Кіріспе

Slavonia (/s//l//ə/'/v//oʊ//n//i//ə/; ) – Далмация, Хорватия және Истриямен бірге Хорватияның төрт тарихи аймағының бірі.

Тарихқа дейінгі және ежелгі кезең

Неолит және халколит дәуірлеріндегі бірнеше мәдениеттердің қалдықтары Хорватияның барлық аймақтарында табылды, бірақ ең көп қорғандар Славонияны қоса, Солтүстік Хорватияның өзен аңғарларында орналасқан. Ең маңызды мәдениеттерге Старчево мәдениеті (оның қазбалары Славонски Брод маңынан табылды және б.з.д. 6100–5200 жылдармен даталанады), Вучедол мәдениеті, Баден мәдениеті және Костолак мәдениеті жатады. Баден және Вучедол мәдениеттеріне жататын көптеген қазбалар Вуковар, Винковци және Осиек маңындағы Дунайдың оң жағалауындағы аймақта табылған. Славониядағы Баден мәдениетінің қоныстары б.з.д. 3600–3300 жылдармен, ал Вучедол мәдениетінің қазбалары б.з.д. 3000–2500 жылдармен даталанады. Темір ғасырында ерте Иллириялық Халштат мәдениеті мен кельт Ла Тене мәдениетінің іздері қалды. Кейіннен бұл аймақты, қазіргі Славонияның көп бөлігін бақылаған Иллириялықтар және басқа тайпалар, соның ішінде Паннониялықтар қоныстанды. Иллириялық қоныстары Адриатика теңізіне жақын жерлердегідей көп болмаса да, Пожега маңындағы Каптол сияқты маңызды жаңалықтар табылды. Паннониялықтар алғаш рет б.з.д. 35 жылы Рим Республикасымен қарым-қатынасқа түсті, осы кезде римдіктер Сегестиканы, яғни қазіргі Сисакты жаулап алды. Б.з.д. 11 жылы жаулау аяқталды, осы кезде қазіргі Славонияны және Дунайдың оң жағалауындағы кең аумақты қамтитын Иллирикум провинциясы құрылды. Провинция Паннония деп аталды және екі онжылдық ішінде бөлінді.

Орта ғасырлар

Батыс Рим империясы құлағаннан кейін, оның құрамында болған, қазіргі Славония аумағы V ғасырдың соңында Остготтар патшалығының бөлігіне айналды. Алайда, аймақты бақылау қиын міндет болды, ал 6 ғасырда Ломбардтар Паннонияны бақылауға ие болды, бірақ 568 жылы олар шығып кетті, содан кейін Паннония аварлары мен славяндар келіп, 582 жылға қарай Паннонияны бақылауға алды. 9 ғасырдың басында Авар қағандығы құлағаннан кейін, Төменгі Паннонияда франктардың вассалдары болған славян билеушілері басқарған княздық құрылды. Мажар тайпаларының шапқыншылығы осы мемлекетті басып алды. 9 ғасырда Славонияның шығыс бөлігін болгарлар билеген болуы мүмкін. Хорватияның алғашқы королі Томислав венгрлер мен болгарлардың шабуылына тойтарыс беріп, хорват королінің ықпалын Славонияға дейін солтүстікке қарай кеңейтті. Ортағасырлық Хорватия патшалығы 11 ғасырда Петар Крешимир IV (1058–1074) және Дмитрий Звонимир (1075–1089) билік еткен кезде өркендеді. 1091 жылы Степан II қайтыс болғаннан кейін Трпимирович әулеті тоқтатылды, ал Венгрияның Ладислав I Хорватия тағына талапкерлік етті. Бұл талапқа қарсылық 1102 жылы Хорватия мен Венгрияның бірігуіне және Коломан басқарған жеке одаққа әкелді. 12 ғасырдың екінші жартысында Хорватия және Драва мен Сава арасындағы аймақ патша тағайындаған Славонияның банымен басқарылды. 13 ғасырдан бастап, қазіргі Хорватияның орталық бөлігін, Батыс Славонияны және Солтүстік-Батыс Босния мен Герцеговинаны басқарған жеке бан болды, бұл аймақта Славония патшалығы (regnum Sclavoniae) деп аталатын жаңа бірлестік пайда болды, ал қазіргі Шығыс Славония Венгрияның бір бөлігі болды. 1476 жылы Хорватия мен Славония бір бан (вице-король) басшылығымен бірікті, бірақ 1558 жылға дейін жеке парламенттерін сақтап қалды. Хорватиядағы Османдық шапқыншылықтар 1493 жылғы Крбава шайқасына және 1526 жылғы Мохач шайқасына әкелді, екеуі де Османдықтардың шешуші жеңісімен аяқталды. Мохач шайқасында Венгрия королі Людовик II қайтыс болды, ал 1527 жылы Габсбург әулетінен Фердинанд I Хорватияның жаңа билеушісі болып сайланды, ол Осман империясынан қорғауға және Хорватияның саяси құқықтарын сақтауға міндеттенді. Осы кезеңде Франкопан және Шубичтер сияқты жергілікті ақсүйектердің беделі артып, нәтижесінде екі әулеттен көптеген бан тағайындалды. Қазіргі Славонияның елтаңбасы, Хорватияның елтаңбасының бір бөлігі ретінде ресми түрде қолданылады, осы кезеңге дейін жетеді – оны король Владислав II Ягеллон 8 желтоқсан 1496 жылы Славонияға берген.

