Кіріспе
Жапондық Дзен - Дзен буддизмі, бастапқыда қытайлық Махаяна буддизм мектебі, ол дхьянаға, сананы сезімтал және сабырлылықпен ойлауды үйретуді қатты назар аударады. Дзен ұстаздарының пікірінше, бұл практика адамның шынайы табиғатын немесе өмір сүрудің бостандыққа апаратын бостандыққа жол ашатын бостандықты көрсетеді.
See also Zen for an overview of Zen, Chan Buddhism for the Chinese origins, and Sōtō, Rinzai and Ōbaku for the three main schools of Zen in Japan
Japanese Zen refers to the Japanese forms of Zen Buddhism, an originally Chinese Mahāyāna school of Buddhism that strongly emphasizes dhyāna, the meditative training of awareness and equanimity. This practice, according to Zen proponents, gives insight into one's true nature, or the emptiness of inherent existence, which opens the way to a liberated way of living.
Қамакура (11851333 ж.)
Дзен 12-ғасырға дейін Жапонияда өзін жеке мектеп ретінде белгілеуде қиындықтарға тап болды, негізінен тендай мектебінің қарсылығы, ықпалы, билігі және сын-пікірлері. Камакура дәуірінде (11851333 ж.ж.) Нонин Жапония жерінде алғашқы тәуелсіз Дзен мектебін құрды, ол қысқа өмір сүрген және мақұлданбаған Дарума мектебі ретінде белгілі болды. Онжылдықтар өткеннен кейін, Нампо Джомио (南浦紹明) (12351308 ж.ж.) Қытайда Линдзи ілімдерін оқып, Ринзайдың ең ықпалды саласы - жапондық Отокан тұқымын құрған. 1215 жылы Ейсайдың жас замандасы Доген Қытайға барып, Каодунның ұстазы Ружиннің шәкірті болды. Қайтып келгеннен кейін Доген Сото мектебін, Каодунның жапондық бөлімшесін құрды.
Муромачи (немесе Ашикага) (б.з.
Муромачи дәуірінде Ринзай мектебі ең табысты болды, өйткені оны сёгун жақсы көретін.
Ринка монастырлары
Ринзай дзенінің барлық ұйымдары да мемлекеттің қатаң бақылауында болған жоқ. Қалаларға қарағанда көбінесе ауылдық жерлерде орналасқан ринка монастырлары өз бетімен жұмыс істеуге көбірек мүмкіндік алды. Отоканның Даитоку-джиге негізделген ұрпағы да үлкен еркіндікке ие болды. Оны Нампо Джомё, Шухо Мёчо және Канзан Эген құрды. Даитокуджидің танымал ұстазы Иккю болды.
Адзучи-Момояма (1573-1600) және Эдо (немесе Токугава) (1600-1868)
Соғыс кезеңінен кейін Жапония Момояма дәуірінде қайта біріктірілді. Бұл буддизмнің күшін төмендетті, ол Жапонияда саяси және әскери күшке айналды. Неоконфуциандық діннің ықпалы Буддизмнің есебінен болды, ол қатаң мемлекеттік бақылауға алынды. Жапония әлемге есігін жапты. Деджима аралына тек голландиялықтарға ғана рұқсат етілді. Буддистік институттарда қарапайым таңдау болды: бейімделу немесе құрып кету. Ринзай мен Сото Дзен өздерін бейімдеуді таңдады, Дзенді батыс түсініктерімен сәйкес жаңғыртуға тырысты, сонымен бірге жапондық өзіндік ерекшелігін сақтады. Бұл жапондық жекелік "япондық бірегейлік" теориясы Нихонджинрон философиясында айтылды. Көптеген тақырыптар жапон мәдениетінің ерекшеліктері ретінде қарастырылды. Д. Т. Судзуки Нихонджинрон философиясына өз үлесін қосты. Дзенді Азия руханилығының ерекше белгісі ретінде қабылдап, оның жапон мәдениетіндегі ерекше сипатын көрсетті. Бұл жапондық Дзен мекемелерінің жапон императорлық жүйесінің соғыс қызметін қолдауына әкелді, Сото сектасы, Ринзайдың негізгі салалары және бірнеше танымал ұстаздар. Шарфтың айтуынша, олар Кукотай (ұлттық мемлекет) идеологиясын жариялауда ерікті серіктестерге айналды - Жапонияны императордың құдайлық билігімен саяси жағынан біріктірілген мәдени жағынан біртекті және рухани дамыған халық етуге тырысты. Бұл тақырыпта Брайан Викторияның "Зен соғыс кезінде" (1998) еңбегі елеулі болды. Олардың ішінде Санбо Кёдан мектебінің негізін қалаушы Хакуун Ясутани, тіпті Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін антисемиттік және ұлтшыл пікірлер білдірді. Тек 1990-шы жылдары халықаралық наразылықтан кейін, Викторияның "Зен соғыста" басылымынан кейін Санбо Кёдан осы қолдау үшін кешірім сұрады. Бұл қатысу Зен мектептерімен шектелмеді, өйткені буддизмнің барлық ортодоксалды жапон мектептері милитаристік мемлекетті қолдады. Викторияның Д. Т. Судзукидің милитаризмге қатысы туралы айрықша мәлімдемесін басқа ғалымдар көп даулап отыр.
