Кіріспе
Джеймс Бэйрд Уивер (12 маусым 1833 – 12 ақпан 1912) – Айова штатының американдық саясаткері, АҚШ Өкілдер палатасының мүшесі және АҚШ президентіне екі рет кандидат болған. Огайо штатында туып, отбасы шекарадағы жерді иеленген кезде бала кезінде Айоваға көшіп келді. Жастығынан саяси белсенділікке қатысып, шаруалар мен жұмысшылардың мүддесін қорғады. Ол өзінің ұстанымдарына сәйкес бірнеше саяси партияға кіріп, олардан шықты. Америка Азамат соғысында Одақ армиясында қызметтенгеннен кейін Уивер Айоваға оралып, республикалық кандидаттарды сайлау жұмысына қатысты. Республикалық партияның түрлі лауазымдарға кандидаттығына бірнеше рет үміткер болғанмен, партияның консервативтік қанатына көңілі толмағандықтан, 1877 жылы Уивер ақша айналымын ұлғайту және ірі бизнесті реттеуді қолдаған «Гринбек» партиясына өтті. Демократтардың қолдауымен «Гринбек» партиясынан Уивер 1878 жылы Өкілдер палатасына сайланды. «Гринбектер» 1880 жылы оны президенттікке ұсынды, бірақ ол халықтың дауысының 3,3 пайызын ғана алды. Сайлауға бірнеше рет талпынғаннан кейін, 1884 және 1886 жылдары тағы да Өкілдер палатасына сайланды. Конгресте ол ақша айналымын кеңейту және Үндістан территориясын ақтардың қоныстануына ашу үшін жұмыс істеді. «Гринбек» партиясы тарағаннан кейін, ірі бизнеске қарсы жаңа үшінші партия – «Халық партиясы» («популистер») құрылды. Уивер партияны ұйымдастыруға көмектесті және 1892 жылы президенттікке кандидат болды. Бұл жолы ол сәттірек болды, халықтың дауысының 8,5 пайызын алып, бес штаттан жеңіске жетті, бірақ жеңіске жетпеді. 19 ғасырдың соңында популистер демократтармен бірікті, ал Уивер олармен бірге 1896, 1900 және 1908 жылдары Уильям Дженнингс Брайанның президенттікке кандидатурасын қолдады. Туған қаласы Колфакс, Айованың мэрі болғаннан кейін Уивер сайлауға қатысудан бас тартты. 1912 жылы Айова штатында қайтыс болды. Уивердің көптеген саяси мақсаттары өмірінде орындалмады, бірақ келесі онжылдықтарда олардың көптегені іске асырылды.
James Baird Weaver (June 12, 1833 – February 12, 1912) was an American politician in Iowa who was a member of the United States House of Representatives and two time candidate for President of the United States. Born in Ohio, he moved to Iowa as a boy when his family claimed a homestead on the frontier. He became politically active as a young man and was an advocate for farmers and laborers. He joined and quit several political parties in the furtherance of the progressive causes in which he believed. After serving in the Union Army in the American Civil War, Weaver returned to Iowa and worked for the election of Republican candidates. After several unsuccessful attempts at Republican nominations to various offices, and growing dissatisfied with the conservative wing of the party, in 1877 Weaver switched to the Greenback Party, which supported increasing the money supply and regulating big business. As a Greenbacker with Democratic support, Weaver won election to the House in 1878. The Greenbackers nominated Weaver for president in 1880, but he received only 3.3percent of the popular vote. After several more attempts at elected office, he was again elected to the House in 1884 and 1886. In Congress, he worked for expansion of the money supply and for the opening of Indian Territory to white settlement. As the Greenback Party fell apart, a new anti big business third party, the People's Party ("Populists"), arose. Weaver helped to organize the party and was their nominee for president in 1892. This time he was more successful and gained 8.5percent of the popular vote and won five states, but still fell far short of victory. The Populists merged with the Democrats by the end of the 19th century, and Weaver went with them, promoting the candidacy of William Jennings Bryan for president in 1896, 1900, and 1908. After serving as mayor of his home town, Colfax, Iowa, Weaver retired from his pursuit of elective office. He died in Iowa in 1912. Most of Weaver's political goals remained unfulfilled at his death, but many came to pass in the following decades.
Алғашқы жылдар
Джеймс Бэрд Уивер 1833 жылдың 12 маусымында Огайо штатының Дейтон қаласында Абрам Уивер мен Сьюзан Имлай Уивердің тоғыз баласының бесіншісі болып дүниеге келді. Уивердің әкесі фермер, сондай-ақ Огайода туған және Революциялық соғыстың ардагерлерінің ұрпағы. Ол 1824 жылы Нью-Джерсиден келген Уивердің анасына үйленді. Уивер туылғаннан кейін көп ұзамай, 1835 жылы отбасы Мичиган штатының Касополис қаласынан солтүстікке қарай 9 миль жердегі фермаға көшіп барды. 1842 жылы отбасы келесі жылы ақ адамдардың қоныстануына бұрынғы Сак және Фокс жерлері ашылуын күту үшін Айова территориясына қайта көшіп барды. Олар Дэвис округінің Чекест өзені бойындағы жерді иеленуге үміттенді. Абрам Уивер 1848 жылға дейін үй салып, жаңа жерін өңдеді, содан кейін отбасы Блумфилдке, округ орталығына көшіп барды. Жергілікті саясатқа қатысқан демократ Абрам Уивер 1848 жылы округ сотының хатшысы болып сайланды; ол басқа лауазымдарға сайлауға жиі қатысты, көбінесе сәтсіз аяқталды. Джеймс Уивердің жеңешесі Хосея Хорн келесі жылы пошта бастығы болып тағайындалды, және Джеймс Уивер оның көмегімен өзінің алғашқы жұмысын алды, көршілес Джефферсон округіне пошта жеткізді. 