Мәскеу және барлық Ресей Патриархы Алексий II өмірі мен қызметі

Кіріспе

15-ші Мәскеу және барлық Ресей патриархы, Ресей Православ шіркеуінің басшысы Алексий II (немесе Алексий II, Патриарх Алексий II; Алексей Михайлович Ридигер; 23 ақпан 1929 – 5 желтоқсан 2008) – Мәскеу және барлық Ресейдің 15-ші патриархы, Ресей Православ шіркеуінің басшысы. 1990 жылы, Кеңес Одағы тарағанға дейін он сегіз ай бұрын Мәскеу патриархы болып сайланған ол, кеңес кезеңінен кейінгі алғашқы Ресей патриархы болды.

Отбасылық тарихы

Алексей Михайлович Ридигер – Балтық немісі ақсүйектер әулетінің әке тарапынан туған ұрпағы болды. Оның әкесі, Михаил Александрович Ридигер (1900–1960), 1695 жылы Швецияның Карл XI-і тарапынан рыцарь атағын алған, швед Ливониясының Даугaвгрива қаласындағы швед бекінісінің командирі капитан Генрих Николаус (Нилс) Рюдингердің ұрпағы еді. Швед Эстониясы мен швед Ливониясы 18 ғасырдың басында Ұлы Солтүстік соғысынан кейін Ресей империясының құрамына енді. Фридрих Вильгельм фон Рюдигер (1780–1840) Екатерина Ұлының тұсында православие дінін қабылдады. Польшалық Софи Доротея Жерзебскамен жасаған некеден болашақ Патриархтың бес атасы Егор (Георгий) фон Рюдигер (1811–1848) дүниеге келді. 1917 жылғы Қазан төңкерісінен кейін Алексей Ридигердің әкесі Михаил қашқынға айналып, отбасы Эстонияда қоныстанды, алдымен Хаапсалуда, онда пастор Ральф фон зюр Мюлен баспана берді. Кейін Михаил Эстонияның астанасы Таллинге көшіп, 1928 жылы Елена Иосифовна Писаревамен танысып, үйленді. Алексей Ридигер бала кезінен-ақ рухани әкесі, архиерей Иоанн Богоявленскийдің басшылығымен православие шіркеуінде қызмет етті. Таллиннің орыс гимназиясын бітірді. 1940 жылы Эстонияны Кеңес Одағы басып алғаннан кейін Алексейдің отбасы Серовтың нұсқауымен Эстониядан депортациялау үшін тұтқындалу тізіміне енгізілді, бірақ НКВД оларды таба алмады, себебі олар үйінде отырудың орнына жақын маңдағы лашықта жасырынды. Эстонияны нацистік Германия басып алған кезде (1941–1944) Алексей 1942 жылғы 20 желтоқсанда православие діни қызметкері болған әкесі Михаилмен бірге Эстониядағы неміс тұтқын лагерьлеріндегі совет соғыс тұтқындарына барды. Мұндай әрекет неміс оккупациялық билігі тарапынан шыдап қабылданды, өйткені ол тиімді антисоветтік пропаганда ретінде қарастырылды. 1944 жылдың күзінде Кеңес әскерлері Эстонияға оралғаннан кейін, Балтық немісі тамыры бар адамдардың көпшілігінен айырмашылығы, Ридигер (Рюдигер) отбасы Батысқа эвакуацияланудың орнына Эстонияда қалуды жөн көрді. Соғыс кезінде жабылып, Эстонияны Кеңес Одағының басып алуынан кейін Таллиннің Александр Невский соборы 1945 жылы қайта ашылды. Кеңес азаматы болған Алексей Ридигер 1946 жылдың мамыр айынан қазан айына дейін соборда алтарь қызметін атқарды. Сол жылы ол Санкт-Симеон шіркеуінде псалтир оқушы болып тағайындалды; 1947 жылы Таллиндегі Құдай Анасының Казань иконасы шіркеуінде сол қызметін жалғастырды. 1950 жылғы 15 сәуірде Ленинград митрополиті Григорий (Чуков) оны диакон етіп тағайындады, ал 1950 жылғы 17 сәуірде ол діни қызметкер болып тағайындалып, Таллинн епархиясының Эстониядағы Йыхви қаласындағы Теофания шіркеуінің ректоры болды. 1957 жылғы 15 шілдеде Фр. Алексий Таллиндегі Успенский соборының ректоры және Тарту округінің деканы болып тағайындалды. 1958 жылғы 17 тамызда архиерей дәрежесіне көтерілді, ал 1959 жылғы 30 наурызда Таллинн епархиясының біріккен Тарту-Вильянди епархиясының деканы болып тағайындалды. 1961 жылғы 3 наурызда ол Сент-Сергий Лаврасының Үшбірлік соборында монах болып киіндірілді. Бұрынғы сұхбатында Харчев бұл шешімді Патриарх Пимен "бір жылға" талап еткенін айтқан еді. Алексий 1964 жылдан бастап Еуропа шіркеулері конференциясының президенттерінің бірі болды. 1987 жылғы наурыз айында ол БШК Президиумы мен Консультативтік комитетінің төрағасы болып сайланды және 1990 жылдың қарашасына дейін осы лауазымда қалды. Ресейдің православие шіркеуінің кейбір мүшелері Алексийді экуменизм үшін сынаған кезде ол мұндай пікірлер шіркеу өкілдерінің емес, еркін азаматтардың жеке пікірлері ретінде айтылатынын мәлімдеді.