This resulted in support for the war activities of the Japanese imperial system by the Japanese Zen establishment—including the Sōtō sect, the major branches of Rinzai, and several renowned teachers. According to Sharf,
blockquote|They became willing accomplices in the promulgation of the kokutai (national polity) ideology—the attempt to render Japan a culturally homogeneous and spiritually evolved nation politically unified under the divine rule of the emperor. A notable work on this subject was Zen at War (1998) by Brian Victoria, Among them as an example Hakuun Yasutani, the founder of the Sanbo Kyodan School, even voiced antisemitic and nationalistic opinions after World War II. Only after international protests in the 1990s, following the publication of Victoria's 'Zen at war', did the Sanbo Kyodan express apologies for this support This involvement was not limited to the Zen schools, as all orthodox Japanese schools of Buddhism supported the militarist state. Victoria's particular claims about D. T. Suzuki's involvement in militarism have been much disputed by other scholars.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Дзенді сынға алу
Жапондық Дзен ұстаздарының кейбірі, мысалы Харада Дайун Согаку және Шунрю Сузуки, жапондық Дзенді бос рәсімдердің ресми жүйесі деп сынға алды, онда Дзен практиканттарының өте аз бөлігі шын мәнінде жүзеге асырылды. Олар жапондық ғибадатханалардың барлығы дерлік әкеден ұлына мұрагерлікпен беріліп келе жатқан отбасылық бизнеске айналды деп мәлімдейді, ал Дзен діни қызметкерінің қызметі негізінен жерлеу рәсімдерін өткізуге дейін қысқарды, бұл тәжірибе Жапонияда (葬式仏教) деп аталады. Мысалы, Сото мектебінің статистикасы бойынша, дінге кірмейтіндердің 80 пайызы ғибадатханаға тек жерлеу мен өліммен байланысты себептермен барады.
Будда табиғаты мен суньята
Махаяна буддизмі "бос" деп аталатын суньятаны үйретеді, оны Дзен де баса айтады. Бірақ тағы бір маңызды ілім - бұл Будда табиғаты, барлық адам баласының ояну мүмкіндігі бар деген ой. Барлық тірі жаратылыстарда Будда табиғаты бар деп есептеледі, бірақ олар оянғанша мұны түсінбейді. Негізгі табиғат туралы ілім, өзгермейтін табиғат немесе өзгермейтін дүниенің артында шындық бар деген ойға жетелейді. Бұл екі ілімнің айырмашылығы мен татуласуы Ланкаватара Сутраның негізгі тақырыбы болып табылады.
Кеншо: адамның шынайы болмысын көру
Ринзай Дзеннің басты мақсаты - кеншо, адамның шынайы болмысын көру және муджодо но тайген, күнделікті өмірде осы түсініктің көрінісі. Адамның шынайы болмысын көру дегеніміз - оның ішінде "мен" немесе "өз" деген мән жоқ екенін, біздің шынайы болмысымыз бос екенін көру. Күнделікті өмірде көрініс беру дегеніміз - бұл жай ғана ой жүгірту емес, біздің өміріміз осы өзімшіл болмыстың көрінісі.
