Кіріспе
Француз саясаттанушысы және авторы Оливье Ле Кур Гранмейсон (1960 жылы 19 қыркүйекте туған) - француз саясаттанушысы және авторы, оның жұмысы негізінен отаршылдыққа бағытталған. Ол ең танымал "Колонизатор, экстреминер, соғыс және отаршылдық мемлекет" атты кітабымен. Ле Кур Гранмейсон Эври Вал д'Эсон университеті саяси ғылымдарының профессоры және Халықаралық философия колледжінің оқытушысы. Ол 1961 жылы 17 қазанда Париждегі қырғын кезінде Франция жасаған қылмыстарды ресми тануды жақтаған ұмытуға қарсы қауымдастықтың президенті.
Olivier Le Cour Grandmaison (born 19 September 1960), is a French political scientist and author whose work chiefly centres on colonialism. He is best known for his book Coloniser, Exterminer Sur la guerre et l'Etat colonial. Le Cour Grandmaison is a professor of political science at the Évry Val d'Essonne University and a teacher at the Collège International de Philosophie. He is the president of the 17 October 1961 Association Against Oblivion, which advocates official recognition for the crimes committed by France during the 1961 Paris massacre.
Колонизатор, құртқыш
"Колонизатор, жойғыш" (2005) атты кітабында Ле Кур Грандемазон 19-ғасырдың аяғындағы жаңа империализм кезеңінде қолданылған техникалар мен ұғымдар кейіннен Холокост кезінде қолданылған деп мәлімдейді. Ол Токвиль мен Мишельдің Батыс Американы отарлау кезінде және Американың түпкүлкі тайпаларын жою кезінде "жою" туралы айтқандарын айтады. Ол Токвильдің 1841 жылы Алжирді жаулап алу туралы француздарға берген мына сөздерін келтіреді: "Францияда мен құрметтейтін, бірақ мақұлдамайтын адамдардың [әскердің] егінді өртеп, астық қоймаларын бос қалдырып, қарусыз ерлер, әйелдер мен балаларды тұтқындап жатқанын жиі естідім. Менің ойымша, бұл арабтарға қарсы соғыс жүргізгісі келетін кез келген халықтың қабылдауы керек өкінішті қажеттіліктер деп санаймын мен соғыс заңдары бізге елді қиратуға құқық береді деп сенемін және біз мұны егін жинау кезінде егіндерді жойып немесе барлық уақытта тез шабуыл жасап, рейдтер деп аталады, оның мақсаты - адамдар мен отарларды алып кету " "Не болмасын, Токвиль жалғастырды, біз жалпы алғанда айта аламыз, барлық саяси бостандықтар Алжирда тоқтатылуы керек". LeCour Grandmaison-тің айтуынша, "Де Токвиль Алжирді жаулап алу екі себеппен маңызды деп ойлады: біріншісі, оның халықаралық жағдайды және Францияның әлемдегі орнын түсінуі, ал екіншісі, француз қоғамындағы өзгерістер". Жолындағы монархияны жек көретін Токвиль (1830-1848) соғыс пен отарлау "орта таптағы әлеуметтік әдептің біртіндеп жұмсаруы" арқылы қауіп төндірген ұлттық мақтанышты қалпына келтіреді деп сенді. Олардың "материалдық ләззатқа" деген құмарлығы бүкіл қоғамға таралып, "әлсіздік пен өзімшілдіктің үлгісін" көрсетті. Томас Роберт Бугео әдістерін мақтап, Токвиль "Африкадағы соғыс" "ғылымға" айналды дегенге дейін барды: "Африкадағы соғыс - бұл ғылым. Оның ережелері баршаға таныс және оларды барлығы сәттілікпен толықтай сенімді қолдана алады. Фелдмаршал Бугео өз еліне көрсеткен ең үлкен қызметтерінің бірі - осы жаңа ғылымды кеңінен тарату, жетілдіру және баршаға таныстыру". Сол сұхбатта ЛеКур Грандемайсон отаршылдықтың қорлық-зомбылығын және отаршылдықтың принципін сынға алуды ажыратады, оның аргументтерін Зола, Виктор Гюго, Ламартин, Дарвин, Андре Жид, Альберт Лондон, Жюль Верн, Мопассант, Фуко, Барт және Жозеф Конрадқа негіздеді. Ол Маркс пен Энгельстің және олардың замандастарының 19-ғасырлық нәсілдік идеологияға қарсы тұрмағанын айтады, өйткені олар да отарлауды болмай қалмайтын және ақталған деп санайды, ал еуропалық емес адамдарды "примитивтер" және "варварлар" деп санайды. Үшінші Интернационалға дейін социалистік қозғалыстар отаршылдыққа қарсы шығып, ұлттық азаттық қозғалыстарын қолдады.
