Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Леонид Иванович Фёдоров:Леонид Иванович Фёдоров (Леонид Иванович Фёдоров; 4 қараша 1879 - 7 наурыз 1935) - орыс грек-католик шіркеуінің студит иеромшасы, Ресейдің орыс католик-апостолдық экзархатының бірінші экзархы және Соловки түрмесідегі ГУЛАГ-тан аман қалған. 2001 жылы 27 маусымда Иоанн Павел II оны Львовте ақ жар деп жариялады.
Russian Greek Catholic hieromonk and exarch (1879–1935)
Leonid Ivanovich Feodorov (Леонид Иванович Фёдоров; 4 November 1879 – 7 March 1935) was a Studite hieromonk from the Russian Greek Catholic Church, the first Exarch of the Russian Catholic Apostolic Exarchate of Russia, and a survivor of the Gulag at Solovki prison camp. He was beatified at Lviv by Pope John Paul II on 27 June 2001.
Ерте өмір
Федоров 1879 жылы 4 қарашада Санкт-Петербургте орыс православ отбасында дүниеге келген. Оның әкесі, Иван Федорович Федоров, Ярославль губернаторлығынан келген бұрынғы мемлекеттік крепостнойдың ұлы болды және күміс дәуірінде Император астанасының көркемдік, әдеби және интеллектуалдық ашыну орталықтарының бірі болған Санкт-Петербургтегі өте табысты "Малий Ярославиетс" мейрамханасының иесі болды. Ресторанның тұрақты клиенттері арасында ақын және философ Владимир Соловьев және жас Иосиф Сталин бар еді, ол Симон Себаг Монтефиореге сәйкес, патшалық құпия полиция адам аулау кезінде қамауға алу қаупіне бірнеше рет төтеп берді, өйткені ол "Федоровтың мейрамханасындағы" өзінің "өзіне ұнаған жерінде" тамақ ішуді аңсады. Леонидтің анасы грек ұрпағы Любовь Федоров әкесі ерте қайтыс болғаннан кейін оны жалғыз басты ана ретінде тәрбиеледі. Любовь Федоров күйеуінің 15 000 рубльдік мұрасын пайдаланып, ұлын әлемде жоғарылатуды қалаумен, Бірінші императорлық гимназияға жіберді, онда ол орыс дворяндарының ұлдарымен бірге білім алды. Ол ұлын орыс православие шіркеуінің адал мүшесі етіп тәрбиелеуге тырысқанмен, оны сол кездегі танымал романдар жазушыларын оқуға шақырды. Кейін ол былай деп еске алды: "Осылайша мен сол кездегі ең танымал француз романисттерін, Зола, Гюго, Мопассант және Дюманы жей бастадым. Мен итальяндық Ренессанс және оның бұзық әдебиеті Боккаччо мен Ариостомен таныстым. Басымның ішіне ең лас заттар құйылатын кәрізге ұқсап кетті". Санкт-Петербургтегі Екінші императорлық гимназияда оқыған Федоров индуизм мен буддизмнің қасиетті мәтіндерін оқығаннан кейін өзін нигилист деп санайды. Ол Уильям Вордсворттың "Соғыс - Құдайдың қызы" деген сөзін жиі келтіретін. Оқу бітіргеннен кейін Ресей империясының әскерінің офицері болуды көздеген. Гимназияның православиелік капелланы және дін мұғалімі, Фр. Константин (Смирнов) Феодоров, оны отец Пол Майо "өз уақытының ең көрнекті орыс православиелік діни қызметкерлерінің бірі" деп атады, ол діни сенімін өзгертті және православиелік діни қызметкер болу үшін оқуға шешім қабылдады. 1901 жылы гимназияны бітіргеннен кейін ол Санкт-Петербургте Рус православие шіркеуінің діни қызметкері болу үшін теология академиясына оқуға түсті. Алайда, Діни академия діни қызметкерлерге емес, мемлекеттік қызмет қызметкерлеріне білім беруге көбірек көңіл бөлді, сондықтан Федоров оны үлкен өкініш деп тапты. Сенімімді жоғалтқан кезде Федоров "Отандар мен тарихын оқып", Рим-католик шіркеуі жалғыз шынайы шіркеу екеніне сенді. Осыған байланысты ол Невский проспектисіндегі Қасиетті Екатерина шіркеуіндегі Триденттік мейрамға жасырын түрде бара бастады. Діни академияда оның мұғалімдері Феодоровты "біздің католик" деп атай бастады. Көп ойланып-толғанғаннан кейін Феодор 1902 жылдың жазында оқуын тастап, Рим католик шіркеуіне бет бұру үшін Римге сапар шегеді. Федоров оқуын тоқтатып, шетелге бару үшін қажетті паспорт алу үшін академия инспекторы архимандрит Теофанның (Быстров) рұқсатын алу керек еді. Әкесі Кирилл Королевский архимандрит Теофанның "католицизмнің шынайылығына толықтай сенгенін, бірақ басқалар сияқты ол да нақты қадам жасамағанын" айтады. Шын мәнінде, Архимандрит Теофан тіпті Қазан төңкерісінен кейін де православиелік болып қалды, ол Болгария мен Францияда Қызыл террордан қашып кетті. Леонид Федоров пен оның католик рухани ұстазы, к. Ян Сыславский, Австрияның Львов арқылы Римге сапар шекті, онда Украинаның грек-католик шіркеуінің митрополиті Андрей Шептицкий оның миссиясын жарылқады.
