақ, тек біраз бұршақ пен сиыр ғана жіберілді, бұл барлық тұрғындарға жеткіліксіз. Тек Тропеядан сарымсақ тасыған кеме капитаны ғана оларды аяп, өзінің жағымсыз жүгін ұсынды. Ақырында Фосса мен көршілес қалалар арасында 80 адам осы індеттен қайтыс болды. Реджини тұрғындары қаланы аурудан сақтап қалды деп ойлады, бірақ шілде айының басында ауру Реджиоға да келді, онда індет жылында 5000-ға жуық адам қайтыс болды, тағы 500-і шаршаудан және аштықтан қайтыс болды және тағы 500-і губернатор Ферридің өлім жазасына кесілді. Мессинада 62 775 тұрғындардың арасынан 11 436 адам ғана қалды, яғни 51 319 адам қайтыс болды. Реджио мен Мессинаға мемлекеттік көмек берілді, ал Фосса тұрғындарына ештеңе келмеді. Кейіннен папа Бенедикт XIV обадан зардап шеккен елдерге 100 000 дукат жіберд�...

Вилла Сан-Джованнидің пайда болуы

Аумақтың тарихындағы бұрылыс XVIII ғасырдың аяғында болды, ол кезде Рокко Антонио Караччиоло, Фоссадан келген бай жер иегері және жібек кәсіпкері, Фосса, Пеццо, Каннителло, Пиале және Ациарелло ауылдарын сол кездегі Фиумара ди Муро университетінен алып тастағысы келді, Неаполь корольдігінің Бурбон сотының жақсы кеңселерінің арқасында, бір-бірінен алыс, бірақ бәсекелес шағын қауымдастықтарға саяси және әкімшілік бірлік беру үшін. Гректер отбасымен, тағы бір маңызды абыройлы Фоссесе отбасымен болған қатал қарсылықтан кейін жаңа орталық алдымен Фосса, содан кейін Вилла Сан-Джованни деп аталды (Парламенттің жарлығымен берілген жаңа атау Фердинанд IV 6 қараша 1791 ж.). Ол кезде Виллада 1200 адам тұратын. 1783 жылы 5 ақпанда жер сілкінісі болып, қала қираған. 1797 жылы ауыл тұрғындары өздерінің әкімдерін (уақыт тәртібіне сәйкес үш) сайлай алды және қазіргі муниципалитетке сәйкес келетін Вилла Сан-Джованни университетінің тууын келесі жылға қарай белгілеуге болады. 7 қаңтарда кардинал Фабрицио Руффо Пеццоға келіп, Неаполь патшалығын қайтадан басып алды. 8 ақпаннан бастап аймақтан көптеген еріктілер Пеццодағы Киелі сенім армиясына қосыла бастады. 1807 жылы Каннителло мен Пиале Вилладан бөлініп, өздерінің муниципалитеті болып қалыптасты, штаб-пәтері Каннителлода, бірақ Вилланың ішінде қалған Пезцоны түсінбеді.

Наполеон дәуірі мен Джоачино Мурат

1810 жылы Неаполь патшасы, Наполеон Бонапарттың қайын інісі Джоачино Мурат төрт ай бойы оңтүстік патшалықты Пиале биіктіктерінен басқарды. Ол Неапольден Сицилияны жаулап алуға көшіп барды (онда король Фердинанд IV ағылшынның қорғанысына бас сауғалады, Мессинадағы Пунта-Фаро маңында орналасқан әскер), 3 маусымда Сциллаға келді және 5 шілдеге дейін сонда қалды. Қысқа уақыт ішінде Мурат Torre Cavallo, Altafiumara және Piale үш бекінісін салдырды, соңғысында телеграф мұнарасы бар. Сол жылдың 26 қыркүйегінде Сицилияны жаулап алуды қиын іс ретінде көріп, Мурат Пиале лагерінен кетіп, астанаға кетті. Француз әскерлері Вилланың стратегиялық аумағында он тоғызыншы ғасырдың алғашқы он бес жылында болды; бұл халықтың көпшілігі мен жергілікті экономика үшін жағымсыз элемент болды. Шын мәнінде, Наполеон үкіметі Вилла мен Каннителло муниципалитеттеріне сол жерде орналасқан әскерлерді ұстау үшін үнемі ерекше шығындар салды, бұл көбінесе Рокко Антонио Караччолоның орауышы сияқты қаланың гүлденген коммерциялық қызметіне зиян келтірді. Сонымен қатар, Вилланың Сицилия жағалауына жақын болуы оны Пиаледегі француздар мен Торре Фародағы ағылшындар арасындағы соғысқа ұшыратты. Алайда, жалпы алғанда, француздар Корольдікке жақсы жаңалықтар әкелді, ол Бурбон қалпына келтірілгеннен кейін сақталды, мысалы, мемлекеттік мектептер, пошта кеңселері, банктер, телеграф және (ең аз емес) заңнамалық кодтау. Мұрат өзінің қатысуы кезінде аймақтағы қарақшыларды жоюға қамқорлық жасады, бұл тапсырманы генерал Шарль Антуан Манхеске тапсырды, ол жақсы нәтижелерге қол жеткізді.

