Кіріспе
Камилло Бойто Сенсоның итальяндық романы - итальяндық автор және сәулетші Камилло Бойтоның итальяндық романы. Ол оны 1882 жылы жазған. Роман эгоистикалық сезімталдықтың кемсітусіз жоқтарына көңіл бөлетінін көрсетеді. "Сенсо" сөзі итальян тілінен аударғанда "сезім", "сезім", "жезөк" дегенді білдіреді. Атауы Ливияның сұлу лейтенантпен болған қарым-қатынасын еске түсіріп, көрген қызығын білдіреді. Роман сол кездегі ең үздік әдебиеттің бірі болып саналатын "Скапильятура" әдебиетінің үлгісі.
Senso is an Italian novella by Camillo Boito, an Italian author and architect. He wrote it around 1882. The novella develops a disturbing account of indiscriminate indulgence in selfish sensuality. The word "senso" is Italian for "sense," "feeling," or "lust." The title refers to the delight Livia experiences while reflecting on her affair with a handsome lieutenant. The novella is typical of Scapigliatura literature, which was at its peak at the time.
Қорытынды
Сенсо 1866 жылы үшінші итальяндық тәуелсіздік соғысы кезінде Венеция мен Трентинода орналасқан. Оның басты кейіпкері - Ливия, Трентодан келген графиня, ол қартайған аристократпен бақытсыз некеде және оның құштарлығына жауап ретінде ерікті түрде адасады. Әңгіме соғыс аяқталғаннан кейін бірнеше жылдан кейін басталады, Ливия өзінің 39-жылдығында өзінің алғашқы шынымен құмарлықпен айналысқан оқиғасын еске алады. Оның арманы бізді соғыс кезінде Венецияға апарады, онда Ливия Австрия армиясының жас лейтенанты Ремиджио Рузға ғашық болады. Ол оны, оның ақшасын және әлеуметтік мәртебесін пайдаланып отырғанымен, Ливия Ремиджиомен жыныстық қатынасты толықтай тастап кетеді. Ол оған ақшасын еркін жұмсауға мүмкіндік береді, қоғамның ол туралы не ойлайтыны оған маңызды емес, және оның жаңа сүйіктісінің батып бара жатқан баланы құтқарудан бас тартқан кездегі аянышты қорқыныштығын елемеді. Соғыс ғашықтардан бөлініп кетсе де, Ливия Ремиджиоға қайта баруды қалайды. Ол оған кездесуге келгенде, ол одан көп ақша сұрайды, әскери дәрігерлерге майданнан босату үшін пара беру үшін. Ливия оған барлық алтын-көмістерін қуана береді. Ремиджио тіпті сәлемдесуге де тырыспай, Веронага қашады. Ақырында Ремиджиоға деген сағынышы Ливияны шашынан айдайды, бірақ оның хаты келіп түскенде, оның рухы көтеріледі. Оның хатында ол оны жақсы көретінін және сағынғанын, оның ақшасы мен оның парасы оған кез-келген шайқастан қашуға мүмкіндік бергенін айтады. Ол Ливиядан өзін іздемеуді сұрайды. Ол әлі күнге дейін оның хатын ұстап, бірден күймеге мініп, өзінің адал сүйіктісін табу үшін Веронаға бет алады. Ол қаланы қираған күйінде, өлілер мен жараланғандармен кездестіреді. Ливияның бұл әрекеті оны қорқытпайды. Ол Ремиджиоға сатып алған пәтерге барады, онда ол оны мас, алғысты білмей, Ливияны оның қорлық-зомбылығын қабылдағаны үшін ашық мазақтайтын жезөкшемен бірге табады. Өлім Ливияны түнге итермелейді. Ұят оның қаһарлы қаһарын кек алуға айналдырады, өйткені Ливия оның хатының әлі де бар екенін еске алады. Ливия Австрия армиясының штабын табады, онда ол Ремиджионы генералға оның қашып кетуін дәлелдеу арқылы айыптайды. Ремиджионың адалсыздығына кек алуы генералға айқын, бірақ оның ниеті оның сүйіктісін еш кешірмейді. Келесі күні таңертең Ремиджио мен оның пара берген дәрігерлері ату жасағына қарайды, ал Ливия өлім жазасына тартылады.