Османдықтардың жаулауы

Мохач шайқасынан кейін Осман империясы Славониядағы иеліктерін кеңейтіп, 1536 жылы Джаковоны және 1537 жылы Пожеганы басып алды. 1537 жылы қыркүйекте Горжаниде Славонияны қайтаруға тырысқан Иоганн Каццианер басқарған Габсбург әскерін жеңді. 1540 жылы Осиек те Осман империясының қатаң бақылауында болды, ал Славонияда Пожега санжағы құрылып, тұрақты әкімшілік енгізілді. Сол жылы Новсканың берілуімен Осман империясының Славониядағы бақылауы кеңейді. Түрік жаулауы жалғасты: 1541 жылы Нашице, 1542 жылы Ораховица және Слатина, ал 1543 жылы Вочин, Сирач және 40 күндік қоршаудан кейін Вальпово қолға түсті. 1544 жылы Осман әскерлері Пакрачты жаулап алды. Жаулықтардың азаюы 1547 жылы бес жылдық бітімге әкелді, соның салдарынан Габсбург және Осман империялары арасындағы шекара уақытша тұрақталды. Вировитика Габсбургтердің ең маңызды қорғаныс бекінісі болды, ал Пожега – Славониядағы Осман империясының ең маңызды орталығы. Осман күштері Сисак пен Чазмаға шабуыл жасады, оның ішінде қалаларды қысқа мерзімге басып алды. Түрік әскерлерінің батысқа қарай жылжуы Загребке және Хорватияның қалған бөлігіне, сондай-ақ Венгрия патшалығына қауіп төндірді, бұл Габсбург монархиясын қорғаныс шараларын күшейтуге мәжбүр етті. 1547 жылғы бітімнен кейін бір жыл өткен соң Иван Ленкович шекаралық аймақтарда бекіністер мен әскерлер жүйесін жасады, ол Хорват әскери шекарасының алға басушысы болды. Дегенмен, 1552 жылы Осман империясының Славонияны жаулап алуы Вировитиканы басып алумен аяқталды. Хорватия территориясындағы Осман империясының алға жылжуы 1593 жылғы Сисак шайқасына дейін жалғасты, ол Осман империясының алғашқы шешуші жеңілісі болды және шекараның тұрақтануына әкелді. Ұлы түрік соғысы (1683–1698) кезінде Славония 1684 және 1691 жылдар аралығында қайтадан иеленді, Осман империясы аймақты тастап кеткен кезде. Осман соғыстары үлкен демографиялық өзгерістерге әкелді. Хорваттар Австрияға көшіп кетті, ал қазіргі Бургенланд хорваттары осы қоныс аударушылардың тікелей ұрпақтары. Түрік үкіметінің соңында Славониядағы мұсылман халқының саны жергілікті халықтың, негізінен хорваттардың, Босния мен Сербиядан келген иммигранттардың жартысына жуығын құрады, ал түріктер мен арабтар сирек кездесетін. XVI ғасырдың екінші жартысында Славониядан келген Влахтар халықтың ерекше бөлігі болмай қалды, өйткені Влахтардың мәртебесін алу үшін көптеген Влах емес адамдар Влахтармен араласты. Қашып бара жатқан хорваттардың орнына Габсбургтер Босния мен Сербияның православиелік халқын Хорват әскери шекарасында әскери қызмет көрсетуге шақырды. Сербтердің бұл аймаққа көшіп келуі 1690 және 1737–39 жылдардағы Ұлы серб көшіп кетуі кезінде ең жоғары деңгейге жетті. Сербтердің ең көп шоғырланған жері – шығыс Славония, ал Сремски Карловци Серб православиелік митрополиттерінің орындығына айналды. Колонистердің бір бөлігі Саваның оңтүстігінен, әсіресе Соли мен Усора аймақтарынан Славонияға келді, бұл процесс 1521 жылдан кейін басталған. XVII ғасырдың басында отарлаудың жаңа толқыны болды, шамамен 10 000 отбасы Клис санжағынан немесе Босния санжағының аймағынан келген деп есептеледі.

