Кіріспе
Мексиканың 7-ші вице-президенті 1911-1913 жылдар аралығында Хосе Мария Пино Суарес (xosemaˈɾia ˌpinoˈswaɾes; 8 қыркүйек 1869 - 22 ақпан 1913) - заңгер, журналист және саясаткер, Мексика революциясының басты тұлғасы. Ол 1911 жылдан бастап он қайғылы күн оқиғасы кезінде өлтірілгенге дейін Мексиканың соңғы вице-президенті болды. Президент Франсиско И. Мадеромен бірге ол Мексикада демократияның және әлеуметтік әділдіктің қорғаушысы ретінде есте қалды. Теносике қаласында, Юкатан түбегіндегі танымал саяси отбасында дүниеге келген, оның арғы атасы Мексиканың тәуелсіздік соғысының батыры Педро Сайнц де Баранда болды. Пино Суарес 1894 жылы заңгерлік біліміне дейін Меридада иезуиттермен білім алды. Кейіннен ол Хоакин Касасуспен бірлесіп, Мехикода заң фирмасын құрды және қайын атасы Раймундо Камерамен бірге әртүрлі бизнеске араласты. 1904 жылы ол "Эль-Пенисуар" газетін құрды, ол Олегрио Молинаға қарсы шыққан либералды зиялылардың жаңа буынына дауыс берді. "Эль-Пенисулар" газетінің оқырмандары мен жарнамашылары тез арада пайда болды. Ол заманауи баспа технологиясын қолдану, ұлттық және халықаралық жаңалықтарды жариялау, сондай-ақ, оның редакциялық құрамында Юкатеканың көрнекті зиялылары болды. Пино Суарес бірнеше журналистік зерттеу мақалаларын жазды, олар кейбір henequen haciendas-та құлдық жағдайларына заңсыз төмендетілген майялар мен Яки жергілікті халқының пайдаланылуын әшкереледі. Бұл жағдай Юкатека олигархиясының кейбір секторларының ашуын туғызды, олар өздерінің саяси және экономикалық күшін газеттің өмір сүруіне қауіп төндіру үшін қолданды. Пино Суарес сөз бостандығын қорғау үшін саяси аренаға шықты. Франсиско И. Мадероның жақтасы ретінде ол Мадероның елдегі демократияны қалыптастыру жолындағы күресіне қатысқан. Мадероның танымалдылығы өскен сайын, диктатор Порфирио Диас оны бүлік шығаруда айыптап, түрмеге қамауға алуды шешті. Түрмеден қашып шыққаннан кейін Мадеро 1910 жылғы федералды сайлауды алаяқтық деп жариялаған және демократиялық институттарды құру, президентті қайта сайлауға тыйым салу, аграрлық реформа және сегіз сағаттық жұмыс күні сияқты түрлі саяси және әлеуметтік реформаларды талап еткен Сан-Луис жоспарын шығарды. Бұл жоспар Порфирийлік диктатураға қарсы шыққандар үшін анықтамалық нүктеге айналды және Мексика революциясына әкелді. Пино Суарес Мексиканың оңтүстік-шығыс аймағында революциялық істі ұйымдастырды және түрмеге қамап, жер аударылуға мәжбүр болды, Техастың Сан-Антонио қаласында Мадероға қосылды. Онда Мадеро уақытша үкімет құрып, Пино Суаресті Әділет министрі етіп тағайындады. Революциялық іс үшін маңызды әскери жеңістен кейін Пино Суарес Сиуарес келісімін (1911 ж.) келіссөздер жүргізуді тапсырған төрт бейбітшілік комиссарларының бірі болды, бұл үш онжылдық билік жүргізгеннен кейін Порфириандық диктатураның аяқталуына әкелді. Революцияның жеңісінен кейін Пино Суарес штаттық конгресс Юкатанның уақытша губернаторы болып тағайындалды, бірақ оның тағайындалуы жұмысшы таптар арасында күшті қолдау тапқан ескі режиммен тығыз байланысы бар популистік саясаткер Делио Морено Кантонның ізбасарларының зорлық-зомбылық наразылықтарына ұшырады. Жақсы қарсылықтарға ұшыраған сайлауда Пино Суарес аймақтық экономикалық элитаның көпшілігінің қолдауына ие болды және өз кезегінде губернатор болып сайланды. Көп ұзамай ол вице-президенттікке тағайындалу үшін қызметінен демалыс сұрады, ал Мемлекеттік конгресс оның інісі Николас Камера Валесті губернаторлық лауазымына тағайындады. 