Бурбондар дәуірінен Италияның бірігуіне дейін

Бурбондар қалпына келтірілгеннен кейінгі жылдары Вилланың қала құрылысы жалғасты, сондықтан 1817 жылы Антонио Караччоло Рокко зираттың соңғы құрылысына және орналасуына бақылау жасады. Бұған дейін өлгендер шіркеулерде немесе осы мақсатта пайдаланылатын белгілі бір науқан қаражаттарында жерленген. Сол жылдары үкімет Вилланы орталық пошта кеңсесінің бас кеңсесі ретінде таңдады, бұл француздар әкелген жаңа қызмет, өйткені ол Сицилияның негізгі паромдық нүктесін және провинцияның ең маңызды жол торабының бірі болды. Пошта кеңсесін орналастыруға арналған үлкен ғимараттың құрылысы бұрыннан келісімшарт бойынша жасалған болатын, ал Ristori директоры кеңселерді тапсыру үшін Виллаға келген болатын, бұл кеңседі астанаға ауыстыру Реджиодан тапсырылған, оны алған. Кейіннен үлкен сарай аукционға Доменико Антонионың Каминити ағайындарына сатылды, олар сол кезде Вилла мен оның айналасындағы поштаның шеберлері болды. 1823 жылы Флорионың алғашқы булы кемесінің жолаушылар мен поштаны Неапольге жеткізу үшін Виллада тоқтауы керек деп шешілді, бірақ Реджио булы кемені провинциялық астана ретінде Реджиода тоқтатуды талап етті. Сол жылдары кардинал Фабрицио Руффоның інісі және Фиумара ди Муроның соңғы лоры және жақын маңдағы Мотте, сол кезде Вилла қаласымен қатал азаматтық дау туындаған, өйткені Вилле муниципалитетіне берілген Руффоның феодалдық мұрасынан Аспромонте жері, Форрест д'Аспромонте деп аталатын; бірақ ешқандай кек алу сезіне берілместен, 1823 жылы құрылған, сонымен қатар Виллада аптасына екі рет Пьетро Барбароның теңіз шебері болып табылатын Виллада сабақ берді. Шын мәнінде, сол кезде Виллада 323 теңізші мен 36 қайық болған. Бұл - Вилле флоты үшін үлкен жетістік болды, өйткені онда көптеген жастар желкендеудің қиын шеберлігіне үйренді. 1823 және 1825 жылдар аралығында Ұлттық жол (қазіргі 18-ші мемлекеттік жол) ашылды, ал 1830 жылы Фонтана Веччиа аяқталды, бұл қалаға қызмет ететін қабырғалы судың негізгі көзі, ол бүгінгі күні қаладағы ең көне ғимарат болып қала береді. 1847 жылдың 31 тамызында Вилла-Кампо-Калабро, Розали және Каланнада велосипедті қайта жаңғыртуға тырысты. Негізінен Карбонари Виллесидің бастамасымен, оған кейіннен әйгілі мүсінші болған жас Рокко Ларусса да қатысты, Реджионың интенданты генерал Рокко Зербидің уақтылы араласуына байланысты сәтсіз аяқталды. 4 қыркүйекте Реджио батареяларынан Пеццоға күшейтулер жіберілді, көтеріліс әрекеті басылды және революционерлер тұтқындалды. А Пьеса Вилла және көптеген Карбонари болды және сол жылдары бүкіл Италиядағыдай революциялық көтерілістерге көптеген әрекеттер жасалды. Барлығы Бурбондар тарапынан қатал түрде басқыншылыққа ұшырады және бірнеше рет тұтқындалып, өмір бойына бас бостандығынан айырылды, тіпті Рокко Ларуссаға қарсы, оның ағалары Жозеф пен Игнатиймен бірге. Пиале мен Каннителло арасындағы биіктіктер Гарибальдидің әскерлері мен Бурбон генералдары Мелендес пен Бриганти арасындағы қақтығыстың көрінісі болды. 1860 жылы 23 тамызда сол күндері ол Санта-Трада-Портичелло жағасына 200 партизаннан тұратын контингентпен қонды. Италияның бірігуінен кейін, бұл аймақ, Желілерді қорғау үшін стратегиялық орын, 1888 жылы Пиале Беленьо фортын салумен жағалауды қорғаудың ұлттық жүйесінің негізгі нүктесіне айналды. Бұл XIX ғасырдың жетпісінші және сексенінші жылдары басталған ұлттық аумақты қорғау үшін Италия үкіметінің бекіністер жобасынан кейін болды.

