Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Lewis Frederick Ayres III (28 желтоқсан 1908 - 30 желтоқсан 1996) – американдық актер, оның кино және теледидардағы мансабы 65 жылға созылған. Ол 1930 жылғы «Батыс майданында бәрі тыныш» фильміндегі неміс солдаты Пол Баумер рөлімен және тоғыз фильмде доктор Килдарь рөлін ойнағанымен ең көп танылды. 1948 жылғы «Джонни Белинда» фильміндегі рөлі үшін «Үздік актер» номинациясына ие болды.
American actor (1908–1996)
Lewis Frederick Ayres III (December 28, 1908 – December 30, 1996) was an American actor whose film and television career spanned 65 years. He is best known for starring as German soldier Paul Bäumer in the film All Quiet on the Western Front (1930) and for playing Dr. Kildare in nine films. He was nominated for an Academy Award for Best Actor for his performance in Johnny Belinda (1948).
Ерте өмір және мансап
Айрз Миннеаполисте Ирма Беверник пен Луис Айрстың отбасында дүниеге келді. Луис әуесқой музыкант және сот хатшысы болды, көп ұзамай қайтадан үйленді. Ол өспірім шағында анасымен бірге, әкесі Уильям Гилмор, жартылай ағасы мен апасымен Калифорния штатының Сан-Диего қаласына көшіп барды. Мектепті бітірмей, ол Мексикаға саяхат етіп, шағын музыкалық топ құрды. Бірнеше айдан кейін актерлік мансабын қуу үшін оралды, бірақ музыкант ретінде толық жұмыспен қамтылған күйінде жұмыс істеуін жалғастырды. Ол Генри Холстед оркестрі сияқты үлкен оркестрлерде банджо мен гитарада ойнады. Ол Warner Brothers компаниясының 1927 жылғы "Париждегі карнавал түні" атты алғашқы Vitaphone қысқаметражды фильмдерінің біріне түсті. Айрз былай деп жазды: "1927 жылы Сан-Диегодағы Mission Beach Ballroom-та жаз бойы Генри Холстед оркестрінің құрамында болдым. Мен тенор банжо, ұзын мойынды банжо және гитарада ойнадым. Бір уақыт үзілістен кейін, сол жылы жаңа жыл қарсаңында Холстед мырзамен бірге жаңа топпен, соның ішінде Фил Харриспен Беверли Уилшир қонақ үйінің ашылу кешінде болдым, ол есімде қалған оқиға болды". Ол актерлік мансабын толық уақыт дамыту үшін бүкіл елдік гастрольдік сапардан бас тартты.
Ayres was born in Minneapolis to Irma Bevernick and Louis Ayres, who divorced when he was four. Louis, an amateur musician and court reporter, remarried soon afterwards. As a teen, he and his mother moved with his step father, William Gilmore, and half brother and sister to San Diego, California. Leaving high school before graduating, he started a small band which traveled to Mexico. He returned months later to pursue an acting career, but continued working full time as a musician. He played banjo and guitar for big bands, including the Henry Halstead Orchestra. He recorded one of the earliest Vitaphone movie shorts called Carnival Night in Paris (Warner Brothers, 1927). Ayres wrote, "I was a member of Henry Halstead's orchestra in 1927 at the Mission Beach Ballroom in San Diego, California for the summer. My instruments were tenor banjo, long neck banjo and guitar. After a hiatus, I rejoined Mr. Halstead with a new group, including Phil Harris, on New Year's Eve the same year for the opening night of the Beverly Wilshire Hotel, a memorable occasion." He left a national tour to pursue a career as an actor full time.
