Кіріспе
Кей Ламбет Лондонның кенті кеңесі; Прайс және басқалар және басқалар Лидс қалалық кеңесі [2006] - бұл екі бірлескен шағымдар, олар ағылшындық мүлік құқығы, Ұлыбританияның адам құқықтары және ағылшындық құқық бұзушылық туралы заңға қатысты. Бұл екі жер иесінің (әр жағдайда жергілікті билік органдары) бұрынғы қысқа мерзімді баспана иелеріне қарсы иелену туралы талаптарға қатысты, олардың қорғанысында Еуропалық адам құқықтары туралы конвенцияның 8-бабына, басқа заңдардан тыс жағдайларға сүйенген. Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық Сот ұлттық билік органдарына бағалай білудің кең кең мүмкіндіктерін берді, бұл іс бойынша фактілерге үлкен мән берді. Осылайша, бұл соттарға бірінші кезекте Страсбургте түсіндірілген қағидаларды ұлттық заңнаманың, практиканың және әлеуметтік және басқа да ескертулердің ерекше жағдайында қалай қолдануға болатынын шешуге қатысты болды. Бұл шешімдерге әдеттегі прецедент ережелері қолданылуы тиіс.
Фактілер
Ламбет пен Лидс кеңесіне пәтерлер мен парк (келесі кезек бойынша) тиесілі, әртүрлі, бірінен соң бірі қысқа мерзімді тұрғын үй иелері. Лидстегі бірінші тыңдау, апелляциялық шағым және соңғы шағымның тыңдау кезінде негізінен өзгермеген фактілер - екі күндік иелік - міндетті апелляциялық шешімде, Харроу LBC v Qazi және Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық соттың іс жүзінде белгіленген 8-баптағы құқықтарды белгілеу шегінен төмен болды, сондықтан оның фактілері мен оның squatters / trespassers-ке қарсы шешімі барлық соңғы шешімдерде тығыз байланысты болды (осы себептен төмендегі бір бөлімде бірге ұсынылған).
Ламбет кеңесі
Үйлерді бұзу немесе қайта құру жоспарланған. Кеңес оларды қайта құруға жеткілікті қаржыны ұсынбады. Екі он жылдан астам уақыт бойы олар тұрғын үй қорымен (бұдан әрі - "Траст") бейресми келісімдер жасады, оның негізінде Траст тұрғын үйді басқалармен қатар: баспанасыз адамдарға иелік етуге мүмкіндік берді, оларға билік ешқандай міндет жүктемеді (үйді қайта орналастыру немесе баспана табуға көмектесу). Траст, оның бетінде, мұндай адамдарға қоныстанушылар ретінде қосалқы лицензиялар берді (қосалқы жалға алумен салыстырғанда). Кеңес пен Траст бірнеше жыл бұрын келісімге келді, бұл шарттарды ресмилендіруге бағытталған: Кеңес Трастқа барлық мүліктердің лицензиясын берді. 1999 жылы Брутон Лондон және Квадрант тұрғын үй тресті туралы [2000] UKHL деген шешімнің мәнісі, мұндай траст/құрылғы жеке тұлғаларға үй ретінде берген барлық стандартты, типтік "лицензиялар" - оның ішінде жауапкерге берілгендер - заң бойынша жалға алу (қысқа мерзімді жалға алу) болып табылады. Брутон кезінде немесе одан кейін Кеңес лицензияларды жалға алумен ауыстырды, бірақ жазбаша хабарлама арқылы кез келген тараптың тоқтатуына мүмкіндік беретін үзіліс шарттарымен. Кеңес бұл құқықтарды хабарлама беру арқылы қолданды және Траст олардың жарамдылығына қарсылық білдірмеді, бұл Кеңеске жалға алушылармен жалға алуды талап етуге мүмкіндік берді, өйткені жалға алу шарттарының тоқтатылуымен олар (жауаптылар) заңсыз кірген адамдар болды; олар ешқашан оның жалға алушылары немесе лицензия иелері болған жоқ. Айыпталушылар (қазіргі апелляциялық шағым берушілер) ең алдымен, егер олар заңсыз кірген болса да, олар адам құқықтары бойынша қалуы мүмкін, өйткені иелері Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық конвенцияның 8-бабын қолдануға мәжбүр болды. Олардың дәлелдері округ сотында жоққа шығарылды және апелляциялық сотқа шағымданды. Олар (Еуропалық) Адам құқықтары туралы конвенцияға шағым жасап, сот тарапынан араласудың барабар екендігі анықталмағандықтан, оның бұзылғанын дәлелдеді. Олар "b) шлюзінің" "киңдігі" туралы бұрынғы құқықтық шешімді қабылдаған көпшіліктің ұстанымы осы баппен сәйкес келмейтінін дәлелдеді.