1851 жылы Уивер пошта маршрутын тастап, жергілікті заңгер Сэмюэл Г. МакАкранмен заң оқыды. Екі жылдан кейін Уивер заңгерлік мансабын тоқтатты және тағы бір жеңешесі, доктор Кальвин Фелпспен бірге Блумфилдтен Калифорния штатының Сакраменто қаласына мал айдап сапар жасады. Уивер бастапқыда қалып, алтын іздеуге ниеттенген, бірақ оның орнына Панамаға кемеге отырды. Ол тасмусты кесіп өтіп, Нью-Йоркке басқа кемеге мініп, Айоваға оралды. Отанына оралғаннан кейін Уивер заң оқуын жалғастырмас бұрын қысқа уақытқа дүкенде жұмыс істеді. 1855 жылы Цинциннати заң мектебіне түсті, онда Беллами Сторердің басшылығымен оқыды. Цинциннатиде Уивер құлдық институтын қолдауына күмән келтіре бастады, биографтар бұл өзгерісті Сторердің ықпалымен байланыстырды. 1856 жылы бітіргеннен кейін Уивер Блумфилдке оралды және Айова штатының адвокатурасына қабылданды. 1857 жылы ол әкесінің Демократиялық партиясынан бөлініп, құлдықты кеңейтуге қарсы тұратын, кейіннен Республикалық партияға айналған, өсіп келе жатқан коалицияға қосылды. 1858 жылы Уивер Айованың оңтүстігін аралап, жаңа партиясының кандидаттары атынан сөз сөйледі. Сол жазда ол Кларриса (Клара) Винсонға үйленді, ол жақын маңдағы Кёсаукуадан (Айова штаты) шыққан мектеп мұғалімі болды, ол Цинциннатиден оралғаннан бері оған ұнаған. Неке 1912 жылы Уивер қайтыс болғанға дейін сақталды, және олардың сегіз баласы болды. Тойдан кейін Уивер Хосея Хорнмен заң фирмасын ашып, Республикалық саясатқа қатысуын жалғастырды. Ол 1859 жылы құлдық мәселесіне көп көңіл бөлінген сайлау науқанында губернаторлыққа үміткер Сэмюэл Дж. Кирквуд атынан бірнеше сөз сөйледі; Республикалықтар Уивердің Дэвис округінде жеңіліс тапса да, Кирквуд шайлауда тартыспен жеңіске жетті. Келесі жылы Уивер штаттық конвенцияға делегат болып сайланды және ұлттық делегат болмаса да, Айова делегациясымен бірге 1860 жылғы Республикалық ұлттық конвенцияға барды, онда Авраам Линкольн кандидат ретінде ұсынылды. Линкольн Айова штатын жеңіп, сайлауда жеңіске жетті, бірақ Оңтүстік штаттары Республикалықтардың жеңісіне жауап ретінде Одақтан шықты. 1861 жылдың сәуір айында Америка Азамат соғысы басталды.
Азаматтық соғыс
Конфедерацияның Форт-Самтерге жасаған шабуылынан кейін Линкольн Одақ армиясына 75 000 жауынгер шақырды. Уивер 2-ші Айова ерікті жаяу әскер полкінің G ротасына қосылып, ротаның бірінші лейтенанты болып сайланды. 2-ші Айова полкінің командирі, бұрынғы конгрессмен полковник Сэмюэл Райан Кертис 1861 жылдың маусымында Миссуриге, сол шекаралық штаттағы теміржол желілерін қорғау үшін жіберілді. Уивердің бөлімі сол жазда Миссуридің солтүстігінде орналасты, бірақ ешқандай шайқасқа қатыспады. Осы уақытта Клара жұбайлардың екінші баласы және тұңғыш ұлы Джеймс Беллами Уиверді әкесінің және Беллами Сторердің құрметіне осылай атады. Уивердің алғашқы шайқасы 1862 жылдың ақпанында болды, осы кезде 2-ші Айова Теннесси штатындағы Конфедерацияның Форт-Донельсонынан тыс жерде бригадалық генерал Улисс С. Гранттың армиясына қосылды. Уивердің ротасы шайқастың ортасында болды, ол оны «шайқастардың жындысына арналған құрбандық» деп сипаттады және қолына жеңіл жарақат алды. Көтерілісшілер келесі күні капитуляциялады, бұл соғыстағы Одақтың ең маңызды жеңісі болды. 2-ші Айова штаты Питтсбург Лэндингіндегі (Теннесси штаты) басқа бөлімшелерге қосылып, Оңтүстікке терең шабуылға дайындалды. Конфедерация әскерлері Шило шайқасында оларды күтіп алды. Уивердің полкі кейін «көбелектер ұясы» деп аталған аймақта Одақ шебінің ортасында болды және қатал шайқаста шегінуге мәжбүр болды. Келесі күні Одақ әскерлері жағдайды өзгертіп, Уивердің айтуынша, «толық жеңіліске» ұшыратқан көтерілісшілерді шайқас алаңынан ығыстырды. Шилодағы қасірет (екі тараптан 20 000-ға жуық қаза және жараланғандар) американдық соғыстар тарихында бұрын-соңды көрілмеген масштабта болды, және екі тарап та соғыс тез және оңай аяқталмайтынын түсінді. Шилодан кейін Уивер және 2-ші Айова Миссисипи штатындағы Коринфке баяу жылжумен жетті, онда ол майор болып тағайындалды. Көтерілісшілер Коринфтің екінші шайқасында Одақ әскерлеріне шабуыл жасады, онда Уивердің көрсеткен батылдығы оның жоғары бағыныштыларын полк командирі қаза болғаннан кейін оны полковникке көтеруге итерді. Коринфтен кейін Уивердің бөлімі Миссисипи штатының солтүстігінде гарнизондық міндеттерді атқарды. 1863 жылдың жазында олар Теннесси мен Алабама шекарасына қайта орналастырылды, тағы да Пуласки (Теннесси штаты) маңында оккупациялық міндеттерді атқарды. Олар Атланта науқанының бір бөлігі болған Ресака шайқасында қайтадан шайқасқа қатысты, содан кейін генерал-майор Уильям Текумсе Шерманның 1864 жылы Грузия арқылы теңізге жасаған жорысын жалғастырды. Уивердің әскери қызметі 1864 жылдың мамырында аяқталды және ол Айовадағы отбасына оралды. Соғыс аяқталғаннан кейін Уивер 1865 жылдың 13 наурызына дейін бригадалық генерал шеніне көтерілді.
