Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Белфаст және Солтүстік округтер темір жолының (BNCR) S класы - Солтүстік-шығыс Ирландиядағы Антрим графтығының 3 фут тар теміржолдарында қызмет көрсету үшін енгізілген екі цилиндрлі бу локомотивтерінің класы.
The Belfast and Northern Counties Railway (BNCR) Class S was a class of two cylinder compound steam locomotives that was introduced for service on the 3 feet narrow gauge railways of County Antrim in north east Ireland.
Тарих
S класы - Bowman Malcolm басшылығымен жасалған алты локомотивтің класы, ол Солтүстік округтер комитеті (BNCR) қабылдаған екі цилиндрлі құрамды локомотивтердің Worsdell von Borries жүйесінің тар кеңістікті қолдануы ретінде. Шкафтар арасындағы шектеулі орын олардың 63 дюймдік кең калибрлі әріптестерінен айырмашылығы сыртқы цилиндрлер мен Валсшерттің клапандық құрылғысына ие болуды талап етті. Жоғары қысымды цилиндрдің диаметрі кішірек сол жақта, ал төмен қысымды цилиндрдің диаметрі үлкені оң жақта орналасқан. Екі қозғалтқыш 1892 жылдың қаңтар айында Бейер, Пикок және Компаниядан тапсырыс берілді және 1892 жылдың мамыр айында 69 және 70 нөмірлері ретінде Манчестерден шығып кетті. Олар 1897 жылы тиісінше 110 және 111 болып қайта нөмірленді. Сынып BNCR Мидленд темір жолымен біріктірілгеннен кейін ғана кеңейтіледі және Солтүстік округтер комитеті (NCC) болады. Келесі қозғалтқыштар 1907 жылы алынған бағалы темір кенін тасымалдау үшін NCC-мен Йорк Роуд жұмыстарында Паркмордағы кен орындарынан Баллимена арқылы Ларн гарманына дейін жасалды. Екі қозғалтқыш No112 ретінде 1908 жылдың қазанында, No113 ретінде 1909 жылдың наурыз айында пайдалануға берілді. 1920 жылы олар 102 және 101 болып қайта нөмірленді. Сабақтың соңғы екі мүшесі No 103 және No 104 болды. 1919 жылдың қыркүйегінде және 1920 жылдың наурызында сәйкесінше Йорк жолынан шығарылған олар фон Бористің соңғы құрамалары болды. BNCR-дің Ballymena & Larne және Cushendall желілерінде қызмет көрсету үшін салынған, сыныптың әртүрлі мүшелері 1924 жылы NCC-мен біріктірілгеннен кейін Ballycastle Railway-ге берілді. No 101 және 102 1930 және 1928 жылдары қайта құрылды, артында көмір бункері болды, бұл кабинаның ішінде көмірді сақтау қажеттілігін азайтты және соған сәйкес артқы радиалды жүк көлігі ұзартылды; олар S1 класы ретінде қайта жіктелді. No 110 1931 жылы стандартты калибрлі қазандықпен қатты қайта құрылды және S2 класы ретінде қайта жіктелді. Үш өзгермеген S класының 103-і ең қысқа өмір сүрді және 1938 жылдың соңында екі жыл бойы қолданылмай қалғаннан кейін жойылды. 111 (бұрынғы 70) 1948 жылдың желтоқсан айында екінші рет нөмірленді, No 44 болды. Соңғы жылдары ол Бэлликастл желісінде қызмет етіп, 58 жыл қызмет еткеннен кейін қайтадан пайдалануға берілмей тұрып, жалпы ұзындығы 1000000 мильден асатын болды. No44 1954 жылдың ақпан айында жойылған. 104 ұшағы көп жылдар бойы Баллименада шығарылып, 1943 жылдың қазан айында No43 болып қайта нөмірленді. Төрт жылдан кейін ол ауыр жөндеуден өтіп, 1950 жылы желі жабылғанға дейін жұмыс істеген Бэлликасл желісіне ауыстырылды. No43 1954 жылға дейін сақталып, кейін жойылған.
