Кіріспе

Кристофер Марлоу Уильям Шекспирдің шығармаларының шынайы авторы болды деген шеткі теория Шекспирдің авторлығы туралы Марлов теориясы Элизабет дәуірінің ақыны және драматургы Кристофер Марлоу Уильям Шекспирге тиесілі өлеңдер мен пьесалардың негізгі авторы болды деп санайды. Бұдан басқа, теорияда Марлоу 1593 жылы 30 мамырда Депфордта қайтыс болған жоқ, өйткені тарихи жазбалар, бірақ оның өлімі жасалма болды. Марловтықтар (теорияға қол жеткізушілер әдетте осылай аталады) өздерінің дәлелдерін Марлоудың қайтыс болуы туралы хабарланған аномалияларға және көптеген ғалымдардың айтуынша, Марлоуның шығармалары Шекспирдің шығармаларына әсер еткен маңызды әсерге негіздейді. Олар сонымен қатар, олардың екі ай аралығында туылғанына қарамастан, Уильям Шекспирдің аты әдеби шығармамен алғаш рет байланысты екендігі белгілі екенін атап өтті. Бұл Марлоу қайтыс болғаннан кейін бір-екі апта өткенде "Венера мен Адонис" басылымы жарық көрді. Бұған қарсы дәлел Марлоуның өлімі патшайымның жеке сот дәрігері жүргізген тергеу кезінде он алты қазылар алқасымен шынайы деп қабылданды, әркім сол кезде ол өліп қалды деп ойлады және оның 1593 жылдан кейін тірі қалғанын растайтын тікелей дәлелдердің толық болмауы. Олардың шығармалары арасында ұқсастықтар болса да, Марлоуның стилі, сөздік қоры, бейнелері және оның әлсіз жақтары - әсіресе комедия жазуы - Шекспирдің шығармаларынан тым ерекше, бұл Марловтықтардың талаптарымен үйлесімді деп айтылады. Академиктердің авторлық атрибуция үшін қолданатын типті құжаттамалық дәлелдемелердің шоғырлануы - тақырыптық беттер, басқа да қазіргі заманғы ақындар мен тарихшылардың куәліктері және ресми жазбалар - Шекспирдің Шекспирдің авторлығын Шекспир ғалымдары мен әдебиет тарихшыларының басым көпшілігі үшін жеткілікті түрде анықтайды. Олар Марлов теориясын Шекспирдің авторлығының барлық басқа да теориялары сияқты шеткі теория деп санайды.

Ұстаздар

1819 жылдың тамызында The Monthly Review немесе Literary Journal-тің анонимді жазушысы 'Кристофер Марлоу' Шекспирдің бір уақыт бойы қабылдаған псевдонимі болуы мүмкін деп ойлады. Бұл идея 1820 жылдың қыркүйегінде сол журналда одан әрі дамыды. Шекспирдің "Барлық өмірбаяндық зерттеулерден Марлоу сахнаға алғаш шыққан сәтте қалай жоғалып кететінін және Марлоудың өлімі туралы алғашқы хабарламалардан кейін көп ұзамай өзінің атымен қайта пайда болатынын" атап өтті. Басқаша айтқанда, олар Марлоу мен Шекспирдің канондарының басты авторы бір адам деп ойлады. Марлоуның кандидатурасын алғаш рет 1892 жылы "Біздің ағылшын Гомеріміз; немесе Шекспир тарихи тұрғыдан қарастырылды" кітабында Томас Уильям Уайт ұсынған. Шекспирдің шығармаларын негізінен Марлоу жазған деп тұжырымдаған алғашқы адам Уилбур Г. Зейглер болды, ол 1895 жылғы "Бұл Марлоу болды: үш ғасырдың құпиясының тарихы" романының алғы сөзінде бұл туралы дәлел келтірді. Бұл алдаудың қалай болғаны туралы қиялданған әңгіме жасайды. 1916 жылы Шекспирдің өлімінің 300 жылдығында Луисвиллдің "Курьер журналының" Пулитцер сыйлығын жеңіп алған редакторы Генри Уоттерсон Марлов теориясын оның қалай болғаны туралы ойдан шығарылған есептерді қолдану арқылы қолдады. Бұл тақырыпқа арналған алғашқы эссе 1923 жылы Арчи Вебстер жазған. Үшеуі де Лесли Хотсонның 1925 жылы Марлоу өліміне қатысты тергеуді ашқанға дейін және А. Д. Врайт (1994) жарияланды. Хоффманның негізгі аргументі екі жазушының стильдерінің ұқсастығына, әсіресе ұқсас сөздерді немесе идеяларды қолдануда ("паралелизмдер" деп аталады) ортақ болды. Врайт, Вебстердің артынан барып, Шекспирдің сонеттерінің нағыз мағынасы деп санайтын нәрсеге көбірек тереңде түсті. Олардың үлесіне, бәлкім, 2001 жылы Марлов теориясы егжей-тегжейлі зерттелген "Бір нәрсе туралы көп шу" телефильмі түсірген австралиялық деректі фильм түсіруші Майкл Руббоның үлесі қосылуы керек.