Республикашылдық саясат
Соғыстан оралғаннан кейін Уивер республикалық «Bloomfield» газетінің редакторы болды, «Weekly Union Guard» басылымы. 1865 жылы Айова штатының республикалық конвенциясында ол вице-губернаторлыққа кандидаттыққа екінші орын алды. Келесі жылы Уивер Айова штатының оңтүстігіндегі алты округті қамтитын екінші сот округінің округтік прокуроры болып сайланды. 1867 жылы президент Эндрю Джонсон оны оңтүстік-шығыс Айовадағы бірінші конгресс округінің ішкі кірістерді бағалаушысы етіп тағайындады. Бұл қызметке 1500 доллар жалақы төленді, сондай-ақ 100 000 доллардан астам салық жиналған соманың бір пайызы қосымша берілді. Уивер 1872 жылға дейін, Конгресс осы лауазымды жойғанға дейін, осы тиімді қызметте болды. Ол сонымен қатар 1876 жылы Балтиморде өткен шіркеу конвенциясына делегат ретінде қатысып, методист епископалдық шіркеуіне қосылды. Методист шіркеуіне мүше болуы Уивердің алкогольді ішімдіктерді сату мен тұтынуға тыйым салуды қолдаған қозғалысқа қызығушылығымен сәйкес келді. Оның табысы мен беделі отбасымен бірге өсті, 1877 жылы жеті баласы болды. Уивердің жетістіктері оған отбасы үшін жаңа, үлкен үй салуға мүмкіндік берді, ол бүгінге дейін сақталған. Уивердің партиядағы жұмысы көптеген адамдарды 1874 жылы Айова штатының 6-шы округінен Федералдық Өкілдер палатасына оны кандидат ретінде қолдауға ынталандырды. Алайда, партия ішіндегі көптеген саясаткерлер Уивердің тыйым салу қозғалысымен байланысын күдікпен қарады және осы даулы мәселеде бейтарап болуды жөн көрді. Конвенцияда Уивер бірінші раундта көш бастады, бірақ ақырында жергілікті судья Езекиел С. Сэмпсонға бір дауыс айырмасымен жеңілді. Уивердің жақтастары оның жеңілісін «өте жаман манипуляцияларға» байланыстырды, бірақ Уивер жеңіліске немқұрайлы қарап, 1875 жылы губернаторлыққа кандидат болуға көшті. Ол белсенді науқан жүргізіп, штат бойынша делегаттармен кездесіп, тыйым салуды және теміржол тарифтерін мемлекеттік бақылауға алуды ашық қолдады. Уивер көптеген делегаттардың қолдауын алды, бірақ теміржолмен жақын байланыста болған және алкоголь мәселесін болдырмауды қалағандарды наразы қылды. Оппозиция бірнеше танылмаған кандидаттар арасында бөлінді, олардың көпшілігі сенатор Уильям Б. Эллисонның партияның консервативті қанатының мүшелері болды. Олар конвенцияда бір делегат бұрынғы губернатор Кирквудты күтпеген жерден ұсынғанда бірікті. Ұсынылым оңай қабылданды және Эллисонның жақтастары оны қабылдауға көндіргеннен кейін Кирквуд кандидат болып, сайлауда жеңіске жетті. Тағы бір сәтсіздік – делегаттар партиялық платформада тыйым салуды қолдаудан бас тартты. Уивер штаттық сенатқа кандидаттыққа үміткер болды, бірақ ол күзгі сайлауда демократ қарсыласына жеңілді.
Жасыл ақша партиясына ауысу
1875 жылы жеңіліске ұшырағаннан кейін Уивер Республикалық партияға көңілі тоқталды, себебі оны партия қабылдамады, сондай-ақ үстем Эллисон фракциясының саяси шешімдеріне наразы болды. 1876 жылдың мамыр айында ол жаңадан құрылған Гринбек партиясының ұлттық конвенциясына қатысу үшін Индианаполиске сапар шекті. Жаңа партия негізінен Батыста 1873 жылғы экономикалық дағдарыстан кейін туындаған жағдайға жауап ретінде құрылды. Азамат соғысы кезінде Конгресс «гринбак» деп аталатын жаңа түрдегі фиат ақшаны шығаруға рұқсат берді, оны алтынмен емес, мемлекеттік облигациялармен айырбастауға болады. Гринбак соғысты қаржыландыруға көмектесті, себебі үкіметтің алтын қоры әскерді күтіп ұстау шығындарының өсуімен бірге теңдесе алмады. Дағдарыс аяқталғаннан кейін екі партияның өкілдері, әсіресе Шығыста, елдің валютасын мүмкіндігінше ертерек алтын стандартына қайтаруды қалады. 1875 жылы қабылданған «Ақша төлемдерін қайта жаңарту туралы» заңда гринбактарды 1879 жылдан бастап кезең-кезеңімен алып қою және оларды алтынмен қамтамасыз етілген валютамен алмастыру тапсырылды. Сонымен қатар, дағдарыс борышкерлерге валюта құны төмен болған кезде алған қарыздарын төлеуді қиындатты. Гринбактер ақша массасын ұлғайтуды қолдағаннан басқа, сегіз сағаттық жұмыс күнін, фабрикалардағы қауіпсіздік ережелерін, бала еңбегін тоқтатуды және жалақылық құлдықты жоюды жақтады. Тарихшы Герберт Клэнси айтқандай, олар «ХХ ғасырдың бірінші тоқсанындағы прогрессивті заңнаманы шамамен елу жылға бұрын болжады». 1876 жылғы президенттік сайлауда республикашылар Рутерфорд Б. Хейзді, ал демократтар Сэмюэл Дж. Тильденді ұсынды. Екі кандидат та гринбактарды көбейтуге қарсы болды (алтынмен қамтамасыз етілген валютаны жақтаған кандидаттар «қатты ақша» жақтастары деп аталды, ал гринбактердің инфляцияны ынталандыру саясаты «жұмсақ ақша» деп аталды). Уивер Гринбактер мен олардың үміткері Питер Куперге әсерленді, бірақ ол кейбір «жұмсақ ақша» саясатын қолдағанмен, Гринбек партиясынан Конгресске үміткерлікті қабылдамады және республикашыл болып қалды; ол сол жылы сайлауда Хейзті қолдады. 1877 жылы Уивер республикалық штаттағы конвенцияға қатысып, штаттық партияның тыйым салуды қолдаған «жұмсақ ақша» платформасын қабылдағанын көрді. Алайда, губернаторлыққа үміткер Джон Х. Гир болды, ол тыйым салуға қарсы болды және екі жыл бұрын Уивердің губернаторлыққа үміткерлігін жеңу үшін жұмыс істеген еді. Бастапқыда Гирді қолдағаннан кейін Уивер тамыз айында Гринбек партиясына қосылды. Ол жаңа партиясының атынан сөз сөйледі, бүкіл штат бойынша бұрынғы одақтастарымен пікірсайыс жүргізіп, Гринбек ісінің көрнекті жақтаушысы ретінде танылды.