1911 жылғы президент сайлауы бейбіт, таза және демократиялық болып сипатталды, бұл елдің тарихындағы маңызды кезең болды. Бұл сайлауларда Франсиско И. Мадеро президент, Хосе Мария Пино Суарес вице-президент болып сайланды. 1912 жылдың ақпан айында Пино Суарес Білім министрі ретінде көрнекті рөлге ие болды, оның басты мақсаты білім беру реформасын жүзеге асыру болды. Елдегі сауаттылықтың төмендігін білген ол өзінің күш-жігерін элитадан тыс мемлекеттік білім алуға бағыттады, ол халықтық білімді жақтады. Сонымен қатар, ол білім берудегі идеологиялық ауысуды, позитивизмнен гуманизмге ауысуды насихаттауға тырысты. Ол Ұлттық заңгерлік мектепті басқаратын және Мадеро үкіметінің білім беру реформаларына қарсылық көрсеткен лос Циентификостың қарсылығына тап болды. Бұл жағдай Пино Суареске ашық қарсылық білдіріп құрылған Escuela Libre de Derecho-нің құрылуына әкелді. Соған қарамастан, Пино Суарес бұл мекеменің үкіметтен дербес ж�...
José María Pino Suárez (xosemaˈɾia ˌpinoˈswaɾes; 8 September 1869 – 22 February 1913) was a lawyer, journalist, and politician who was a key figure of the Mexican Revolution. He was a newspaper proprietor who served as the last Vice President of Mexico from 1911 until his assassination, during the events of the Ten Tragic Days. Along with president Francisco I. Madero, he is remembered as a champion of democracy and an advocate for social justice in Mexico. Born in Tenosique, into a prominent political family from the Yucatán Peninsula, his great grandfather was Pedro Sainz de Baranda, a hero of the Mexican War of Independence. Pino Suárez was educated by the Jesuits in Mérida before earning his law degree in 1894. Later, he established a law firm in Mexico City in partnership with Joaquín Casasús and became involved in various businesses alongside his father in law, Raymundo Cámara. In 1904, he founded El Peninsular, a newspaper that gave voice to a new generation of liberal intellectuals opposed to Olegario Molina, a powerful Porfirian cacique. El Peninsular quickly gained readers and advertisers, standing out for its use of modern printing technology, coverage of national and international news, and its editorial team that included prominent Yucatecan intellectuals. Pino Suárez authored a series of investigative journalism articles that exposed the exploitation of Maya and Yaqui indigenous people, who had been illegally reduced to conditions of slavery on some henequen haciendas. This provoked the anger of certain sectors of the Yucatecan oligarchy, known as the divine caste, who used their political and economic power to threaten the existence of the newspaper. The defense of freedom of expression against government censorship led Pino Suárez to enter the political arena. As a supporter of Francisco I. Madero, he shared in Madero's struggle to democratize the country. As Madero's popularity grew, Porfirio Díaz, the dictator, decided to imprison him on charges of sedition. After escaping from prison, Madero issued the Plan de San Luis, which declared the 1910 federal elections fraudulent and demanded various political and social reforms, including the establishment of democratic institutions, prohibition of presidential reelection, agrarian reform, and an eight hour workday, among others. This plan became a reference point for opponents of the Porfirian dictatorship and led to the Mexican Revolution. Pino Suárez organized the revolutionary cause in the southeastern region of Mexico and, threatened with imprisonment and forced into exile, joined Madero in San Antonio, Texas. There, Madero