Орау фабрикалары мен өнеркәсіптік даму

Он сегізінші ғасырдың соңы мен жиырмасыншы ғасырдың бірінші жартысы аралығында Вилла Сан-Джованни әсіресе жібекқұрттар мен оның диірмендері өсіруімен танымал болды, қазір ежелгі уақытта жұмыс істеген 56-дан тек бірнеше қираған жерлер ғана қалды. Олар халықты жұмыспен қамтудың және олардың тіршілігін қамтамасыз етудің маңызды көзі болды. Жібек тоқыма бизнесі XVIII ғасырдың соңғы он бес жылында Рокко Антонио Караччолоның жұмысы арқылы басталды, ол 1792 жылы тоқыма фабрикасы мен иіру үйін іске қосты, біріншісі сарай мен қазіргі Караччоло Фонтанасы арасында, екіншісі Микен жолында (қазіргі Микен жолы), қазіргі салезиандық баспананың жанында. Тоқыма өнеркәсібінің өсуі сондай-ақ Реджио аймағындағы және Санта-Катеринадағы үлкен иіру фабрикасының директоры, Туринде туған Франческо Балдың арқасында болды. Көп ұзамай көптеген ауыл тұрғындары Каракчиолоның үлгісіне еліктеп, Вилла, Пеццо және Каннителло арасында көптеген диірмендер салынды. Өнеркәсіптік белсенділік тұрғындардың санын да арттырды: шын мәнінде, Фосса 1777 жылы тек 236 жанды тіркеді, ал 1811 жылы тұрғындардың саны 1804 болды, 1849 жылы 3475-ке дейін өсті, ал 1901 жылы халық саны 6647 болды. 1847 жылы Виллада 44 диірмен, 676 темірші, 676 ұстаз және 676 шәкірт болды. Бірақ көп ұзамай механикаландыру болды және онымен бірге Италияның бірігуінен кейін, Милан Адриано Грасс және ағылшын Томас Халлам және оның немере інісі Эдвард Дж. Кейін қала ағылшынның жібекті Манчестер қаласы мен британдық өнеркәсіптік қатысуына байланысты кішкентай Манчестер деген лақап ат алды. 1892 жылы Виллада жиырма қазандық жүйесі және бір жүйе тікелей жылумен (Бамбара Паскуале) жұмыс істеді. Қазандықтағы негізгі фабрикалар Итон (3 қазандық, 35 жылқы, 128 контейнер және 300 қызметкер), Грасс (3 қазандық, 42 жылқы, 110 контейнер және 253 қызметкер), Флорио және Марра (2 қазандық, 14 жылқы, 120 контейнер және 238 қызметкер), Джон Каминити (2 қазандық, 16 жылқы, 56 табақ және 136 қызметкер) және Лофаро Рокко (2 қазандық, 12 жылқы, 60 табақ және 106 қызметкер) болып табылады. Мұнда екі қазандықты (Aricò Salvatore Sergi және Cosimo) және әр түрлі мердігерлер Villesi басқаратын он үштен бір қазандықты қамтитын тағы екі жүйе бар. 1877 жылы 19 наурызда әлі күнге дейін жұмыс істеп келе жатқан Жұмысшылардың өзара көмек қоғамы құрылды.