Feodorov was born in Saint Petersburg, Russia, on 4 November 1879, into a Russian Orthodox family. His father, Ivan Feodorovich Feodorov, was the son of a former State serf from Yaroslavl Governorate and had become the owner of the Malii Yaroslaviets, a highly successful St. Petersburg restaurant, which was one of the centers of the Imperial capital's artistic, literary, and intellectual ferment during the Silver Age. The restaurant's regular patrons included poet and philosopher Vladimir Soloviev and a young Joseph Stalin, who, according to Simon Sebag Montefiore, more than once braved the risk of arrest during Tsarist secret police manhunts out of a longing to eat at his "favorite hangout" of "Fedorov's restaurant." Leonid's mother, Lyubov Feodorov, a woman of Greek descent, raised him as a single mother after his father's early death. Lubov Feodorov used her husband's legacy of 15,000 rubles to send her son, out of a desire for him to move up in the world, to the First Imperial Gymnasium, where he was educated alongside the sons of the Russian nobility. Although she also attempted to raise her son as a devout member of the Russian Orthodox Church, she simultaneously encouraged him to read the popular novelists of the day. He later recalled, "So I began to devour the best known French novelists of the day, Zola, Hugo, Maupassant, and Dumas. I became acquainted with the Italian Renaissance and its corrupt literature, Boccaccio and Ariosto. My head came to be like a sewer into which the foulest muck was emptied." While attending the Second Imperial Gymnasium in St. Petersburg, Feodorov considered himself, after reading sacred texts of both Hinduism and Buddhism, to be a Nihilist. He often used to quote William Wordsworth's maxim, "War is the daughter of God", and intended following his graduation to become an officer in the Imperial Russian Army. Under the influence of the Gymnasium's Orthodox chaplain and teacher of religion, Fr. Konstantin (Smirnov), whom Father Paul Mailleux has termed, "one of the most remarkable Russian Orthodox priests of his time", Feodorov underwent a religious conversion and instead decided to study for the Orthodox priesthood. After his graduation from the Gymnasium in 1901, he enrolled in the Saint Petersburg Theological Academy in order to study for the priesthood in the Russian Orthodox Church. The Ecclesiastical Academy, however, was largely focused towards training civil service officials rather than priests, and Feodorov accordingly found it a great disappointment. During a crisis of Faith, Feodorov came to believe, "through the reading of the Fathers and of history", that the Roman Catholic Church is the one true church, "at a time when I was losing my faith". In response, he began discreetly attending the Tridentine Mass at St. Catherine's Church on Nevsky Prospect. At the Ecclesiastical Academy, his teachers took to calling Feodorov, "our Catholic." After much soul searching, Feodorv decided to leave his studies in the summer of 1902 and travel to Rome in order to openly convert to the Roman Catholic Church. In order to interrupt his studies and be granted a passport necessary for foreign travel, Feodorov needed the permission of the Academy Inspector, Archimandrite Theofan (Bystrov), who responded, "I know very well why you wish to go to Italy So be it, and may God keep you." Fr. Cyril Korolevsky alleges that Archimandrite Theofan, "was quite convinced of the truth of Catholicism, but like a number of others he could not bring himself to take the definite step." In reality, Archimandrite Theofan remained Orthodox even after the October Revolution, when he become a refugee from the Red Terror in Bulgaria and France. Leonid Feodorov and his Catholic spiritual mentor, Fr. Jan Szyslawski, travelled to Rome by way of Austrian ruled Lviv, where Metropolitan Andrey Sheptytsky of the Ukrainian Greek Catholic Church blessed his mission.