Марлоуның өлімі

Жалпы ғалымдар Кристофер Марлоу 1593 жылы 30 мамырда оң көзіне Инграм Фризердің пышақпен жасаған жарақаты салдарынан қайтыс болды. Олар екі адаммен бірге, Роберт Поули және Николас Скерс, олар сол күнді бірге өткізді Элеонора Буллдың Дептфорд үйінде, сыйлы жесір әйел, ол, айқын, мұндай жеке кездесулер үшін ақы төлеу үшін бөлме мен сусын ұсынды. Алайда, жылдар бойы жаңа ақпараттар пайда болған сайын, Марлоу өлімі туралы Марловтық аргумент (1) олардың көзқарасы бойынша, ол кейіннен Шекспирдің атымен жазғандықтан, оның өлімі қалжыңдалған болуы керек деп ойлаудан өзгерді; (2) тергеудің егжей-тегжейін күмәнге ұшыратып, оның шындыққа қайшы екенін көрсетуге тырысу; (3) оны қоршаған жағдайлар Шекспирдің жазғанын немесе жазбағанын, қалжыңдауы ең ықтимал сценарий екенін көрсетеді деп мәлімдейді.

Тергеу

1 маусымда, хабарланған өлтіруден екі күн өткен соң, корольдік үйдің коронері Уильям Денби сол үйде тергеу жүргізді және 16 адамнан тұратын қазылар алқасы оны өзін-өзі қорғау деп тапты. Бұл "трагедиялықтардың әйгілі сыйлағыш" деп атаған Роберт Гриннің денесі сол күні Дептфордтағы Сент-Николас шіркеуінің бақшасында жерленген деп жазылған, бірақ оның қабірінің нақты орны белгісіз. Патшайым Фризерді төрт аптадан кейін ғана кешірді. Көптеген ғалымдар тергеудің ресми үкімі белгілі бір дәрежеде жалған екендігіне келіседі, Марлоуның өзін-өзі қорғау үшін емес, куәгерлер айтқандай, қасақана кісі өлтіру деп қорытындылады. Марлоудың өлімі туралы жазылған кітаптар мен мақалалардың көпшілігі куәгерлер өтірік айтыпты деп санайды. Әдетте олар бұл саяси кісі өлтіру деп болжайды, өйткені екі куәгер Роберт Поли мен Николас Скерс үкімет мүшелерінің жалақысын алатын агенттер болған немесе болған. Кейбір сарапшылар оның өлтірілуін анықтай алмай отыр. Алайда, мұндай қастандықтың не үшін жасалғаны немесе оның артында кім тұрғаны туралы бір пікірге келе алмаймыз. Марловтықтардың айтуынша, бұл шатасу ғалымдардың дұрыс емес сұрақ қоюынан туындаған. Оның не үшін өлтірілгенін білудің орнына, олар неліктен сол адамдар сол күні сол жерде кездескенін сұрауы керек. Марлов теориясы бойынша, бұл кездесудің орын алуының ең қисынды себебі оның өлімін жасақтау болуы мүмкін.

