Ресейлік епископ Патриарх Пименнің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Патриарх Пимен (Сергей Михайлович Извеков, 23 шілде 1910 [ескі стиль бойынша 10 шілде 1910] – 3 мамыр 1990), 14-ші Мәскеу және барлық Ресей Патриархы және 1970 жылдан 1990 жылға дейін Ресей Православ шіркеуінің приматы болды.

Өмірбаян

1910 жылы Калуга губерниясы Малоярославский уездінің Кобилино ауылында (қазіргі Малоярославский ауданы, Калуга облысы) діншіл отбасында дүниеге келген. Көп ұзамай отбасы Богородск (қазіргі Ногинск, Мәскеу облысы) қаласына көшіп барды. 1925 жылы 5 желтоқсанда ол Мәскеудегі Сретенский монастырында риасофор монахына тоналды (шартты түрдегі антқа ұқсас). Алайда, ол осы монастырда бір айдай ғана тұрды және монастырь абысы, епископ Борис (Рукин) схизмаға түсіп, монастырь мүлкін өзіне қалдырғандықтан, оны тастап кетті. 1927 жылы 4 қазанда он жеті жасында ол Үштік Сергий Лаврасының скитіндегі Қасиетті Параклит Ермитажында Ұлы Поменнің құрметіне Пимен деген есіммен мәңгілік монахтық ант берді. 1930 жылы 16 шілдеде оны Московский епархиясын басқарған Звенигород архиепископы Филипп (Гумилевский) иеродиакондыққа тағайындады; 1931 жылы 12 қаңтарда Дорогомиловтағы Епифания соборында иеромонахтыққа тағайындалды. 1940 жылы жазда Андижан кешкі педагогикалық институтының (қазіргі Андижан мемлекеттік университеті) әдебиет бөліміне оқуға түсті. 1940 жылы 25 қазанда №1 мектепке мұғалім болып тағайындалды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін институттың бірінші курсын бітірді. 1941 жылы 10 тамызда Қызыл Армия қатарына шақырылды. 1945 жылдың қыркүйегінен 1946 жылдың ақпанына дейін ол омыртқа туберкулезімен Мәскеу облыстық туберкулез институтында емделді; 1946 жылдың 20 наурызында Владимир мен Суздал епископы Онезимус (Фестинатов) оны Муромдағы бұрынғы Аян монастырының Аян кафедралы соборында толық уақытты діни қызметкер етіп тағайындады. 1946 жылдың тамызында ол Одессаға көшіп келіп, алдымен епископ шіркеуінің ректоры, содан кейін Санкт-Илия монастырының қазынашысы болды. Одессада ол епископ Сергий (Ларин) басшылығында болды, онымен бірге 1947 жылы Дондағы Ростовқа көшті. 1947 жылдың басында бірнеше ай бойы Рязань епископы Иероним (Захаров) өтінішімен Рязаньдегі Борис және Глеб соборының сакристандығына мойынсұнды, бірақ жергілікті биліктің оның қызметіне наразылығынан кетуге мәжбүр болды. 1947 жылы 2 желтоқсанда епископ Сергийдің жарлығымен Гегумен Пимен Ростов епархиялық басқармасының хатшысы болып тағайындалды; 1948 жылы 9 наурызда Ростовтың Рождество анасы соборының клеркі болып тағайындалды. 1949 жылы 12 тамызда Псков үңгірлер монастырының наместникі (альдермені) болып тағайындалды; 1950 жылы 13 сәуірде Ленинград митрополиті Григорий (Чуков) оны архимандрит дәрежесіне көтерді. 1954 жылы ол Сент-Сергий Лаврасының Троица Лаврасында осындай лауазымға ауыстырылды. 1957 жылы 17 қарашада Одессада ол Балта епископы, Одесса епархиясының викарийі болып тағайындалды. 1957 жылдың 26 желтоқсанынан бастап Дмитров епископы, Мәскеу епархиясының викарийі болды. 1960 жылдың шілдесінен 1961 жылдың 14 қарашасына дейін Мәскеу патриархатының канцлері болды. 1960 жылы 23 қарашада архиепископ дәрежесіне көтерілді. 1961 жылы 16 наурызда Тула мен Беляв архиепискобы болды. 1961 жылы 14 қарашада Ленинград және Ладога митрополиті болып тағайындалды. Патриарх Алексий I 1970 жылы қайтыс болғаннан кейін митрополит Пимен Патриархтың орнын уақытша алмастыратын Патриархтық орынбасары болып сайланды. 1970 жылы Лениннің туғанына 100 жыл толғандықтан, Кеңес өкіметі сол жылы жаңа патриархты таңдау үшін шіркеу кеңесін шақыруға ниеттенбеді. 1971 жылы 30 мамырда жергілікті кеңес ашылды. 1971 жылы 2 маусымда, собордың соңғы күні, митрополит Пимен Мәскеу және Бүкіл Ресей Патриархы болып сайланды. Сол жылдың 3 маусымында патша тағына отырды. (Кеңестің басқа маңызды актісі - 1667 жылғы Ұлы Мәскеу Синодынан ескі ырымдарға қатысты "қасамды" жою болды.) Пименнің міндеті - христиан шіркеуін атеистік коммунистік партия басқаратын мемлекетте басқару еді. Ол коммунистік билікпен тығыз жұмыс істеді, үкімет демеушілігімен өткен көптеген "бейбітшілік қозғалысы" конференцияларына қатысты. Пименге Кеңес Одағының Бейбітшілік қоры медалі (1969, 1971) және 1970 жылы "Бейбітшілік үшін күрескенге" ("Борцу за мир") алтын медалі табысталды. Пимен 1963 жылдан бастап Дүниежүзілік бейбітшілік кеңесінің мүшесі болды. 1961 жылы Пимен сол кездегі ең жоғары наградалардың бірі - Еңбек Қызыл Ту орденімен марапатталды. Ресей Православ шіркеуінің басшысы ретінде қиын-қыстау мерзімінің соңында ол 1988 жылы Русьті христиандыққа айналдырудың 1000 жылдығын атап өтуді ұйымдастырды. Бұл оқиға коммунистік партияның дінге қарсы іс-әрекетінің көп бөлігін тоқтатқан саяси реформалармен тұспа-тұс келді, ал шіркеу мейрамы Кеңес Одағындағы православие христиандарын қудалаудың аяқталуын білдірді. Патриарх Пимен 1990 жылы қайтыс болғанда, үкімет оның ізбасарын таңдауға әсер етуге тырыспады.