Құбырлар өнеркәсібі

Вилла құбыр өндірісімен де танымал болды. 1913 жылдан бастап Виллада қазіргі Виа Марина бойындағы бұрынғы Эрба илеу зауытының үй-жайларында орналасқан құбырлар өндірісі үшін француз фабрикасы - Вассас құрылды. 1926 жылы ол Тоскананың бұрынғы директоры Эгидио Деиге сатылды; содан кейін шамамен 25 дөңгелек пісіргішпен жабдықталды. Бұл жерде шыршаның түтігі өндіріліп, тазартылатын. Зауыттың өнімдері Солтүстік Италияда (әсіресе Миланда), Францияда, Англияда, Германияда және АҚШ-та соңғы өңдеуге жіберілді. Dei зауытының ең жоғары сатысында елудей жұмысшы, сондай-ақ ағаштарды тасымалдаушы ағаш кесушілер мен жүк көліктерінің жүргізушілері жұмыс істеді, олар негізінен Aspromonte-дан, сонымен қатар Сицилиядан, Сардиниядан және Грекиядан келген. Зауыт сексенінші жылдардың басына дейін белсенді жұмыс істеді, содан кейін сұраныстың төмендеуі мен өндірістің артуы салдарынан жабылуға мәжбүр болды. Сол кезеңде Виллада тағы бір құбыр фабрикасы ашылды, ол Трипепи фабрикасы, ол Виа Фонтана Веччияға жақын жерде орналасқан, ол да сексеннің басында жоғалып кетті.

Темір жолдың құрылысы және бу паромның басталуы

1884 жылы Реджио Калабриямен қосылған темір жолдың бөлігімен бірге Вилла және Каннителло станциялары ашылды. ХХ ғасырдың алғашқы жылдары порттың құрылысын аяқтап, Мессинаға жүзу үшін заманауи паром қайықтарын жарыстыра бастады. Шын мәнінде, Вилла Реджиодағы негізгі пункт ретінде көбірек ұнаған, өйткені ол Сицилияға қалаға Мессина астанасына қарағанда әлдеқайда жақын. 1905 жылдың 1 наурызында Вилла станциясы паромдық қайықтар әуежайына темір жол торабымен қосылды, осылайша паромдық қызмет темір жол жылжымалы құрамның негізін қалады. Вилла Сан-Джованнның маңызы Реджио Калабрияның зиянына біртіндеп өсті, өйткені Иондықтан қысқа Тиррен темір жолы теңіз арқылы темір жол қозғалысын Виллеси бишектеріне ауыстыруға әкелді, олар ұлғайтылып, нығайтылды.

Қазіргі заман

ХХ ғасырдың басында қала еңбекқор және авангардтық қала ретінде сипатталды, сондықтан 1906 жылы қала көшелері электрлі көше шамдарымен жарықтандырылды.

Гранд Реджио жобасы

1927 жылы Вилла Сан-Джованни муниципалитеті Каннителло және басқа да муниципалитеттермен бірге жалпы он төрт муниципалитетпен бірге Реджио Калабрия муниципалитетіне қосылды. Бірақ Виллезе халқының қиындықтары айқын болды, өйткені астанадағы муниципалдық кеңселердің орталықтандырылуы қарапайым әкімшілік актілер үшін қосымша жұмысты (содан кейін ауыр және ұзақ) қажет етті. Сонымен қатар, әкімшілік автономияның жоғалуы Вилланың жеке басын жоғалтып, Гранде-Реджионың жай ауданына дейін қысқартты. Сондықтан фашистік режимде наразылықтар жетіспеді: қаланың автономиясын қолдаушылардың бірі Дон Луиджи Ностро болды, ол Муссолиниге "Муниципалитеттің соңы" деп хат жолдады, немесе он муниципалитеттің мандаты макси муниципалитетке қарсы Виллесидің өтінішін қолдады. Үкімет 1933 жылдың 26 қаңтарындағы жарлықпен Вилла Сан-Джованниге өзін-өзі басқаруды қалпына келтірді, соның ішінде сол күннен бастап Каннителло аумағы (1947 жылға дейін және Кампо Калабро мен Фиумара).