Дзен медитациясы
Дзен зазенге, медитацияға, яғни, отыру күйіндегі дхьянаға баса назар аударады. Сотода шикантазаға, яғни жай ғана отыруға баса назар аударылады, ал Ринзай ой-сананы жаттықтыру үшін коанды да қолданады. Зазенмен ауыспалы түрде, жүретін медитация, кинин бар, онда адам толық көңілмен жүреді. Зен ұстазы түсініктілікті жеңілдету үшін коанды тағайындайды. Бұл қысқа анекдот, қисынсыз көрінеді, бірақ буддалық ілімдерге қатысты жұмсақ сілтемелер бар. Коанның мысалы - Джошуның 'Му': Бір монах: "Иттің будда табиғаты бар ма?" деп сұрады. Жошу: "Мү!" - деп жауап берді. Дзен медитациясының мақсаты "ойланбайды", япониялық фу ширио және хай ширио. Чжуның айтуынша, екі термин екі түрлі танымдық функцияларды жоққа шығарады, екеуі де Йогакарада манас деп аталады, атап айтқанда "қасақаналық" немесе өзін-өзі ойлау және "түсінікті ойлау" (викалпа). "Ойламау" үшін екі түрлі терминнің қолданылуы Сото мен Ринзай арасындағы маңызды айырмашылыққа назар аударады. Рюидің айтуынша, Ринзай Дзен хи шириодан басталады, бұл кемсітушілікті жоққа шығарады және фу шириомен аяқталады, бұл қасақана немесе өзін-өзі ойлауды жоққа шығарады; Сото фу шириодан басталады, ол ығыстырып, ги шириомен сіңіріледі.
Дәстүрлі мектептер
Жапониядағы Дзеннің дәстүрлі институционалдық дәстүрлері (шу) - Сото (曹洞), Ринзай (臨済) және Обаку (黃). Сото мен Ринзай басым, ал Обаку кішірек.
Сото Дзен
Сото мектебін Доген (1200-1253) құрды және ол қытайлық Каодун мектебінің жапондық саласы. Ол ой жүгіртуді және тәжірибе мен түсініктің ажырамас табиғатын атап көрсетеді. Оның негізін қалаушы Доген әлі күнге дейін жоғары құрметке ие. Сото өзінің икемділігімен және ашықтығымен ерекшеленеді. Оқу міндетті емес, тәжірибеге ерікті түрде қайта оралуы мүмкін.
Ринзай дзен
Ринзай мектебін Ейсай (11411215) құрды және ол Қытайдың Линдзи мектебінің жапондық саласы. Бұл коанды зерттеу мен кеншоға баса назар аударады. Ринзай ұйымына ғибадатханаға қатысты он бес мектеп кіреді. Бұл ғибадатханалардың ең танымалдары - Мёшин-джи, Нанзен-жи, Тенрю-жи, Дайтоку-жи және Тофуку-жи. Ринзай өмірдің әр секундінде қатаң медитациямен сипатталады. Егер практик отырған күйінде медитация жасаса, жүріп медитация жасаса, жұмыс істесе немесе тіпті көпшілік арасында болса, медитация Ринзай студенті өмірінің әрбір жағдайына қолданылуы мүмкін.
Обаку Дзен
Обаку мектебін Қытайдан Инген 1654 жылы енгізді. Жапониядағы Дзен буддизмінің үшінші сектасы деп аталатын бұл дін жапондық Ринзайға қатты әсер етті, ол ішінара Обаку практикасын қабылдады, ал ішінара Обаку мектебінің жауабын ретінде ескі тәжірибелерді қалпына келтірді.
Лайықтық ұйымдар
Жапонияда Замандық джин ұйымдары бар, олар әсіресе Батыс әлемінің адамдарын, атап айтқанда Санбо Кёдан мен ФАС қоғамын тартты.
Санбо Кёдан
Санбо Кёдан - Хакун Ясутани құрған, Батыста үлкен ықпалға ие болған шағын жапондық жай ұйым. Бұл мектептің танымал ұстаздары Филип Капло және Тайзан Маэдзуми. Мэйдзумидің ықпалы оның дхарма мұрагерлері арқылы одан әрі жалғасады, мысалы Джоко Бек, Тетсуген Бернард Глассман және әсіресе оннан астам дхарма мұрагерлерін тағайындаған Дэннис Мерзель.