Қайта құлшылыққа келу және діни қызметке тағайындау
1902 жылы 31 шілдеде Федоров Римдегі Гесу шіркеуінде Католик шіркеуіне ресми түрде қабылданды. Осыдан кейін ол Анагнидегі иезуит семинариясында "Леонид Пьер" деген псевдониммен оқи бастады, бұл патшаның құпия полициясын немесе Охрананы оның ізінен алып тастау үшін жасалды. Агнанидегі семинарияда оқыған бір әріптесімен сөйлескен Федоров: "Орыс өз шейітінің қаны мен елшілерінің көптеген азаптары арқылы Қызыл теңізден өтпейінше өкінбейді", - деп болжады. Леонид бастапқыда латын ырым-жырымдарын қабылдауға уәде бергенімен, Анагнидегі иезуиттердің үлкен семинариясы Collegio Leoniano-да оқыған кезде, Леонид папаның оның христиандық Шығысының литургиясы мен әдет-ғұрыптарына адал болғанын қалайтынын білді. Папа Пьос X-тің толық рұқсатымен және жігерлендіруімен Леонид орыс византиялық католик шіркеуіне ауысты. Осы шешімінің нәтижесінде Леонидті өзінің бұрынғы иезуит ұстазынан айырды, ал кейіннен оның қаржысы Львов митрополиті Андрей Шептицкийге байланысты болды. 1911 жылы 25 наурызда Константинопольдің Галата маңындағы Болгария грек-католик шіркеуінің Киелі Үштік шіркеуінде Митрополит Михаил Мировтан Византиялық діни қызметкер ретінде тағайындалды. Келесі жылдары ол Каменицадағы (болып тұрған 1908-1924) Челиняк маңындағы Украинаның Студит монахтарының иеромонахы ретінде Босния мен Герцеговинада өткізді, онда оның рухани қалыптасуын "Елбасы Иосафат" деген грек-католик старты бақылады. Леонид аға 1913 жылы 12 наурызда "Леонтий" деген есіммен монах болып тағайындалды.
On 31 July 1902, Feodorov was formally received into the Catholic Church at the Church of the Gesù in Rome. In the aftermath, he began studying at the Jesuit seminary at Anagni under the pseudonym of "Leonidas Pierre," which was meant to keep the Tsar's secret police, or Okhrana, off his trail. In a conversation with a fellow seminarian at Agnani, Feodorov predicted, "Russia will not repent without travelling the Red Sea of the blood of her martyrs and numerous sufferings of her apostles." Although Leonid had originally promised to adopt the Latin Rite, while studying in the Collegio Leoniano, a Jesuit major seminary at Anagni, Leonid became aware that the Pope wished instead for him to remain faithful to the liturgy and customs of the Christian East. With the full permission and encouragement of Pope Pius X, Leonid transferred to the Russian Byzantine Catholic Church. As a result of his decision, Leonid was disowned by his former Jesuit mentor and afterwards depended for his finances on Metropolitan Andrei Sheptytsky of Lviv. On March 25, 1911, he received ordination as a Byzantine Rite priest by Metropolitan Michael Mirov in Holy Trinity parish of the Bulgarian Greek Catholic Church in the Galata neighborhood of Constantinople. He spent the following years as a hieromonk of the Ukrainian Studite Monks at Kamenica (existing 1908–1924), near Čelinac in Bosnia and Herzegovina, where his spiritual formation was supervised by a Greek Catholic Starets named "Elder Josaphat. Brother Leonid was tonsured with monastic name 'Leontiy' on 12 March 1913.