He was born to a pious family in 1910 in the village of Kobylino, Maloyaroslavetsky Uyezd, Kaluga Governorate (now Maloyaroslavetsky District, Kaluga Oblast). Soon the family moved to the Bogorodsk (now Noginsk, Moscow oblast). On December 5, 1925, he tonsured a riassophore monk (similar to temporary vows) at Sretensky Monastery in Moscow. However, he stayed in this monastery for only about a month and left it due to the fact that the abbot of the monastery, Bishop Boris (Rukin), went into schism, retaining the monastery property for himself. On October 4, 1927, at the age of seventeen, he took eternal monastic vows with the name Pimen in honor of St. Poemen the Great in the Hermitage of the Holy Paraclete, a skete of the Trinity Sergius Lavra. On July 16, 1930, he was ordained a hierodeacon by Archbishop Philip (Gumilevsky) of Zvenigorod, who then ruled the Moscow Diocese; on January 12, 1931, he was ordained a hieromonk at the Epiphany Cathedral in Dorogomilov. In the summer of 1940, he entered the literature department of the Andijan Evening Pedagogical Institute (now Andijan State University). On October 25, 1940, he was appointed a teacher of Andijan School No. 1. By the beginning of World War II, he graduated from the first year of the Institute. On August 10, 1941, he was drafted into the Red Army. From September 1945 to February 1946, he was treated at the Moscow Regional Tuberculosis Institute for spinal tuberculosis; on March 20, 1946, Bishop Onesimus (Festinatov) of Vladimir and Suzdal appointed him full time priest of the Annunciation Cathedral of the former Annunciation Monastery in Murom. In August 1946, he moved to Odessa, becoming first the rector of the bishop's church, and then the treasurer of the St. Eliah Monastery. In Odessa, he was under the command and patronage of Bishop Sergius (Larin), with whom he moved to Rostov on Don in 1947. At the beginning of 1947, for several months, at the request of Bishop Hieronymus (Zakharov) of Ryazan, he obeyed the sacristan of the Boris and Gleb Cathedral in Ryazan but was forced to leave due to dissatisfaction with his activities of local authorities. On December 2, 1947, by the decree of Bishop Sergius, Hegumen Pimen was appointed secretary of the Rostov diocesan Administration; on March 9, 1948, he was appointed clerk of the Rostov Cathedral of the Mother of God Nativity. On August 12, 1949, he was appointed namestnik (alderman) of the Pskov Caves Monastery; on April 13, 1950, he was elevated to the rank of Archimandrite by Metropolitan Gregory (Chukov) of Leningrad. In 1954 he was transferred to a similar position in Trinity Lavra of St. Sergius. On November 17, 1957, in Odessa, he was consecrated bishop of Balta, vicar of the Diocese of Odessa. Beginning December 26, 1957, he was bishop of Dmitrov, vicar of the Moscow diocese. From July 1960 to November 14, 1961, he was Chancellor of the Moscow Patriarchate. On November 23, 1960, he was elevated to the rank of archbishop. On March 16, 1961, he became archbishop of Tula and Belyov. On November 14, 1961, he was appointed Metropolitan of Leningrad and Ladoga. After the death of Patriarch Alexius I in 1970, Metropolitan Pimen was chosen Patriarchal Locum Tenens, essentially a temporary replacement. Because 1970 was the centennial of Lenin's birth, Soviet authorities did not want a church council to select a new Patriarch during that year. A Local Council was opened May 30, 1971. On June 2, 1971, the final day of the Council, Metropolitan Pimen was elected Patriarch of Moscow and All Russia. He was enthroned on June 3 of that year. (The other important act of the Council was the abolition of the "oath" on the old rites from the Great Moscow Synod of 1667.) Pimen's task was to lead a Christian church in a state ruled by an officially atheist Communist party. In his post, he worked closely with the Communist authorities, participating in numerous "peace movement" conferences sponsored by the government. Pimen was awarded the Soviet Peace Fund Medal (1969, 1971) and, in 1970, the Gold Medal "Борцу за мир" ("Fighter for Peace") by the 'Soviet Committee for the Defence of Peace'. Pimen was a member of the World Peace Council from 1963 onwards. In 1961, Pimen was awarded the Order of the Red Banner of Labour (орден Трудового Красного Знамени), one of the highest awards of the time. Near the end of his difficult term as head of the Russian Orthodox Church, he organized the celebration of the 1000th anniversary of the Christianization of Rus' in 1988. This event coincided with political reforms that ended much of the Communist party's anti religious activity, and the church celebration was seen as marking the end of the persecution of Orthodox Christianity in the Soviet Union. When Patriarch Pimen died in 1990, the government made no effort to influence the choice of his successor.