Alexey Mikhailovich Ridiger was a patrilineal descendant of a Baltic German noble family. His father, Mikhail Aleksandrovich Ridiger (1900–1960), was a descendant of Captain Heinrich Nikolaus (Nils) Rüdinger, commander of a Swedish fortification in Daugavgrīva, Swedish Livonia and knighted by Charles XI of Sweden in 1695. Swedish Estonia and Swedish Livonia became part of the Russian Empire in the aftermath of the Great Northern War, in the beginning of the 18th century. Friedrich Wilhelm von Rüdiger (1780–1840), adopted Orthodox Christianity during the reign of Catherine the Great. From the marriage with a Polish woman, Sophie Dorothea Jerzębska, was born the future Patriarch's great grandfather, Yegor (Georgi) von Rüdiger (1811–1848). After the October Revolution of 1917, Alexey Ridiger's father Mikhail became a refugee and the family settled in Estonia, first in Haapsalu where a shelter was provided by priest Ralph von zur Mühlen. Later Mikhail moved to Tallinn, the capital of Estonia, where he met and married in 1928 to Yelena Iosifovna Pisareva (1902–1955), He was baptised into the Estonian Apostolic Orthodox Church. From his early childhood Alexey Ridiger served in the Orthodox Church under the guidance of his spiritual father, Archpriest Ioann Bogoyavlensky. He attended Tallinn's Russian Gymnasium. After the Soviet occupation of Estonia in 1940, Alexey's family was listed for arrest in order to be deported from Estonia according to the Serov Instructions, but were not found by the NKVD because instead of staying in their home they were hiding in a nearby hovel. During the occupation of Estonia by Nazi Germany (1941–1944) Alexey with his father Mikhail, who had become an Orthodox priest on 20 December 1942, visited the Soviet prisoners of war in German prison camps in Estonia. Such activity was tolerated by the German occupational authorities because it was seen as effective anti Soviet propaganda. After Soviet forces returned to Estonia in the autumn of 1944, unlike most of the people with Baltic German roots, the Ridiger (Rüdiger) family chose to stay in Estonia instead of evacuating to the West. Having been closed during the war time, after the Soviet annexation of Estonia the Alexander Nevsky Cathedral, Tallinn was reopened in 1945. Alexey Ridiger, who had become a Soviet citizen served as an altar boy in the cathedral from May to October 1946. He was made a psalm reader in St. Simeon's Church later that year; in 1947, he officiated in the same office in the Church of the Kazan Icon of the Mother of God in Tallinn. On 15 April 1950, he was ordained a deacon by Metropolitan Gregory (Chukov) of Leningrad, and on 17 April 1950, he was ordained a priest and appointed rector of the Theophany church in city of Jõhvi, Estonia, in the Tallinn Diocese. On 15 July 1957, Fr. Alexy was appointed Rector of the Cathedral of the Dormition in Tallinn and Dean of the Tartu district. He was elevated to the rank of Archpriest on 17 August 1958, and on 30 March 1959 he was appointed Dean of the united Tartu Viljandi deanery of the Tallinn diocese. On 3 March 1961 he was tonsured a monk in the Trinity Cathedral of the Trinity Lavra of St. Sergius. In an earlier interview Kharchev suggested the removal had been requested by Patriarch Pimen "for a year". Alexy was one of the presidents of the Conference of European Churches from 1964. In March 1987 he was elected President of the CEC Presidium and Advisory Committee, in which post he remained until November 1990. Criticized for Ecumenism by some within the Russian Orthodox Church, Alexy responded by saying that such were opinions expressed not by representatives of the church but expressed as private views of free citizens.

