Кіріспе

Француз саясаттанушысы және авторы Оливье Ле Кур Гранмейсон (1960 жылы 19 қыркүйекте туған) - француз саясаттанушысы және авторы, оның жұмысы негізінен отаршылдыққа бағытталған. Ол ең танымал "Колонизатор, экстреминер, соғыс және отаршылдық мемлекет" атты кітабымен. Ле Кур Гранмейсон Эври Вал д'Эсон университеті саяси ғылымдарының профессоры және Халықаралық философия колледжінің оқытушысы. Ол 1961 жылы 17 қазанда Париждегі қырғын кезінде Франция жасаған қылмыстарды ресми тануды жақтаған ұмытуға қарсы қауымдастықтың президенті.

Колонизатор, құртқыш

"Колонизатор, жойғыш" (2005) атты кітабында Ле Кур Грандемазон 19-ғасырдың аяғындағы жаңа империализм кезеңінде қолданылған техникалар мен ұғымдар кейіннен Холокост кезінде қолданылған деп мәлімдейді. Ол Токвиль мен Мишельдің Батыс Американы отарлау кезінде және Американың түпкүлкі тайпаларын жою кезінде "жою" туралы айтқандарын айтады. Ол Токвильдің 1841 жылы Алжирді жаулап алу туралы француздарға берген мына сөздерін келтіреді: "Францияда мен құрметтейтін, бірақ мақұлдамайтын адамдардың [әскердің] егінді өртеп, астық қоймаларын бос қалдырып, қарусыз ерлер, әйелдер мен балаларды тұтқындап жатқанын жиі естідім. Менің ойымша, бұл арабтарға қарсы соғыс жүргізгісі келетін кез келген халықтың қабылдауы керек өкінішті қажеттіліктер деп санаймын мен соғыс заңдары бізге елді қиратуға құқық береді деп сенемін және біз мұны егін жинау кезінде егіндерді жойып немесе барлық уақытта тез шабуыл жасап, рейдтер деп аталады, оның мақсаты - адамдар мен отарларды алып кету " "Не болмасын, Токвиль жалғастырды, біз жалпы алғанда айта аламыз, барлық саяси бостандықтар Алжирда тоқтатылуы керек". LeCour Grandmaison-тің айтуынша, "Де Токвиль Алжирді жаулап алу екі себеппен маңызды деп ойлады: біріншісі, оның халықаралық жағдайды және Францияның әлемдегі орнын түсінуі, ал екіншісі, француз қоғамындағы өзгерістер". Жолындағы монархияны жек көретін Токвиль (1830-1848) соғыс пен отарлау "орта таптағы әлеуметтік әдептің біртіндеп жұмсаруы" арқылы қауіп төндірген ұлттық мақтанышты қалпына келтіреді деп сенді. Олардың "материалдық ләззатқа" деген құмарлығы бүкіл қоғамға таралып, "әлсіздік пен өзімшілдіктің үлгісін" көрсетті. Томас Роберт Бугео әдістерін мақтап, Токвиль "Африкадағы соғыс" "ғылымға" айналды дегенге дейін барды: "Африкадағы соғыс - бұл ғылым. Оның ережелері баршаға таныс және оларды барлығы сәттілікпен толықтай сенімді қолдана алады. Фелдмаршал Бугео өз еліне көрсеткен ең үлкен қызметтерінің бірі - осы жаңа ғылымды кеңінен тарату, жетілдіру және баршаға таныстыру". Сол сұхбатта ЛеКур Грандемайсон отаршылдықтың қорлық-зомбылығын және отаршылдықтың принципін сынға алуды ажыратады, оның аргументтерін Зола, Виктор Гюго, Ламартин, Дарвин, Андре Жид, Альберт Лондон, Жюль Верн, Мопассант, Фуко, Барт және Жозеф Конрадқа негіздеді. Ол Маркс пен Энгельстің және олардың замандастарының 19-ғасырлық нәсілдік идеологияға қарсы тұрмағанын айтады, өйткені олар да отарлауды болмай қалмайтын және ақталған деп санайды, ал еуропалық емес адамдарды "примитивтер" және "варварлар" деп санайды. Үшінші Интернационалға дейін социалистік қозғалыстар отаршылдыққа қарсы шығып, ұлттық азаттық қозғалыстарын қолдады.

Мемлекеттік расизм

Мишель Фуконың пікірлеріне сүйене отырып, ЛеКур Грандемайсон Франция Үшінші Республикасындағы "мемлекеттік расизм" туралы айтты, ал Алжирде қолданылған 1881 жылғы Түпкүлгілік кодекстің мысалымен ерекшеленеді. "Үшінші республика кезінде мемлекеттік расизм туралы айту тым көп емес пе? "Жоқ, егер біз "мемлекеттік расизмді" осы аумақтарда нәсілдік, діни және мәдени критерийлердің үйлесімділігіне негізделген дискриминациялық шараларды дауыс беру және жүзеге асыру ретінде танысақ. 1881 жылғы "Тәуелсіздік кодексі" - осы жанрдың ескерткіші! Бұл кодекс "арабтарға" арнап арнайы қылмыстар мен жазалар қарастырылған. Содан кейін империяның басқа аймақтарына да таралды. Бір жағынан, отарларда тұратын француздар мен еуропалықтардың аз бөлігі үшін заңның үстемдігі. Екінші жағынан, "түпкүлкілі" халықтар үшін тұрақты ерекше жағдай. Бұл жағдай 1945 жылға дейін созылып кетті". Заңнаманы 2006 жылы президент Жак Ширак Францияда тарихшылар мен солшылдардың, сондай-ақ шетелден, соның ішінде Алжир президенті Абделазиз Бутефлика мен "Négritude" жазушысы Айме Сесардың сын-пікірлерінен кейін алып тастады.