Габсбургтер монархиясы және Австро-Венгрия

Карловиц келісімі арқылы алынған аумақтар Хорватияға берілді, ол Венгриямен одақта болды және Габсбургтар басқарды. Уна, Сава және Дунай өзендері бойындағы шекаралық аймақ Славония әскери шекарасы болып құрылды. Осы кезде Осиек Пожегадан жаңа құрылған Славония Корольдігінің әкімшілік және әскери орталығының рөлін иеленді. 1848 жылғы Венгрия төңкерісі кезінде Хорватия австриялықтардың жағына шықты, бан Йосип Желачич 1849 жылы венгр әскерлерін жеңуге көмектесті, соның нәтижесінде германизация саясатының кезеңі басталды. 1860 жылдарға қарай саясаттың сәтсіздігі анық болды, бұл 1867 жылғы австрия-венгр келісіміне және Австрия империясы мен Венгрия Корольдігі арасындағы жеке одақ құруға әкелді. Келісім Хорватияның мәртебесін Транслейтенияның бір бөлігі ретінде Венгрияға шешуге қалдырды. Бұл мәселе 1868 жылғы Хорватия және Славония Корольдіктері Хорватия-Славония Корольдігі ретінде біріккен кезде шешілді. 1878 жылғы Берлин шартына сәйкес Австрия-Венгрия Босния мен Герцеговинаны басып алғаннан кейін әскери шекаралар жойылды және 1881 жылы хорват және славониялық әскери шекара аумағы Хорватия-Славонияға қайтарылды. Сол кезде Хорватия-Славонияның ең шығыс нүктесі Земун болды, себебі бүкіл Сирмия патшалық құрамына кірді. 1918 жылдың 29 қазанында Хорватия Саборы тәуелсіздік жариялады және жаңа құрылған Словендер, хорваттар және сербтер мемлекетіне қосылуға шешім қабылдады. Бірінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуымен 1920 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс одақтастары мен Венгрия арасында Трианон шартына қол қойылды, Венгрия Австрия-Венгрияның мұрагер мемлекеттерінің бірі болды. Шарты бойынша Венгрияның оңтүстік шекарасы Драва және Мура өзендері бойымен белгіленді, тек Бараньяда ғана округтің солтүстік бөлігі Венгрияда қалды. Бараньядағы аумақтық иелік Осиекке жақын болғанымен, Славонияның бөлігі болған жоқ, себебі 1918 жылға дейінгі әкімшілік бөліністер жаңа патшалықпен қайта құрылмады. Жаңа патшалықтағы саяси жағдай нашарлап, 1929 жылдың қаңтарында король Александртың диктатурасына әкелді. Диктатура 1931 жылы корольдің атқарушы билікті өзіне қайтару үшін біртұтас конституцияны қабылдауымен және ел атауын Югославияға өзгертуімен ресми түрде аяқталды. 1939 жылғы тамыздағы Цветкович-Мачек келісімі Славонияны қамтитын Хорватияның дербес Бановинасын құрды. Келісімге сәйкес, Югославия үкіметі қорғаныс, ішкі қауіпсіздік, сыртқы істер, сауда және көлік салаларын бақылауда ұстады, ал қалған мәселелер Хорватия Саборына және король тағайындаған банға берілді. 1941 жылдың сәуірінде Югославия Германия мен Италия тарапынан басылып алынды. Басып алудан кейін Славония аумағы нацистердің қолдауымен құрылған Хорватия Тәуелсіз мемлекетіне қосылды және Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде неміс оккупациясы астындағы аймақ ретінде белгіленді. Режим антисемит заңдарын енгізді және серб және рома халқына қарсы этникалық тазалау мен геноцид науқанын жүргізді, оның мысалы Ясеновац және Стара-Градишка концлагерлері болды, бірақ Славонияда бұл басқа аймақтарға қарағанда аз дәрежеде болды, себебі оське аймақта бейбітшілікті сақтаудың стратегиялық қажеттіліктері болды. Ең ірі қырғын 1942 жылы Вочин қаласында болды. Аймақта қарулы қарсылық тез дамыды, ал 1942 жылға қарай Югославия партизандары айтарлықтай аумақтарды, әсіресе Славонияның таулы бөліктерін бақылады. Хорват азаматтарына қарсы геноцид жасаған сербтік роялистік четниктер соғыс бойында Славонияда маңызды беделге ие болуға күресті. Соғыстан кейін жаңа Югославия үкіметі Славониядағы лагерьлерде жергілікті немістерді интернирледі, олардың ішіндегі ең үлкендері Вальпово және Крндияда орналасқан, онда көптеген адам аштықтан және аурудан қайтыс болды.