established a provisional government and appointed Pino Suárez as Secretary of Justice. After a significant military victory for the revolutionary cause, Pino Suárez was one of four peace commissioners tasked with negotiating the Treaty of Ciudad Juárez (1911), marking the end of the Porfirian dictatorship after three decades in power. After the triumph of the Revolution, Pino Suárez was appointed interim Governor of Yucatán by the State Congress, but his appointment was met with violent protests by followers of Delio Moreno Cantón, a populist politician with close ties to the old regime who had strong support among the working classes. In a closely contested election, Pino Suárez managed to gain the support of the majority of the regional economic elite and was elected to his own term as governor by a narrow margin. Shortly thereafter, he requested a leave of absence from his position to assume the Vice Presidency, and the State Congress appointed Nicolás Cámara Vales, his brother in law, as his successor in the governorship. The presidential elections of 1911 were characterized as peaceful, clean, and democratic, marking an important milestone in the country's history. In those elections, Francisco I. Madero was elected President and José María Pino Suárez as Vice President, forming what is considered Mexico's first democratically elected government. In February 1912, Pino Suárez assumed a prominent role as Secretary of Education, and his main objective was to carry out a comprehensive educational reform. Aware of the low literacy rate in the country, he focused his efforts on making public education accessible beyond the elite, advocating for popular education. Additionally, he sought to promote an ideological transition in education, shifting from positivism to humanism. He faced opposition from los Científicos, the group that controlled the National School of Jurisprudence and resisted the educational reforms of the Madero government. This situation led to the founding of the Escuela Libre de Derecho, which was established in open opposition to Pino Suárez. Despite this, Pino Suárez authorized this institution to operate autonomously from the government. Within the government, Pino Suárez led the renewal bloc, a liberal faction of the Maderist movement that advocated for public policies oriented towards social liberalism and the progressive reforms promised in the Plan de San Luis. Despite having a parliamentary majority, they faced a well organized opposition that included former Porfirians. Despite the challenges, politicians from the renewal bloc played a significant role in the drafting of the Constitution of Mexico (1917), which stands out as the world's first constitution to include extensive social and economic guarantees and protections, such as provisions regarding labor, agrarian reform, and the social dimension of property rights. Madero's reformist government was considered too progressive by some and not radical enough by others. It had to contend with several rebellions led by different revolutionary and counterrevolutionary factions until it was overthrown in a military coup in February 1913. Subsequently, both Madero and Pino Suárez were assassinated on the orders of General Victoriano Huerta, the dictator who replaced them. In 1969, María Cámara Vales, Pino Suárez's widow, received the Belisario Domínguez Medal of Honor from the Senate of Mexico, recognizing the sacrifice that the couple had made for the country.