Қаражаты, мотивациясы және мүмкіндігі

Марлоуны жасырын агент ретінде марқұм сэр Фрэнсис Уолсингхэм немесе Сесилс (Лорд Бергли және оның ұлы сэр Роберт Сесил) немесе екеуі де қолданған деп жалпыға бірдей мойындалады. Сондықтан ол, кем дегенде теориялық тұрғыдан алғанда, барлық мүмкіндіктері бар қуатты достарын шақырып, өлімін жасампаздықпен ұйымдастыра алады. Ол да сол кезде үлкен қиындыққа тап болды. Оның басқаларды атеизмге итермелегені туралы айыптаулар Таза кеңеске тез және тез келіп жатты және ол шындыққа сай болсын, жоқ болсын, ол атеистік кітап жазды деп күдікті болды, ол бүлдіруші мақсаттар үшін пайдаланылды. Мұндай қылмыстар үшін сот және өлім жазасы өте қарапайым. Соңғы екі айда кем дегенде үш адам, Генри Барроу, Джон Гринвуд және Джон Пенри, осыдан да жаман қылмыстар үшін жазаға кесілді. Сондықтан Марловтың пікірінше, Марлоуның қашып құтылудың қандай да бір құралына қатысқан немесе келіскен күшті мотивациясы болуы керек. Көптеген өмірбаяндар Марлоуға қатысты сол кездегі патшалық кеңеске жіберілген түрлі құжаттардағы айыптаулар өте ауыр екенін мойындайды. Сондықтан оның тұтқындалуына 18 мамыр күні шақыру қағазы берілгеніне қарамастан, 30 мамырда Дептфорд кездесуіне қатысу үшін әлі де еркін жүргені таңғалдырады. Мұның себебі қандай болмасын, егер Марловтықтардың айтымында, бұл орын алған болса, онда бұл өлімді жасалмалауды ұйымдастыруға және жүзеге асыруға мүмкіндік бермек.

Куәгерлер

Марловтықтар оқиғаға қатысы бар әрбір адамның өзінің досы және қамқоршысы Томас Уолсингхаммен (Фрайзер және Скерс) немесе оның жұмыс берушілерімен Сесилдермен (Поли, Булл және Дэнби) байланысты болған көрінеді. Олар төрт адамның сол күні Элеонора Буллдың үйінде бірге болған ұзақ уақытты (10 сағат) көрсетеді және егер бұл мақсат Марлоудан құтылу болса, бұл қажетсіз болып көрінеді. Олардың айтуынша, жиналудың ең ықтимал себебі оны қандай да бір жолмен бетпе-бет келген қауіптен құтқару еді. Олар оның өлімін жасампаздықпен көрсету кез келген басқа сценарийге қарағанда белгілі фактілерге көбірек сәйкес келеді деп мәлімдейді.

Сот дәрігері

Марлоуды өлтіру немесе өлімін жасампаздықпен көрсету үшін биліктегі адамдардың қатысы болуы мүмкін деген пікірлер жақында тергеудің заңсыз болғаны анықталды. Тергеуді жергілікті округтің коронері қадағалап, тіркеуі керек еді, егер ол королеваның тұрған жерінен 12 (Тюдор) миль қашықтықта екенін білсе, тек корольдің коронеріне әкелінуі керек еді (яғни ол "шешеде") және егер солай болса, оны екеуі бірлесіп жүргізсін. Марловтықтар Дэнбидің өздігінен өлтіруді аяқтауының жалғыз жолы - бұл тек қана шекарада болғандықтан, шын мәнінде, сот бүгінгі күннің заңына сәйкес 16 шақырым жерде, өйткені ол өлім туралы ол орын алғанға дейін білген, және тек "онда болды" жауапкершілікке тартылды. Егер алдау болса, онда Дэнби оған қатысқан болуы керек және осылайша, әрине, патшайымның ықыласымен. Бұл, әрине, Дэвид Риггстің Марлоуды патшайым өлтіруді бұйырды деген теориясын, сондай-ақ, жалған өлім теориясын да қолдайды.