FAS қоғамы
FAS қоғамы - Синьичи Хисамацу құрған сектанттық емес ұйым. Оның мақсаты - Дзенді заманауи етіп, қазіргі заманға бейімдеу. Еуропада ол Джефф Шор және Тон Латуверс сияқты ұстаздар арқылы ықпалды.
Ертедегі әсерлері
Батыстың дзенді буддизмнің ерекше түрі ретінде алғаш рет білгенін анықтау қиын болса да, 1893 жылы Дүниежүзілік діндер парламенті кезінде Чикагоға келген жапондық дзен-монах Сойен Шакуның сапары оның батыс әлеміндегі беделін арттырған оқиға ретінде жиі аталады. 1950 жылдардың аяғы мен 1960 жылдардың басында Азия иммигранттарының ұрпақтарынан басқа, Дзенге қызығушылық танытқан батыс тұрғындарының саны елеулі деңгейге жетті. Евгений Эрригельдің "Зен - садақ өнерінде" кітабында Кюдоның Дзен-ге әсер еткен жекпе-жек өнеріндегі жаттығулары сипатталған. Алайда, Ямада Шодзи сияқты көптеген ғалымдар бұл кітапты сынға алуға асығады.
Д.Т. Сузуки
Дзен буддизмін таратуға ең ықпалды адам Д. Т. Судзуки болды. Реджинальд Хорас Блайт (18981964) - 1940 жылы Дзенді зерттеу үшін Жапонияға барған ағылшын. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол интернатта болған және түрмеде жазуды бастаған. Түрмеде ол кейіннен Санбо Кёданның рошиі болатын Роберт Эйткенмен танысады. Блайт соғыстан кейін мұрагер ханзаданың ұстазы болды. Оның ең үлкен еңбегі - 1960 жылдары жарық көрген 5 томдық "Зен және Зен классикасы". Бұл жерде ол Дзен тақырыптарын философиялық тұрғыдан қарастырады, көбінесе салыстырмалы түрде христиандық элементтермен бірге. Оның эсселері "Құдай, Будда және Буддалық" және "Зен, Күнә және Өлім" деген тақырыптарға жатады.
Бет Зен
Британдық философ Алан Уоттс Дзен буддизміне қатты қызығушылық танытып, 1950 жылдары ол туралы көп жазды және дәріс берді. Ол Дзенді сананың мистикалық түрленуінің құралы ретінде, сондай-ақ практикалық және көркем өнерді де дамытқан батыс емес, христиандық емес өмір салтының тарихи үлгісі ретінде түсінді. Джек Керуактың 1959 жылы жарық көрген "Дхарма бамз" романы оқырмандарға буддизм мен дзенге деген қызығушылықтың америкалық жастардың, негізінен Батыс жағалаудағы шағын топтың богемалық өмір салтына қалай сіңіп жатқанын көрсетті. Айтқыштан басқа, бұл романдағы басты кейіпкер "Джапи Райдер" болды, ол Гарри Снайдердің жұқа бүркемеленген бейнесі. Бұл оқиға Снайдер Калифорнияда 1956-1968 жылдар аралығында жапон монастырларында оқыған Зен оқуларына дайындалған кезде болған оқиғаларға негізделген.
Христиандық дзен
Томас Мертон (1915-1968 жж.) - католик траппист монах және діни қызметкер. Мертон өзінің досы, марқұм Д. Т. Судзуки сияқты, барлық шынайы шығармашылық және рухани тәжірибеде аздап Дзен болуы керек деп сенді. Мертон мен Судзуки арасындағы диалог христиандық мистика мен Дзеннің көптеген үйлесімдерін зерттейді. Хьюго Эномия Лассалль (18981990) - 1929 жылы Жапонияда миссионер болған иезуит. 1956 жылы Харада Дайун Согакудан дзенді оқып үйренді. Ол Дзен тарихы бойынша белгілі жазушы Генрих Дюмолиннің ағасы болды. Эномия Лассаль батысты дзен медитациясымен таныстырды. Роберт Кеннеди (роши), католик иезуит діни қызметкері, профессор, психотерапевт және Zen роши ақ алма нәсіліне енген, ол Zen практикасының христиандыққа пайдасы туралы бірнеше кітап жазды. Ол 1965 жылы Жапонияда католик діни қызметкері болып тағайындалды және 1970 жылдары Жапонияда Ямада Коунмен бірге оқыды. 1991 жылы ақ алма Асанганың дзен мұғалімі болып тағайындалды және 1997 жылы "Роши" атағын алды. 1989 жылы Ватикан христиандық дұғада Дзенді қолданудың кейбір католиктердің бағалауын білдіретін құжатты шығарды. Мәтінге сәйкес христиан емес діндер ұсынған әдістердің ешқайсысын олар христиандық емес деп қана қабылдамау керек: Керісінше, дұғаның христиандық түсінігі, оның логикасы мен талаптары ешқашан жасырылмайтын болса, олардан пайдалы нәрсені алуға болады.