Лидстегі апелляциялық іс бойынша фактілер мен үкім
Лорд Скотт өз пікірлерінде басқалар сияқты фактілік үлгі мен заңдық салдарды біріктірді. 128: Апелляция берушілер - Малонидің бес ересек отбасы, саяхатшылар, олардың үйлері бір немесе бірнеше керуенде болды, олар жиі бір жерден екінші жерге көшіп-қонып жүрді. Жауап беруші Лидс қалалық кеңесі ("Лидс") болды. Лидс демалыс алаңына ие (Спинквелл-Лейнде). 2004 жылдың 13 маусымында Малонейлер оған көшіп барды, өйткені алдыңғы айдан бастап кем дегенде екі жолаушы тобы кірді және тоқтады. Екі күннен кейін, 15 маусымда Лидс округтік сотқа иемдену үшін шағым жасады. Өтініш құжаттарында жолаушылар жерді басып кіргендер екені және демалыс алаңын босатудан бас тартқаны айтылған. Өтініш бланкісінде көрсетілген қайтару күні 2004 жылғы 24 маусым болды. Малонилер отбасы демалыс алаңын сол күні сотқа қатысқан жалғыз адам болды және олар дау көтерді. Олар ресми түрде айыпталушылар ретінде қосылды. Сотталу қазан айына дейін жалғасады. Лидстің иелік ету туралы талабы оның меншік құқығына негізделген (таласпаны жоқ). Малонейлер Лидстің рұқсатысыз және келісімсіз жерге кірген және онда қалған заңсыз жерлер екені де даусыз. Олар 8-бапқа сүйеніп, Лидстің цигандар өздерінің кербендерін қоятын орынды қамтамасыз ету жөніндегі заңдық міндеттемелерін бұзғанын айтып, қорғауға тырысты. Олар, сондай-ақ, өздерінің жеке жағдайлары "әдеттегідей" екенін айтты, өйткені отбасының бірнеше мүшесі медициналық және психикалық проблемалардан зардап шекті, отбасының үш мүшесі мектеп жасындағы балалар еді және олардың заңсыз кіруіне дейінгі он екі айда отбасы елуден астам рет шығарылды немесе шығарылу қаупімен көшіруге мәжбүр болды. Лидс отбасыға олардың қасақана баспанасыз және бірінші кезектегі қажеттілік ретінде танылғанын хабарлап, оларға баспана табуға көмектесу міндетін қабылдады. 22 қыркүйекте іс Жоғары сотқа берілді. 8-бап мәселесі алдын ала мәселе ретінде қаралды және 25 қазанда HHJ Bush, Harrow LBC v Qazi ісін жалғастыра отырып, келісімшарттық және меншік иелену құқықтарының 8-бапқа сүйену арқылы жеңіліске ұшырауы немесе біліктілігін жоғалтуы мүмкін емес деп тапты. Сондықтан ол дереу оны алып кетуге бұйрық берді. Ол орындауды тоқтатудан бас тартты, бірақ апелляциялық сотқа шағымдануға рұқсат берді. Қамауға алу туралы бұйрық пен өлім жазасын тоқтатудан бас тартқаннан кейін Малонейлер және олардың кербендері демалыс алаңын тастап кетті. Отбасы апелляциялық сотқа шағымданды, "8-бап мәселесін шешу үшін". Тактикалық тұрғыдан бұл мемлекеттік (заңдық көмек) ақшаны және сот уақытын теріс пайдалану болды, өйткені апелляциялық сот Лидске Малонейлер мен олардың кербендеріне демалыс алаңына қайта кіруге рұқсат беруге бұйрық беру билігі жоқ, олар бұрынғыдай қайтадан заңсыз кіргендер. Ешкім де ақшалай өтемақы алуға заңды дәлел таппады. Бұл баптың жерді немесе ғимаратты басып алуды қорғамайтыны даусыз, егер жер немесе ғимарат басып алушының "үйі" болмаса. Егер бір саяхатшы өзінің кербенін жер учаскесіне кіргізіп, оған заңсыз кірсе, онда ол кербенін қосқан жердің шағын аумағы және, мүмкін, сол жердің шағын аумағын қоршап тұрған бірнеше шаршы метр жер оның "үйі" ретінде қалай танылады? Егер үйсіз адам бос ғимаратқа кірсе, бөлмелердің бірінде өзінің бірнеше заттарын орналастырып, келесі бір-екі түнді сонда өткізсе, бөлме оның "үйі" болып, 8-бапта көрсетілген "қадір-қасиетке" ие бола ма? Менің ойымша, жауап "жоқ" болуы керек. Әрине, заңсыз кіріп-шығушы басқа біреудің меншігіне "үй" құрып алуы мүмкін, бірақ оны қашан және қаншалықты жасағаны маңызды. Баклиге қарсы Ұлыбритания (1996) деген сот ісі бойынша Страсбург комиссиясы (63-тармақта) "белгілі