Дене

Марловтықтар егер Фризер, Поли және Скерс болған оқиға туралы өтірік айта алса, олар өліктің жеке басын жалған деп айтуға болады деп айтады. Басқаша айтқанда, олар Марлоуныкі деп мәлімдегенмен, оны анықтауға тек өздері ғана қабілетті болған, ал шын мәнінде бұл басқа біреудің денесі еді. Егер өлімді жасамақ болса, онда орнына басқа дене табылуы керек, ол Дэвид А. Марловтықтар үшін бұрын айтылғаннан әлдеқайда ықтимал "жұрт" анықтаған адамдар. Дептфордтағы таңғы сағат 10-да болатын кездесудің алдындағы кеште, асылу үшін ең ерекше уақытта, Джон Пенри Марлоудан бір жас үлкен Джон Пенриді (сарықтырғыш әдебиет жазғаны үшін) Дептфордтан екі шақырым жерде асып тастады, ал денесіне не болғаны туралы мәлімет жоқ. Мүмкін, сонымен қатар, сол Уильям Денби Пенридің өліміне қатысты шешім қабылдауға жауапты болған. Теорияны қабылдамағандар мәйіттің асылғандығы туралы көптеген айқын белгілер болған болар еді, бірақ Марловтықтар Дэнбидің жалғыз жауапты екендігін, мұндай дәлелдемелердің қазылар алқасынан жасырын қалуын оңай қамтамасыз ете алатын еді дейді. Алайда, бұл академиялық ортада шеткі көзқарас болып қала береді. Шекспир және оның серіктестері, және оны шынайы автор ретінде қолдаған кез келген дәлелдерді оқиғалардың осы нұсқасымен оңай түсіндіруге болады. Марлов теориясының негізгі тұсы - Уильям Шекспирдің өз есімін аттаған шығармалармен алғашқы айқын байланысы Марлоу қайтыс болғаннан кейін 13 күн өткеннен кейін болды. Шекспирдің алғашқы басылып шыққан "Венера мен Адонис" шығармасы 1593 жылы 18 сәуірде Stationers' Company компаниясында автордың аты аталмаған тіркелді және 12 маусымда, көшірмесі алғаш рет сатып алынғаны белгілі болған кезде, қазір оның аты қосылған сатылымда болған көрінеді. Олардың пікірі әлі күнге дейін өте даулы болып келеді және Шекспирдің өмірі мен шығармашылығы туралы негізгі ағымның бірде-бір зерттеушісі оны қабылдамайды. Стенли Уэллс Шекспирдің шығармаларын зерттеуші ғалымдардың мұндай ойды жоққа шығаратын себептерін былай деп түйіндеді: "Бұл [оның өлімі туралы деректі деректер] оның Уильям Шекспирдің шығармаларын жазғанын, бірақ оның өмір сүруінің кем дегенде жиырма жыл бойы жалғасатынын көрсететін бірде-бір белгісін қалдырмағанын дәлелдейді. Осы кезеңде ол өзінің шығармаларын бір қатар шедеврлерге қосты деп күтілуде, оларды ол бұрын жазған, театрдың бос емес және уәдешіл әлемінде ешкім оның екенін білмеді, және ол өзінің Стратфорд замандасына барлық несиелерді алуға және барлық сыйақыларды алуға мүмкіндік берді ". Марлоудың Шекспирге ықпалы жалпыға мәлім. Стилометриялық тәсілдер арқылы Шекспирдің ерекше поэтикалық әдістерін қолдану немесе әртүрлі ортақ сөздерді жиі қолдану сияқты белгілі бір ерекшеліктерін анықтау мүмкін. Бұлар Марлоуның Шекспирдің шығармаларын жазуы мүмкін емес деп дәлелдеу үшін пайдаланылды. Екінші жағынан, стилометрия екі жұмыс топтамасының бір адамнан емес екенін анықтау үшін пайдалы бола алады, бірақ оларды бір адамнан екендігін көрсету үшін аз сенімділікпен қолдануға болады. Бұл Т. С. Менденхолдың, оның еңбектері кейбір Марловтықтардың теориясын дәлелдейді деп ойлаған нәрсесі, оны атап өту үшін ауыр болды. Ал сандық тұрғыдан анықталмаған айырмашылықтар - негізінен мазмұнға байланысты, олардың саны өте көп - Марловтықтар оларды болжауға болады деп болжайды, өйткені олардың сценарийі бойынша Марлоу өмірінің елеулі өзгеруіне ұшырайды - жаңа жерлер, жаңа тәжірибелер, жаңа білім, жаңа қызығушылықтар, жаңа достар мен таныстар, мүмкін жаңа саяси күн тәртібі, жаңа төлем берушілер, жаңа орындау кеңістіктері, жаңа актерлер және мүмкін (барлығы да бұл туралы келіспейді) жаңа серіктес, Шекспирдің өзі.