Дзен және өнер...
Роберт М. Пирсигтің "Зен және мотоциклдерді күтіп ұстау өнері" 1974 жылы бестселлер болғанмен, оның шын мәнінде діни практика ретінде Зенге, сондай-ақ мотоциклдерді күтіп ұстауға қатысы жоқ. Керісінше, ол басты кейіпкердің көзқарасы бойынша "сапа" метафизикасының түсінігімен айналысады. Пирсиг кітап жазған кезде Миннесотаның Дзен орталығында оқып жүрді. Ол өзінің атына қарамастан, кітапты "дінге қарсы дзен буддизмінің дәстүрлі практикасына қатысты көптеген нақты мәліметтермен байланыстырмау керек" деп мәлімдеді. Бұл кітапта дзен буддизмінің дәстүрлі ісі қарастырылмаса да, Пирсигтің кітабы дзен өмірінің және дзендік ойлаудың көптеген неғұрлым нәзік қырларымен айналысады, бірақ ешқандай дінге немесе діни ұйымға назар аудармайды. Қазіргі заманғы көптеген авторлар Дзен мен басқа да пәндер арасындағы қарым-қатынасты зерттеді, соның ішінде ата-аналық, оқыту және басшылық. Бұл әдетте көшбасшылық стратегияны түсіндіру үшін Дзен оқиғаларын қолдануды қамтиды.
Өнер
Еуропадағы экспрессионисттік және дада-билерлік қозғалыстарда коандар мен нақты Дзенді зерттеумен көп ортақ тақырыптар бар. Ертедегі француз сюрреалисті Рене Даумал Д. Т. Сузукиді және санскрит буддалық мәтіндерді аударды.
Жапониядан шыққан батыс Дзен ұрпақтары
Соңғы елу жылда Дзеннің негізгі түрлері, Шығыс Азияда оқыған ұстаздар мен олардың мұрагерлері бастаған, Батыста тамырлай бастады.
Санбо Кёдан
Солтүстік Америкада Санбо Кёдан мектебінен шыққан Дзен ұрпақтары ең көп. Санбо Кёдан - Жапонияда орналасқан реформашыл Дзен тобы, 1954 жылы Ясутани Хакуун құрған, ол Батыс Дзенге елеулі ықпал етті. Санбо Кёдан Дзен негізінен Сото дәстүріне негізделген, сонымен қатар Ринзай стиліне коан практикасын енгізеді. Ясутанидің Дзенге деген көзқарасы ағылшын тілінде сөйлейтін әлемде Филип Каплоның "Дзеннің үш тірегі" (1965) кітабы арқылы танымал болды, бұл батыс аудиториясын Дзенге философия ретінде емес, практика ретінде таныстырған алғашқы кітаптардың бірі болды. Санбо Кёданнан шыққан Солтүстік Америка, Гавай, Еуропа және Жаңа Зеландиядағы Дзен топтарының арасында Капло, Роберт Эйткен және Джон Таррантпен байланыстылар бар. Ең кең тарағандары - Хакую Тайзан Мэйдзуми және Ақ алма Асанга құрған ұрпақтар. Мэйдзумидің мұрагерлері арасында Сьюзан Мёю Андерсен, Джон Дайдо Луори, Чозен Бейс, Тетсуген Бернард Глассман, Дэннис Мерзель, Николи Джикё МакМахон, Джоан Хогетсу Хоеберихтс және Шарлотта Джоко Бек бар.