Конгресс
1878 жылдың мамыр айында Уивер 6-шы округтен Өкілдер палатасына Гринбектердің үміткерлігін қабылдады. Уивердің саяси мансабы сол кезге дейін берік республикашыл болғанымен, 6-шы округтегі демократтар оны қолдау – қазіргі республикашыл Сэмпсонды жеңудің жалғыз жолы деп есептеді. Азамат соғысы басталғалы демократтар Айова штатында азшылықта болды; Гринбектермен сайлауда бірігу олардың кандидаттарын билікке жеткізудің ең жақсы мүмкіндігін білдірді. Қатты валюта демократтары бұл идеяға қарсы болды, бірақ кейбіреулері белгілі Блумфилд демократы Генри Х. Тримблдің, егер сайланса, Уивер ақша мәселесінен басқа барлық мәселелер бойынша Демократтар палатасымен келісетінін айтып, оларды сендірді. Демократтар 6-шы округтік конвенцияда ешқандай үміткерді қолдаудан бас тартты, бірақ партиядағы жұмсақ валюта жетекшілері демократтар мен Гринбектерді қамтитын өз үміткерлер тізімін таратты. Гринбек-демократтар коалициясы жеңіске жетті, ал Уивер Сэмпсонның 14 307 дауысына қарсы 16 366 дауыспен сайланды. Уивер 1879 жылдың наурыз айында 46-шы Конгреске кірді, ол 1878 жылы сайланған он үш Гринбектердің бірі болды. Палата мүшелері шамалы айырмамен бөлінгенімен, екі үлкен партия да Гринбектерді өздерінің фракцияларына қоспады, оларға комитеттерге аз тапсырмалар берді және заңнамаға ықпал ету мүмкіндігі шектеулі болды. Уивер өзінің алғашқы сөйлеуін 1879 жылдың сәуір айында жасады, ол армияның Оңтүстік штатындағы сайлау учаскелерін бақылау үшін қолданылуын сынады, сонымен қатар мұндай қорғауды қажет ететін қара нәсілді оңтүстік тұрғындарына қарсы зорлық-зомбылықты айыптады; содан кейін ол Гринбек платформасын сипаттады, ол аймақтық және экономикалық шиеленіске нүкте қоятынын айтты. Келесі айда ол күміс ақшаның шексіз қадағалануына рұқсат беру арқылы ақша ұсынымын арттыруды көздейтін заң жобасын қолдады, бірақ заң жобасы оңай жеңіліске ұшырады. Уивердің шешендік шеберлігі мақтауға ие болды, бірақ Гринбек саясатының идеяларын ілгерілетуде сәттілік болмады. 1880 жылы Уивер үкіметтің банктер емес, валюта шығаруы және оның көлемін анықтауы керектігін, ал федералды қарызды заң талап еткендей тек алтынмен емес, үкімет таңдаған валютада төлеу керектігін жариялаған резолюция дайындады. Ұсынылған резолюция демократтар мен республикашылдар басымдығы бар комитеттерден шығуға мүмкіндік бермейтіндіктен, Уивер оны бүкіл палатаға тікелей талқылау үшін енгізуді жоспарлады, өйткені мүшелерге әр дүйсенбіде рұқсат етілді. Демократиялық партиядағы валюталық дауды ашатын ұсынысты талқылаудың орнына, спикер Сэмюэл Рэндалл резолюцияны ұсынған кезде Уиверді мойындаудан бас тартты. Уивер әр дүйсенбі сайын сол нәтижемен қайтадан палатаға келді, ал баспасөз Рэндаллдың кедергісін байқады. Ақырында, Огайо штатының республикашысы Джеймс А. Гарфилд 1880 жылдың 5 сәуірінде Рэндаллмен келісіп, Уиверді мойындауға итермеледі. Республикашылдар, көбінесе қатты валютаның жақтаушылары, негізінен бұл шараға қарсы дауыс берді, ал көптеген демократтар Гринбектерге қосылып, дауыс берді. Демократтардың жұмсақ валюталық қолдауына қарамастан, резолюция 84–117 есебімен жеңіліске ұшырады, көптеген мүшелер дауыс беруден бас тартты. Дауыс беруден айырылғанымен, Уивер ұлттық санада валюта мәселесін көтеріп шықты.