Шекспирдің сонеттері

Шекспирдің зерттеушілері арасында қазіргі таңда сонеттердің автобиографиялық екенін жоққа шығару басымдыққа ие. Марловтықтардың айтуынша, бұл - оның "Уилл" деген аты мен "Хатхэуэй" деген ықтимал сөз тіркесінен басқа, "Сонеттерде" айтылғандар мен Шекспирдің өмірі туралы белгілі бір нәрсе арасында ешқандай байланыс жоқ. Керісінше, Марлоу аман қалып, ұятқа қалады деп болжағанда, Марловтар сонеттер оған содан кейін не болғанын көрсетеді деп мәлімдейді. Мысалы, 25-ші сонетте Марловтың түсіндірмесі ақынға күтпеген ("көзделмеген") бірдеңе болғанын, бұл оған "халық қадір-қасиеті мен мақтаныш атақтары" туралы мақтану мүмкіндігінен айыратындығын және кейбір алыс сапарларға, мүмкін, тіпті шетелге (2628, 34, 5051, 61) әкелгенін көрсетеді. Олар бұл кетудің бір рет болған оқиғаға ұқсайтынын (48) және ол қандай болған болса да, оның "басқалардың көзінде қорлықта болуына", оның "қазақтардың күйіне" (29) және оның "тазалығы" мен "күнәсі" (36) байланысты екендігі анық. Сондай-ақ ақын "бақыттың қаһарынан сал болып қалдым" дейді (37). Осы сегменттердің әрқайсысын, сонеттердегі басқа көптеген сегменттермен бірге, Марловтың марқұм өлімі мен кейінгі өмірінің кей жақтарын көрсететін ретінде қарастыруға болады. Марловшылар сонымен қатар олардың түсіндірмелері Шекспирдің нақты сөздерінің көбісін сөзбе-сөз түсіндіруге мүмкіндік береді деп мәлімдейді. Мысалы, олар "бұқаның пышағын" (74) "бұқаның пышағын" деп қабылдауы мүмкін, бірақ ол шынымен де "Ата-бабаның қашағын" білдірген болуы керек деп ойламау керек, "жоғарыдан шығарылған" (29) дегенді қабылдауға болады, оны ешкім ұнатпайды деген сезім ғана емес, және ол "аты бренд алады" (111) деп айтса, оның беделі тұрақты түрде зақымдалған дегенді білдіреді, және актерлік іс-әрекет тек қана беделсіз кәсіп деп есептеледі. Алайда Джонатан Бейт Шекспирдің ғалымдары "Елизаветалықтар кодталған автобиография жазған жоқ" деп мәлімдеген себептерді келтіреді.