КГБ

1990 жылдардан бастап Патриарх Алексий II КГБ агенты болған деген хабарлар пайда болды. Бұл хабарлар 1991 жылғы Кеңес Одағындағы төңкеріс талпырысын тергеу үшін құрылған комитеттің мүшесі, төрағасы Лев Пономарев болған Глеб Якуниннен бастау алды. 1992 жылдың наурыз айында ол Мәскеу Патриархаты мен КГБ арасындағы ынтымақтастық туралы материалдарды жариялады. Ол Ресей Православие шіркеуінде жоғары лауазымдарда болған бірнеше КГБ агенттерінің, соның ішінде Патриарх Алексий II-нің кодовалық есімдерін жариялады. 1993 жылы Ресей шіркеуі Якунинды дін қызметінен шеттетуге қаулы етті. Бұл мәлімдемені Евгения Альбац 1994 жылы қайталады. Батыс ақпарат құралдары бұл туралы 1999 жылы және 2007-2008 жылдары хабарлады. Патриарх 2015 жылы КГБ-ның бұрынғы генералы және күдікті қос агент Олег Калугинмен сұхбаттасқанда "КГБ-ның серіктесі" деп аталды. КГБ-ның Эстония бөлімі Алексиді 1958 жылдың 28 ақпанында, 29 жасқа толғаннан кейін, "Дроздав" кодовалық атымен агент ретінде тартты (ол митрополит Филарет Дроздав туралы диссертациясын қорғаған еді). Оның жұмысқа қабылдануы туралы есепте КГБ сол кезде қарапайым діни қызметкер болған Алексимен байланысқа түскені көрсетілген, себебі олар оның Иоанн (Алексеевтің) орнын басып, Таллин және Эстонияның Ресей Православие епархиясының епископы болады деп күтті (және ол шындығында үш жылдан кейін осы лауазымға тағайындалды). Оның КГБ-ға берілген тапсырмаларының бірі 1983 жылы болды, ол бүлікші монахтарды "бас иегізу" үшін Псков үңгірлер монастыріна жіберілді. Сондай-ақ, Александр Григорьевтің Ленинградтағы КГБ офицері, православие дінінің діни қызметкері Александр атаның кейпінде оның ісімен айналысқаны туралы мәлімет бар. Олег Гордиевскийдің сөзіне қарағанда, Алексий II қырық жыл бойы КГБ үшін жұмыс істеді, ал оның іс жүргізушісі Николай Патрушев болды. 1988 жылдың ақпанында, оның жұмысқа қабылданғанынан дәл 30 жыл өткен соң, КГБ төрағасы оған Құрмет грамотасын табыс етті. Сонымен қатар, Патриарх оны "КГБ агенты" деп айтуды совет билігімен жасасқан қажетті келісімдердің әдемілеу көрсетілуі деп бағалады. Сол сияқты, Мәскеу Патриархатының ресми өкілі, отец Всеволод Чаплин 2000 жылы Патриарх Алексий II-нің "арнайы қызметтермен байланысы" туралы хабарлардың "толығымен негізсіз" екенін мәлімдеді. Альбац (1994) Константин Харчевтің, Кеңес Одағының Дін істері жөніндегі Кеңесінің бұрынғы төрағасын, былай деп цитата келтіреді: "Епископ немесе басқа да жоғары лауазымға үміткер, тіпті Киелі Синод мүшесі де, КПСС және КГБ Орталық Комитетінің бекітуінсіз тағайындалмайтын еді". Ресей баспасөзінің оны "икемді" епископ деп айтуына жауап бергенде, Алексий өзінің тарихын қорғап, 1961 жылы Таллин епископы болғанда, коммунистік биліктің қаладағы Александр Невский соборын планетарийге айналдыруға (шындығында, олар Балтық мемлекеттерінің басқа жерлерінде де осыны істеді) және Пюхитциа Дормиция монастырын шахтерлерге арналған демалыс үйіне айналдыруға қарсылық көрсеткенін айтты. Ресми деректер Патриарх Алексийдің епископтық қызметі кезінде Таллин епархиясында шіркеулердің жабылуының саны КСРО-ның басқа аймақтарына қарағанда аз болғанын көрсетеді. Уэрдің (1997) пікірінше: "Коммунистік билікпен бұрынғы ынтымақтастық туралы пікірлер әртүрлі, бірақ көбінесе ол совет мемлекетімен епархиялық епископ ретінде қарым-қатынаста нығайып, тәуелсіздік танытқан деп есептеледі".