Отбасылық шығу тегі
Табаско штатының Теносике қаласында туған, "болмысы бойынша оның отбасы Меридадағы ең танымалдардың бірі болды". Жоғарыда айтылғандай, Пино Суарес Юкатан түбегіндегі танымал отбасынан шыққан, оның арғы атасы Педро Сайнц де Баранда (17871845), Сан-Франциско де Кампече қаласында туған әскери офицер, өнеркәсiпшi және либералды саясаткер, Испания әскери-теңіз флотында оқып, Трафальгар шайқасында шайқасқан. Кейіннен ол 1812 жылғы либералды испан конституциясын жасаған конституциялық жиналыстың депутаты болды, Мексикаға оралғаннан кейін Мексиканың тәуелсіздік соғысында соғысты және Мексика әскери-теңіз күшін құруда маңызды рөл атқарды. Оның қолбасшылығымен Мексика әлі де испан қолында қалған Мексика аумағының соңғы бөлігі - Веракрус штатындағы Сан-Хуан-де-Улуа фортын басып алды. 1845 жылы қайтыс болғанға дейін ол Юкатанның губернаторы болды. Сондай-ақ, Мексикадағы өнеркәсіптік революцияны енгізген, бу қуатын пайдаланған елдің алғашқы тоқыма фабрикасы Aurora Yucateca-ны құрған. Пиноның үлкен ағалары Хоакин Баранда және Кампече губернаторы, сенатор, ал 1882-1901 жылдар аралығында ұзақ уақыт қызмет еткен министр болды, ол президенттер Мануэль Гонсалес және Порфирио Диас кезінде Әділет, Білім және қысқаша Сыртқы істер министрі болып тағайындалды. Ол порфириаттың ең күшті министрлерінің бірі болды, бірақ ол 1901 жылы қаржы министрі Хосе Ив Лимантурмен және технократтардың күшті тобы Циентификостың басшысы болып шыққаннан кейін орнынан кетті. Лимантур Баранданың отставкасын талап етті, өйткені соңғысы әділет министрі ретінде Лимантурдың президенттік кандидатурасын жеңілдетті. және Нормальдық мектеп (Escuela Normal de Profesores). Бұл арада оның ағасы генерал Педро Баранда реформа соғыстары мен француз интервенциясында либералды мүдде үшін күресті және 1857 жылғы либералды Конституцияны дайындаған құрылтай жиналысына қатысты. Кейіннен ол Камече және Морелос штаттарын құруды қолға алды, екі штаттың да губернаторы болды. Кампечеде Баранда ағайындыларының ықпалы соншалық болды, көп жылдар бойы мемлекеттік астана Кампече де Баранда деп аталды: [Педро Баранда] оңтүстік-шығыс саяси патшалық әулетінің ең жоғарғы сатысынан шыққан. Ол Кампече қаласында тұратын, азаматтық және әскери істерде ұзақ уақыт белсенді болған отбасынан шыққан. Оның әкесі Педро Сайнс де Баранда [ ] әлеуметтік консервативті, гадитано тәуелсіздігін жақтады; көп ұзамай ол Вальядолидте әйгілі Аврора Юкатека мақта фабрикасын құрды, бұл өнеркәсіптік революцияның батыл эксперименті [ ] Педро өзі Кампече штатын құру үшін күресті [ ] , содан кейін Табаскодағы интервенцияшылдарға қарсы күресті. Хуарес генерал дәрежесіне көтерілгеннен кейін ол Морелос штатының бірінші губернаторы, кейіннен Кампече штатының сенаторы болды. "Campeche de Baranda" атақты ескерткіші оның рөлін еске алады, ал оның әкесі - үлкен Педроның үлкен мүсіні, қолына қылыш ұстап, қазіргі заманғы автокөлік жүргізушісін қаладағы малекон бойымен қарсы алады. Пино Суарестің тағы бір ағасы - Хоакин Касасус, заңгер, экономист, дипломат және банкир, ықпалды Cíentificos тобының жетекші мүшесі және Мексикада американдық және британдық мүдделерді білдіру арқылы едәуір байлық жинады. Бір кездері ол Мексиканың АҚШ-тағы елшісі болды және Америка Құрама Штаттарымен шекаралық қақтығыстағы Шамизал даусында Мексика үшін оңды-солды төрелік шешімін алуға қол жеткізді. Оның бірінші туысы Луис Фелипе Домингуес Суарес кейіннен Табаско губернаторы болып екі мерзім қызмет етті.