Пьесадағы ілмек

Шекспирдің пьесаларында өлімнің, қорлықтың, жер аударылудың және өзгеше тұлғаның жасалмасы (немесе қателікпен болжануы) маңызды құрамдас бөлік болып табылады, ал Стивен Гринблатт мұны өте анық айтады: "Оның пьесаларында күтпеген апат кенеттен бақытты прогресске, өркендеуге, тегіс теңізге апатқа, қорқынышқа және жоғалуға айналады. Әрине, бұл бірден материалдық жоғалту, бірақ сонымен қатар, одан да ауыр, ол - жеке тұлғаны жоғалту. Таныс емес жағалауға, достарсыз, әдеттегі серіктестерсіз, таныс желісіз аяқ басқанда, бұл апат көбінесе атаудың қасақана өзгеруі немесе жоғалуымен және онымен бірге әлеуметтік мәртебедің өзгеруі немесе жоғалуымен сипатталады". Марловтықтар бұл оқиғаның өздерінің ұсынысымен байланысты екенін ескерсе де, Марлоуның белгілі немесе болжалған өмірі мен осы оқиғалар арасындағы көптеген параллельдерді іздемейді, өйткені пьесалар сюжеттік құрылғыларға өте бай, мұндай параллельдерді көптеген адамдармен кездестіруге болады деп санайды. Ал басқа бір жағынан, кейбір жерлерінде, егер ол біздің көпшілігімізге беймәлім нәрсеге беймәлім болған адамдар үшін әзіл болмағанда, неге бір нәрсенің енгізілгенін білу қаншалықты қиын екенін айтады. Мысалы, "Виндзордың қуанышты әйелдері" (3.1) шығармасында Эванс Марлоуның "Кел, менімен бірге тұр" атты әнін көңілін көтеріп отыру үшін орындаған кезде, неге оны 137 - ші Забур жырына негізделген сөздермен араластырады? "Бабыл өзендерінің жағасында" , мүмкін, бұл бұрын-соңды жазылған жер аударылу туралы ең танымал ән шығар. Ал "Сізге ұнайды" (3.3) романында Тьюкстоунның "Ер адамның өлеңдерін түсінуге болмай, не ер адамның жақсы ақыл-ойынан кейін алдыға бала, түсінікпен, кішкентай бөлмеде үлкен есептен гөрі адам өлі болып шығады" деген сөздері, Марлоуның өліміне қатысты, Шекспирдің көптеген өмірбаяндарымен таңғалады. Агнес Латам айтқандай, "Шекспирдің Марлоуның өлімін сахнадағы әзіл-оспақ үшін қажет деп ойлағанын ешкім түсіндіре алмайды".

Сыртқы дәлелдемелер

"Қалпына келтірілген өлім" теориясына қарсы негізгі дәлел - Марлоудың өлімі туралы дәлелдер бар, бірақ оның аман қалғаны немесе Шекспирге айтарлықтай әсер еткені туралы айқын дәлелдер жоқ. Осы уақытқа дейін ұсынылған жалғыз сыртқы дәлел 1593 жылдан кейін өмір сүрген адам Марлоу болуы керек деген пікір, немесе Шекспирдің қабірінде жасырылған хабарлар табу және т.б.