There have been reports, beginning in the 1990s, that Patriarch Alexy II had been a KGB agent. These reports originate with Gleb Yakunin, a member of the committee created for the investigation of the Soviet coup attempt of 1991 and chaired by Lev Ponomaryov, who thereby gained the access to secret KGB archives. In March 1992 he published materials alleging cooperation between the Moscow Patriarchate and the KGB. He published code names of several KGB agents who held high rank positions in the Russian Orthodox Church including Patriarch Alexius II. The Russian church defrocked Yakunin in 1993. The allegation was repeated by Yevgenia Albats in 1994. Western media reported on these allegations in 1999 and again in 2007/8. The Patriarch was also named as a "KGB collaborator" in a 2015 interview with defected former KGB general and suspected double agent Oleg Kalugin. It is alleged that the Estonian branch of the KGB recruited Alexy as an agent on 28 February 1958, just days after his 29th birthday, assigning him the codename "Drozdov" (he had completed his dissertation on Metropolitan Filaret Drozdov). The report detailing his recruitment makes clear that the KGB contacted Alexy, then still a simple priest, because they expected him to succeed John (Alekseev) as Bishop of the Russian Orthodox diocese of Tallinn and Estonia (and he was in fact appointed to this post less than three years later). Among his KGB assignments was one in 1983, when he was sent to the Pskov Caves Monastery to "pacify" rebellious monks. The reports further allege that Alexander Grigoryev, a KGB officer in Leningrad under cover as Orthodox priest Fr Alexander was his case officer for a while. According to Oleg Gordievsky, Alexy II worked for the KGB for forty years, and his case officer was Nikolai Patrushev. In February 1988, exactly 30 years after his recruitment, the KGB chairman awarded him the Certificate of Honour. At the same time, the Patriarch has called the reports making him out to be "KGB agent" mere exaggerations of such necessary compromises he had to make with the Soviet authorities. Similarly, the official spokesman for the Moscow Patriarchy, Father Vsevolod Chaplin, in 2000 claimed that reports of Patriarch Alexy II being an "associate of the special services" are "absolutely unsubstantiated". Albats (1994) cites Konstantin Kharchev, former chairman of the Soviet Council for Religious Affairs, as saying: "Not a single candidate for the office of bishop or any other high ranking office, much less a member of Holy Synod, went through without confirmation by the Central Committee of the CPSU and the KGB". When asked by the Russian press about claims that he was a "compliant" bishop, "Aleksi defended his record, noting that while he was bishop of Tallinn in 1961, he resisted the communist authorities' efforts to make the Alexander Nevsky Cathedral in the city a planetarium (which, in truth, they did do elsewhere in the Baltic states) and to convert the Pühtitsa Dormition nunnery to a rest home for miners." Official records do show that during Patriarch Alexy's tenure as bishop, the Tallinn diocese had a lower number of forced Church closings than was typical in the rest of the USSR. In the judgement of Ware (1997), "Opinions differ over the past collaboration or otherwise between the Communist authorities, but on the whole he is thought to have shown firmness and independence in his dealings as a diocesan bishop with the Soviet State."