Ресейге оралу
Бірінші дүниежүзілік соғыс қарсаңында Санкт-Петербургке оралды, содан кейін ол дереу Сібірдегі Тобольскке айдалды, өйткені ол орыс православиесін мемлекеттік діні ретінде ұстаған патша үкіметінің ықтимал қатерлі ісі болды. Ақпан төңкерісінен кейін Уақытша үкімет барлық саяси тұтқындарды босатуды бұйырды. Мәскеу патриархы Тихон мен Петроград митрополиті Бенжаминді қоса алғанда. Сол кезде Патриарх Тихон Кеңестер одағының қолдауымен жалғасып жатқан Тірі шіркеудің жіктелгендігіне тап болды және Мәскеу патриархатының қиындықпен қол жеткізген тәуелсіздігін мемлекет бақылауына қайтадан жоғалтудан қорғауға бел буды. Осы себепті Патриарх Тихон Экзархпен және Владимир Абрикосовпен мүмкін қайта қосылу мәселесін талқылау үшін тұрақты түрде кездесіп отырды. Патриарх сондай-ақ, оған адал болып қалған православие дінбасылары мен дін адамдарын 1439 жылы Флоренция кеңесі кезінде белгіленген шарттарға сәйкес, Ресей православие шіркеуінің Киелі орынмен мүмкін қайта қосылуын талқылау үшін, орыс католиктерімен де кездесуге шақырды. Сондықтан да ә. 1921 жылғы Ресей аштығы кезінде американдық және Папалық көмек миссиясының басшысы Эдмунд А. Уолш пен Ресей грек-католик шіркеуінің экзархы алғаш рет кездесіп, шіркеулік латын тілінде сөйлесті. Патриарх Тихонға құлшылық ететін және тірі шіркеу деп аталатынды тек қана жек көретін Федоров Аштық кезінде көмек беретін азық-түлік тек католик дін қызметкерлеріне ғана емес, сонымен қатар Патриарх Тихонға адал қалған орыс православиелік діни қызметкерлерге де аштыққа бөліну үшін тапсырылуын талап етті. Әкесі Уолш экзархтың идеясымен құштарлықпен келісіп, оның жүзеге асырылуын қамтамасыз етті. Орынборда ғана оның көмекшісі, т. Луи Галлахер аштықпен өліп жатқандарға азық-түлік жеткізуді ұйымдастыру үшін алты жергілікті орыс православиелік епископты өз үстеліне шақырды. Бұл арада, тарихшы Эдвард Э. Рослофтың айтуынша, Рюрикидтер мен Романовтар патшаларына қарағанда, Кеңес мемлекеті мен оның құпия полициясы ГПУ Шығыс пен Батыстың мүмкін қайта қосылуына төзбеуші еді және әсіресе Ресей Православ шіркеуінің мемлекет билігі мен бақылауынан тәуелсіздігін сақтап қалу үшін барлық күш-жігерді жоюға бел буған. 1922 жылы діни қуғын-сүргін басталды. Діни қызметкерлер он сегіз жасқа толмағандарға уағыз айтудан бас тартты. 1921 жылы Ресейде аштық кезінде барлық қасиетті заттар "аштықпен күресу" үшін тәркіленуге бұйырылды және GPU діни қызметкерді жай қызметкер ету мақсатымен әр приходқа dvatsatkii деп аталатын жай кеңестер орнатты. Екзарх Леонид пен латын ырысы архиепискобы Ян Цьеплак бұған рұқсат беруден бас тартқанда, мемлекет барлық католик шіркеулерін күшпен жапты.
On the eve of the First World War, he returned to Saint Petersburg whereupon he was immediately exiled to Tobolsk in Siberia as a potential threat to the Tsar's government which held Russian Orthodoxy as its state religion. After the February Revolution, the Provisional Government ordered the release of all political prisoners. including Patriarch Tikhon of Moscow and Metropolitan Benjamin of Petrograd. At the time, Patriarch Tikhon was faced with the ongoing Soviet backed Living Church Schism and was determined defend the hard won independence of the Moscow Patriarchate from again being lost to control by the State. For this reason, Patriarch Tikhon was both meeting regularly to discuss possible reunion with both the Exarch and with Father Vladimir Abrikosov. The Patriarch was also urging those Orthodox clergy and laity who remained loyal to him to similarly meet with the Russian Catholics in order to discuss the possible reunion of the Russian Orthodox Church with the Holy See under the terms laid down at the Council of Florence in 1439. This was why, when Fr. Edmund A. Walsh, the head of the American and Papal relief missions during the Russian famine of 1921, and the Exarch of the Russian Greek Catholic Church first met one another and conversed in Ecclesiastical Latin, Feodorov, who admired Patriarch Tikhon and felt only contempt for the so called Living Church, urged that the Famine Relief food supplies be entrusted to not only to Catholic clergy, but also to those Russian Orthodox priests who remained loyal to Patriarch Tikhon for distribution to the starving. Fr. Walsh enthusiastically agreed with the Exarch's idea and ensured that it was carried out. In Orenburg alone, his assistant, Fr. Louis J. Gallagher hosted six local Russian Orthodox bishops to his table to organize the delivery of food supplies to the starving. Meanwhile, according to historian Edward E. Roslof, to a much greater extent than the Rurikid and Romanov Tsars before them, the Soviet State and it's secret police, the GPU, had no intention of tolerating the possible reunion of East and West, and were especially determined to snuff out all efforts to preserve the continued independence of the Russian Orthodox Church from the State's power and control. Open persecution of religion began in 1922. The clergy were forbidden to preach religion to anyone under eighteen years of age. Then, during the Russian famine of 1921, all sacred objects were ordered to be seized for "famine relief" and lay councils called dvatsatkii were installed in each parish by the GPU with the intention of making the priest a mere employee. When both the Exarch Leonid and the Latin Rite Archbishop Jan Cieplak refused to permit this, all Catholic parishes were forcibly closed by the State.