Білім
Пино дүниеге келгеннен кейін көп ұзамай анасы қайтыс болды. Әкесі - ісі көп іскер адам, оның білімін жеке ұстазға тапсырған. Пино жасөспірім шаққа жеткенде, ол Меридада оқысын деп шешті, ол сол кезде Испания консулы болған әкесі Рауль Карранканың жақын досы болып саналған Рауль Карранканың үйінде тұрды. Оның ұлы Рауль Карранка и Трухильо кейінірек атақты қылмыстық істерді қорғаған заңгер болды. Меридада Пино атақты , иезуиттер басқаратын француздық лицейлерге негізделген оқу бағдарламасына негізделген грамматикалық мектепке қабылданды. Сол жылдары Пино мектеп директоры Норберто Домингуэстің жақын досы болды. Пино Сан-Ильдефонсоны бітіріп, ағылшын және француз тілдерін еркін меңгерген. Ол заңгерлік дәрежесін 1894 жылы Юкатан әдебиет институтынан алды. Ол бизнес магнаты және Камера үйінің басшысы Реймундо Камера Лужанның үлкен қызы, "Юкатанның жоғары аристократиясының күшті кланы". Мариас ағаларының екеуінің саяси мансабы болды: Николас Камара Валес Юкатанның губернаторы, ал Альфредо Пино Камара Кинтана-Ру губернаторы болды. Пино Камера жұптарының алты баласы болды: Мария, Альфредо, Хосе, Айда, Хортенсия және Корделия. Пино Суарес 1913 жылы ақпанда 43 жасында қайтыс болғанда, оның үлкен қызы Мария 14 жастағы жасөспірім, ал кіші қызы Корделия бірінші туған күнін тойламаған болатын. Оның екі ұлы, Альфредо мен Хосе, әкесінің ізімен жүріп, заңгер мамандығы бойынша үздіктер қатарына қосылды. Альфредо Пино Камера Жоғарғы соттың төреші-ағзасы болды және Кубаның Коммунистік партиясының негізін қалаушылардың бірі және саяси белсенді Хулио Антонио Мелланың бірінші дәрежедегі өлтіріліміне айып тағылған итальяндық актриса және фотограф Тина Модоттиге қарсы қылмыстық іс жүргізуде төреші болып қызмет еткені үшін еске алынады. Оның бірнеше қызы Юкатеканың танымал бизнес-отбасыларына үйленді. Оның үлкен қызы Мария Фернандо Понсе Алонсоға бірінші некеде тұрмысқа шықты. Понсе Алонсо 1980 жылдары Понсе отбасы Grupo Modelo компаниясына салған маңызды сыра өндіруші Cervecería Yucateca компаниясының негізін қалаушы Понсе Алонсоның немересі болды. Екінші некеде ол президент Франсиско И. Мадероның және Куаутемок Моктесума сыра заводының төрағасы және бас директоры, Монтеррейдің Технологиялық компаниясының негізін қалаушы Евгений Гарза Саданың бірінші туысы болған индустриал Хосе Гонсалес Садаға тұрмысқа шықты. Сол сияқты, Корделия Патрисио Эскаланте Гераға, Юкатандағы хенекен өнеркәсібін дамытуға жауапты бай өнеркәсібі, немересімен үйленді; бұл арада оның үлкен ағасы Карлос Пеон Мачадо, либералды саясаткер, 1894 және 1897 жылдар аралығында Юкатанның губернаторы болды. Оның немересі Исмаэль Морено Пино сыртқы істер министрінің орынбасары және Мексиканың Германиядағы, Нидерландыдағы, Чилидегі, Вашингтондағы ОАД-дағы және Нью-Йорк пен Женевадағы Біріккен Ұлттар Ұйымындағы елшісі болды. Латын Америкасын ядролық қарудан арылтуға әкелген Тлателолько келісімінің негізгі келіссөзшілерінің бірі болды.