Мәскеу және бүкіл Русь патриархы

1990 жылы Патриарх Пимен қайтыс болғаннан кейін Алексий Ресей Православие шіркеуінің жаңа Патриархы болып таңдалды. Ол Жергілікті кеңесте әкімшілік тәжірибесінің негізінде сайланды және "ақылды, белсенді, еңбекқор, жүйелі, көреген және іскер" деп есептелді. Сондай-ақ, ол "епископтықтағы түрлі топтармен ортақ тіл табуға қабілетті келісімшіл ретінде танылды". Архиепископ Хризостом (Мартишкин) "Патриарх Алексий бейбіт және төзімді мінезімен бізді біріктіре алады" деп атап өтті. Патриарх Алексий II "Кеңес тарихындағы алғашқы патриарх болды, ол үкіметтік қысымсыз сайланды; кандидаттар өздері ұсынылып, сайлау жасырын дауыс беру арқылы өтті". Ол зорлық-зомбылыққа және туысқан қырқынына қарсы екінші үндеу жасады, ол шабуылға дейін жарты сағат бұрын Ресейдің "Ақ үйі" маңындағы әскерлерге үдетілді. 1995 жылы Алексий II Германияға жасаған алғашқы ресми сапарында патриарх "КСРО-ның Германия халқына таңған коммунистік зұлмы" үшін ашық түрде кешірім сұрады. Кешірім сұрағаннан кейін Ресей коммунистері мен Ресей Ұлттық большевиктер партиясы Ресей ұлтын қорлағаны және сатқындық жасағаны үшін айыптады. 1998 жылдың шілдесінде Алексий II 1918 жылы большевиктер өлтірген патша отбасының Санкт-Петербургтегі Петр мен Павел соборындағы жерлеу рәсіміне қатыспауға шешім қабылдады, бұл рәсімге президент Борис Ельцин қатысты. Оның басшылығымен 1992 жылы Петроградтың Ұлы герцогинясы Елизавета, митрополит Владимир және митрополит Вениамин (Казанский) бастаған коммунизм кезінде қасірет көрген Ресейдің жаңа шейіттері мен құрбандығы даңқталды. 2000 жылы көп талқылаудан кейін Бүкілресейлік кеңес патша Николай II мен оның отбасын (Романовтардың қасиеттілігін қараңыз), сондай-ақ көптеген басқа жаңа шейіттерді қасиеттеп жариялады. Синодтық канонизация комиссиясы әрбір істі тергеп болғаннан кейін жаңа шейіттер тізіміне есімдер қосыла береді. Алексий II-нің Рим папасы Иоанн Павел II және Рим-католик шіркеуімен қарым-қатынасы күрделі болды. Ол Горбачев Ресейді либерализациялағаннан кейін Кеңес үкіметінен шыққан Украинадағы Византиялық ритуалды Шығыс католик шіркеулерінің меншік құқықтары мәселесінде Риммен дауласты. Дегенмен, ол Франциядағы латын католиктерімен жақсы қарым-қатынаста болды және кардинал Роже Этшегареймен дос болды, ол оны қайтыс болғанға дейін аз уақыт бұрын елге шақырды. Патриарх Алексий II православие шіркеуінің дәстүрлі ұстанымын қайта-қайта растады және Ресейде гомосексуализмге қарсы болды, әсіресе Мәскеу мен Санкт-Петербургтегі гей-парадтарға қарсы шықты. Патриархтың айтуынша, шіркеу "отбасы институтын үнемі қолдап келеді және дәстүрден тыс қатынастарды айыптайды, оларды Құдай берген адам табиғатынан бұрыс ауытқу деп санайды". Ол сондай-ақ: "Гейлердің Мәскеуде шеру ұйымдастыруға деген ниеті күшті мемлекеттің негізі – отбасын нығайтуға көмектеспейді" деді. Ол гомосексуализмді ауру және клептомания сияқты адам тұлғасының бұрмалануы деп атады. Патриарх Алексий II антисемитизмді айыптайтын мәлімдемелер де жасады. Епископ Диомид салық төлеушілердің куәліктері, ұялы телефондар, паспорттар, вакцинация және жаһандану антихрист құралдары екенін, ал Ресей Православие шіркеуінің басшылары Ресей үкіметін және демократияны қолдау арқылы "православие догмасының тазалығынан тайып кеткенін", сондай-ақ басқа діндермен экуменизмді қолдағанын айтты. Бүкілресейлік кеңес шешімінен кейін және епископ Диомидтің қатысудан бас тартқаннан кейін ол 2008 жылдың шілдесінде шіркеуден қуылды.