1880 жылғы президенттік сайлау
1879 жылға қарай Гринбек коалициясы бөлініп, Оңтүстік пен Батыста ең ықпалды фракциясы, Маркус М. "Брик" Померой басқарып, негізгі партиядан бөлінді. Померойдың "Одақтық жасыл партиялық Еңбек партиясы" деп аталған фракциясы радикалдырақ болды және тәуелсіздігін баса көрсетті, сондай-ақ Шығыс жасыл партиялықтары "кез келген уақытта партияны демократтарға сатуы мүмкін" деп болжады. Уивер "Ұлттық жасыл партия" деп аталған қалған Гринбек партиясымен бірге қалды, ал Конгресте ол ұлттық беделге ие болды, осылайша партияның жетекші президенттік үміткерлерінің біріне айналды. Одақтық жасыл партиялықтар алғашқы құрылтайын өткізіп, Нью-Джерсиден Стивен Д. Диллайені президенттікке, Техас штатынан Барзилай Дж. Чемберсті вице-президенттікке ұсынды, сонымен қатар маусым айында Чикагода өткен Ұлттық жасыл партиялық құрылтайға делегация жіберіп, партияны қайта біріктіруді көздеді. Екі фракция қайта бірігуге келісті, сондай-ақ Социалистік Еңбек партиясынан делегацияны қабылдауға да келісті. Осылайша біріккен құрылтай кандидаттарды таңдауға кірісті. Бірінші раундта Уивер көшбасшылықты иеленді, ал екінші раундта ол көпшілік дауысын алды. Чемберс вице-президенттікке құрылтайдың дауысын жеңіп алды. Сол кездегі саяси дәстүрден өзгешелік ретінде, Уивер өзі науқан жүргізіп, шілде және тамыз айларында Оңтүстік штаттарында сөз сөйледі. Гринбектердің Оңтүстік өкілін қамтитын жалғыз тізімі болғандықтан, Уивер мен Чемберс Оңтүстікте үлкен жетістіктерге жете алады деп үміттенді. Алайда, науқан барысында Уивердің нәсілдік теңдік туралы үгіті Оңтүстікте наразылық тудырды, себебі Гринбектер республикашылар сияқты қара нәсілділердің сайлау құқығынан айырылуына байланысты кедергілерге тап болды. Күзде Уивер Солтүстік штаттарында науқан жүргізді, бірақ Гринбектердің қолдаудың жетіспеуі, Уивердің демократтар мен Гринбектердің күштері бірігіп республикашыларды жеңіп шығуы мүмкін штаттарда біріккен тізімді ұсынудан бас тартуымен күшейді. Уивер 305 997 дауыс алып, сайлаушы дауысын алмады, ал жеңімпаз республикашыл Джеймс А. Гарфилд 4 446 158 дауыс, демократ Винфилд Скотт Хэнкок 4 444 260 дауыс алды. Партия Батыс және Оңтүстікте ең күшті болды, бірақ ешбір штатта Уивер дауыстардың 12 пайызынан аспады (оның ең жақсы көрсеткіші Техас штатында 11,7 пайызды құрады); оның жалпы ұлттық көрсеткіші 3 пайызды құрады. Бұл көрсеткіш 1876 жылғы Гринбек дауысымен салыстырғанда жақсарды, бірақ Уивер, ол екі есе көп дауыс күткен, бұл оған көңіл көншітпеді.
Бекіт іздеуші және партияны ұйымдастырушы
Сайлаудан кейін Уивер Конгрестің кезеңдік сессиясына оралып, сенаторларды тікелей сайлауды көздеген конституциялық түзетуді ұсынды, бірақ ол қабылданбады. Март айында өкілеттігі аяқталғаннан кейін ол сөз сөйлеу турнесін жалғастырып, бүкіл ел бойынша «Жасыл Жүздік» партиясын насихаттады. Ол және тағы бір Айова штатынан шыққан «Жасыл Жүздік» конгрессмені Эдвард Гиллетт 1882 жылы «Айова Трибюн» газетін сатып алып, «Жасыл Жүздік» партиясының идеяларын таратуға көмектесті. Сол жылы Уивер бұрынғы 6-округтан өкілдікке кандидат болып, қазіргі республикашыл Марсена Э. Каттсқа қарсы сайланды. Бұл жолы демократтар мен «Жасыл Жүздік» партиясы жеке-жеке кандидаттар ұсынды, ал Уивер алыс екінші орынды иеленді. Каттс қызметке кіріспес бұрын қайтыс болды, республикашылар Уиверге, егер ол олардың партиясына қайта қосылса, қосымша сайлауда қарсылықсыз қатысуға рұхсат беруге ұсыныс жасады; ол бас тартты, нәтижесінде демократ Джон К. Кук орынды жеңіп алды. 1883 жылы Уивер Айова штатының губернаторы лауазымына «Жасыл Жүздік» партиясынан кандидат болды. Демократтар тағы да жеке кандидатты ұсынды, ал қазіргі республикашыл Бьюрен Р. Шерман көпшілік дауыспен қайта сайланды. Уивер 1884 жылы Индианаполисте өткен «Жасыл Жүздік» партиясының ұлттық конвенциясына делегат ретінде қатысып, Массачусетс штатынан шыққан Бенджамин Батлерді қолдады. Айова штатында Уивер тағы да Өкілдер палатасына үміткер болды, бұл жолы демократтардың қолдауымен. «Жасыл Жүздік» партиясының елі бойынша беделі төмендеді, себебі Батлер президенттік сайлауда төрт жыл бұрын Уивер алған дауыстардың жартысынан да азын алды. Уивердің Өкілдер палатасына өткізілген сайлауы бұл тенденцияға қарсы болды: ол республикашыл Франк Т. Кэмпбеллді бар болғаны 67 дауыс айырмасымен жеңді.
Конгресске қайта оралу
Өзінің бұрынғы конгресс мерзімінде, Уивер 49-шы АҚШ Конгрессіне кірген кезде, ол жалғыз Гринбек мүшесі болды. Жаңа президент, демократ Гровер Кливленд, Уиверге достықпен қабылдап, Айова штаттық лауазымдары бойынша кеңес сұрады. Ұлттың ақша-қаржы жүйесі және еңбек пен капитал арақатынасы Уиверді жылдар бойы мазалаған ең басты мәселелер болды. 1885 жылы Уивер Еңбек департаментін құруды ұсынды, ол еңбек және басшылық арасындағы дауларды шешуге көмектеседі деп ойлады. Келесі жылы еңбек күштерінің шиеленісі күшейді, себебі Еңбекшілер одағы Джей Гулдтың теміржол империясына қарсы ереуілге шықты, ал МакКормик жинау машиналарын жасау компаниясына қарсы ереуіл қанды Хеймаркет оқиғасымен аяқталды. Уивер елдің қатаң ақша саясаты еңбек дауларына себепкер болды деп сенді, оны «таза ақша мәселесі, басқа ештеңе емес» деп атады және «Егер осы Конгресс еңбекті қорғамаса, онда ол өзін-өзі қорғауы керек» деді. Теміржолдарды реттеу үшін Конгресс Мемлекетаралық сауда комиссиясын құрғанда, ол Гринбек платформасының бір тармағының жеңісін көрді. Уивер заң жобасы үкіметке бағаларды тікелей белгілеу құқығын қоса алғанда, оған одан да көп билік беруі керек деп ойлады, бірақ ол соңғы заң жобасына дауыс берді. Уивер сонымен қатар үнді аумағында ақтардың қоныстану мәселесіне де назар аударды. Бірнеше жыл бойы ақ қоныс аударушылар қазіргі Оклахома штатындағы бос жатқан жерлерге талап етуді бастады. Азамат соғысынан кейін Бес өркениетті тайпалар пайдаланылмаған батыс жерлерін федералды үкіметке беруге мәжбүр болды. «Боммерлер» деп аталған қоныс аударушылар федералдық меншікке алынған жерлердің Homestead Act бойынша қоныстануға ашық деп санайтын. Федералдық үкімет келіспеді, сондай-ақ Чероки тайпасы да келіспеді, ол көршілес Чероки ауданын Канзас штатындағы мал шаруашылығымен айналысатын фермерлерге жалға берді, және көптеген шығыс тұрғындары «боммерлердің» теміржол мүдделерінің құралы деп санайтын. Уивер бұл мәселені жерсіз кедейлер мен бай мал өсірушілер арасындағы күреске айналдырып, бірінші жағын қолдады. 