Бастапқы жылдары: заңгер және кәсіпкер
Жаңадан үйленген Пино Камера жұп Мексика қаласына көшіп барды, онда Пино өзінің ағасы Хоакин Касасуспен заң фирмасын құрды, ол танымал заңгер, президент Диаздың технократ кеңесшілерінің тобы - лос Циентификоспен кең байланыста болды. 1899 жылы ол Меридаға оралды, онда ол өзінің қайын атасы, Раймундо Камера Лужанмен серіктестікпен коммерциялық іс-әрекет жүргізді. Ол кезде Камера Лужан мен Хосе Мария Понсе Солис басқарған экспорттық үй АҚШ пен Еуропа нарықтарына экспортталған henequen талшығының жалпы балдарының 16% -ын экспорттады, бұл Юкатека монокультурасына қанағаттанғысыз сұраныс болды. Басқа бизнесмендерден айырмашылығы, Камера Лужан хенекенді өндіруге емес, экспортқа назар аударды, бұл бизнес тиімдірек екенін анықтады. Сол сияқты, басқа Юкатекан капиталистерінен айырмашылығы, ол өзінің бизнес мүдделерін темір жолдар мен сыра жасаумен байланыстырды. Еусебио Эскаланте Бейтспен бірлесіп, ол Compañía Agrícola del Cuyo y Anexas, S. A компаниясының иесі болды, ол Юкатанның солтүстік-батыс бөлігінде (Люксембург немесе Род-Айлендтің көлеміне жуық) 2627 км2 жеке меншікті иеленді, ол әр түрлі шикізаттарды, мысалы, чикл, қант құмы, темекі, какао, мақта, банан, ваниль және әр түрлі орман ресурстарын игеруге арналған болатын.48 Бояу ағашы мен чикл АҚШ және Еуропа нарықтарына экспортқа жіберілді. XIX ғасырдың аяғында Хенекеннің өрлеуі Мериданы әлемдегі адам басына шаққандағы ең көп миллионерлер қаласына айналдырды; 1870 және 1920 жылдар аралығында Хенекен Мексиканың жалпы экспортының 20% -ын құраған, бұл оны Мексиканың екінші ірі өніміне айналдырды. Мексиканың бағалы металдардан кейінгі ең маңызды экспорттық тауарлары. Бұл байлықтың көп бөлігі еуропалық тектес (криолло) аз сандағы юкатекандық отбасылардың қолында шоғырландырылған. 20-ғасырдың алғашқы онжылдығында әртүрлі бизнес топтары арасындағы бәсекелестік күшейді. Бір жағынан, Еусебио Эскаланте, Хосе Мария Понсе Солис, Карлос Пеон және Камера Лужан, олар "әдеттегі жер иеленуші отбасылардан тұратын" капиталистер тобын білдірді, олардың беделі вице-король дәуірінен бастау алды және "өзгермелі экономикалық тәртіпке бейімделудің құпия қабілетін көрсетті". Екінші жағынан, Олегарио Молина болды, оның байлығы жаңадан жасалған, бірақ ол Юкатан губернаторы және сауда және өнеркәсіп министрі ретінде монополияға ие болған саяси және экономикалық билікті пайдаланып, Хенеквен өнеркәсібінде табысты монополия құруды көздеді. 1902 жылы ол International Harvester компаниясының бас директоры америкалық бизнесмен Сайрус МакКормикпен құпия келісімге қол қойып, Henequen компаниясының бағасын төмендетіп, бәсекелестерін банкротқа ұшыратты. 1899 жылы ерлі-зайыптылар Меридаға оралды, онда Пино Суарес өзінің қайын атасы Раймундо Камера Лужанмен серіктесіп, бизнеспен айналысты. 1907 жылғы қаржылық үрейден кейін Эскаланте экспорттық үйі, Хенекендегі ірі сауда үйлерінің бірі құлдырады. Камера Лужанның жақын бизнес-қауымдасы болған және оның банкротқа ұшырауы бүкіл Мерида қоғамын, сондай-ақ Мексика қаласы, Нью-Йорк және Париждегі қаржы орталарын таң қалдырды. Көптеген бай кәсіпкерлер мен жеке тұлғалар едәуір сомадағы капиталды жоғалтты, ал Олегарио Молина бастаған бәсекелес бизнесмендер тобы пайда тапты: "тарихта бір бизнес басқа біреудің бақытсыздығынан соншалықты пайда көрді. Эскаланте үйінің құлауы Молинаның аймақтық экономиканың негізгі секторларына үстемдігін қамтамасыз етті". Осы жағдайға тап болған бірнеше жер иелері, оның ішінде Камера отбасы, Молинадан және Порфирио Диас басқарған федералды үкіметтен алыстады. Осы жағдайға тап болған бірнеше дәстүрлі бизнесмендер, соның ішінде Камера Лужан, Молинадан және оны қолдаған Порфирио Диаз үкіметінен алыстады. Бұл оқиғалар жас заңгерге әсер еткені сөзсіз.