After the death of Patriarch Pimen in 1990, Alexy was chosen to become the new Patriarch of The Russian Orthodox Church. He was chosen on Local Council on the basis of his administrative experience, and was considered "intelligent, energetic, hardworking, systematic, perceptive, and businesslike." He also "had a reputation as a conciliator, a person who could find common ground with various groups in the episcopate." Archbishop Chrysostom (Martishkin) remarked "With his peaceful and tolerant disposition Patriarch Aleksi will be able to unite us all." Patriarch Alexy II was "the first patriarch in Soviet history to be chosen without government pressure; candidates were nominated from the floor, and the election was conducted by secret ballot." He issued a second appeal against violence and fratricide, which was amplified over loudspeakers to the troops outside the Russian "White House" half an hour before they attacked. During Alexy II's first official visit to Germany in 1995, the Patriarch publicly apologized for the "Communist tyranny that had been imposed upon the German nation by the USSR". The apology resulted in accusations by Russian Communists and the Russian National Bolshevik Party of insulting the Russian nation and treason. In July 1998 Alexy II decided not to officiate in the Saints Peter and Paul Cathedral, Saint Petersburg at the burial of the royal family executed by the Bolsheviks in 1918, a ceremony attended by president Boris Yeltsin, citing doubts about the authenticity of the remains. Under his leadership, the New Martyrs and Confessors of Russia who suffered under Communism were glorified, beginning with the Grand Duchess Elizabeth, Metropolitan Vladimir, and Metropolitan Benjamin (Kazansky) of Petrograd in 1992. In 2000, after much debate, the All Russian Council glorified Tsar Nicholas II and his family (see Romanov sainthood), as well as many other New Martyrs. More names continue to be added to list of New Martyrs, after the Synodal Canonization Commission completes its investigation of each case. Alexy II had complicated relations with Pope John Paul II and the Roman Catholic Church. He had a dispute with Rome over the property rights of the Byzantine Rite Eastern Catholic Churches in Ukraine, which had emerged from Soviet control after the Gorbachev's liberalisation of Russia. He nevertheless had good relations with Latin Catholics in France and was friends with Cardinal Roger Etchegaray, who invited him to the country shortly before his death. Patriarch Alexy II repeatedly affirmed the traditional stand of the Orthodox Church and opposed the display of homosexuality in Russia, and in particular, opposed gay parades in Moscow and St. Petersburg. The Church, according to the Patriarch, "has invariably supported the institution of the family and condemns untraditional relations, seeing them as a vicious deviation from God given human nature". He also said, "I am convinced that gays' desire to organize a parade in Moscow will not help strengthen the family as the foundation of a strong state". He also said that homosexuality is an illness, and a distortion of the human personality like kleptomania. Patriarch Alexy II has also issued statements condemning anti Semitism. Bishop Diomid also took the position that taxpayer IDs, cell phones, passports, vaccination and globalisation were tools of the antichrist, and that the leaders of the Russian Orthodox Church have "departed from the purity of the Orthodoxal dogma" in its support of the Russian government and of democracy, as well as its ecumenism with other confessions. After a decision of the All Russian Council, and Bishop Diomid's refusal to appear, he was defrocked in July 2008,