Федеративтік Югославия және Хорватияның тәуелсіздігі

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Хорватия – оның ішінде Славония – коммунистер басқаратын Югославия Социалистік Федеративтік Республикасының бір партиялық социалистік федеративтік бірлігіне айналды, бірақ федерация ішінде белгілі бір деңгейдегі автономияға ие болды. Автономия 1974 жылғы Югославия Конституциясынан кейін тиімді түрде өсті, хорват көктемі қозғалысының мақсатын ішінара орындады және федеративтік құрамдас бөліктердің тәуелсіздігі үшін құқықтық негіз жасады. 1947 жылы бұрынғы Югославия құрамына кірген республикалардың барлық шекаралары демаркация комиссияларымен айқындалғанда, 1943 және 1945 жылдардағы AVNOJ шешімдеріне сәйкес Югославия Бараньясының федеративтік ұйымы Хорватия аумағы ретінде анықталды, бұл оның Славониямен бірігуіне мүмкіндік берді. Комиссиялар сонымен қатар Сербия мен Хорватия арасындағы қазіргі шекараны Сырмияда және Илок пен Драва сағасы арасындағы Дунай өзені бойымен, сондай-ақ солтүстікке қарай Мажарстан шекарасына дейін белгіледі. Драва сағасының оңтүстік бөлігі 1918 жылға дейін және Бірінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуына дейін болған Хорватия Корольдігі Славониясы мен Бач-Бодрог округі арасындағы шекараға сәйкес келді. 1980 жылдары Югославиядағы саяси жағдай 1986 жылғы Сербия Ғылым академиясының (SANU) меморандумы және 1989 жылғы Воеводина, Косово және Черногориядағы төңкерістер ұлттық шиеленісті күшейтіп, нашарлады. 1990 жылдың қаңтарында коммунистік партия ұлттық принцип бойынша бөлінді, хорват фракциясы федерацияны жеңілдетуді талап етті. Сол жылы Хорватияда алғашқы көппартиялық сайлаулар өтті, Франьо Туджманның жеңісі ұлтшыл шиеленісті одан әрі арттырды. Хорватиядағы сербтер Хорватиядан тәуелсіздік алуды көздеп, Сабордан шығып, көп ұзамай танылмаған, өзін-өзі жариялаған Серб Крайина Республикасы (RSK) болар аймақтардың автономиясын жариялады. Шиеленіс күшейгенде Хорватия 1991 жылдың маусымында тәуелсіздігін жариялады, бірақ бұл жариялама 1991 жылдың 8 қазанында күшіне енді. Шиеленіс Хорватияның Тәуелсіздік соғысына ұласты, осы кезде Югослав Халық Армиясы және түрлі серб жарымәскекерлері Хорватияға шабуыл жасады. 1991 жылдың соңына қарай кең майдан бойындағы қарқынды соғыс Хорватияның аумағының үштен екі бөлігін бақылауына мүмкіндік берді. Славониядағы алғашқы қарулы қақтығыстар Пакрачта және Вуковар маңындағы Борово Селода болды. Батыс Славония 1991 жылдың тамызында Югославия күштерінің Баня-Лукадан солтүстікке қарай Сава өзенінен өтуінен кейін басып алынды. Хорват армиясы Otkos 10 операциясы кезінде бұл шабуылды ішінара кері қайтарды. Шығыс Славониядағы қарулы қақтығыс Вуковар шайқасына және одан кейінгі қырғынға ұласты. Алдыңғы шеп тұрақтанды, 1992 жылдың 2 қаңтарында атысты тоқтату туралы келісім жасалды, ол келесі күні күшіне енді. Атысты тоқтатудан кейін Біріккен Ұлттар Ұйымының Қорғау күштері басып алынған аймақтарға орналастырылды, бірақ Босниядағы сербтер бақылауындағы аймақтардан жасалған артиллериялық және ракеталық шабуылдар Славонияның бірнеше аймақтарында, әсіресе Славонски Брод және Жупаньяда үзіліссіз жалғасты. Соғыс 1995 жылы Хорватияның 1995 жылдың тамызында RSK-ға қарсы шешуші жеңіске жеткенімен аяқталды. Қалған басып алынған аймақтар – Шығыс Славония – 1995 жылғы қарашадағы Ердут келісіміне сәйкес Хорватияға қайтарылды, ал процесс 1998 жылдың қаңтарының ортасында аяқталды. Соғыстан кейін аймақтағы бірқатар қалалар мен муниципалитеттер ерекше мемлекеттік қамқорлықты қажет ететін аймақтар деп белгіленді.