1593 жылдан кейінгі жеке тұлға

Әртүрлі адамдар 1593 жылы қайтыс болған Кристофер Марлоу деп ойлаған. Кейбір мысалдар: Уильтширдегі Уилтон үйінде Пемброк графына негізделген Хью Санфорд және 1602 жылы Вальядолиде пайда болған Кристофер Марлоу (анаша Джон Мэтьюс немесе керісінше) және Эссекс шпионы Мсье Ле Ду, бірақ 1595 жылы Рутлендте "француз мұғалімі" болып жұмыс істеді. Генри Уоттерсонның 1627 жылы Падуада қайтыс болған Марлоу есімді ағылшын туралы ойдан шығарылған есебі, дегенмен, кейбір Марловтықтардың Падуан мұрағаттары арасында зерттеулер жүргізгеніне себеп болды, бірақ әлі күнге дейін ешқандай растау таппады. Егер Дон Фостердің "Соннеттер" "жаратқышы" деген ақынның өзін білдірген болуы мүмкін деген болжам дұрыс болса, онда Марловтар "Мистер В. Х". Фостер ұсынғандай, қателік емес, бірақ тек 1609 жылы Марлоу қолданған жеке тұлғаны көрсетті ("Уилл" деген атауды қоса алғанда)?) Бұл әріптер де сол кезде пайда болған.

Жасырын хабарламалар

Көптеген анти-Стратфордиандар жасырын хабарларды акростиктер және транспозициялық шифрлар түрінде іздейді, дегенмен бұл тәсіл Марловтықтар арасында соншалықты танымал емес. Питер Булл сол сияқты сонеттерде терең жасырылған құпия хабарды тапқанын айтады, және кем дегенде екі Марловтық Уильям Хони мен Роберта Баллантайн Шекспирдің қабіріндегі әйгілі төрт жолды "қазақ" анаграмма деп қабылдады, алайда әртүрлі хабарлармен келді. Анаграммалар жасырын хабарларды жеткізу үшін пайдалы, соның ішінде басымдық пен авторлық талаптарды, мысалы, Галилей мен Гюйгенс қолданған; дегенмен, мүмкін жауаптардың санын ескере отырып, олар тек автордың бұл жауаптың мақсатты екендігі туралы растауы болған жағдайда ғана пайдалы. Жасырын хабарларды табудың тағы бір әдісі - түсініксіз деп саналатын үзінділерді түсіндіру, өйткені сол кездегі ақын / драматургтардың сүйікті әдісі - ирония, екі мағыналы немесе екі мағыналы. Мысалы, ортодоксальды ғалымдар Шекспирдің алғашқы фолиосындағы өлеңдерді Шекспирдің дәлелі ретінде жиі келтіреді, мысалы, Джонсонның кіріспе өлеңінде оюлы портрет "өз бетін жақсы соққыға ұшыратты" деп сипатталған, Шекспирді "Авонның тәтті қарақұйрығы" деп атаған мақтау сөзінде және Диггстің "Уақыт Стрэтфорд ескерткішіңді ерітеді" деген сөзінде. Дегенмен, Марловтың пікірінше, олардың әрқайсысын әртүрлі жолмен түсіндіруге болады. "Оксфорд ағылшын сөздігіне" сәйкес, "бет" (10-а) "сыртқы көрініс; жалған немесе жалған көрініс; жамылу, қалжыңдау" деген мағынаны білдіруі мүмкін. Джонсон "Авонның лебеди" туралы жазғанда, біз оны Стратфорд арқылы өтетін Авонды білдіретінін таңдай аламыз немесе Дэниелдің Делиясы туралы ойлауымыз мүмкін, ол Бірінші Фолионың екі бағышталушының анасына арнаған, онда ол Уилтширдегі Авонға сілтеме жасайды, онда олар бәрі өмір сүрді: Бірақ атақ-даңққа бай Авон, суға кедей болса да, Делияның орнын иеленетін менің әнім болады. Диггстің "Ант Тайм дизливс ть стратфордский монумент" деген сөзін жазғанда, Марловтың бір аргументі бойынша, оның шын мәнінде "Уақыт оны ақырында "решетеді, шешеді немесе түсіндіреді" деп айтқанын болжау өте орынды (OED 12), бұл автордың қалауымен немесе жоқ екенін көргенде өте маңызды болады. Шекспирдің монументіне арналған бүкіл поэма ("Стой Пасажир") бізді "Шекспирмен" монументте кімнің "бар екендігін" көрсететін жұмбақты шешуге шақыру ретінде қайта түсіндіруге болады. Бұл сұраққа жауап ретінде "Кристофер Марли" деп жауап береді, Марлоу өз атын жазып қалдырған деп саналады, ол Шекспирдің өліміне байланысты оның ақыл-ойына "беттер" қалдырмайды.

