Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Роберт Мюррей Хансон (4 ақпан 1920 - 3 ақпан 1944) - Оңтүстік Тынық мұхит аспаннан 25 жапон ұшағын атып түсірген АҚШ-тың теңізшілер корпусының ұшқышы. Ол өлімнен кейін Құрмет медалімен марапатталды. Бес баланың бірі, ол Эдит Хансон мен Эрл Дорчестер Хансонның ағасы.
Robert Murray Hanson (February 4, 1920 – February 3, 1944) was a United States Marine Corps flying ace who shot down 25 Japanese planes from the South Pacific skies. He posthumously received the Medal of Honor. One of five children, he is the elder brother of Edith Hanson and Earl Dorchester Hanson.
Алғашқы жылдар
Роберт М. Хансон бірнеше онжылдықтар бойы Үндістанда қызмет еткен методист миссионерлерінің ұлы еді. Лакхнауда (Индия) оның ойыншы достары индус балалары болды. Ол бауырлары Марк, Стэнли, Эрл және Эдитпен бірге Батыс Үндістан Гималайдағы Муссуридегі американдық Вудсток мектебінде оқыды. АҚШ-та орта мектепте оқығаннан кейін ол Үндістанға оралып, сол кездегі Солтүстік Үндістанның ірі провинциясы Агра мен Оудхтың біріккен провинцияларының ауыр салмақтағы және ауыр салмақтағы күрес чемпионы болды. Оның құрметіне Вудсток мектебінің спорт алаңы әлі күнге дейін Хансон алаңы деп аталады.
Robert M. Hanson was the son of Methodist missionaries who served for several decades in India. In Lucknow, India, his playmates were Hindu children. He attended an American run missionary school, Woodstock School, in Mussoorie in the Western Indian Himalayas, along with his siblings, Mark, Stanley, Earl, and Edith. After attending junior high school in the United States, he returned to India to become light heavyweight and heavy weight wrestling champion of the United Provinces of Agra and Oudh, at the time a large province in northern India. In his honor, the sports field at the Woodstock School is still named Hanson Field.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1938 жылдың көктемінде ол колледжге оқуға АҚШ-қа қайтып бара жатқанда, Еуропаны велосипедпен аралап, Аншлюс кезінде Венада болды. Ол Перл-Харборға шабуыл жасалған кезде Миннесота штатының Сент-Поль қаласында Хэмлайн университетіне оқуға барған. 1942 жылы мамыр айында әскери-теңіз ұшуларына оқуға түсіп, 1943 жылы 19 ақпанда Техас штатының Корпус-Кристи қаласында әскери-теңіз флотының екінші лейтенанты болып тағайындалды. 1943 жылы маусымда бірінші лейтенант Хансон Оңтүстік Тынық мұхитқа келді. Оның батыл тактикасы мен өлімге деген мүлдем немқұрайдылығы көп ұзамай танымал болды. Ол жеке ұшақпен ұрыстың шебері болғандықтан, алты күн қатарынан 20 жау ұшағын құлатты. Ол 1943 жылы 1 қарашада Бугенвилл аралынан қарсылас алты торпедоға қарсы шабуыл жасағаны үшін және 1944 жылы 24 қаңтарда Жаңа Британияда жалғыз өзімен күресіп, төрт жапондық жауынгерді, ең үздік жапондық жауынгерді, түсіргені үшін құрмет медалімен бірге берілген. F4U 1 Corsair ұшағын ұшқан ВМФ 215 құрамасының мүшесі, аса екі рет атып түсірілді. Бірінші рет оны Бугенвилл аралынан бір "Зеро" ұшағы ұстады. Ұшағын теңізге құлатып, алты сағат бойы резеңке құтқару салға отырды, кейін оны USS Sigourney (DD 643) құтқарып алды. Екінші апат оның 24 жасқа толуына бір күн қалғанда болды. Ол соңғы рет 1944 жылы 3 ақпанда, оның ұшағы Жаңа Британиядағы Рабаул үстінде (мұңға толы болғандықтан) истребительдің миссиясын тоқтатқаннан кейін теңізге құлаған кезде көрінді. Ол Нью-Айрландияның оңтүстігіндегі Сент-Джордж мысында орналасқан маякты жоюға тырысты, бұл маяктан өткенде ұрыс тобының қарсысына флакс-атқыштармен ату арқылы ұрыс тобының қиындықтарын туғызды. Оның эскадрилья басшысы капитан. Гарольд Л. Спирс өзінің зақымдалған ұшағын суға түсіруге тырысқан кезде қарады. Ұшақ қанаттарының бірі толқынға ұшырап, ұшақ ыдырап кетті. Ол ұшақпен бірге суға батып, ұшқыштар қақпасынан қашып құтыла алмады. Кейіннен ол соғыста қаза тапқан деп жарияланды. Оның Манила, Филиппин және Ньютон, Массачусетс қалаларында мемориалдық ескерткіштері бар. Құрмет медалі лейтенанттың анасына генерал-майор Леви Г. Мерит 1944 жылы 19 тамызда Массачусетс штатының Бостонында табыс етті.
In the spring of 1938, on his way back to the United States to attend college, he bicycled his way through Europe and was in Vienna during the Anschluss. He was attending Hamline University, St. Paul, Minnesota, at the time of the attack on Pearl Harbor. He enlisted for naval flight training in May 1942 and earned his wings and a Marine Corps commission as a second lieutenant on February 19, 1943, in Corpus Christi, Texas. First Lieutenant Hanson arrived in the South Pacific in June 1943 and his daring tactics and total disregard for death soon became well known. A master of individual air combat, he downed 20 enemy planes in six consecutive flying days. He was commended in the citation accompanying the Medal of Honor for his bold attack against six enemy torpedo bombers, November 1, 1943, over Bougainville Island, and for bringing down four Zeros, the premier Japanese fighter, while fighting them alone over New Britain, January 24, 1944. A member of VMF 215 flying the F4U 1 Corsair, the ace was shot down twice. The first time, a Zero caught him over Bougainville Island. Bringing his plane down on the ocean, he paddled for six hours in a rubber life raft before being rescued by the USS Sigourney (DD 643). His second and fatal crash occurred one day before his twenty fourth birthday. He was last seen on February 3, 1944, when his plane crashed into the sea after a cancelled (due to overcast) fighter sweep mission over Rabaul, New Britain. He was attempting to destroy a lighthouse on Cape St. George, Southern New Ireland, that often gave the fighter group trouble by firing flak at the fighter group as they passed the lighthouse. His squadron leader Capt. Harold L. Spears watched as he attempted to land his damaged plane in the water during rough seas. His plane cartwheeled when one of the wings grabbed a wave, and the plane disintegrated. He had no time to escape the cockpit, thus sank with his plane. He was subsequently declared killed in action. He has cenotaph memorials at Manila, Philippines and Newton, Massachusetts. The Medal of Honor was presented to the lieutenant's mother by Maj. Gen. Lewie G. Merritt on August 19, 1944, in Boston, Massachusetts.