Мансап
Айрсты түнгі клубта талант агенті Иван Кан тапты. Ол Грета Гарбоның "Құшақтасу" (1929) фильмінде ойнауға шақырылды, бірақ оны жұлдыз еткен – "Батыс майданындағы тыныштық" (1930) фильмінің түпнұсқасы, осы рөл Universal компаниясымен келісімшартқа отыруына және Екінші дүниежүзілік соғысқа қарсылық білдіруіне мүмкіндік берді. Universal үшін ол көп ұмытылған B фильмдерін түсірді, бірақ Желез темір адам (1931) фильмі Жеан Харлоумен бірге ерекше көзге түсті. Оның сол кездегі ең табысты фильмдері басқа студияларға қарыз ретінде түсірген туындылары болды, соның ішінде Джеймс Кагнидің қосалқы рөлде ойнаған "Тұзаққа кіреберіс" (1930) және Джанет Гейнормен бірге түскен "Мемлекеттік жәрмеңке" (1933) мен "Қызметшілер кіреберісі" (1934) фильмдері, екеуі де Fox Films үшін түсірілді және тікелей түсірілім мен Уолт Дисней анимациясын музыкалық арман сахнасында үйлестірді. Айрс Universal компаниясынан Fox Films компаниясына ауысты. 1934 жылы Fox оны екінші қатар жұлдыздарының бірі деп атады. Ол кедей студиясы Republic Pictures-ке режиссерлік мансабын жалғастыру үшін көшті, оның ішінде Джеймс Данн мен Мэй Кларк ойнаған "Жүректер тізгінде" (1936) фильмі бар. 1938 жылы ол MGM компаниясымен келісімшарт жасасу үшін Paramount Pictures-ке ауысты. Осы кезде ол Paramount компаниясынан "Демалыс" (1938) фильміндегі Нед рөлін ойнау үшін қарызға алынды. Бұл рөл оған үлкен сыншылық әкелді, соның ішінде MGM оны алдағы фильмдер сериясындағы доктор Джеймс Килдар рөліне келісімшартқа алуға қызығушылық танытты. Айрс 1938 жылдан 1942 жылға дейін тоғыз фильмде (және 1950 жылдардағы радио сериалда) осы рөлді ойнады, сонымен қатар MGM үшін жеңіл комедияларда түсті, олардың ішінде "Көктемгі ақымақтық" және "Бай да, кедей де" (екеуі де 1938), "1939 жылғы мұзды әуесқойлар" (1939) және "Терезедегі саусақтар" (1942) фильмдері бар. Оның доктор Килдар рөліндегі соңғы фильмі "Жамандыққа туылған" 1942 жылғы наурыз айында әскери қызметке шақырылып, өзін ар-ождан алдындағы қарсылық білдіруші деп жариялағаннан кейін қайта өңделді. Ол Оливия де Гавиландпен "Қара айна" (1946) және Энн Шериданмен "Адалдықсыз" (1947) фильмдерінде актерлік өнерге қайта оралды. "Жонни Белинда" (1948) рөлі үшін ол "Үздік актер" номинациясында "Оскар" сыйлығына ұсынылды; оның әріптесі Джейн Уайман "Үздік әйел актер" номинациясын жеңіп алды. Айрес теледидарға бірте-бірте ауысып, бірнеше антологиялық сериалдарда қонақ рөлінде көрінді. 1958 жылдың жазында ол Дик Пауэллдің Four Star Television өндірген "Шекаралық әділет" деп аталатын CBS Western антологиялық телесериалдың он бір түпнұсқа эпизодын жүргізді. Оған NBC сериалдағы доктор Килдар рөлі ұсынылды, бірақ оның шоуда темекі жарнамасы болмауын талабы ұсыныстың кері қайтарылуына себеп болды. 1961 жылы бұл рөлді Ричард Чемберлен ойнады. Ол "Кеңес және келісім" (1962) және "Көшпенділер" (1964) фильмдерінде (вице-президент рөлінде) түсті, бірақ ол сол кезде көбінесе теледидар актері болды, кейде ғана фильмдерде түсетін. "Кунг-фу" ("Жоғалып бара жатқан бейне", 1974) фильміндегі қонақ рөлі үшін ол "Эмми" сыйлығына ұсынылды. Оның "Әлемнің құрбандықтары" (1976) атты деректі фильмі, ол өзінің "Шығыстың құрбандықтары" (1956) атты деректі фильмдер сериясына негізделген, шығыс философиялық сенімдерін экранға әкелді және оған 1977 жылы үздік деректі фильм үшін сыншылардан мақтау мен "Алтын глобус" сыйлығын әкелді. Бір ай ішінде ол бастапқыда 1-орынға орналасуды сұрағандығы анықталды, сондықтан ол жауынгерлік емес дәрігер ретінде қызмет ете алады. Алайда әскерилердің әскери қызметте қайда қызмет ететінін сұрауға немесе кепілдік беруге болмайтындығы туралы саясаты оны 4E мәртебесін сұрауға мәжбүр етті. АҚШ әскері оны дәрігер ретінде орналастыратынын растады және 1942 жылдың сәуірінде оның мәртебесі өзгертілді. 1942 жылдың 18 мамырында ол АҚШ армиясына шақырылды. Ол АҚШ армиясында алғашқы медициналық көмек бойынша нұсқаушы болып қызмет етті, содан кейін дәрігер және капелланның көмекшісі ретінде Тынық мұхитында қызмет ету үшін шенін төмендетуді сұрады. Ол Лейтеге шабуыл кезінде атыс астында эвакуациялық ауруханалар құру үшін келген 16 дәрігердің бірі болды, онда ол Филиппин мен Жаңа Гвинеядағы әскерилер мен азаматтарға көмек көрсетті. Ол әскери қызметте тапқан барлық ақшасын Американың Қызыл Крестіне берді. Медициналық корпуста үш жарым жыл қызмет еткен ол үш ұрыс жұлдызына ие болды. Соғыстан кейін ол мансабын қайта бастады және көптеген фильмдерде түсті, бірақ Голливудтағы ерте жұлдыздығының биігіне ешқашан жете алмады.