Соғыстан кейінгі алғашқы кезең

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қосымша қайта құрулар қажет болды, өйткені 1943 жылдың жазында ұлттық маңызы бар темір жол торабы Вилла одақтас күштердің қатты бомбалауынан зардап шекті. Барлық кемелер суға батып, тек "Мессина" ғана аман қалды. Фашизмнен кейінгі алғашқы еркін сайлау Виллада 1946 жылдың 10 наурызында өтті. Олар екі тақтаға қарады: біріншісі, крест пен қалқан символы астында, орталықтың христиандық демократиялық партияларын және көптеген тәуелсіздерді алды; екінші тізім, жүгері құйрығының символы, сол жақта құрылды. Орталықтық тізім үлкен басымдықпен жеңіске жетті, негізінен сол жылдары Италияда солтүстік-шығыс жеңісі елді Кеңес Одағының орбитасына әкеледі деген қорқыныш кең тараған. Натале Скарроне мэр болып, он төрт жыл бойы, 1960 жылға дейін қызметте болды. 1946-1947 жылдары Вилла үшін тарихи оқиға болды: сол маусымда Виллезе қалалық футбол командасы бірінші және жалғыз рет C чемпионатына қатысты. Невроверд командасының үшінші сериядағы тәжірибесі корпоративтік және қаржылық проблемаларға байланысты сол маусымда ғана жалғасты.

Елуінші және алпысыншы жылдар

Қырықжылдардың соңы мен елужылдардың басында көптеген қоғамдық жұмыстар жүргізілді, соның ішінде Пьяцца-Дуомо, төрт қабатты ғимаратты аяқтау, Мемлекеттік темір жолды орналастыру, акведуктың еншілес компаниясы және ИНА-ның Bolano тұрғын үйі. Әлеуметтік тұрғын үйдің тағы бір маңызды жұмысы - БҰҰ ұйымының халықаралық көмегімен салынған, барлығы 32 тұрғын үйге арналған сегіз ғимараттан тұратын UNRRA ауылы. Олар жаңадан жөндеуден өткен жертөлелер plexus бастауыш мектеп, ол үйі орта мектеп, ескі үй-жайлар болатын қоныстандырылмаған. 1953 жылы сол орта мектеп өздігінен құрылды және 1957 жылы 12 сыныптан тұрды, ал 1963 жылы 230 оқушы болды, сонымен қатар тағы 230 кәсіптік білім алушылар болды. Елуінші және алпысыншы жылдары қала өмірі әсіресе шұғыл болды. Көптеген спорттық бірлестіктер (мысалы, АҚШ Villese sovracitata футбол клубы және Sporting Club Villese) және мәдени және демалыс бірлестіктері, мысалы Cenide шеңбері. Шынымен маңызды болды ескі Каминити кинотеатры, Кино Mignon және Lido Cenide, содан кейін боғазының ең маңызды жағалауларының бірі, Вилле компаниясының негізгі кездесу нүктелерінің бірі, Литтл Тони сияқты ұлттық атақты суретшілерді тарта алатын. 1955 жылы құрылған және Каронте және Туристтің қолданыстағы айлақтарында орналасқан Лидо, алтымышыншы жылдардың ортасында жеке паромның жаңа паромдарына байланысты қызығушылықтың салдарынан өз қызметін тоқтатты. Жылдар бойына елеусіз қалған нысан 2011 жылдың қарашасында жаңа порт құрылыстарын салу үшін бұзылды. 1966 жылы 20 наурызда ол Вилла Сан-Джованниге келді.