Физикалық география

Славонияның шекаралары, географиялық аймақ ретінде, оңтүстік және шығыс бөліктерінде Сава және Дунай өзендерімен анықталатын бес округтің шекараларымен толық сәйкес келе бермейді. Хорватияның халықаралық шекаралары – аймақтың екі анықтамасы үшін де ортақ шекаралар болып табылады. Солтүстік жағында шекаралар көбінесе сәйкес келеді, себебі Драва өзені географиялық аймақ ретінде Славонияның солтүстік шекарасы саналады. Географиялық аймақтың батыс шекарасы нақты белгіленбеген және ол Хорватияның саяси құрылымына байланысты тарихта әртүрлі анықталған.

Мәдениет

Славонияның мәдени мұрасы тарихы барысында, әсіресе 17 ғасырдың соңынан бастап, әлеуметтік әсерлер мен дәстүрлі мәдениеттің үйлесімін көрсетеді. 18 ғасырда барокко өнері мен сәулеті айрықша әсер етті, осы кезде Осман соғыстары аяқталғаннан кейін Славония қалалары дамып, аймақта тұрақтылық орнады. Осы кезеңде дворяндықтың ықпалы артып, императорлық сарай соғыстардағы қызметтері үшін оларға Славонияда жерлер сыйлады. Олардың қатарында Савой князі Евгений, Эстерхази үйі, Одескальчи үйі, Филипп Карл фон Эльтц Кемпених, Прандау Норманн үйі, Пеячевич және Янкович үйлері болды. Бұл өз кезегінде аймаққа заманауи еуропалық мәдениеттің келуіне ықпал етті. Қалалар мен қоғамның одан әрі дамуы неоклассицизм, историцизм және әсіресе модерн әсерін көрсетті. Аймақтың мұрасында көптеген ескерткіштер бар, олардың көпшілігі 18 және 19 ғасырларда дворяндар салған сарайлар. Оларға Валпово мен Доньи-Михоляцтағы Прандау Норманн және Прандау Майлат сарайлары, Бараньядағы сарайлар – Бильеде, Дардадағы бұрынғы Эстерхази иелігінде, Тиквеште және Кнежевода кіреді. Пеячевичтер бірнеше резиденциялар салды, олардың ең танымалдары Вировитикадағы сарай және Нашицедегі Пеячевич сарайы. Шығысқа қарай, Дунай бойында Илоктағы Одескальчи сарайы және Вуковардағы Эльтц сарайы орналасқан. Соңғысы 1991 жылы Вуковар шайқасында көп зақымданып, бірақ 2011 жылға дейін қайта жаңартылды. Аймақтың оңтүстік-шығысында ең танымалдары Кутьево иезуит сарайы және Черник сарайы, тиісінше Кутьево мен Черникте орналасқан. Осы кезеңде Осиек пен Славонски Бродта Тврдя және Брод бекіністері салынды. Ескі, ортағасырлық бекіністер тек қираған күйінде сақталған – Ораховица маңындағы Ружица қамалы олардың ең ірісі. 19 ғасырға жататын тағы бір ескерткіш – Папа Иоанн XXIII Венеция мен Стамбулдың арасындағы ең әдемі шіркеу деп атаған Джаково соборы. Славония Хорватия мәдениетіне суретшілердің еңбектері және өнерді қолдаушылар арқылы үлкен үлес қосты, олардың ішінде Йосип Юрай Строссмайер ең танымал. Строссмайер Югославия ғылым және өнер академиясын құруда, кейін Хорватия ғылым және өнер академиясы деп аталды, және Загреб университетін қайта құруда маңызды рөл атқарды. Славонияның көптеген суретшілері, әсіресе жазушылары хорват мәдениетіне үлкен үлес қосты. 