Кіріспе

Владимир Хучин:Владимир Хучин (25 мамыр 1952 жылы Готвальдов) - Чехияның саяси атақты және коммунистік және посткоммунистік дәуірдегі диссидент. 1970 және 1980 жылдары ол коммунизмнің түрлі пропагандалық рәміздерін жою үшін жарылғыш заттарды қолданды және антикоммунистік листовкалар таратты; ол ұсталып, төрт рет сотталды, түрмеге қамауды қоса алғанда, әртүрлі жазалар алды; ол жалпы 40 ай түрмеде болды. 1987 жылы түрмеден босағаннан кейін ол "Хартия-77" декларациясына қол қойды. Тіпті түрмеге қамалмаған кезде де ол Чехияның коммунистік билігі мен олардың құпия полициясы (StB) тарапынан үлкен кемсітулерге ұшырады. Ақырында коммунистік дәуірдегі барлық айыптары ақталып, олардың күші жойылды. 1989 жылғы "Кепілдік революция" деп аталатыннан кейін ол Азаматтық комиссияларда (олар қарапайым полиция күшінің мүшелеріне рұқсаттар берді) жұмыс істеді, кейіннен оны саяси тұтқындар конфедерациясы Чехияның барлау қызметі - Қауіпсіздік ақпараттық қызметінде (БІҚ) жұмыс істеуге ұсынды. Ол сол жерде капитан дәрежесіне жетіп, оның ең жақсы офицерлерінің бірі ретінде танылды. 2001 жылы ол Богемия мен Моравияның Коммунистік партиясының ультра солшыл мүшелері өзінің туған қаласы Преровта болған бірнеше шешілмеген жарылыстар артында тұр деген тұжырымға келген кезде (ол оның құрметті азаматы), ол BIS-тен жұмыстан шығарылды және көп ұзамай 7 дәлелсіз айып бойынша тұтқындалып, түрмеге жабылды. Бір жылға жетпеген уақыт ішінде ол бірнеше күн ғана қамауда болды және сол уақыттың бір бөлігін психиатриялық ауруханада өткізді. Көптеген өтініштерге қарамастан, сол кездегі президент Вацлав Гавел мәселені қарастырудан және оған мейірімділік көрсетуден бас тартты, тіпті Гавел өзінің кеңінен мейірімділік көрсетуімен танымал болса да. 2001 жылы Хавел Хучиннің анасын атыс қаруын заңсыз ұстағаны үшін кешірді. Сондай-ақ, Чехия Сенатына мыңдаған қол қойылған бірнеше өтініш те назардан тыс қалды. Хучиннің соты бес жыл бойы ашық түрде өткізілген жоқ (сот құпия материалдармен айналысып жатыр деген болжаммен) және бірде тіпті оны қатыгез күшпен сот залынан шығарып салды. 2005 жылдың қарашасында ол барлық айыптардан ақталды, апелляциялық сот 21 сәуірде үкімді бекітті. 2006 жылы Оломоуц қаласында. Осы бес жыл ішінде ол күзеттен тыс жерде жұмыс таба алмады, өйткені болашақ жұмыс берушілер биліктің қуғын-сүргінінен қорқып жүрді. Ақталғаннан кейін Владимир Хучинге Чехия Республикасынан немесе БМД-дан оның заңсыз қамауға алынғаны үшін ешқандай өтемақы немесе тіпті кешірім сұраған жоқ. Оның ісіне қатысты кез келген құжаттар халыққа (оның өзі үшін де) жабық және тіпті Парламент қауіпсіздік комиссиясына оларды көруге рұқсат берілмеген. Владимир Хучин 2006 жылы және 2008 жылы Сенатқа (болмады) үміткер болды. Өзінің веб-сайты арқылы және БАҚ-қа берген сұхбаттары арқылы Владимир Хучин өзінің мемлекеттік қызметке жарамсыз деп санайтын адамдарды атап өтуді жалғастыруда. Ол өзінің азапты өмірін суреттейтін екі кітаптың авторы, "Není to o mně ale o nás" (Бұл біз туралы, мен туралы емес) және "Hrdinům se neděkuje" (Батырлар алғыс алмайды); әсіресе біріншісі ол туралы және оның жұмысы туралы мол ақпарат көзі болып табылады. Мартин Вадас "Правdě podobný příběh Vladimíra Hučína" ("Владимир Хучиннің шындыққа ұқсас оқиғасы") атты қысқа деректі фильм түсірді. Чех сенаторы Яромир Штетина өзінің "Brutalita moci" (Биліктің қатыгездігі) кітабының бір тарауын Владимир Хучиннің ісіне арнады; онда ол не тек Хучиннің ісі, сонымен қатар Парламент қауіпсіздік комиссиясына BIS қалай қарағанын кеңінен сипаттайды.