The Class S was a class of six locomotives designed under the supervision of Bowman Malcolm as a narrow gauge application of the Worsdell von Borries system of two cylinder compound locomotives that had been adopted by the Northern Counties Committee (BNCR). Limited space between the frames required them to have outside cylinders and Walschaerts valve gear unlike their 63 inches broad gauge counterparts. The smaller diameter high pressure cylinder was on the left and the larger low pressure one on the right. Two engines were ordered from Beyer, Peacock & Company in January 1892 and left Manchester in May 1892 entering service as numbers 69 and 70. They were renumbered 110 and 111 respectively in 1897. The class would only be enlarged after the BNCR had amalgamated with the Midland Railway to become the Northern Counties Committee (NCC). The next engines were built by the NCC at York Road works to transport valuable iron ore traffic, that had been obtained in 1907, from the mines at Parkmore to Larne Harbour via Ballymena. Two engines entered service as No.112 in October 1908 and No.113 in March 1909. They were renumbered 102 and 101 respectively in 1920. The last two members of the class were Nos.103 and 104. Outshopped from York Road in September 1919 and March 1920 respectively, they were the last von Borries compounds to be built. Built for service on the Ballymena & Larne and Cushendall lines of the BNCR, various members of the class were transferred to the Ballycastle Railway following that line's amalgamation with the NCC in 1924. Nos.101 and 102 were rebuilt in 1930 and 1928 respectively with a coal bunker at the rear to reduce the need to store coal inside the cab and had the trailing radial truck extended accordingly; these were reclassified as Class S1. No.110 was heavily rebuilt in 1931 as a with a standard gauge boiler and reclassified as Class S2. Of the three unaltered Class S, 103 had the shortest existence and at the end of 1938 it was scrapped after being out of use for two years. 111 (ex 70) was renumbered a second time in December 1948, becoming No.44. Having spent her latter years on the Ballycastle line it accumulated a total of more than 1000000 mile (1609340 km) before being withdrawn after 58 years of service. No.44 was scrapped in February 1954. 104 was shedded at Ballymena for many years and was renumbered No.43 in October 1943. Four years later it received a heavy repair and was transferred to the Ballycastle line where it worked until the line closed in 1950. No.43 remained in stock until 1954 when it was scrapped.
Техникалық мәліметтер
Локомотивті тыныштан бастаған кезде, буды қазаннан төменгі қысымдағы цилиндрге және жоғары қысымдағы цилиндрге тікелей кіргізу үшін оңайлату клапаны ашылды. Бұл іске қосылғанда максималды тарту күшін қамтамасыз етумен қатар, жоғары қысымдағы поршень орталықтан өлі күйде болған жағдайда туындауы мүмкін проблемалардан аулақ болды. Қозғалғаннан кейін, жеңілдеу клапаны жабылып, локомотив құрама жұмыста жалғасты.
When starting a locomotive from rest, a simpling valve was opened which admitted steam directly from the boiler to the low pressure cylinder as well as the high pressure one. Not only did this provide maximum tractive effort when starting but also avoided problems that might arise if the high pressure piston was in a dead centre position. Once moving, the simpling valve was closed and the locomotive continued in compound operation.
MR (NCC)
Мидленд темір жолы бақылауға алған кезде қозғалтқыштар "көрінбейтін жасыл" (қара көрінетін өте қара қола жасыл) боялды. БНКР күндері сияқты, яғни қызғылт/сұр көк/хром сары түсті. "MR" деген атаулар көлеңкелі, алтын бас әріптермен жазылған, ал алдыңғы жақтағы резервуарлар, нөмірлік тақта және Мидленд гербі, бұдан бұрынғы алмаз пішінді құрылғы кабина жағында болды. Буферлік сәулелер қызыл түсті, ал түтін қораптары қара түсті. Меді нөмірлік тақталардың көмескі жасыл түсі бар.
When the Midland Railway took control, the engines were painted "invisible green" (a very dark bronze green that looked almost black). Lining appears to have been the same as in BNCR days, i. e. vermilion/light blue/chrome yellow. The initials "MR" in shaded, sans serif gold capitals were on the side tanks ahead the number plate and the Midland crest which was the earlier diamond shaped device – was on the cab side. Buffer beams were vermilion, and the smoke box was black. The brass number plates had an invisible green background.
Номерлік белгілер
Номерлік тақталар мыстан құйылып, көлденең тікбұрышты форматта, бұрыштары радиуспен жасалған. Оның көлемі шамамен 18 дюйм х 10 дюйм болатын, ал тақтаны қоршап тұрған 1⁄2 дюймдық жиек бар. Пластиналар танк жақтарына кабинаның алдыңғы жағымен бір деңгейде орнатылған. BNCR нөмірлер сериясының бірінші нөмірлері (No. 69 және 70) 1897 жылға дейін қолданыста болған, онда жылтыратылған, көтерілген, көрнекті серифтері бар нөмірлер бар. BNCR 1897 нөмірлеу цифрлардың үстінде кішкентай блок бас әріптерінде "BNCR" бар тақталар сериясын енгізді. БНКР стилімен жазылған тақтайшалар MR және LMS күндері қолданылды. MR (NCC) 12/102 және 113/101 нөмірлерін, ал 103 және 104 нөмірлерін қайталау арқылы осы қозғалтқыштардың нөмірлері цифрлармен ғана берілген, бірақ басқа жағынан олар бұрынғы серияларға ұқсас болды, ал бұл қағида соңғы нөмірлеуде 43 және 44 нөмірлерге сақталды.
The number plates were cast in brass, in a horizontal rectangular format with radiused corners. The size was about 18in x 10in and a raised ½in edge surrounded the plate. The plates were mounted on the tank sides level with the front of the cab. The plates of the first BNCR number series (Nos. 69 and 70) which was current to 1897 contained polished, raised, numbers with prominent serifs. The BNCR 1897 renumbering introduced a series of plates which had "BNCR" in small block capitals above the digits. The BNCR style of plates was used throughout both MR and LMS days. The MR (NCC) renumbering of 12/102 and 113/101, and numbering of 103 and 104, gave these engines plates with digits alone, but otherwise they were similar to the earlier series, and this principle was maintained in the last renumbering to Nos.43 and 44.