Әдебиет адамы
Бос уақытында Пино екі томдық "Меланколиялар" (1896) және "Процеляриялар" (1903) жинақтарын жариялаған, сондай-ақ, өте жақсы ақын болды. Сондай-ақ, ол 1904 жылы жақын досы Элигио Анкона жазған "Memorias de un alférez" (Memoires of an Ensign) атты кітаптың алғы сөзін жазды. Өлер алдында досы Серапио Рендонда "Констелляциялар" деп аталатын үшінші томды құтқаруды сұрап хат жазды. Өкінішке орай, өлеңдердің соңғы томы ешқашан жарық көрген жоқ: Парольді білетін министрден алуға тырысыңыз. Егер тапсаңыз, әйелімге беріңіз. Мен олардың жоғалып кетуін немесе беймәлім адамдардың көруін қаламаймын. Сіз оң жақтағы сөреде төменгі бөлігінде жеке сипаттағы бірнеше әріптер астында көк қағазға жазылған Constellations деп аталатын кішкентай томды таба аласыз. 1912 жылы Марселино Менендес Пелайо қайтыс болғанда, Пино Суарес Испания Корольдік академиясының директоры Алехандро Пидаль и Моннан бос орынды толтыруды ұсынған хат алды. Республиканың сол кездегі вице-президенті Пино Суарес өзінің аса көп жұмыс жүктемесін келтіре отырып, бұл ерекшелікті қабылдамады. Ақыры, ол орынды Жасинто Бенавенте иеленді.
Он күндік қайғылы оқиға: Әскери төңкеріс
1913 жылдың ақпан айында Густаво Мадеро Жапонияға елші болып тағайындалды, бірақ ол Токиоға әлі бармаған еді. Оның үкіметтен бөлінуі "дипломатиялық чемоданға жасырылған, оның [президентпен] келіспеушілігінің жақсы кепілі болды". Осыған ұқсас себептермен Пино "күңгірек тұсында отставкаға кетуді аңсады және бұл мәселе туралы ол жиі жеке сөйлесетін". Пино Суареске жақын болған Луис Кабрера "үкіметті құлататын жер сілкінісін алдын ала көріп", шетелге, Еуропаға кетуге шешім қабылдады. Қала орталығында ат үстінде келе жатқан Президент бастаған әскери колоннаға снайперлер атқан. Президент пен оның серіктері тоқтап, Дагерра фотошоптан баспана іздестірді, онда оларға Густаво Мадеро және кейінірек генерал Викториано Хуерта қосылды. Онда Мадероға генерал Виллар ұрыста жараланғандығы туралы хабарланды және Қорғаныс министрі Анхель Гарсия Пеньяның өтініші бойынша генерал Хуертаны оны бүлікшілікті тоқтатуды басқаратын әскери қолбасшы етіп тағайындау туралы шешім қабылданды. Көтерілісшілер Ұлттық сарайды басып алмағанына байланысты, олар Мексиканың тарихи орталығында орналасқан Ла-Сиудела қорғаны мен қару-жарақ қоймасына қашуға мәжбүр болды. Викториано Хуерта, президент Мадеро құлағаннан кейін уақытша президенттікті өз мойнына алу үшін көтерілісшілермен жасырын келісімге келді, үкіметке адал болып көрінді. Дегенмен оның оқ-дәрісі Ла Сиуделага аздап залал келтіріп, қамалдың үкімет қолына түсуін болдырмау үшін және шетелдік резиденттер тұрып жатқан басқа ғимараттарға, әсіресе шетелдік дипломатиялық миссияларды Мадеро үкіметінің тиімді еместігіне сендіру үшін, максималды залал келтірді. Густаво Мадеро, Пино сияқты, генерал Гуертаның, бұрын бүкіл мансабында артиллерияны қолданудағы таланты үшін танылған, енді осындай беймәлімдікке ие болатынына күмән келтіреді. 