бір тұрғын үйдің 8 (1) баптың қорғауына ие "үй" болып табылатыны нақты жағдайларға, атап айтқанда, жеткілікті және үздіксіз байланыстардың болуына байланысты болады" деген. Малонейлердің демалыс алаңына кіргені мен Лидстің иелік ету ісін бастауы арасындағы екі күн ішінде Малонейлер 8 баптың 1-тармағында көрсетілген "үй" деп аталатын жер телімін құрайтын жер телімінмен "жеткілікті және үздіксіз байланыстарды" орнатты деп сенуге болмайды. Сондықтан Лидстегі оқиғалар "Қазидің дұрыстығын қайта қарау мақсатында таңдауды өте жаман етті, өйткені Малонейлердің Лидстегі демалыс алаңын қалпына келтіру үшін иелік ету ісін бастауы олардың Лидстің жерінде құрған "үйін" құрметтеу құқығына араласу болды деп айтуы мүмкін деген болжам өте жаман. Қандай болған күнде де, Ламбет [арыз], керісінше, маған өте жақсы сынақ сияқты. Судья Буш пен...
The appellants were the five adult Maloney family, travellers, whose home was in one or more caravans, often on the move from one place to another. The respondent was Leeds City Council ("Leeds"). Leeds is the owner of a recreation ground (at Spinkwell Lane). On 13 June 2004 the Maloneys moved onto it, after successively at least two other groups of travellers entered and parked there since the previous month. Two days later, on 15 June, Leeds sued in the County Court for possession. The particulars of claim said that the travellers were trespassers and refused to vacate the recreation ground. 24 June 2004 was the return date specified on the claim form. The Maloney family were the only occupiers of the recreation ground to attend court on that date and they contested. They were formally joined as defendants. The case was adjourned to be heard in October. Leeds' claim to possession was based on its ownership (not in dispute). Nor disputed was that the Maloneys were trespassers who had entered onto and remained on the land without any licence or consent from Leeds. They sought to defend by relying on article 8 and by contending that Leeds was in breach of its statutory obligations to provide suitable sites where gypsies could park their caravans. They said, also, that their personal circumstances were "exceptional" in that several members of the family suffered from medical and psychiatric problems, three members of the family were school age children and in the twelve months preceding their trespass the family had been evicted or forced to move under threat of eviction more than fifty times. Leeds responded by notifying the family that their status as unintentionally homeless and in priority need was accepted and by accepting a duty to help them obtain accommodation. On 22 September the case was transferred to the High Court. The article 8 issue was dealt with as a preliminary issue and, on 25 October, HHJ Bush, following Harrow LBC v Qazi, held that contractual and proprietary rights to possession could not be defeated or qualified by reliance on article 8. So he made an order for possession forthwith. He refused a stay of execution but gave leave to appeal to the Court of Appeal. Following the order for possession and the refusal of the stay of execution the Maloneys and their caravans left the recreation ground. The family gave notice of appeal to the Court of Appeal apparently "for ventilating the article 8 issue." Tactically this was a misuse both of public (legal aid) money and of court time on a point rendered moot as an appellate court would have no power to order Leeds to permit the Maloneys and their caravans to re enter the recreation ground, trespassers again as they had been before. No one