2007 жылы Патриарх Алексий II Мәскеу Патриархатының Ресей Православие шіркеуінің шетелдегі бөлімі (РПШШ) мен қайта бірігуіне жетекшілік етті. Каноникалық бірлік туралы акт 2007 жылдың 17 мамырында қол қойылды. РПШШ 1920 жылдардың басында Ресей азаматтық соғысынан кейін елден қуылған орыс епископтарымен құрылған, ол 1943 жылы Сталиннің шіркеуді жаңғыртуынан кейін Мәскеу Патриархатының большевиктер режиміне адалдығын қатаң сынады. Каноникалық бірлік туралы актіге қол қоюға дейін ресейлік БАҚ-та Патриарх Алексий II-нің ауыр халде немесе тіпті қайтыс болғаны туралы хабарлар тарады. Бұл екі тармақтың қайта бірігуіне кедергі келтіру мақсатымен жасалған алдау екені кейіннен анықталды.

Жеке өмір

1950 жылы 11 сәуірде ол 1955 жылдан 1961 жылға дейін Таллин епископы Иоанн қызметін атқарған Георгий Алексеевтің қызы Вера Алексееваға үйленді. Той шіркеу дәстүріне сәйкес некеге тұруға тыйым салынған Жарқын аптаның сейсенбісінде өтті; алайда, Таллин епискобы Романның және күйеу жігіт пен қалыңдық әкелерінің (екеуі де дін қызметкерлері болған және некелерін бірге өткізген) өтініші бойынша Ленинград митрополиті Григорий рұқсат берді. «Московские Новости» газетінің мәліметінше, діни инспектор Парийский Ленинград діни істер кеңесіне жазған шағымында, Ридигердің диакон болып, Кеңес әскеріне шақырудан қашу үшін неке қию процесі жеделдетілген (православиеде дін қызметкеріне тағайындалғаннан кейін неке қиюға болмайды). 1950 жылға дейін семинария студенттері әскери қызметтен босатылса, 1950 жылы бұл ереже өзгертіліп, тек дін қызметкерлері ғана босатылды. Жеке себептерге байланысты, олар бір жылдан кейін ажырасып кетті. Мәскеу орталығында XIX ғасырға жататын қалалық үй де болды, ол 1943 жылдың қыркүйегінде Сталиннің бұйрығымен Патриархатқа берілді. Екі резиденция да тұру және Патриарх кеңсесі ретінде бірдей қызмет етті. Ол броньды автомобильде жүріп, 2000 жылдың қаңтарынан бастап Федералдық қауіпсіздік қызметінің (ФСО) қорғауында болды. Ресми резиденция (кейбір ресми шаралар үшін сирек пайдаланылады) 1980 жылдары салынған екі қабатты совет ғимаратында орналасқан.