Сото
Сото Сан-Францискодағы Дзен орталығын құрған Шуньрю Судзуки арқылы танымал болды. 1967 жылы Орталық Биг Сур маңындағы тауларда Америкадағы алғашқы Дзен монастыры Тассаджараны құрды. Даинь Катагири негізін қалаған Катагири ұрпағы Орта Батыс аймағында елеулі орын алады. Айта кетейік, Тайзан Маэдзуми мен Дайнин Катагири екеуі де 1960-шы жылдары Зеншудзи Сото миссиясында діни қызметкер болған. Тайсен Дешимару, Кодо Савакидің шәкірті, Францияда оқытқан жапондық сото дзен діни қызметкері. Ол құрған Халықаралық Дзен қауымдастығы әлі күнге дейін ықпалды болып келеді. Нью-Орлеандағы Зен ғибадатханасында орналасқан Американың Зен қауымдастығы - Дешимару дәстүрін ұстанатын Солтүстік Америка ұйымдарының бірі. Сою Мацуока 1971 жылы Лонг-Бич дзен буддалық ғибадатханасын және дзен орталығын құрды, онда ол 1998 жылы қайтыс болғанға дейін өмір сүрді. Ғибадатхана Атланта, Чикаго, Лос-Анджелес, Сиэтл және Эверетт, Вашингтон қалаларындағы Дзен орталықтарының штаб-пәтері болды. Мацуока бірнеше дхарма мұрагерлерін жасады, олардың үшеуі әлі де тірі және ұрпақ ішіндегі жетекші Дзен мұғалімдері: Хогаку Шозен МакГайр, Дзенкай Тайун Майкл Эллистон Сенсей және Кайтен Джон Денис Говерт. Брэд Уорнер - Гудо Вафу Нисидзима тағайындаған сотолық діни қызметкер. Ол дәстүрлі дзен мұғалімі емес, бірақ дзен туралы блогтары арқылы ықпалды.
Ринзай
Ринзай батыста Д. Т. Судзуки және Соэн Накагаваның ұрпағы және оның шәкірті Эидо Шимано арқылы танымал болды. Соэн Накагава Санбо Кёданды құрған Хакуун Ясутанидің дхарма мұрагері Ямада Коунмен жеке қарым-қатынаста болды. Олар Нью-Йоркте "Дай Босацу Зендо Конго" джиін құрды. Еуропада Эидо Шиманоның Дхарма мұрагері Эгмунд Сомер (Денко Мортенсен) құрған Хавредал Зендо бар. Солтүстік Америкадағы ең танымал Ринзай Дзен орталықтарына Калифорниядағы Киозан Джошу Сасаки Роши құрған Ринзай джи, Гавайидегі Омори Соген Роши құрған Чозен джи, Чикагодағы Доген Хосокава Роши (Омори Соген Рошидің шәкірті) құрған Дайюзенджи және Вашингтон штатының Сиэтл қаласында Генки Такабайши Роши құрған Чобо джи жатады.
Ұлыбритания
Хакую Тайзан Маэдзуми Рошидің ұрпағы Ұлыбританияда Ақ құрма Сангасымен ұсынылған. Throssel Hole буддалық аббатшылығы Калифорниядағы Шаста аббатшылығының бауырлас монастыры ретінде ұстаз Jiyu Kennett Roshi құрды. Оның бірнеше бөлінген приориялары мен орталықтары бар. Англиялық Джию Кеннетт Жапониядағы екі негізгі Сото Дзен ғибадатханасының бірі - Шоджи-джиде діни қызметкер және Дзен шебері болып тағайындалды. Бұл орден Буддалық ойланушылар ордені деп аталады. Ұлыбританияда бірнеше серіктес ғибадатханалар бар, соның ішінде Норвич Дзен Буддистік монастыры бар. Тайсен Дешимару Рошидің ұрпағы Ұлыбританияда IZAUK (Ұлыбританияның халықаралық дзен қауымдастығы) ретінде белгілі. Лондондағы Дзен орталығы Буддистік қоғаммен байланысты. Zenways - оңтүстік Лондондағы Ринзай мектебінің ұйымы. Оның жетекшісі - британдық ұстаз Дайзан Роши, ол Дхарма тәлімін Шинзан Мияме Рошиден алған. Батыс Чан қауымдастығы - Ұлыбританияда орналасқан Чанның бейтаныс практиктерінің қауымдастығы. Олар Англия мен Уэльстегі қайырымдылық ұйымы ретінде тіркелген, бірақ Еуропадағы, негізінен Норвегия, Польша, Германия, Хорватия, Швейцария және АҚШ-та байланыстары бар.