1885 жылдың желтоқсанында ол Үнді аумағы мен көршілес Бейтарап жолақты жаңа Оклахома аумағына біріктіру туралы заң жобасын ұсынды. Заң жобасы комитетте қабылданбады, бірақ Уивер оны 1886 жылдың ақпанында қайтадан енгізіп, үнді резервацияларын жеке тумаларға бөліп беруге және қалған жерді ақтардың қоныстануына ашуға шақыратын сөз сөйледі. Аумақтар жөніндегі комитет Уивердің заң жобасын тағы да қабылдамады, бірақ бос жатқан жерлерді, Чероки ауданын және Бейтарап жолақты қоныстануға ашуға мүмкіндік беретін келісімді шараны мақұлдады. Конгресс заң жобасын бірнеше ай бойы талқылады, ал тайпалар өздерінің жерлері аумаққа айналуына қарсылық білдірді. 1884 жылғы Жоғарғы Соттың шешіміне сәйкес, Elk v. Wilkins ісі бойынша, үнді американдықтары азаматтар емес еді, сондықтан жаңа аумақта дауыс беру құқығына ие болмас еді. Уивер Айоваға қайта сайлану үшін үгіт-насихат жүргізуге келгенде, заң жобасы әлі де белгісіздік күйінде болды. Демократтар мен Гринбектердің біріккен тізімі бойынша қайтадан сайлануға түскен Уивер 1886 жылы 618 дауыспен Палатаға қайта сайланды. 1887 жылы Конгресс Доуэс заңын қабылдады, ол президентке тайпалық үкіметтерді таратуға және үнді резервацияларын жеке тумаларға бөлуге рұқсат берді. Бес өркениетті тайпалар осы заңнан босатылғанмен, заңның рухы Уивер мен «боммерлерді» батыс үнді аумағын ақтардың қоныстануына ашуға талпындырды. Уивер келесі жылы жаңа Конгресске Оклахома заң жобасын қайтадан ұсынды, бірақ ол қайтадан комитетте тоқтап қалды. Ол 1888 жылдың қыркүйегінде Айоваға тағы бір сайлау науқанына оралды, бірақ Гринбек партиясы ыдырады, оның орнына жаңа солшыл үшінші партия, Біріккен еңбек партиясы пайда болды. Айованың 6-сайлау округінде жаңа партия Уиверді ұсынған демократтармен бірікті, бірақ бұл жолы республикашылдар күштірек болды. Олардың үміткері Джон Ф. Лейси 828 дауыс айырмасымен сайланды. Біріккен еңбекшілер және олардың президенттікке үміткері Алсон Стритер ұлттық деңгейде де жақсы нәтиже көрсетпеді, ал жаңа партия көп ұзамай тарады. Уивер Конгресске соңғы сессияға оралды және тағы да Оклахома аумағын ұйымдастыруға тырысты. Бұл жолы ол жеңіске жетті, өйткені Палата 147-102 дауыспен бос жатқан жерлерді қоныс аударушыларға ашуға дауыс берді. Сенат та осылай істеді, ал президент Кливленд, қызметтен кетуге жақын тұрған, заңға қол қойды.
Шаруалар одағы және жаңа партия
Жаңа президент, республикашыл Бенджамин Харрисон, 1889 жылғы 22 сәуірді тағайындап, осы күні Бағысталмаған жерлерге асығу басталатынын жариялады. Уивер наурыз айында осы аймақтағы теміржол станциясына келді және сол жерге көшіп баруды жоспарлап отырды. Болашақ жер иелері оны зор қуанышпен қарсы алды. 22 сәуірде түске дейін жер талап етуге рұқсат берілмегенімен, көптеген адамдар алдын ала жерді қарап шығып, тіпті бейресми талаптарды белгіледі; Уивер де олардың қатарында болды. Асығудан кейін, күткен қоныс аударушылар ертерек келген «Жылдамдықтардың» (Sooners) талаптарына қарсы шықты. Уивердің осы топпен байланысы оның аймақтағы беделіне нұқсан келтірді. Оның талабы ақырында қабылданбады және ол 1890 жылы Айоваға қайтып оралды. Уивер және оның әйелі 1890 жылы Блумфилдтен Де-Мойнге жақын орналасқан Колфаксқа көшті, өйткені бұрынғы конгрессмен «Айова Трибьюнының» басқаруын белсенді түрде қолға алды. «Жасылжылдық» (Greenback) және Одақтық еңбек партиялары таратылған еді, бірақ ол әлі де олардың идеалдарын насихаттады. 1890 жылдың тамызында Уивер бұрынғы «Жасылжылдықтардың» және еңбекшілердің жиналған Де-Мойндегі съезінде сөз сөйледі, бірақ Конгресске үміткерлігін қабылдамады. «Жасылжылдық» партияны құрған экономикалық жағдайлар өзгермеді; көптеген шаруалар мен жұмысшылар 1873 жылы Ұзақ депрессия басталғаннан бері жағдайлары нашарлағанына сенді. Көптеген фермерлер жұмсақ ақша идеяларын партиялық емес негізде насихаттауға тырысқан Фермерлер Альянсына қосылды; үшінші партия құрудың орнына олар өз идеяларын қолдаған ірі партиялардың кандидаттарын қолдады және халықты білім беру үшін спикерлерді жалдады. Альянс қолдаған кандидаттар 1890 жылғы сайлауда жақсы нәтижелер көрсетті, әсіресе Оңтүстікте, онда Альянс қолдаған демократтар 44 орын жеңіп алды. Альянс мүшелері желтоқсан айында Флорида штатының Окала қаласында жиналып, кейіннен «Окала талаптары» деп аталған платформа жасады, ол ақша айналымын жеңілдетуді, теміржолдарды мемлекеттік бақылауға алуды, прогрессивті табыс салығын және сенаторларды тікелей сайлауды талап етті. Уивер бұл хабарламаны «Трибьюн» газетінде жариялады және топ жетекшісі Леонидас Л. Полкпен хат алмасты. Уивер 1891 жылдың мамырында Цинциннатиде өткен Альянстың съезіне қатысты, онда ол Полкпен бірге үшінші партия құруға қарсы болды. Тағы бір делегат, Игнатиус Л. Доннели екі үлкен партиядан бөлініп шығуды ынтамен қолдады және оның аргументі жеңіске жетті, бірақ Уивер мен Полк Доннелидің көптеген радикалды ұсыныстарын съездің қағидалық мәлімдемесінен алып тастады.