19 ғасырдың хорват әдебиетіндегі ең маңызды жазушылар – Йосип Юген Томич, Йосип Козарач және Мирослав Кральевич. Хорват өнеріне үлкен үлес қосқан Славониямен байланысты суретшілер Мирослав Кральевич және Бела Чикош Сесия болды. Славония дәстүрлі музыкадағы этнологиялық факторлар тұрғысынан Хорватияның ерекше аймағы. Бұл аймақта дәстүрлі мәдениет халықтық фестивальдер арқылы сақталады. Дәстүрлі музыкалық аспаптар тамбурица және сыбызғы отбасынан шыққан. Тамбурица – Славонияның дәстүрлі мәдениетімен байланысты ең танымал музыкалық аспап. Ол Осман империясы Славонияны билеген кезде әкелген музыкалық аспаптардан дамыды, дәстүрлі музыканың ажырамас бөлігіне айналды, оның қолданылуы сыбызғы мен гуслиді асырып немесе тіпті алмастырды. Славонияда пайда болған дәстүрлі әннің ерекше түрі – бечарак ЮНЕСКО-ның материалдық емес мәдени мұрасы ретінде танылған. Хорватияның 122 университеті мен басқа да жоғары оқу орындарының ішінде Славонияда бір университет – Йосип Юрай Строссмайер атындағы Осиек университеті, Пожега, Славонски Брод және Вуковар қалаларындағы үш политехникалық институт, Вировитикадағы колледж бар – бәрі де мемлекет тарапынан құрылып басқарылады. Осиек университеті 1975 жылы құрылған, бірақ қаладағы алғашқы жоғары оқу орны 1707 жылы құрылған және 1780 жылға дейін жұмыс істеген Studium Philosophicum Essekini болды. Жоғары білім берудің тағы бір тарихи мекемесі 1761 және 1776 жылдар аралығында Пожегада жұмыс істеген Academia Posegana болды, бұл 1699 жылы Славониядағы алғашқы орта білім беру мектебі ретінде ашылған гимназияның кеңейтілуі болды.

Асхана және шараптар

Славонияның асханасы аймаққа тиген мәдени ықпалдарды, аспаздық әсерлерінің алуандығы арқылы көрсетеді. Олардың ішіндегі ең маңыздылары – мажар, австриялық, Орталық Еуропа, сондай-ақ түркі және араб асханалары, олар бірнеше жаулаулар мен оларға ілескен әлеуметтік өзгерістер арқылы келді. Дәстүрлі тағамдардың құрамына тұздалған көкөністер, сүт өнімдері және шегірілген ет кіреді. Ең танымал дәстүрлі ет өнімі – кулен, ол Еуроодақ қорғаған хорват өнімдерінің бірі. Славония – Хорватияның шарап жасау аймақтарының бірі, континенттік шарап өсіру аймағының бір бөлігі. Славонияның ең белгілі жүзім өсіру аймақтары Джаково, Илок және Кутьево төңірегінде орналасқан, онда грашевина жүзімі басым, бірақ басқа да сорттар да көбейіп келеді. Соңғы онжылдықтарда Славонияда шарап өндірісінің артуымен бірге сапасы да жақсарып, ел ішінде де, шетелде де танымалдылығы артты. Жүзім алғаш рет Илок аймағында біздің заманымыздан бұрын 3 ғасырда өсірілген. Славонияның ең көне шарап погребі, әлі күнге дейін үздіксіз шарап жасау үшін қолданылып келеді, ол Кутьевода орналасқан – 1232 жылы цистерциандықтар салған. Славониялық еменнен ботти жасалады, бұл Италияның Пьемонт аймағында дәстүрлі түрде неббиоло шараптарын жасау үшін қолданылатын үлкен шарап шелектері.