Ayres was discovered at a night club by talent agent Ivan Kahn. He was cast to play opposite Greta Garbo in The Kiss (1929), but it was his leading role in the original version of All Quiet on the Western Front (1930) that made him a star, secured him a contract with Universal—and made him a conscientious objector to World War II. He made a number of mostly forgotten B movies for Universal, with the exception of Iron Man (1931), with Jean Harlow. His most successful movies at this time were those he made on loan to other studios, including The Doorway to Hell (1930) with James Cagney in a supporting role, and as Janet Gaynor's leading man in both State Fair (1933) and Servants' Entrance (1934), which featured a combination of live action and Walt Disney animation in a musical dream sequence, both for Fox Films. Ayres left Universal to sign with Fox Films. In 1934, Fox listed him as one of its second tier stars. He moved to poverty row studio Republic Pictures to pursue a second career as a director, including the film Hearts in Bondage (1936), starring James Dunn and Mae Clarke. He moved to Paramount Pictures before finally being signed to MGM in 1938. At this time, he was loaned from Paramount to play the role of Ned in Holiday (1938). The role earned him considerable critical attention, including interest from MGM to put him under contract specifically for the role of Dr. James Kildare in an upcoming film series. Ayres played the role in nine films from 1938 to 1942 (and again in a 1950s radio series) while also appearing in light comedies for MGM, including Spring Madness and Rich Man, Poor Girl (both 1938), The Ice Follies of 1939 (1939), and Fingers at the Window (1942). His final film as Dr. Kildare, Born to Be Bad, was re edited after he was drafted and declared himself a conscientious objector in March 1942. He returned to acting in the films The Dark Mirror (1946) with Olivia de Havilland and The Unfaithful (1947) with Ann Sheridan. For his role in Johnny Belinda (1948) he received an Academy Award nomination for Best Actor; co star Jane Wyman won for Best Actress. Ayres gradually moved to television, appearing in several anthology series in guest roles. In the summer of 1958, he hosted eleven original episodes of a CBS Western anthology television series called Frontier Justice, a production of Dick Powell's Four Star Television. He was offered the part of Dr. Kildare in an NBC series but his prescient request that the show have no cigarette advertising led to the offer being withdrawn. (In 1961, the part went to Richard Chamberlain.) He appeared (as the vice president) in Advise & Consent (1962), and in The Carpetbaggers (1964), but he was, by then, primarily a television actor, with only occasional film work. For a guest role in Kung Fu ("The Vanishing Image", 1974) he was nominated for an Emmy. His documentary film Altars of the World (1976), based on a series of documentaries he made titled Altars of the East (1956), brought his Eastern philosophical beliefs to the screen and earned him critical acclaim and a Golden Globe Award for best documentary in 1977. Within a month it was determined that he had initially requested to be A O 1, so that he could serve as a non combat medic. However, the military's policy that servicemen cannot request, or be guaranteed, where they will serve, forced him to request a 4E status. The U. S. military confirmed that they would place him as a medic and in April 1942, his status was changed. He enlisted in the United States Army on May 18, 1942. He served as a first aid instructor in the United States Army before requesting a drop in rank in order to serve as a medic and chaplain's assistant in the Pacific. He was one of 16 medics who arrived under fire during the invasion of Leyte to set up evacuation hospitals, and there he provided care to soldiers and civilians in the Philippines and New Guinea. He donated all the money he had earned as a serviceman to the American Red Cross. Serving for three and a half years in the Medical Corps, he was awarded three battle stars. After the war, he resumed his career and made scores of movies, but never reached the peak of his early Hollywood stardom.
Жеке өмір
Айрс үш рет үйленген. Алғашқы үйленуі 1931 жылдан 1933 жылға дейін актриса Лола Лейнмен болды, алайда олар осы кезеңнің көп бөлігінде бөлек өмір сүрді. 1933 жылы «Махаббатқа тікелей ставка жасама» фильмі түсірілімінде актриса Джинджер Роджерспен танысып, 1934 жылы олар үйленді. 1936 жылы олар ажырасып кетті және 1940 жылдың наурыз айында ресми түрде ажырасып, еркін бос болды. Оның үшінші некесі Диана Холлмен 1964 жылдан бастап 1996 жылы қайтыс болғанға дейін жалғасты.
Ayres was married three times. First to actress Lola Lane from 1931 until 1933, although they were separated much of that period. He met actress Ginger Rogers while starring in the film Don't Bet on Love in 1933 and they wed in 1934. They separated in 1936 and divorced in March 1940. His third marriage, to Diana Hall, lasted from 1964 until his death in 1996.
Өлім және мұра
1960 жылы Лью Айрес Голливудтың Даңқ аллеясына екі жұлдызбен енгізілді. Оның кино жұлдызы Голливуд бульвары, 6385 нөмірде, ал радио жұлдызы 1724 Вайн көшесінде орналасқан. Айрес 1996 жылдың 30 желтоқсанында қайтыс болды. Оның денесі Лос-Анджелес қаласындағы Вествуд мемориалдық паркінде қарапайым қабір тасының астына жерленді.
In 1960, Lew Ayres was inducted into the Hollywood Walk of Fame with two stars. His motion pictures star is located at 6385 Hollywood Boulevard while his radio star is located at 1724 Vine Street. Ayres died on December 30, 1996. His body was buried under a simple headstone at Westwood Memorial Park in Westwood, Los Angeles.