"In France I have often heard people I respect, but do not approve, deplore [the army] burning harvests, emptying granaries and seizing unarmed men, women and children. As I see it, these are unfortunate necessities that any people wishing to make war on the Arabs must accept I believe the laws of war entitle us to ravage the country and that we must do this, either by destroying crops at harvest time, or all the time by making rapid incursions, known as raids, the aim of which is to carry off men and flocks"
"Whatever the case, continued Tocqueville, we may say in a general manner that all political freedoms must be suspended in Algeria." According to LeCour Grandmaison, "De Tocqueville thought the conquest of Algeria was important for two reasons: first, his understanding of the international situation and France’s position in the world, and, second, changes in French society." Tocqueville, who despised the July Monarchy (1830–1848), believed that war and colonization would "restore national pride, threatened, he believed, by "the gradual softening of social mores" in the middle classes. Their taste for "material pleasures" was spreading to the whole of society, giving it "an example of weakness and egotism". Applauding the methods of Thomas Robert Bugeaud, Tocqueville went as far as saying that "war in Africa" had become a "science":
<blockquote>" war in Africa is a science. Everyone is familiar with its rules and everyone can apply those rules with almost complete certainty of success. One of the greatest services that Field Marshal Bugeaud has rendered his country is to have spread, perfected and made everyone aware of this new science". In the same interview, LeCour Grandmaison, distinguishes between the criticisms of colonial abuse and those of the principle of colonization itself, basing his arguments on Zola, Victor Hugo, Lamartine, Darwin, André Gide, Albert Londres, Jules Verne, Maupassant, Foucault, Barthes and Joseph Conrad. He states how Marx, Engels and their contemporaries were not immune to 19th century racial ideology, as they too considered colonization as inevitable and justified, and non European people as "primitives" and "barbarians". It wasn't until the Third International that the socialist movement opposed colonialism and supported national liberation movements.
Мемлекеттік расизм
Мишель Фуконың пікірлеріне сүйене отырып, ЛеКур Грандемайсон Франция Үшінші Республикасындағы "мемлекеттік расизм" туралы айтты, ал Алжирде қолданылған 1881 жылғы Түпкүлгілік кодекстің мысалымен ерекшеленеді. "Үшінші республика кезінде мемлекеттік расизм туралы айту тым көп емес пе? "Жоқ, егер біз "мемлекеттік расизмді" осы аумақтарда нәсілдік, діни және мәдени критерийлердің үйлесімділігіне негізделген дискриминациялық шараларды дауыс беру және жүзеге асыру ретінде танысақ. 1881 жылғы "Тәуелсіздік кодексі" - осы жанрдың ескерткіші! Бұл кодекс "арабтарға" арнап арнайы қылмыстар мен жазалар қарастырылған. Содан кейін империяның басқа аймақтарына да таралды. Бір жағынан, отарларда тұратын француздар мен еуропалықтардың аз бөлігі үшін заңның үстемдігі. Екінші жағынан, "түпкүлкілі" халықтар үшін тұрақты ерекше жағдай. Бұл жағдай 1945 жылға дейін созылып кетті". Заңнаманы 2006 жылы президент Жак Ширак Францияда тарихшылар мен солшылдардың, сондай-ақ шетелден, соның ішінде Алжир президенті Абделазиз Бутефлика мен "Négritude" жазушысы Айме Сесардың сын-пікірлерінен кейін алып тастады.
<blockquote> "No, if we can recognize "state racism" as the vote and implementation of discriminatory measures, grounded on a combination of racial, religious and cultural criteria, in those territories. The 1881 Indigenous Code is a monument of this genre! Considered by contemporary prestigious jurists as a "juridical monstruosity", this code planned special offenses and penalties for "Arabs". It was then extended to other territories of the empire. On one hand, a state of rule of law for a minority of French and Europeans located in the colonies. On the other hand, a permanent state of exception for the "indigenous" people. This situation lasted until 1945." The legislation was repealed by president Jacques Chirac in 2006 following criticisms in France from historians and the left wing, and from abroad, including Algerian president Abdelaziz Bouteflika and Négritude writer Aimé Césaire.