Босату және өлім
1929 жылы 6 тамызда Леонид Архангельск облысындағы Пинега қаласына босатылып, ағаш көмірін өндіруге жұмысқа орналасты. Кішкентай ұлдарға катехизисті үйретуді жалғастырғаннан кейін, ол Котластан 15 км қашықтықтағы Полтава ауылына (Украинаның Полтава қаласымен шатастырмау керек) ауыстырылды, ол 1932 жылы жазасын аяқтады. Ол Виаткада тұруға шешім қабылдады, ол жерде қамауда болудың қатаңдығынан таусылып, 1935 жылы 7 наурызда қайтыс болды. Украинаның грек-католик шіркеуінің митрополиті Андрей Шептицкий былай деді: "Біз экзарх [Леонид Федоров] бақсы деп жариялау арқылы даңқталу жолында деп күтеміз. Әрине, бұл туралы айту әлі ерте, бірақ оның қасиеттілігі бәрімізге қатты әсер етті, шейіт болу мен өлім тәжінен нығайтылды; бұл біздің үмітімізді растайды. Ал, екінші жағынан, орыс католик ретінде, экзарх ретінде, большевиктердің қолынан қаза тапқан адам ретінде, ол бүкіл шіркеудің назарында болады деп ойлаймыз". 2001 жылы 27 маусымда Экзарх Леонид Федоровты Византиялық ритуал бойынша Львовте өткен құдайлық литургия кезінде Рим папасы Иоанн Павел II ақ батаға кенелтті. Ол орыс католиктер арасында терең құрметке ие болып келеді және грек православиесінен грек-византиялық католик шіркеуіне айналған Джеймс Ликудис өзінің 2016 жылғы "Католик Ресейінің хабаршылары: Византиядан Римге дейінгі он екі рухани қажылар" кітабында жоғары бағалады.
On 6 August 1929, Exarch Leonid was released to the town of Pinega in the Arkhangelsk Oblast and put to work making charcoal. After continuing to teach the Catechism to young boys, he was transferred to the village of Poltava, 15 km from Kotlas (not to be confused with the city of Poltava, Ukraine), where he completed his sentence in 1932. He chose to reside in Viatka, where, worn out by the rigours of his imprisonment, he died on 7 March 1935. Metropolitan Andrey Sheptytsky of the Ukrainian Greek Catholic Church said, "We expect that the exarch [Leonid Feodoriv] is on the road to glorification through beatification. Of course, it is much too early to talk about this, but all of us were strongly impressed by his holiness, strengthened by the crown of martyrdom and death; this certainly supports our expectations. On the other hand, as a Russian Catholic, as exarch, as someone who died at the hands of the Bolsheviks, it seems to us that he will be right in the center of attention of the entire Church." On 27 June 2001, Exarch Leonid Feodorov was beatified during a Byzantine Rite Divine Liturgy in Lviv, Ukraine by Pope John Paul II. He remains deeply venerated among Russian Catholics and was highly praised by James Likoudis, a convert from Greek Orthodoxy to the Greek Byzantine Catholic Church, in his 2016 book, Heralds of a Catholic Russia: Twelve Spiritual Pilgrims from Byzantium to Rome.