Жаңа өнеркәсіптік кешендер

1952 жылы ISA фабрикасы өз қызметін бастады, ол орындықтар үшін бөлшектер өндірісімен, кейіннен есіктер өндірісі қосылды. Бастапқыда 120 қызметкер жұмыс істеді. Зауыт Пьяцца-Иммаколатада орналасқан үлкен кешенде орналасқан. 1967-1968 жылдар аралығында өндірістегі қатты дағдарыс зауытты жабуға мәжбүр етті. Ғимарат бірнеше онжылдықтар бойы тасталып кетті, оны 2003 жылы Вилла қаласы сатып алғанға дейін, ол аймақты көп мақсатты орталыққа арнады. 2008 жылдың алғашқы айларында ескі кешенді бұзу жұмыстары басталды, содан кейін жаңа орталықтың құрылысы басталды. 1964 жылы 21 наурызда Реджио префекті Aspromonte Beer SpA компаниясының заңды өкілі Франческо Спатолисаноға Пиале мен Каннителло арасындағы жерде өнеркәсіптік өндірісті бастауға рұқсат берді, бірақ жоба қабылданбады және аяқталмады. 1969 жылы ECER-ге 335 миллион лира көлемінде мемлекеттік қаржымен FIAT филиалы ашылды, ол тоқсанның соңына дейін жұмыс істеді. 2003 жылдан бері ұзақ уақыт бойы жөндеуден өткеннен кейін ғимаратта сауда орталығы орналасқан.

Соңғы онжылдықтар

Жетпісінші жылдардан бастап Вилла Сан-Джованниде халық санының жылдам өсуі болды, негізінен ішкі эмиграция құбылысы көршілес муниципалитеттердің көптеген тұрғындарын Виллаға, негізінен, іскерлік себептермен көшіруге мәжбүр етті. Тұрғындардың тез өсуінің нәтижесінде соңғы онжылдықтарда, әсіресе 1980-жылдардың басынан бері, қала орталығы кеңейіп, бұрын-соңды болмаған ғимараттар өсті, әсіресе Пеццо аймағында және жағалау бойында, бұрын жасыл желекпен қапталған кең аумақтарда қазіргі кезде жеке тұрғын үйлер мен коммерциялық ғимараттар орналасқан. Вилла 1985 және 1991 жылдар аралығында өзінің тарихындағы ең қиын кезеңдердің бірін бастан өткерді, бұл кезеңде "Ндрангетаның" отбасылары арасындағы қатал қақтығыс Реджионы қанды етті, сонымен қатар шағын қалаға қатысты. 1991 жылдың 9 тамызында "Ндрангета" сицилиялық мафияның атынан Жоғарғы кассациялық соттың бас прокурорының орынбасары Антонино Скопеллитті өлтірді. Ндрангетаның қақтығысы 1991 жылы аяқталды, содан бері Виллада мұндай зорлық-зомбылық оқиғалары болған жоқ. Бүгінде Вилла өзін әрдайым кеңейіп келе жатқан қала ретінде таныстырады, соңғы онжылдықта шетелдік азаматтардың саны едәуір өсті.

Көлік

Паром қызметтерінің бірі Вилла Сан-Джованни мен Мессинаны байланыстырады, оның ішінде негізгі темір жол вокзалынан шығатын пойыз паромы бар. Қалаға сондай-ақ А2 автожолы Салерно Реджио Калабрия қызмет көрсетеді. Қазір Сицилияға кіретін көліктердің 80% осында өтеді. Вилла Сан-Джованни сонымен қатар Мессина бұғазының көптен бері ұсынылып келе жатқан, бірақ салынбаған көпірінің оңтүстік аяғы болып табылады.

Спорт

Вилланың жүзу саласында ұзақ дәстүрі бар, түрлі спорттық клубтар жүзуде (олар тіпті бәсекелестік деңгейде) және суға секіруде белсенді. Әр жаз сайын, тамыз айында Мессина бұғазының суларында "Байғанақты кесіп өту" халықаралық деңгейдегі жүзу жарысы өтеді, оған бүкіл Италиядан және шетелден келген ондаған спортшылар қатысады. Саяхат Сицилия жағалауындағы каналдың шеткі шегі - Пелорус мысынан басталып, Пезцо жағажайсында аяқталады: спортшылар 3 км-ден астам теңізден өтеді.