1892 жылғы президенттік сайлау
Келесі жылы Уивер жаңа партия құру шешімін қабылдады (Халық партиясы немесе популистік партия деп аталды) және партияның принциптерін егжей-тегжейлі баяндап, «жаңа әлемнің байлығын жинап жатқан бірнеше өркөкірек миллионерлерді» сынап, «Қозғалысқа шақыру» атты кітап жариялады. Ол 1892 жылдың шілдесінде Небраска штатының Омаха қаласында өткен конгреске қатысты. Полк маусым айында күрт қайтыс болғаннан кейін Уивер номинацияға басты үміткер ретінде қарастырылды. Ол бірінші раундта ең жақын қарсыласы, Оңтүстік Дакота штатының сенаторы Джеймс Х. Кайлды оңай жеңіп, ұсынылды. Уивер ұсынуды қабылдап, «Одақтағы барлық штаттарды аралап, жау лагеріне халықтың туын алып келуге» уәде берді. Вице-президенттікке Конфедерация ардагері және Вирджиния штатының бұрынғы бас прокуроры Джеймс Г. Филд тағайындалды. Омахада қабылданған платформа сол кезге сай амбициялық болды, ол кірістен кезең-кезеңмен салық алуды, теміржолдарды, телеграф және телефон желілерін мемлекеттік меншікке алуды, үкімет шығарған валютаны және күмістің шексіз монетаға айналдырылуын (АҚШ тау-кеншілер сата алатын күмістің барлығын сатып алып, монетаға айналдырады деген идея) алтынмен 16:1 үлкен арақатынаста жүргізуді қарастырды. Республикалықтар Харрисонды қайта сайлауға ұсынды, ал демократтар бұрынғы президент Кливлендті ұсынды; 1880 жылғыдай, Уивер жаңа партияның қарсыластарына қарсы жақсы нәтижелерге жететініне сенімді болды. Харрисон күміс еркіндігіне кейбір ықылас көрсеткенімен, оның партиясы көбінесе алтын стандартын қолдады; Кливленд алтынды қолдады, бірақ оның серігі Иллинойс штатынан Адлай Стивенсон күміс жақтасы болды. Осыларға қарсы, популистік партия жұмсақ ақшаның талассыз жақтасы болды, бұл Уивердің ауылдық жерлерде сәттілікке жететініне үміттенгенін білдірді. Сонымен қатар, Пенсильвания штатының Хоумстед қаласында және басқа жерлерде еңбек даулары болған кезде Уивер қалалық жұмысшылар популистік мүдделерді қолдайды деп үміттенді. Уивер солтүстік жазықтары мен Тынық мұхиты жағалауындағы штаттарды аралап сөз сөйлеу сапарына шықты. Тамыз айының соңында ол оңтүстікке бет бұрды, сол штаттардағы демократтардың ықпалын күйретуді үміттенеді. 1880 жылғыдай, нәсілдік мәселе Уиверге оңтүстіктегі ақ сайлаушылар арасында зиян келтірді, өйткені ол ақ және қара фермерлер арасындағы ынтымақтастықты шақырып, қара сайлаушыларды тартуға тырысты және линчелеуді тоқтатуға шақырды. Уивер оңтүстікте көп көрермендерді жинады, бірақ ол және оның әйелі де наразылардың қорлауына ұшырады. Оңтүстік демократтары Уиверді сол жердегі консервативті демократтарға қауіп ретінде көрсетті; қара сайлаушылардың құқығынан айырылуының күшеюімен, бұл популистердің оңтүстіктегі үмітіне қатерлі болып шықты. Сайлау күні Кливленд бүкіл Оңтүстік және көптеген Солтүстік штаттарды жеңіп, жеңіске жетті. Уивердің көрсеткіші Азамат соғысынан бері кез келген үшінші партия өкілінен жақсы болды, өйткені ол бүкіл ел бойынша 8,5 пайыз дауыс жинады. Төрт штаттан көпшілік дауыс жинап, популистерге Колорадо, Айдахо, Канзас және Невада штаттарының сайлау дауыстарын, Солтүстік Дакота мен Орегоннан тағы екі дауыс берді: барлығы жиырма екі дауыс. Уивер бұл көрсеткішті «таңғаларлық жетістік» деп санады және болашақ сайлауларда жақсы нәтижелерге жететініне сенді. «Қаржылық көмексіз, - деді ол кейін, - біздің жас партиямыз құрметті нәтижелерге қол жеткізіп, сайлауда таңғаларлық табысқа жетті».