Хоффман сыйлығы

"Шекспир болған адам" (1955) кітабының авторы Кальвин Хоффман 1988 жылы қайтыс болды, ол Марлоудың Шекспирдің шығармаларының шынайы авторы екеніне әлі де толық сенімді. Теорияның өзімен бірге өлмеуіне алаңдай отырып, ол Кентербериядағы Король мектебінде үлкен ақша қалдырды, - Марлоу бала кезінде сол жерге барған - осы тақырыпқа арналған жыл сайынғы эссе конкурсын өткізу үшін. Траст-құжат жеңімпаз эссе болуы керек деп белгіледі: Король мектебінің пікірінше, Кристофер Марлоудың өмірі мен шығармаларын және қазір Уильям Шекспирге жатқызылған пьесалар мен өлеңдердің авторлығын терең зерттейді және талқылайды. Кристофер Марлоу сол өлеңдер мен пьесалардың бір бөлігін немесе бәрін жазған немесе олардың авторлығына әсерлі шығармашылық немесе композициялық үлес қосқан. (Аталған) 2019 жылы шамамен тоғыз мың фунт (Ұлыбритания) болатын сыйлықтың шешілуі әрқашан танымал кәсіби шекспирлік ғалымға тапсырылған және Хоффманның айқын ниеттеріне қарамастан, жеңімпаз эссе Марловтың ісіне сирек қол жеткізген, сыйлық әдетте толығымен ортодоксальды бағыттар бойынша эсселерге берілді. Бастапқы сенімхаттың қосымша шарты:Егер кез келген жылы сыйлықты жеңіп алған деп танылған адам, Король мектебінің пікірінше, шекспирлік стипендияның әлемін қанағаттандыру үшін қажетті дәлелдерді және дәлелдерді дәлелдей алмаса, қазір Уильям Шекспирге қатысты барлық пьесалар мен өлеңдерді шын мәнінде Кристофер Марлоу жазған болса, онда сол жылға арналған сыйлықтың мөлшері жеңімпазға бүкіл сенімгерлік қорының мүлдем жартысын беру арқылы көбейтіледі.

Көркем шығармаларда

Зиглер мен Ваттерсонның әңгімелерін қоспағанда, басқалар Марлов теориясын көркем әдебиетке де сүйене отырып қолданған. Родни Болттың "Тарих пьесасы" (2005) Марк Твеннің шығармаларынан ішінара әсер алды. Бұл фильмде Марлоу Шекспирдің өлімін сахналап, оның шығармаларының шынайы авторы ретінде бейнеленген. Рос Барбердің "Марлоу парақшалары" (2012 жылы жарық көрген) романында Марлоуның "өлімі" - бұл айла-шарғы, ол Шекспир атымен пьеса жазады. Роман бос өлеңмен жазылған және 2011 жылы Хоффман сыйлығын, ал 2013 жылы Десмонд Эллиот сыйлығын жеңіп алды. 2012 жылы "Жалғыз ғашықтар тірі қалды" фильмінде Марлоу Хамлетті жазғанын айтып, кейіпкерді күйеуінің ұлына негіздегенін қалаған вампир ретінде бейнеленген. Бен Элтонның 2016 жылғы "Жарқын қарға" комедиясы Марлов теориясын кері қайтарады. Сериалда Шекспир Марлоуның драматург ретінде қалпын сақтау үшін Марлоуға пьеса жазуға көндіріледі (соның ішінде Доктор Фауст, Тамбурлейн және Мальталық еврей).