found any legal argument for any money compensation either. It was common ground that the Article did not give any protection to the occupation of land or a building unless the land or building is the occupier's "home". If a traveller with his caravan enters as a trespasser upon a piece of land, by what process does the small area of land on which he happens to station his caravan and, presumably, a few square yards surrounding that small area of land, become identified as his "home"? If a homeless person enters an unoccupied building, places his few possessions in one of the rooms and spends the next night or two there, does the room become his "home" in relation to which he is entitled to an article 8 "right of respect"? The answer must, I think, be 'No'. It is clearly possible for a trespasser to establish a "home" in property that belongs to someone else but whether and when he has done so must be matters of degree. In Buckley v United Kingdom (1996) the Strasbourg commission (para 63), said that
"whether or not a particular habitation constitutes a 'home' which attracts the protection of article 8(1) will depend on the factual circumstances, namely, the existence of sufficient and continuous links." It could not credibly be suggested that in the two days between the entry by the Maloneys on the recreation ground and the commencement by Leeds of possession proceedings the Maloneys had established "sufficient and continuous links" with the piece of land on which their caravan stood so as to constitute that singular piece of land their article 8(1) "home". The facts therefore in the Leeds case made it "a very bad one to choose for the purpose of revisiting the correctness of Qazi since it is grotesque to suppose that the Maloneys could claim that the commencement by Leeds of possession proceedings to recover its recreation ground was an interference with their right to respect for a "home" that they had established on Leeds' land. Be that as it may, the Lambeth [appeal], by contrast, seems to me a very good test case. Both Judge Bush and the Court of Appeal, following Qazi, rejected the Maloneys' reliance on article 8.— Lord Scott of Foscote at paras 128–131. As shown above The House of Lords confirmed this rejection based on the facts themselves was the only non absurd solution, to permit the family to re enter would be permitting them to trespass onto a public recreation ground.
Ламбет апелляциялық ісіндегі шешім
Лордтар палатасында Лорд Бингем үкімнің басты 49 тармағын айтты. Ол Еуропалық Соттың ұлттық билік органдарына бағалайтын кеңістік бергенін, іс фактілеріне аса мән бергенін айтты. Осылайша, бұл соттарға бірінші кезекте Страсбургте түсіндірілген қағидаларды ұлттық заңнаманың, практиканың және әлеуметтік және басқа да ескертулердің ерекше жағдайында қалай қолдануға болатынын шешуге қатысты болды. Бұл шешімдерге әдеттегі прецедент ережелері қолданылуы тиіс. Бұл шешім жалпы алғанда, өздерінің мәртебесіне сай әділ қарастырылып отырған және жергілікті билік орындары тұрғын үй табуға көмектесу міндеті бойынша төменгі басымдықты табатын баспанасыз адамдарға қолданылады. Егер мұндай адамдарға жылжымайтын мүлік инвестициялық тресі уақытша тұрғын үйді пайдалануға рұқсат беретін қосымша лицензия берсе, олар жергілікті биліктің кепілдігіне ие болмайды (яғни жалға алушы). Жергілікті билік органдарымен бұрын (құжатпен) берілген кез келген трансферт маңызды емес. Сонымен қатар лицензияның заң бойынша жылжымайтын мүлік инвестициялық трестіне қарағанда кепілдендірілген қысқа мерзімді жалға алу ретінде түсіндірілуі мүмкін екендігі маңызды емес.