Халықшыл мемлекет қайраткері
Уивер популистердің тегін күмісті қабылдауы партияға жаңа мүшелерді тартудың басты мәселесі болады деп сенді. Сайлаудан кейін ол күміске қолдау білдіретін Америкалық биметалдық лиганың жиналысына қатысып, инфляциялық ақша саясатын жақтаған сөздер айтты. Осы арада 1893 жылғы экономикалық дағдарыс банктердің жабылуына, фабрикалардың тоқтауына және жалпы экономикалық тұрақсыздыққа әкелді. Федералды алтын қоры азайғанда президент Кливленд Конгрессті Шерман күміс сатып алу заңына толыққанды өзгеріс жасауға көндірді, бұл үкіметтің монеталар үшін күміс сатып алуын шектеді және тегін күміс жақтастарының наразылығын күшейтті. Заңға өзгеріс енгізілгеннен кейін алтын қорының азаюы баяулағанмен, ел экономикасы әлі де қиын жағдайда болды. Келесі жылы, 1894 жылы, жалақының кемуі мен еңбек даулары болды, соның ішінде Пуллман компаниясының жұмысшыларының ірі ереуілі. Жұмыссыз жұмысшылардың тобы, Коксей армиясы деп белгілі болған, сол көктемде Вашингтонға шеру ұйымдастырды. Уивер олармен Айовада кездесіп, егер олар заң бұзбаса, қозғалысқа қолдау білдірді. Содан кейін ол 1894 жылғы аралық сайлауда популистік кандидаттарды қолдау үшін науқанға қайта оралды. Сайлау демократтар үшін ауыр соққы болды, бірақ көптеген жеңістер популистерге емес, республикашыларға тиді, олар Оңтүстікте бірнеше орын алды, бірақ Батыста үстемдік жойды. Сайлау кезінде Уивер Небраскадан шыққан демократ конгрессмен және тегін күмістің белсенді жақтаушысы Уильям Дженнингс Брайанмен жақын қарым-қатынас орнатты. Брайан сайлауда Сенатқа өтуге тырысып, жеңіліске ұшырады, бірақ оның шешендік өнері оны 1896 жылғы президенттік сайлаудағы мүмкін үміткер етті. Уивер жеке түрде Брайанның 1896 жылғы демократиялық партияның номинациясын алуын қолдады, олардың съезі оған бесінші дауыс беру кезінде осы мүмкіндік берді. Келесі айда Чикагода өткен популистердің съезі күміс демократты қолдау және жаңа партияның тәуелсіздігін сақтау мәселесі бойынша екіге бөлінді. Уивер партияның мүдделері партияның өзінен маңызды деп санап, бұрынғы бағытты қолдады. Көптеген делегаттар келісті, бірақ төрт жыл бұрынғы съезде болған құлшыныс болған жоқ. Сонымен қатар, Уивер популистік платформаның партияның идеологиялық принциптерінен ауытқуын болдырмау үшін антифьюзионистермен бірікті. Бірлескен кандидатқа қарсы Огайодан шыққан республикашыл Уильям Маккинли тұрды, ол берік ақша саясатын жақтады. Брайан Уивердің көптен күткен арманындай, Оңтүстік пен Батысты біріктіруге қол жеткізді, бірақ халық саны көп Солтүстік Маккинлиді қолдады, нәтижесінде Брайан сайлауда жеңілді. Жеңіліске ұшырағанына қарамастан, Уивер популистердің ісі жеңіске жететініне сенді. Ол өзінің бұрынғы 6-шы округтік палатасынан сайлану үшін демократ-популистік бірігу тізімі бойынша соңғы рет үміткер болуға келісті. Он жыл бұрынғыдай, республикашыл Джон Лейси Уиверді жеңді. 1900 жылы Уивер Оңтүстік Дакота штатының Су-Фолс қаласында өткен фьюзионист-популистердің съезіне қатысты, партия демократтармен ынтымақтастық мәселесі бойынша екіге бөлінді. Фьюзионистер демократиялық партияның үміткері Брайанды қолдады, бірақ ол тағы да Маккинлиден жеңілді, бұл жолы үлкен айырмашылықпен. Келесі жылы Уивер өзінің туған қаласы Колфакс, Айованың мэрі болып сайланды, ол республикашыл П. Х. Крейгенді жеңіп, 1903 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті.
Кейінгі жылдар және өлім
Республикалық партияның испан-американ соғысындағы жеңісінен кейінгі танымалдылығы Уиверді алғаш рет популистік құндылықтардың соңында жеңіске жететініне күмәндануға итерді. Популистік партияның тарауымен Уивер демократқа айналып, 1904 жылғы Демократиялық ұлттық конвентке делегат болды. Ол партияның үміткері Алтон Б. Паркерге наразы болды, оны "байлыққа құмар" деп есептеді, бірақ Уивер оның сәтсіз науқанын бәрібір қолдады. Сол жылы ол тағы бір рет Өкілдер палатасына үміткер болуды ойлады, бірақ одан бас тартты. 1908 жылы ол Брайанның президенттікке Демократиялық партияның үміткері ретіндегі үшінші науқанын қолдады, бірақ ол да сәтсіз аяқталды. Сол жылы Уивер әйелі Кларамен бірге алты баласының арасында 50 жылдық тойларын атап өтті. 1909 жылы Айова штатының заң шығарушы органы оны құрметтеп, Айова штатының тарихи ғимаратына оның портретін ілді. Ол өмір сүрген Айова штатының Джаспер округінің тарихын жазды, ол 1912 жылы жарық көрді. Уивер сол жылы Демократиялық үміткерлерді қолдау үшін үгіт жүргізуді жоспарлаған, бірақ оған мүмкіндік болмады. 6 ақпанда он күн ауырғаннан кейін ол Де-Мойндағы қызының үйінде жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды. Дес-Мойндағы Бірінші методист шіркеуінде жерленгеннен кейін Уивер сол қаланың Вудленд зиратына қойылды. Оның жазған соңғы хатында Өкілдер палатасының спикері Чэмп Кларкты Демократиялық партияның президенттік номинациясына қолдаған, бірақ ол Вудро Вильсонға номинация үшін жеңіліп қалды.
Мұра
Айованың көптеген жетекші мемлекет қайраткерлері, оның ішінде Уивердің бұрынғы қарсыластары, оны жерлеу рәсімінде және одан кейінгі жылдары жоғары бағалады. Демократтармен біріккені популистік саясатты бағытқа енгізді, ал Уивер күрескен бірнеше саясат оның қайтысынан кейін заңға айналды, соның ішінде сенаторларды тікелей сайлау, прогрессивті табыс салығы және алтын стандартына негізделмеген валюталық саясат; алайда, теміржолдар мен телефон компанияларын мемлекеттік меншікке алу сияқты басқалары ешқашан қабылданбады. 2008 жылғы Роберт Б. Митчеллдің өмірбаянында: «Уивердің мұрасын дәстүрлі өлшемдермен бағалау мүмкін емес», – деп жазылған, өйткені ол күрескен көптеген мәселелер оның өлімінен кейін ғана іске асты. Дегенмен, Митчелл Уиверді осы өзгерістерге бастаған саяси күш-жігерді қолға алғаны үшін құрметтейді: «Уивердің ұлттық саясаттағы ең маңызды мұрасы – ол қорғаған нәрсе емес, немесе кейінгі реформалардың нәтижесі, бірақ Американың үздіксіз саяси диалогына тигізген әсері».