17 ақпанда Густаво Мадеро генерал Хуертаны тұтқындап, оны ағасына сатқындық жасады деп айыптап, ұсынды. Президент Мадеро өз өмірін қиып, генерал Хуертаны босатып, оған 24 сағат мерзім берді. Бұған дейін Мадеро Куернавакаға барып, үкіметке адал болып қалған және Морелос штатында Zapata бүліншілігін сәтті басқарған қабілетті және құрметке ие генерал Фелипе Анхелес басқарған әскердің қолдауына ие болды. Егер Хуерта президенттің берген мерзімін орындамаса, оның орнына Анхелес тағайындалады. Келесі күні, 18 ақпанда, министрлер кабинеті Ұлттық сарайында жиналған кезде, полковник Теодоро Хименес Риверолл бастаған көтерілісшілер әскерлері сессияға кіріп, президент, вице-президент және бүкіл кабинетті тұтқындауға тырысты. Құпия қызмет президентті қорғады, ал оның офицерлерінің бірі, капитан Густаво Гармендия, полковник Хименес Ривероллді өлтіріп, Мадеро үкіметін құлату әрекеті сәтсіз аяқталды. Президент Мадеро мен вице-президент Пино Суарес бастаған шағын делегация Ұлттық сарайдың ауласына барып, адал әскерлердің қолдауына ие болуды көздеді. Алайда, ол жерде орналасқан әскерилер генерал Аурелиано Бланке олардың бас қолбасшысын тұтқындаған кезде, қасында болды. Мадеро мен Пино Суарес, қазір бүлікші күштердің тұтқындары, Ұлттық сарайдың квартирмейстерінің кеңсесіне әкелінді. Сол жерде олар Фелипе Анхелеспен бірге түрмеде отырды. Осы оқиғалар Ұлттық сарайында өрбіп жатқан кезде, Гуэрта Густаво Мадероны қала ортасындағы сәнді ресторан Gambrinus-те түскі асқа шақырды. Сол жерде Густаво тұтқындалып, бүлікші әскердің қатыгездікпен азаптап, кейіннен өлтірілді. Сыртқы істер министрі Педро Ласкурайн Мадеро үкіметі мен генерал Хуерта бастаған көтерілісшілер арасында делдал ретінде әрекет етті. Ласкурайн Хуертаның ұсынысын Мадеро мен Пино Суареске жеткізді: егер екеуі де өз лауазымдарынан кетсе, ол оларға Веракрус портына сапарға шығуға қауіпсіз жол береді, одан кейін оларға өздері таңдаған шет елге жолға шығуға мүмкіндік береді. Мадеро мен Пино Суарес өздерінің отставкаларын ұсынуға келісті, бірақ олар бірнеше шарттарды қойды, олардың ішінде олар Ласкурайнның Конгресске екі мәрте отставкасын тапсыруын талап етті. Мадеро, оның ағасы Густавомен бірге (олар әлі де оның қайғылы ақыры туралы білмеді), Пино Суарес және Анхелес өз отбасыларымен Куба үкіметі ұсынған әскери кемеге отырды. Отставкаға түсу құжаттарын дайындаған кезде Пино Суарес "отставкаға түсу себептері ретінде берілген себептерге қанағаттанбағанын және олардың қару күшімен мәжбүр болғанын жазуды қалайтынын" мәлімдеді. Тек вице-президентпен жан-жақты келіссөздер жүргізілге...