Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Уэйнсбург және Вашингтон темір жолы Пенсильвания темір жолының 28 мильдік 3 футтық еншілес компаниясы болды. Мұнай мен газдың көтерілуі барлық табиғи ресурстар саласының өсуіне ықпал етіп, Пенсильвания штатының Уэйнсбург қаласында халық санының өсуіне себепші болды. Өзен жағасындағы өлкеміздің шығыс бөлігінде көмір қазылып жатқан. 1870-жылдардан 1920-жылдарға дейін бұл желі (көбінесе Уэйни деп аталады) Оңтүстік-Батыс Пенсильваниядағы өз атын беретін қалаларға қызмет көрсетті. 1930 жылдан кейін желі көбінесе қағаз жүзінде күресті. Қазіргі кезде теміржолдың гүлденген кезінен бір локомотив, бірнеше бекет және бірнеше сурет қалды.
The Waynesburg and Washington Railroad was a twenty eight mile, three foot gauge subsidiary of the Pennsylvania Railroad. It started because of the boom in oil and gas, helped all of the natural resource industries to grow and spurred an increase in population in Waynesburg, Pennsylvania. Coal was already being mined on the eastern end of the county near the river. From the 1870s through the 1920s, this line (often referred to as the Wayynie) served its namesake towns in Southwestern Pennsylvania. After the 1930s, the line struggled on, mostly on paper. Today, all that remains from the railroad's heyday is one locomotive, a few stations and a few images.
Тарих
Уэйнсбург пен Вашингтон темір жолы Вашингтон және Грин округтерінің аралығында жүрді. Оны алғаш рет 1874 жылы Джон Дей ойлап тапты. Темір жолдың бағытын 1875 жылы 25 қаңтарда бұрынғы сенатор Чарльз Александр Блэк анықтады. Жарғыға сол жылдың соңында қол қойылып, жұмыс тамыз айында басталды. Бұл үш фут тар телімді желі болуы керек еді, өйткені қазіргі кездегі желінің осы түрлерін салуға бейім және оларды салу арзан болғандықтан. Бұл желі 1885 жылы Пенсильвания темір жолы сатып алғанға дейін өз бетімен жұмыс істеді. Бұл жол Ұлы депрессия кезінде жол бойына құлап кеткен болатын. Темір жол 1929 жылы 9 шілдеде жолаушылар қызметін тоқтатты. 1976 жылға дейін теміржол желісі бойындағы қалаларға теміржол жүк көлігі қызметтері болды, содан кейін меншік Conrail-ке өтті. Қазіргі уақытта желі жергілікті көмір шахтасына темір жол байланысы ретінде пайдаланылады. Жолдың қалған бөліктері қазір тасталып кетті. Бұл жолдың өзі де айқын көрініс тапты, ол жолды айдап жүргендердің көбісін "Уэйнді" жылан жасаған деп айтуға итермеледі. Жол 28 шақырымға созылып кетті. Ал Алтуна маңындағы атақты Horseshoe Curve бұрылысы 35 градус немесе 164 фут радиусты құрайды. Бұл сызық теңіз деңгейінен 900 метр жоғары Уэйнсбургте, ең төменгі нүктеде, Вашингтоннан оңтүстікке қарай шамамен төрт миль жерде орналасқан Саммитте теңіз деңгейінен 1400 метрден жоғары көтерілді. Кейбір жерлерінде локомотивтер 2 мильден аз уақыт ішінде 60 метр биіктікке көтеріледі. Бұл комбинация желідегі саяхатты өте ауыр етті. Осы екі фактіге байланысты алтыдан артық қозғалтқышты локомотивтер ешқашан болған емес. Кейінгі уақытта желіде моголдар болды, бірақ оларда орталық жүргізушілер соқыр болуы керек еді. Бұл қызықты жылжымалы құрам мен магистральды желіге айналды. Уэйнсбург - оңтүстік бекет. Бұл желідегі негізгі аула болды және онда дөңгелек үй, айналым үстелі, жүк үйі, мал қоймасы, локомотивтер үшін барлық аула құрылыстары және әрине станция болды. Станция 1885 жылы, ал екі рельсті пойыз сарайы 1893 жылы салынған. 1904 жылы вокзалда жүк тасымалданатын ұзын бөлме, күту бөлмесі, билет сату кеңсесі және теміржол кеңсесі болды. Дауни Хаус пен Уолтон Хаустың әр пойызға кездесетін және отельдерінің атын айқайлайтын портёрлары болды. Олар жүкті бірнеше блокқа дейін алып, қонақ үйлерге апарып әкелді. Соғыс басталғанда, К ротасының бәрі вокзалдағы вагондарға жиналып, Вашингтонға, содан кейін Питтсбургке баратын. Жолдың істен шығуынан кейін, аула жыртылып, станция жергілікті жүн сатушыға, содан кейін округтік жол басқармасына берілді. 1980 жылдары аула толығымен жойылып, станция құлаудың қасында қалды. 1980 жылдардың соңында станция бұзылды; Conrail қазір осы жерде кеңсесі мен сайдинг бар. 2023 жылы аман қалған локомотив 44-ші Ұлттық тар жолды конвенцияда көрсетіледі деп жарияланды. Локомотив қазіргі уақытта Грин округінің тарихи қоғамында орналасқан және 2024 жылы мұражайда көрсетіледі.
The Waynesburg and Washington Railroad ran between the county seats of Washington and Greene Counties. It was first conceived by John Day in 1874. The route of the railroad was determined by former State Senator Charles Alexander Black on January 25, 1875. The charter was signed later that year and work began in August. It was to be a three foot narrow gauge line, because of the current inclination toward the building of those types of lines and because they were cheaper to build. The line ran independently until the Pennsylvania Railroad acquired it in 1885. The line had fallen by the wayside around the time of the Great Depression. The railroad suspended passenger service on July 9, 1929. There were rail truck services to the towns along the line until 1976, when the ownership passed to Conrail. The line is now used up for a portion as a rail link to a local coal mine. The other portions of the line are now abandoned. The line itself ran in crazy horseshoes and prompted many who rode the line to say that the "Waynie" had been designed by a snake. The line stretched out for twenty eight miles. Horseshoe Curve, named for the more famous one near Altoona, was an astounding 35 degrees, or 164 feet radius. The line rose from 900 feet above sea level at Waynesburg, the low point, to just above 1400 feet above sea level at Summit about four miles south of Washington. There were points where locomotives had a climb of 200 feet in less than two miles. This combination made for travel on the line quite grueling. Because of both of these facts, there were never any locomotives with greater than six driving wheels. There were Moguls on the line in later times, but these had to have the center drivers blind. This made for an interesting rolling stock and mainline. Waynesburg was the southern terminus. This was the main yard for the line and had a roundhouse, turntable, freight house, stockyard, all the associated yard structures for locomotives and of course the station. The station was built in 1885 and the two track train shed was built in 1893. By 1904, the station had a long freight room, waiting room, ticket office, and the railroad's offices. The Downey House and the Walton House both had porters that met every train and shouted the name of their respective hotels. They toted luggage the several blocks uptown to the hotels. When war broke, Company K would all pile into the coaches at the station to ride to Washington and then on to Pittsburgh. After the line started failing, the yard was torn up and the station was passed on to a local wool dealer and then to the county road department. The yard was completely gone by the 1980s, and the station was near collapse. In the late 1980s, the station was torn down; Conrail now has an office and a siding in this spot. In 2023 it was announced a surviving locomotive will be featured at the 44th National Narrow Gauge Convention. The locomotive is currently housed at the Greene County Historical Society and will be displayed at a museum in the 2024.